[FIC] Kuroko no Basuke :: The Last Game {Allkuroko}

ตอนที่ 4 : Last Game 02 :: To meet..again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    27 ก.ค. 59

 

 

          “สวยชะมัด!

 

 

          เสียงร้องอย่างตกตะลึงในความงดงามของโรงเรียนสุดหรูอย่างโรงเรียนมัธยมปลายชิโรเอดะดังขึ้นจากเหล่านักบาสเซย์รินที่ยังคงจ้องมองไปยังอาคารเรียนต่างๆที่เรียงรายกันอย่างสวยงาม ต้นไม้ในสวนที่ถูกจัดเป็นรูปทรงต่างๆ ทางเดินเท้าที่ทำมาจากหินตัวหนอนหลากสีดูหรูหรา หรือมีแม้แต่โต๊ะน้ำชาที่ตั้งอยู่บนสวนหย่อมขนาดย่อมๆ

 

 

          เพราะโรงเรียนชิโรเอดะได้มอบวันหยุดให้แก่นักเรียนเป็นเวลา 1 เดือนต่างจากโรงเรียนอื่นๆที่ยังคงมีการเรียนการสอนตามปกติ ทำให้ทีมบาสจากทุกโรงเรียนต่างลงมติกันว่าการเข้าค่ายครั้งนี้ควรจะจัดที่โรงเรียนชิโรเอดะดีที่สุด

 

 

          เคยได้ยินเหมือนกันว่าเป็นโรงเรียนมัธยมปลายเอกชนที่สวยมากๆ

 

 

          แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะงดงามขนาดนี้

 

 

          “เห..นี่โรงเรียนชิโรเอดะเหรอ..” เสียงยานคางดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีส่วนสูงราวๆ 200 เซนติเมตรกว่าๆ ผมสีม่วงที่ยาวระดับบ่าถูกมัดไว้ลวกๆ ดวงตาสีเดียวกันที่กวาดตามองไปรอบๆดูสนใจอยู่ไม่น้อย

 

 

          เซย์รินรู้ว่าคนๆนี้คือใคร..

 

 

          มุราซากิบาระ อัตสึชิ..หนึ่งในสมาชิกทีมปาฏิหาริย์ ส่วนที่ยืนๆอยู่ด้านหลังนั่นก็คือ ฮิมุโระ ทัตสึยะ และพวกตัวจริงของทีมบาสโยเซ็น

 

 

          แต่ดูเหมือนว่ามุราซากิบาระจะไม่ได้สนใจเพื่อนร่วมค่ายอย่างเซย์รินซักนิด ในทางกลับกันเขากลับปรายตามองเล็กน้อยแล้วเมินหน้าหนีไปมองทางอื่นราวกับเซย์รินเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่คู่ควรแม้แต่การเชยตาแลมอง

 

 

          “พวกนายจะแผ่บรรยากาศมาคุกันอีกนานมั้ย นาโนะดาโยะ” ชายหนุ่มร่างสูงผมเขียวเดินมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายสีขาวขนปุยในอ้อมแขน ดวงตาสีเขียวมรกตเหลือบมองพวกเซย์รินราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่นิ้วชี้เรียวจะยกขึ้นดันแว่นด้วยความเคยชิน

 

 

        มิโดริมะ ชินทาโร่ หนึ่งในสมาชิกทีมรุ่นปาฏิหาริย์

 

 

          “เฮ้~ ชินจัง ไม่รอกันเลยนะ!” ตามด้วยใครอีกคนที่วิ่งมาพร้อมกับหอบแฮกๆเหมือนพึ่งผ่านการวิ่งมาราธอนเป็น 10 รอบกว่าๆ ดวงตาเรียวของ ทาคาโอะ คาซึนาริ กวาดตามองหาใครบางคนก่อนที่สายตาคมจะไปหยุดลงที่ร่างโปร่งบางเจ้าของกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างฟุริฮาตะ ริมฝีปากของเจ้าตัวขยับเป็นประโยคอย่างช้าๆ พร้อมกับดวงตาที่เหยียดมองอย่างอีกฝ่ายเหนือกว่า

 

 

          ครั้ง-นี้-นาย-หนี-ไม่-พ้น-หรอก-นะ

 

 

          อึก!

