[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 9 : PLANETS HISTORY :: Vacillate หรือบางทีมันเป็นเพราะ... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ธ.ค. 55

8

Vacillate หรือบางทีมันเป็นเพราะ...

ดวงตาใสมองตาที่เฉยชาของคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้นจนกลับมารู้สึกตัว เค้าผลักอกเซฮุนให้ออกห่าง แล้วเดินหนีไปเข้าห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ อาการที่ไม่เหมือนเดิมของลู่ฮานทำให้เซฮุนต้องสงสัย

“ทำไมไม่โวยวายเหมือนทุกครั้งนะ?” เซฮุนถามกับตัวเอง

ภายในห้องน้ำนั้นชายร่างบางยืนพิงกายบนผนัง แล้วน้ำใสๆ ก็รินไหลออกมาจากดวงตาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างกายหมดแรงที่จะยืน จนมันค่อยๆ ทรุดลง ร่างบางนั่งกอดเข่าซบใบหน้าลงเพื่อปล่อยความเสียใจออกมาอย่างอัดอั้น เพราะเค้าไม่รู้ตัวเลยว่าทำไมต้องร้องไห้ หากจะบอกว่าเป็นเพราะโดนเซฮุนจูบก็คงไม่ใช่เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ที่เสียใจนั้นคือความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นภายในใจต่างหาก ดวงตาที่เฉยชานั้นมันอะไรกัน? ลู่ฮานได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ ดวงตาคู่นั้นเหมือนดวงตาที่คริสมองเค้าไม่มีผิด ได้เพียงแค่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ในสายตาไม่มีค่าอะไรเลย...

ปังๆๆ

“ลู่ฮาน...” เซฮุนเคาะประตูพลางเอ่ยเรียกลู่ฮานที่อยู่ในห้องน้ำ ไม่ยอมออกมานานเกือบชั่วโมง “ลู่ฮาน... นายทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ออกมาเสียที!

“...” ลู่ฮานที่ยังนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่นั้น เค้าแลสายตาไปที่ประตูห้องน้ำ หากไม่ตอบออกไป เซฮุนอาจพังประตูเข้ามาได้ ลู่ฮานจึงตอบรับคำถามนั้น “ฉันกำลังอาบน้ำอยู่ เสียงนายน่ารำคาญจริงๆ”

“อาบน้ำหรอ? ทำไมถึงนานและเงียบขนาดนี้ฮะ? ฉันคิดว่านายเสียใจจนคิดสั้นเสียอีก”

“ฉันจะเสียใจเรื่องอะไร? ถ้าหากจะให้คิดตอนนี้มีเรื่องเดียวเท่านั้นแหละ!

“ฮะ?”

“จะฆ่านายปิดปากยังไงดี! หากจะมาขออาศัยที่นี่ก็อย่าทำตัวน่ารำคาญ ฉันไม่ชอบ!

“นายก็ออกมาเสียทีสิ!

เซฮุนยังคงพูดต่อไป โดยไร้เสียงตอบรับจากลู่ฮาน จนผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ลู่ฮานออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวคลุมศีรษะที่เปียกชุ่ม ครั้งนี้เค้าใส่เสื้อผ้าออกมาอย่างมิดชิด แล้วเดินก้มหน้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบแว่นตาสีดำออกมาจากลิ้นชักแล้วใส่มันทันที

“นายจะใส่แว่นตาดำทำไม? นี่ก็หกโมงเย็นแล้วนะ อีกอย่างเราอยู่ในห้อง” เซฮุนมองลู่ฮานอยู่ก็ทักขึ้น

“เรื่องของฉัน!” ลู่ฮานตอบขณะที่กำลังเช็ดผมตัวเอง

“เช็ดแรงขนาดนั้นเดี๋ยวหัวก็หลุดออกมาหรอก”

“เรื่องของฉัน!

“พูดดีๆ สักครั้งมันจะเป็นอะไรไหมฮะ?”

“เรื่องของฉัน!” ลู่ฮานยังพูดเดิมต่อไปโดยไม่สนใจเซฮุน

หมับ!

“นายจะทำอะไรอีก?” แล้วแขนเล็กของลู่ฮานก็ถูกจับโดยเซฮุน

“มานี่เลย” เซฮุนลากตัวลู่ฮานมานั่งลงบนเตียง

“จะทำอะไร?” ลู่ฮานขมวดคิ้วถามอย่างไม่พอใจ

“ฉันจะเช็ดผมให้นาย” เซฮุนบอกก่อนจะยื่นมือไปคว้าผ้าเช็ดตัวบนศีรษะของลู่ฮาน

“ไม่ต้อง! ฉันทำมันเองได้”

“ก็เลือกเอาว่าจะให้ฉันเช็ดผมให้หรืออยากให้ฉันกอดนายล่ะ?”