 

 

          เด็กหนุ่มผมน้ำตาลกลืนน้ำลายอย่างนึกประหม่ากับข้อความที่อ่านได้จากปากของอีกฝ่ายซึ่งเหมือนจะเป็นสาส์นท้ารบหรืออะไรไม่มีใครทราบ และเพียงชั่วพริบตาเดียวใบหน้าเรียวของทาคาโอะก็กลับมายิ้มแย้มตามปกติโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นท่าทีก่อนหน้าเลย

 

 

          “โย่! มุราซากิบาระ! มิโดริมะ!” รถบัสคันหนึ่งแล่นมาจอดในที่จอดรถพร้อมกับใครบางคนที่ได้ยินเสียงมาแต่ไกลทั้งๆที่เจ้าตัวยังไม่ลงมาจากรถด้วยซ้ำ บุคคลทั้ง 2 เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก..ก่อนจะพบกับชายหนุ่มผิวสีแทนผู้มีร่างกายสูงกำยำแบบนักกีฬา ผมสีน้ำเงินเข้มที่ไสวไปตามแรงลม และดวงตาสีเดียวกันที่ไม่ได้ดูเฉื่อยชาดั่งเช่นเมื่อก่อน เหมือนกับว่าการแพ้ชิโรเอดะจะทำให้ชายคนนี้เปลี่ยนไป..

 

 

        อาโอมิเนะ ไดกิ..เอซของทีมรุ่นปาฏิหาริย์

 

 

          “เจ้าอาโอมิเนะ..กรอด..” คางามิซึ่งยืนอยู่ตรงจุดที่พวกเซย์รินรวมตัวกันกัดปากอย่างไม่ชอบใจ เขาเกลียดนักกับการโดนเมิน..เพราะนั่นมันแสดงว่าพวกนั้นไม่ได้เห็นเขาเป็นคู่แข่งที่สูสีหรือน่าสนใจเลยซักนิด ก่อนที่คนคิ้วสองแฉกจะจำต้องละสายตาออกไปจากพวกมิโดริมะแล้วมองไปยังรถบัสอีกสองคนที่เคลื่อนมาจอดไม่ไกลกันมากนัก

 

 

          ใครคนหนึ่งที่พวกเขาจำได้ดี..กับใครอีกคนที่พวกเขาเคยเห็นแค่ในทีวีเท่านั้น

 

 

          “อาโอมิเนจจิ! มุราซากิบารัจจิ! มิโดริมัจจิ! สวัสดีฮะ!” ชายร่างสูงผมทองวิ่งลงมาจากรถพร้อมกับโบกมือทักทายเหล่ารุ่นปาฏิหาริย์ด้วยกันอย่างร่าเริง ผมสีทองพัดไสวไปตามแรงลมแต่ถึงกระนั้นมันก็ทำให้เจ้าตัวดูหล่อเหลาสมกับเป็นนายแบบมืออาชีพ ที่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์หรือเหตุการณ์แบบไหนก็ยังคงหล่อได้ตลอดเวลา

 

 

          คิเสะ เรียวตะ หนึ่งในสมาชิกทีมรุ่นปาฏิหาริย์ ซึ่งปัจจุบันเป็นนักบาสของโรงเรียนไคโจ

 

 

          เอาเถอะ..จนถึงตอนนี้เซย์รินก็ยังคงโดนเมินเช่นเดิม

 

 

          “เรียวตะ อย่าแหกปาก..” เพียงเสียงเย็นยะเยือกฟังดูมีอำนาจของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้มีผมสีแดงและดวงตาคู่คมต่างสีพูดขึ้น บรรยากาศโดยรอบก็กลับไปมาคุอีกครั้ง..เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามในชุดยูนิฟอร์มนักเรียนของโรงเรียนราคุซัน ดวงตาสองสีที่มักจะเหยียดตามองคนอื่นราวกับตัวเองเป็นจุดสูงสุดของจักรวาลนั้นทำให้เซย์รินค่อนข้างจำได้ดีแม้ว่าจะเคยเห็นบุคคลนี้แค่ในทีวีก็ตาม

 

 

          อาคาชิ เซย์จูโร่ อดีตกัปตันทีมรุ่นปาฏิหาริย์..