“ฮ๋า?” ลู่ฮานแทบไม่เชื่อหูตัวเอง แต่พอมองหน้าเซฮุนที่ไร้ความรู้สึกนั้นก็ต้อง... “ตามใจนายสิ!” ยอมตอบไปทางอ้อมๆ เพราะคิดว่าเซฮุนอาจจะกอดเค้าจริงๆ หากไม่ยอมให้เช็ดเส้นผม

ลู่ฮานหันหลังให้เซฮุนโดยนั่งนิ่งๆ เซฮุนยกยิ้มก่อนจะเช็ดเส้นผมนุ่มบนศีรษะชายร่างบางอย่างอ่อนโยน เค้าทำมันจนเส้นผมของลู่ฮานเริ่มหมาด

“อยู่นิ่งๆ แบบนี้ดูไม่เหมือนนายเลยนะ” เซฮุนพูดขึ้น

“...” ลู่ฮานหันไปมองเซฮุนในทันที “ทำไม? ฉันอยู่นิ่งแล้วมันแปลกมากนักหรอ?”

“ไม่แปลกหรอก แค่ฉันคุ้นเคยกับนายที่ชอบเถียงมากกว่า น่ารักกว่าตั้งเยอะ” เซฮุนพูดพลางยิ้มเล็กๆ

“พูดอะไรของนาย ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” ลู่ฮานลุกขึ้นเดินไปทางอื่น แม้จะบอกไม่รู้เรื่องแต่จริงๆ แล้วเค้าเขินกับคำชมของเซฮุนมากกว่า

“นี่นายฉันหิวแล้ว ห้องนายก็ไม่มีอะไรให้กินเลย นมสักกล่องก็ไม่มี เราไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารใต้หอดีไหม?” เซฮุนกำลังรู้สึกหิวนั้นเอ่ยปากชวนลู่ฮาน

“นายหิว? แล้วทำไมฉันต้องไปด้วย?”

“เพราะว่าตอนนี้เราเป็นรูมเมทกันไง” เซฮุนพูดพลางลุกขึ้นยืน “รีบไปก่อนที่ร้านจะปิดเหอะนะ”

“ฉันไม่ไป! เพราะว่าฉันมีรามยอน”

“ฮะ? มีหรอ? นายแอบซ่อนมันอย่างนั้นใช่ไหม?” เซฮุนถามพลางเดินเข้าไปหาลู่ฮาน

- -^ ฉันจะซ่อนทำไมไม่ทราบ แค่นายหามันไม่เจอเองต่างหาก” ลู่ฮานหยิบซองรามยอนออกมาจากลิ้นชักเอกประสงค์

“เพื่อเป็นการขอบคุณที่นายทำลายห้องของฉันและอนุญาตให้ฉันนอนที่นี่ ฉันจะต้มรามยอนให้นายกินเอง” ว่าแล้วเซฮุนก็คว้าซองรามยอนมาไว้ที่ตัว

“นายทำเป็นหรอ?” ลู่ฮานถามอย่างไม่เชื่อใจ

“เรื่องแค่นี้เอง! อย่าลืมสิว่านี่มันอาหารเกาหลีนี้ ใครๆ ก็ทำได้สบายมาก”

“...” ลู่ฮานมองหน้าเซฮุนนิ่ง แม้ไม่มั่นใจแต่ก็ปล่อยให้ทำไป “ตามใจ!” เค้าเดินห่างออกมานั่งที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง มองดูเซฮุนที่เริ่มทำรามยอน

“นี่หมอต้มรามยอนอยู่ไหนล่ะ?” เซฮุนถาม

“มันก็อยู่ด้านหลังของนายไง” ลู่ฮานตอบ

“นี่ปลั๊กเสียบมันอยู่ตรงไหน?” เซฮุนถาม

“ก็อยู่ใกล้กับที่นายหยิบหม้อต้มเมื่อครู่นี้ไง” ลู่ฮานตอบ

“แล้วน้ำเปล่าใช่ขวดนี้ไหม?” เซฮุนถาม

“นั่นแหละ” ลู่ฮานตอบแต่กำลังอดทนกับน่าความรำคาญของเซฮุน

“แล้วตัวเปิดเตาไฟฟ้านี้มันอยู่ตรงไหนล่ะ?” เซฮุนถาม

“ย๊าส์! นาย!” จนในที่สุดลู่ฮานก็ระเบิดออกมา “ตกลงว่านายเคยทำจริงๆ หรือเปล่า?” เค้าเดินไปหาเซฮุนต่อว่าพร้อมกับแย่งซองรามยอนออกมาจากมือเซฮุน “หลีกไป! ฉันจะทำเองแล้ว”