 

 

          ช่างน่ายินดี..ที่ดูเหมือนว่าตอนนี้นายเอกผู้แสนจืดจางก็ยังคงไม่โผล่มา แถมตัวประกอบ(?)อย่างเซย์รินก็เกิดอาการใบ้แดกพูดไม่ออกเมื่อไม่รู้จะหันไปพูดกับใคร ในเมื่อใครเขาต่างก็มองข้ามพวกเขาไปโดยสิ้นเชิง

 

 

        อ๊ากกกกกก! อยากพ่นไฟโว้ยยยยยยย!

 

 

          คางามืจำต้องพยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง..ก่อนจะหันไปมองที่ยูเฮย์เด็กใหม่ในชมรมของเขาที่ได้เป็นตัวจริงตั้งแต่ปี 1  ยูเฮย์ในตอนนี้มีคนล้อมรอบมากมายเพราะกิตติศักดิ์ที่ว่าย้ายมาจากโรงเรียนชิโรเอดะแผนกมัธยมต้นนั่นเอง และที่โค้ชริโกะพูดยืดอกได้อย่างภาคภูมิก็คงจะเป็นเรื่องความสามารถที่เหนือชั้นของเด็กหนุ่มคนนี้

 

 

          สมาชิกในทีมบาสจากทุกโรงเรียนที่มาเข้าร่วมค่ายครั้งนี้ต่างเข้ามาพูดคุยกันและกันอย่างสนิทสนม มีเพียงเหล่ารุ่นปาฏิหาริย์เท่านั้นที่แยกตัวออกมาไม่คิดที่จะเสวนากับใคร ซึ่งดูเหมือนว่าแต่ละคนจะตกอยู่ในห้วงภวังค์ของตนเอง แต่เหมือนจะไม่มีใครรู้ตัวเลยว่า..ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่หนึ่งกำลังจดจ้องไปที่พวกเขาอยู่ตลอดเวลา

 

 

          ฟุริฮาตะรู้สึกสนใจ..

 

 

          เขารู้สึกสนใจพวกรุ่นปาฏิหาริย์..พวกเขามีออร่าที่แตกต่างจากคนทั่วไป ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ทำให้ฟุริฮาตะหลงใหลในตัวของพวกเขา อาจจะเพราะพวกเขาดูต่างออกไปจากคนอื่น หรืออาจจะเพราะความสามารถที่โดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางคนธรรมดา..พอรู้ตัวอีกทีฟุริฮาตะก็ละสายตาออกไปจากพวกเขาไม่ได้ จนกระทั่ง..

 

 

          แปะๆๆ

 

 

          เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้ง..เสียงพูดคุยจอแจเงียบลงไปแทบจะในทันที ตรงหน้าของพวกเขาคือเด็กหนุ่มร่างสูงผมสีบลอนด์ทองซอยสั้นระดับต้นคอ ดวงตาสีเฮเซลที่ดูจะตายด้านก็ไม่ใช่อบอุ่นก็ไม่เชิงนั้นทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดในยามที่เผลอสบตาได้อย่างน่าประหลาด เขามีผิวสีขาวเนียนละเอียดตัดกับเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงขายาวสามส่วนสีกรมท่า

 

 

          “ผมชื่อ โอคามิโนะ ฮิโรโตะ..อยู่ม.ปลายปี 3 ห้องบี เป็นผู้เล่นตัวจริงตำแหน่งเซ็นเตอร์ของโรงเรียนชิโรเอดะครับ” เขาแนะนำตัวเองก่อนจะค้อมตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท ผู้ชายคนนี้..แม้จะไม่สูงขนาดมุราซากิบาระ แต่ก็กระโดดได้สูงและมีความสามารถในการปรับเปลี่ยนท่าการกระโดดได้กลางอากาศ ทำให้สามารถกันลูกบอลไม่ให้ลงห่วงได้อย่างสบายๆ