“แต่ว่าฉันทำมันได้นะ” เซฮุนยืนกรานที่จะทำ

“ไม่ต้องเลย ฉันจะทำมันเอง เพราะขี้เกียจมานั่งตอบคำถามนาย” ลู่ฮานพูดไปก็เริ่มที่จะต้มรามยอน “นายตั้งหมอต้มแล้วเปิดเตาไฟฟ้าหรือยัง?” เค้าถามแล้วยื่นมือเพื่อจะจับหมอต้ม

“อย่า!” เซฮุนตะโกนห้าม แต่...

“อ๊า! O{}O!” ไม่ทันเสียแล้ว ลู่ฮานถึงกับสะดุ้งเมื่อจับไปยังหมอต้มที่กำลังร้อนผ่าว “ทำไมนายเปิดเตาไฟฟ้าถึงไม่บอกฉัน ToT

“เอามือมานี่!” เซฮุนจับมือทั้งสองของลู่ฮานที่โดนความร้อนเมื่อครู่ ดึงมาสัมผัสที่ใบหูของตนเพื่อให้คลายความร้อนบนนิ้วมือลู่ฮาน

การที่เซฮุนดึงมือของลู่ฮานไปนั้นทำให้ร่างกายของทั้งสองต้องใกล้ชิดอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ดวงตาของลู่ฮานจะถูกปกปิดด้วยแว่นกันแดดสีดำ แต่เซฮุนก็ยังมองมันผ่านเข้าไป ลู่ฮานรีบชักมือของตนกลับทันที

“ฉันไม่ร้อนแล้วล่ะ!” ลู่ฮานบอก ก่อนหันไปปิดเตาไฟฟ้า “ฉันไม่อยากให้ห้องตัวเองไฟไหม้ นายออกไปหาอะไรกินเองเถอะ”

“ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ?” เซฮุนย้อนถาม สายตามองตามลู่ฮานที่เดินไปทางเตียงนอน

“หมอนใบนี้ฉันยกให้นาย” ลู่ฮานไม่ตอบในสิ่งที่เซฮุนถาม แต่กลับเปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่น

“หมอนหรอ? ใบเดียว? หมายความว่าไง?” เซฮุนเดินตรงไปทางเตียง เค้าถามอีกครั้ง

“ก็หมายความว่านายนอนบนพื้นไง”

“ฮะ? เตียงของนายก็ออกจะกว้างแล้วทำไมฉันถึงนอนมันไม่ได้”

“เพราะฉันไม่ชอบให้คนอื่นมานอนบนเตียงของฉันน่ะสิ”

“ไม่รู้ล่ะ! ฉันจะนอนบนเตียงนาย ถ้าไม่ให้ฉันจะแจ้งเจ้าของหอว่านายเป็นคนทำห้องพัง!

“นี่นายขู่ฉันหรอ? ก็เอาสิ! ฉันจะบอกเจ้าของหอเหมือนกันว่านายชอบแอบเข้าห้องของงฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“ฉันแค่มาทักทายนายแค่นั้น แต่นายกลับทำลายห้องฉัน ความผิดใครจะมากกว่ากันล่ะ?” เซฮุนยืนกอดอก เค้าบอกทั้งรอยยิ้มที่อยากจะเอาชนะลู่ฮาน

“นายนี่มันจริงๆ เลย” สุดท้ายแล้วลู่ฮานก็ต้องแพ้เซฮุนอีกตามเคย เค้าหน้าบึ้งตึงล้มตัวนอนหันหลังให้เซฮุน

“นายจะนอนแล้วหรอ?” เซฮุนถามแต่ลู่ฮานกลับไม่ตอบ “นอนทั้งๆ ที่ใส่แว่นตาแบบนั้นน่ะหรอ?”

“...” แล้วลู่ฮานก็ถอดแว่นตาออกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

“นี่นาย...” เซฮุนยังคงเรียกลู่ฮาน

พรึ่บ!