 

 

          “ผมรับหน้าที่จากกัปตันให้มาต้อนรับและนำทางพวกคุณน่ะ” เขาหันไปพูดกับนักกีฬาทุกคน ก่อนที่ดวงตาคมสีเฮเซลจะไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มผมขาวประกายผู้มีดวงตาสีน้ำทะเล “อ้อ..สวัสดีครับอิจิคาเซะคุง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

 

 

          ยูเฮย์สะดุ้งเล็กน้อย..ก่อนจะตัดสินใจส่งยิ้มแห้งๆกลับไป

 

 

          “สมาชิกคนอื่นๆของทีมผมเขาไปรวมตัวกันอยู่ที่โรงยิมหมดแล้วล่ะครับ เชิญตามผมมาได้เลย” ฮิโรโตะยิ้มบางๆดูเป็นมิตร..หมายถึงเปลือกนอกน่ะ จะอธิบายยังไงดีล่ะ? สำหรับเซย์รินแล้ว..ถ้าจะให้นิยามฮิโรโตะก็คงจะเป็นคำนิยามประมาณว่าสวมหน้ากากล่ะมั้ง ภายนอกยิ้มก็จริงแต่บรรยากาศรอบๆตัวเขาไม่ได้ดูเป็นมิตรน่าชวนคุยเหมือนภายนอกเลย มันให้ความรู้สึกขัดๆกันอย่างไรบอกไม่ถูก

 

 

          พวกเขาเดินตามฮิโรโตะไปตามทางเดิน ตลอดทางก็สังเกตเห็นได้เลยว่าโรงเรียนนี้มีลักษณะการตกแต่งภายในหรูหรากว่าที่เห็นจากภายนอกเสียอีก ดวงตาสีน้ำตาลแดงของเอซแห่งเซย์รินกวาดตามองไปยังรอบๆ ก่อนจะหยุดเดินอย่างกะทันหันเมื่อสายตาเจ้ากรรมที่ดีเกินไปเหมือนจะเห็นเด็กหนุ่มหน้าคุ้นตาผู้มีผมสีฟ้าอ่อนกำลังเดินอยู่บนถนนอีกเส้นหนึ่งซึ่งอยู่อีกฟากของสนามฟุตบอล ท่าทางลักษณะการเดินและการวางตัวมันช่างคุ้นตา..ให้ความรู้สึกเหมือนใครบางคนที่เขารู้จัก

 

 

          ไม่หรอก..

 

 

          เขาคงคิดไปเอง..

 

 

          พวกเขาเดินตามฮิโรโตะไปเรื่อยๆ จะสังเกตเห็นได้ว่าแม้จะเป็นวันหยุดแต่ก็ยังมีวัยรุ่นหนุ่มสาวซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเด็กนักเรียนของโรงเรียนนี้ใส่ชุดไปรเวทมาทำกิจกรรมต่างๆในโรงเรียน อย่างเช่นพวกเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังซ้อมกันอย่างขยันขันแข็งอยู่กลางแดดนั่นไงล่ะ หรือไม่ก็พวกเด็กเรียนที่มานัดกันติวหนังสือในวันหยุด และสิ่งที่คางามิชื่นชมคือห้องสมุดของที่นี่! มันใหญ่มากๆ! ตอนที่เขาเดินผ่านอาคารห้องสมุดเนี่ยแทบจะอยากวิ่งเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด ขนาดแค่เดินผ่านยังสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา ไม่อยากจะคิดเลยว่าข้างในนั้นจะเย็นน่านอนขนาดไหน!

 

 

          เขาชักอยากจะย้ายมาอยู่โรงเรียนนี้ซะแล้วสิ..

 

 

          “ถึงแล้วครับ..”

 

 

          เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับภาพเด็กหนุ่มหลายคนต่างวัยกำลังฝึกเล่นบาสกันอย่างขมักเขม่น บ้างก็ฝึกชู้ตลูก บ้างก็ฝึกพาสลูก บ้างก็ฝึกเลี้ยงลูก..ไม่อยากจะพูดเลยว่าเห็นแบบนี้แล้วชักจะเครื่องติด รู้สึกอยากเล่นบาสขึ้นมาในทันทีได้อย่างน่าประหลาด

 

 

          ปี๊ด!

 

 

          เสียงนกหวีดดังขึ้นก่อนที่กิจกรรมทุกอย่างในโรงยิมจะเป็นอันต้องหยุดลง นักกีฬาทุกคนหยุดกิจกรรมทุกอย่างที่ทำอยู่แล้ววิ่งไปเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ จนแม้แต่อาคาชิก็อดคิดไม่ได้ว่าที่นี่มีส่วนคล้ายราคุซันอยู่มากมายทีเดียว

 

 

          “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงเรียนราคุซัน โรงเรียนเซย์ริน โรงเรียนชูโตคุ โรงเรียนโยเซ็น โรงเรียนเทย์โอ และโรงเรียนไคโจ จะมาเข้าค่ายเก็บตัวกันที่นี่..อยากให้ทุกคนช่วยดูแลแขกต่างถิ่นต่างโรงเรียนให้เป็นอย่างดี อย่าไปสร้างปัญหาล่ะ! วันนี้แยกย้ายได้! เอ้อ พวกตัวจริงอยู่ก่อนอย่าพึ่งไปไหน” สิ้นคำสั่งเหล่านักกีฬาบาสทั้งหลายก็สลายตัวไปคนละทิศคนละทางเหลืออยู่ในโรงยิมเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ผู้พูดเป็นชายหนุ่มร่างสูงผู้มีผมสีดำขลับและดวงตาเรียวคมซึ่งฉายแววฉลาดเฉลียวแต่ก็ดูกวนส้นตีนเป็นบางครั้ง เขาเป็นคนที่เหล่ารุ่นปาฏิหาริย์นั้นรู้จักกันเป็นอย่างดี

 

 

          “นิจิมูระซัง?”

 

 

          นิจิมูระ ชูโซ..กัปตันทีมบาสเทย์โคแผนกมัธยมต้นคนก่อนหน้าอาคาชิ

 

 

          “โอ้! ฮิโรโตะ! นายไปรับพวกเจ้าพวกนี้เร็วดีนะ!” ตั้งท่าจะไฮไฟว์แต่ทว่าเจ้าของชื่ออย่างฮิโรโตะกลับเมินแล้วเดินผ่านไปอย่างไม่ใยดี..

 

 

          “นี่ไม่คิดจะสนใจฉันหน่อยเรอะ..เจ้าบ้าฮิโระ..” นิจิมูระบ่นอุบอิบพลางบุ้ยปากอย่างไม่พอใจนักที่ตนโดนเพื่อนสนิทที่คบกันมานานเกือบ 3 ปีเมิน  มือเรียวยกขึ้นเกาหัวตัวเองแกรกๆ ยังไงซะเขาก็โดนเจ้าบ้าฮิโรโตะนั่นเมินเป็นประจำอยู่แล้ว จนบางครั้งก็ลืมไปเลยว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน..

 

 

          “นิจิมูระซัง..แล้วกัปตันน้อยของผมอ่ะ?” เด็กหนุ่มผมแดงราวกับสีแดงของดอกกุหลาบสะกิดนิจิมูระยิกๆก่อนจะถามถึงกัปตันของพวกเขา ดวงตาสีแดงกระพริบตาปริบๆมองรุ่นพี่ของตนซึ่งควบตำแหน่งกัปตันของทีมชั่วคราวอย่างต้องการคำตอบ ซึ่งรุ่นพี่ผมดำก็ทำได้เพียงส่ายหน้าให้เป็นเชิงว่าไม่รู้เช่นกัน ซึ่งแน่นอนว่าพวกนักบาสเซย์รินรวมถึงนักบาสจากโรงเรียนของพวกรุ่นปาฏิหาริย์ต่างหูผึ่งรอฟังกันเป็นอย่างดี