แล้วลู่ฮานก็ดึงผ้าห่มคลุมร่างกายจนมิด ไม่อยากได้ยินเสียงเซฮุนสักเท่าไร แต่สิ่งนี้มันจะยังอยู่กับเค้าไปอีก 3 วัน เพียงแค่คิดลู่ฮานก็สามารถจะทำให้ตัวเค้าเองระเบิดได้อยู่แล้ว

ในยามราตรีผ่านเข้ามา เซฮุนที่นั่งอ่านหนังสือบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง เค้าลดระดับหนังสือลงแล้ววางบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นเดินไปทางลู่ฮาน เซฮุนค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่ปิดกายชายร่างบางลงช้าๆ มาถึงช่วงไหล่ พบใบหน้าหวานที่นอนราวกับเด็กไร้เดียงสาเวลาที่หลับตา เซฮุนยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“ราตรีสวัสดิ์...” เค้าเอ่ยบอกกับชายร่างบางที่หลับใหล ก่อนจะเดินไปปิดไฟทุกดวงในห้อง เหลือไว้เพียงแต่ไฟแสงอ่อนๆ ของโคมไฟ เซฮุนเอนกายลงนอนข้างชายร่างบางเบาๆ แล้วปิดดวงตาของตนจนหลับสู่ห้วงนิทราไปในยามค่ำคืนนี้...

เช้าวันรุ่งขึ้น...

“ฮื่ม...” ร่างบางส่งเสียงเมื่อยามตื่นนอน แต่เค้ารู้สึกแปลกๆ กับร่างกาย หมอนข้างที่เคยกอดมันแปลกไป ลู่ฮานจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นดูหมอนข้าง จนพบว่าใบหน้าตัวเองซบอกเซฮุน แขนโอบตัวเซฮุน อีกทั้งขาพาดยาวบนตัวเซฮุน “O{}O! อ๊า!!” ลู่ฮานจึงโวยวายลั่น

“อะไรของนาย เสียงดังแต่เช้าเลย” เซฮุนต้องตื่นเพราะเสียงลู่ฮาน

ตุ๊บ!

“โอ๊ย! อะไรของนายฮะ?” เซฮุนโดนลู่ฮานทุบท้องตนอย่างแรง

“นายลวนลามฉัน!” ลู่ฮานลุกขึ้นยืนแล้วต่อว่าเซฮุน ทั้งที่เค้าเองเป็นคนกอดกายร่างเซฮุนมาทั้งคืน (- -^ ใส่ร้ายกันเห็นๆ)

“ฮะ? เซฮุนถึงกับงุนงง “แน่ใจหรอว่าฉันลวนลามนาย ไม่ใช่นายเองที่มานอนกอดฉันทั้งคืนแบบนี้ นายเป็นคนที่ให้พื้นที่ในการนอนได้คุ้มจริงๆ” (ประมาณว่านอนดิ้นไปทั่วเตียงนอน)

“ฮึ่ย!” ลู่ฮานไม่เถียงต่อเพราะเค้าเถียงไม่ได้ ทำได้แค่สบถแล้วเดินสะบัดหน้าไปเข้าห้องน้ำด้วยความอายที่ไปนอนกอดเซฮุนแบบนั้น

 

ในยามสายของวันเดียวกัน ณ มหาวิทยาลัยแพลนนิท ท่ามกลางนักศึกษามากมายที่กำลังเดินทางเข้ามาเรียนในยามเช้า แต่นักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านบอร์ดประกาศใหญ่ของทางมหาวิทยาลัยแล้วต้องแวะเข้าไปรุมดูรูปพร้อมชื่อ ประวัติย่อๆ นักศึกษาที่ผ่านเข้ารอบสองของการประกวดคิง

“รูปชานยอลอยู่ไหนนะ?” เช่นเดียวกับดีโอที่เดินมาดูบอร์ดใหญ่ เค้ายืดตัวพลางกระโดดเพื่อมองหารูปของเพื่อนตนที่ผ่านเข้ารอบสองเหมือนกัน “อยู่นั่นไง! เปลี่ยนแปลงหมายเลขด้วยงั้นหรอ? ชานยอลอยู่หมายเลข 25 แล้วเด็กนั่นหมายเลข 26 งั้นหรอ?” ดีโอหารูปชานยอลจนเจอแต่หมายเลขถัดจากเพื่อนของเค้านั้นคือไค