 

 

          แน่ล่ะ..กัปตันของชมรมบาสโรงเรียนชิโรเอดะที่แทบจะไม่ออกสื่อและไม่มีคนนอกรู้จัก ไม่ว่าใครก็ต้องอยากลองเห็นหน้าซักครั้งเป็นธรรมดา

 

 

          แต่ในความคิดของคางามิ..บางทีอาจจะเป็นรุ่นพี่ม.ปลายปี 3 ที่มีร่างอึดถึกทนมีกล้ามเป็นมัดๆ หัวล้าน ตัวสูงใหญ่ หน้าตาน่ากลัว มีรอยแผลบากอยู่บนใบหน้า..อะไรทำนองนั้นล่ะมั้ง?

 

 

          อ้อ..ส่วนไอ้เด็กผมแดงนั่นน่ะเหรอ

 

 

          ชื่อ อาเมมิยะ อาคาเนะ อยู่เกรด 10 ห้อง B เล่นตำแหน่ง Small forward เป็นเด็กม.ปลายปีหนึ่งเพียงคนเดียวในบรรดาตัวจริงทั้งหมด

 

 

          อ้อ..แล้วก็ความจริงแล้วเหมือนว่าก่อนหน้านี้จะเคยอยู่เทย์โคแผนกมัธยมต้นมาก่อน

 

 

          “นายมัน..” คิเสะทำตาโตเล็กน้อยเมื่อได้สบตากับดวงตาสีแดงกุหลาบของอาคาเนะ ภาพเหตุการณ์ต่างๆในความทรงจำถูกฉายขึ้นมาเป็นฉากๆ พึ่งรู้เหมือนกันว่าเจ้าเด็กบ้านี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย ..เพราะในศึกวินเทอร์คัพเขาแพ้ให้กับอาโอมิเนะทำให้ไม่ได้แข่งกับโรงเรียนชิโรเอดะ จึงไม่มั่นใจในเรื่องของพวกสมาชิกในทีมของโรงเรียนนี้มากนัก สิ่งเดียวที่พวกเขารู้ก็คือคนๆนั้นอยู่ที่นี่..แน่นอนว่าก็พึ่งรู้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง

 

 

          “อ๊า~ รุ่นพี่คิเสะ จำกันได้ด้วยเหรอครับ” คิเสะกัดฟันกรอดก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่น เพราะไม่ได้เจอกันนานจึงลืมไปแล้วว่าชีวิตของเขาเคยรู้จักกับคนผมแดงคนอื่นนอกจากอาคาชิด้วย พึ่งจะนึกเรื่องราวเลวร้ายในอดีตออกก็ตอนที่ได้สบตากับเจ้าอาคาเนะนั่นแหละ ดูสิ..นิสัยกวนส้นตีนของมันยังเหมือนเมื่อตอนที่พวกเขายังอยู่เทย์โคไม่มีผิด!

 

 

          อย่าหวังจะได้แอ้มคุโรโกจจิเลย!!

 

 

          “ใครจะอยากไปจำหน้านายกัน..” ถ้าพูดถึงเหตุการณ์ในอดีต..สาเหตุที่เขาและเจ้าอาคาเนะไม่ลงรอยกันก็คือตอนที่เขาแอบเอาจดหมายรักใส่ใต้โต๊ะของคุโรโกจจิ แต่เจ้าเด็กบ้านี่กลับเดินเข้ามาในห้องเรียนของพวกเขาพร้อมกับฉีกจดหมายนั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!!

 

 

          และหลังจากนั้นเขาก็เลยแก้แค้นด้วยการนำเค้กที่เจ้าบ้านั่นตั้งใจทำให้คุโรโกจจิในวันเกิดของคุโรโกจจิไปเผาทิ้ง!

 

 

          แน่นอนว่าตลอดเวลาที่เขายังอยู่เทย์โค..เขากับไอ้รุ่นน้องผมแดงนี่เกลียดกันจนแทบจะบอกได้เลยว่าชาตินี้คงไม่อาจจะอยู่ร่วมโลกกันได้อีก!!

 

 

          “อ้ะ..กัปตันมาแล้ว”

 

 

          “นิจิมูระซัง กัปตันมาแล้วครับ”

 

 

          “เฮ้ เจ้าอาคาเนะ! กัปตันที่นายถามหามาแล้วนะเว้ย” จู่ๆเหล่านักบาสของโรงเรียนชิโรเอดะก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวายกันเรียกความสนใจของพกเซย์รินรวมถึงนักบาสต่างถิ่นคนอื่นๆให้หันไปมองที่ประตูโรงยิมอย่างช่วยไม่ได้

 

 

          ประตูใหญ่ถูกเปิดออก..พร้อมกับใครบางคนที่ตราตรึงอยู่ในความทรงจำของพวกเขา

 

 

          คนที่ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงและเร็วจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก

 

 

          ร่างโปร่งบางผู้มีผมสีฟ้าประกายซอยสั้นระดับต้นคอ ผิวขาวเนียนดูสะอาดสะอ้านตัดกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงยีนขาเดฟสีดำ คิ้วโก่งเรียวสวยราวกับคันศรธนู จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากบางเฉียบสีธรรมชาติ ใบหน้าหวานราวกับเด็กสาววัยแรกรุ่นทำให้วินาทีแรกที่สบตาก็รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในวังวนแห่งความมืดอันไม่รู้จบ ราวกับเป็นหลุมดำที่เมื่อหลุดเข้าไปแล้วก็ไม่อาจที่จะกลับออกมาได้อีก ทุกสิ่งนั้นยังคงเป็นเหมือนเดิมดั่งเช่นที่ผ่านมา..แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงมีบางอย่างที่ต่างออกไป

 

 

          อะไรบางอย่างที่ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่า คุโรโกะ เท็ตสึยะ ตรงหน้าดูไม่เหมือนกับคุโรโกะที่พวกเขารู้จัก

 

 

          ดวงตาเรียวคมสองสี..ข้างหนึ่งเป็นสีฟ้าใสราวกับอัญมณีที่สุดแสนจะงดงาม ส่วนอีกข้างหนึ่งก็มีสีทองอำพันที่ใสราวกับแก้วอัญมณี เพียงแต่มันกลับทำให้รู้สึกกดดันและดูทรงอำนาจมากเสียพวกเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดความเป็นตัวของตัวเองไปทีละนิด

 

 

          โดยเฉพาะยามเมื่อริมฝีปากบางนั่นเอื้อนเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา..

 

 

          “สวัสดีครับ ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะ..เป็นกัปตันทีมครับ”

 

 

 

 

 

 

                                                            
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

375 ความคิดเห็น

  1. #371 Jecelyn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:43
    กรี๊ดดดดดน้องครกมาเเล้ว! อึ้งเลยล่ะสิ! น้องไม่เหมือนเดิมเเล้วนะคะ น้องมีออร่าความควีนมากกก
    #371
    0
  2. #307 ซามากิโกะ คิรุโนะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 16:01
    น้องมาแล้วฉลองๆ
    #307
    0
  3. #282 โลลิค่อน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 16:49
    คุโรโกะออกมาแล้ว
    #282
    0
  4. #146 Love~N (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 07:45
    อึ้งเลยสิ กร๊ากกกกกหห
    #146
    0
  5. #112 RhongTood (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 23:56
    โฮะๆๆๆ ไงละพวกเมิงงงงงงง
    #112
    0
  6. #68 Poom Raweewan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 22:04
    ง้อวววววววววว กว่าจะออกมาได้!!! โผล่มานิดนึง ก้จบ ม่ายยยยยยยยย55
    #68
    0
  7. #66 sararai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 19:49
    โว้วรอมานานแล้วแนวนี้ เราชอบมากค่ะ
    #66
    0
  8. #65 Demon Diamond (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 16:52
    Very Good !!