“นายสนใจฉันด้วยหรอ?” ทันใดนั้นเจ้าของหมายเลข 26 ก็โผล่มายืนข้างกายดีโอ

“นี่! นายทำให้ฉันตกใจนะ อย่ามาเงียบๆ แบบนี้จะได้ไหม?” ดีโอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปบอกกับคนข้างๆ

“ขวัญอ่อนจริงนะ” ไคหยอกเล่นๆ “แล้วนี่จะย้ายบ้านไปไหนหรอ?” เค้ามองดูกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่ดีโอแบกอยู่

“ย้ายบ้านอะไรกันล่ะ! ก็แค่กลับบ้านเท่านั้น”

“แล้วตกลงเรื่องที่จะช่วยฉันไปถึงไหนแล้ว รุ่นพี่แบคฮยอนน่ะกลับมาหรือยัง?” ไคเปลี่ยนเรื่อง ถามถึงแบคฮยอน

“อ๋อ! หมอนั่นยังไม่กลับมาเลย แต่เมื่อวานโทรมาแล้วล่ะ เค้าบอกว่าติดธุระสำคัญอยู่เลยมาเรียนไม่ได้”

“ธุระอะไร?”

“ไม่รู้สิ”

“แล้วทำไมนายไม่ถาม?” ไคถามเสียงแข็งราวกับต่อว่าดีโอ

“แล้วนายจะมาว่าฉันทำไม? ในเมื่อฉันอยากถามในสิ่งที่ฉันอยากถามเท่านั้น”

“ไม่ได้เรื่องเลยนะ แต่ก็ช่างเหอะ! คิดไว้อยู่แล้วว่านายคงทำไม่ได้”

“ไม่ใช่ฉันทำไม่ได้ แต่ฉันจะทำไปทำไมในเมื่อแบคฮยอนไม่ได้อยู่ที่นี่” ดีโอไม่พอใจที่โดนไคต่อว่าแบบนี้

“ดีโอ!!” แล้วเสียงหนึ่งก็เรียกดีโอมาแต่ไกล

“เสียงนี้มัน...” เสียงที่คุ้นเคยนี้ ดีโอจำได้อย่างแม่นยำ เค้าหันไปมองเจ้าของเสียงในทันที “แบคฮยอน!

“ดีโอ! ฉันคิดถึงนายจริงๆ” แล้วแบคฮยอนก็กลับมา เค้าวิ่งมากอดดีโออย่างดีใจ

“กลับมาแล้วหรอ? ดีใจจริงๆ” ดีโอดันตัวแบคฮยอนออก เค้าบอกด้วยรอยยิ้มอย่างดีใจ “แต่ขอละอย่ากอดฉันแบบนี้มันแปลกๆ นะ ^ ^;

“อ่อ! ลืมตัวไป แล้วนี่...” แบคฮยอนแลสายไปเห็นไคที่อยู่กอดอกอยู่ก็สงสัย

“คนนี้หรอ? รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยนี่แหละ ชื่อไค” ดีโอแนะนำไค

“ชื่อไคหรอ? เท่ห์ดีนะ ยินดีที่ได้รู้จัก!” แบคฮยอนทักทายรุ่นน้องก่อน

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” ไคยื่นมือของตนไปจับมือแบคฮยอนทักทายอย่างไม่เคอะเขิน

“นายหายไปไหนมา รู้ไหมนายเกือบได้พักการเรียนแล้ว” ดีโอถาม

“เพราะอย่างนี้ไง วันนี้ฉันต้องมาเรียนให้ได้” แบคฮยอนกล่าว

“นี่ทำไมนายเดินไม่รอฉันแบบนี้ มันกระทบกระเทือนสมองฉันรู้ไหม?” แล้วสำเนียงภาษาเกาหลีอันแปลกๆ ก็บ่นตามหลังแบคฮยอนมา

“โอะ! นี่เค้า...” ดีโอแปลกใจอย่างมากที่พบชายดวงตาคมอย่างเถา เดินมาหยุดที่ข้างกายแบคฮยอน

“...” เช่นเดียวกับไคที่ยืนมองนิ่ง

“คือ...” แบคฮยอนเริ่มอึดอัด ไม่รู้จะอธิบายเรื่องพวกนี้เช่นไรกับเพื่อนของตน

“คนที่พานายออกไปในวันนั้นหรือว่าจะเป็นเค้า...” ดีโอสอบถาม

O_O!” แบคฮยอนเบิกตากว้างอย่างตกใจ

“เค้าจริงๆ อย่างนั้นหรอ?” เมื่อดีโอเห็นอาการของแบคฮยอนแล้วก็ได้คำตอบ

“ผู้ชายตาโตคนนี้เป็นเพื่อนนายใช่ไหม?” เถายืนมองดีโอก่อนจะหันไปถามแบคฮยอน

“คือ...” แบคฮยอนที่กำลังอึกอักไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนก่อนดี