    คุโรโกะคุงและดูมีอำนาจ ได้เป็นกัปตันด้วยยย ฮึฮึ สะใจสุดๆ
    #65
    0
  9. #64 แล้วแต่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 15:39
    นางเอกออกโรงแล้ว หึหึ พวกเซย์รินเดียวเจอสกิลนางเองแน่ หึหึ

    ต่อเร็วๆนะไรท์อยากอ่านต่อ
    #64
    0
  10. #62 _NRT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 22:58
    มาเเล้วๆๆๆ อึ้งกันล่ะสิพวกแก หึหึ อยากเห็นเเล้วว่าทุกคนจะเป็นยังไง ช๊อบชอบอ่ะ
    #62
    0
  11. #61 PBMY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 21:06
    หึหึ สมน้ำหน้าเซย์ริน ถึงตาแก้แค้นของน้องแล้วเย้!!!

    ไรท์มาด่วนๆๆๆๆ อยากเห็นกิริยาการตอบสนองของ เซย์ริน ★ ^ ★
    #61
    0
  12. #60 Aunpun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 20:18
    อรั้ยยยย นายเอกของเราออกโรงแล้ววว
    #60
    0
  13. #57 Cncomics (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 22:35
    ชอบอะ เปิดตัวได้โดนใจ
    #57
    0
  14. #56 Emerald 33 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 20:35
    อร๊ากกกก~ น้องปรากฏตัวแล้ววว
    มาได้แบบว่าลุคน้องนี่เหนือความคาดหมายจริงๆ แบบว่าตาสีทองงงง!!!!!
    มาต่อไวๆ นะคะไรท์ กำลังมันส์มากคะ
    #56
    0
  15. วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 19:47
    OmG บร๊ะเจ้าช่วยกล้วยแขก แหวกแนว แมวหล่น คุโรจี้ที่รักค่าาา หนูเปิดตัวตัวได้สุดยอดเลยอะลูก
    เซย์รินที่รักเงิบแด_กันเลยความนี่





    ไรต์จะอย่ามาทำให้อ่านแล้วจากไปสิค่ะ//กัดผ้าห่ม

    เารอไรต์อยู่นะ มาต่อเร็วๆล่ะ จุ๊บๆ
    #55
    0
  16. #54 newmagi02 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 09:30
    กรี๊ดดดดด!น้องครกมาแล้ว สนุกมากเลยคะพยายามต่อไปนะคะ
    #54
    0
  17. #53 jemsin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 01:37
    โง้ยยยย แทบจะกรี๊ดออกมาเป็นภาษาต่างดาว สาวเจ้าจะสวยเริ่ดเชิดหยิ่งอะไรปานนั้น มาสวยมาก มาพญามาก เซย์รินจงหายไปจากวงการบาสเก็ตบอลซะ!!!
    #53
    0
  18. #52 Fernthan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 01:01
    อร้ายยย เปิดตัวได้ถูกใจสุดๆๆ มาต่อไวไวนะคะ อยากอ่านต่อใจจะขาดดดเ
    #52
    0
  19. #47 Bunny Baniko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 19:15
    อร๊ายยยยยยย เปิดตัวได้ใจมาก!
    #47
    0
  20. #46 Create_Name (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 19:10
    ต่อด่วน อยากอ่านแล้วววว
    #46
    0
  21. #45 super-haha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 17:44
    รู้สึกสะใจสุดๆ5555555
    #45
    0
  22. #44 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 17:01
    กรี้ดดดดด! เท็ตจังตัวน้อยของเรามาแล้ววววว
    เป็นกัปตันด้วยแหละ หึหึ! ช็อคล่ะสิเซย์รินทั้งหลายเอ๋ยยยย
    เดี๋ยวได้รู้ความสามารถของน้องจะยิ่งช็อคกว่าเดิมอีก หึหึ!
    #44
    0
  23. #43 Pechrada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 15:17
    สนุกมาเลย ต่อเร็วๆนะคะ
    #43
    0
  24. #42 Vision Yaoi S (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 15:05
    รอต่อนะจ้า สนุกดี
    #42
    0
  25. #41 interpiter (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 14:51
    น้องครก เนตรราชันย์
    #41
    0