“ยินดีที่ได้รู้จัก! ฉันเป็นหัวหน้าแบคฮยอน!” เถาแนะนำตนเอง

“หัวหน้าหรอ?” แบคฮยอนหันไปมองหน้าเถาทันที “ฉันไปเป็นลูกน้องนายตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบและนายหากจะไม่พูดอะไรเลยคงดีกว่านะ”

“ทำไม?” เถาเถียงกลับเป็นภาษาจีน

- -^ เลิกกวนอารมณ์ฉันด้วยการเถียงกลับเป็นภาษาจีนจะได้ไหมฮะ?” แบคฮยอนสุดจะทน เพราะตั้งแต่ที่ดูแลเถานับจากวันที่ความจำเสื่อม เถามักจะแกล้งแบคฮยอนด้วยการพูดภาษาจีนใส่ ซึ่งแบคฮยอนไม่รู้เลยว่าเถาพูดอะไรบ้างหากไม่มีเลขาแทควอนช่วยแปล

“ตกลงว่าเรื่องมันเป็นยังไง? ฉันงงไปหมดแล้ว” ดีโอแทรกขึ้นเพราะอึดอัดใจที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลังล่ะกัน” แบคฮยอน

“ทำไมนายไม่เล่าตรงนี้ล่ะ ฉันก็อยากฟังเหมือนกัน” เถาถามแบคฮยอนใบหน้านิ่งแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กวนอารมณ์

“ดีโอ ฉันขอตัวก่อนนะ ฉันต้องพาหมอนี่ไปพบอาจารย์ก่อน” ครั้นแบคฮยอนพูดจบก็รีบดึงตัวเถาออกห่างไปจากดีโอและไคทันที

“แปลกจัง! ทั้งๆ ที่แบคฮยอนไม่ค่อยชอบเถา แต่ทำไมถึงได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้?” ดีโอมองตามแบคฮยอนและเถาที่เดินไปจนหายจากสายตา เอ่ยถามกับตัวเอง

“นายสิแปลกคน! ไม่รู้จักสัญญาเอาซะเลย” ไคจึงแทรกขึ้น

- -^ ฉันลืม” ดีโอพูดเบาๆ อย่างรู้สึกผิด “แต่ว่า! มันใช่เวลาที่จะพูดหรอฮะ? ก็เห็นๆ อยู่ว่าแบคฮยอนมากับเถา”

“แล้วไง?” ไคกอดอกถาม

“ไม่รู้หรือไงว่าเถาน่ะเป็นลูกมาเฟีย”

“แล้ว...” ไคยังคงถาม

“แล้วใครจะกล้าพูด ไม่รู้ล่ะ! ฉันไม่ผิดเสียหน่อย ถ้าหากคิดว่าตัวเองชอบแบคฮยอนจริงๆ ทำไมไม่ไปบอกเค้าเองล่ะ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้แล้วนายจะกล้าเรียกมันว่าเป็นความรักได้ไง” ดีโอพูดพลางเดินห่างออกไป โดยไม่สนใจไคอีก

“ถ้าไม่ช่วยฉันก็ไม่เป็นไร แต่ฉันก็จะก่อกวนนายทุกวันๆ” ไคเดินตามดีโอไปติดๆ

“เรื่องของนายสิ! ถ้าหากคิดว่าจะแกล้งกันได้ตลอดไปก็เชิญ”

“แล้วจะยอมให้แกล้งไปทั้งชีวิตหรือเปล่าล่ะ” ไคหยุดเดินแล้วเอ่ยถาม สีหน้าที่จริงจังกับดวงตามองตาคนตรงหน้านิ่ง

O_O” ดีโอหยุดเดินเมื่อได้ยินสิ่งที่ไคถามอย่างชัดเจน เค้าหันกลับไปมองใบหน้าไค

“ฮ่าๆๆ ถ้าฉันได้แกล้งนายทั้งชีวิตก็คงสนุกดีนะ” แต่แล้วไคก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น พร้อมทั้งกล่าวติดตลกโดยไม่ได้มองความรู้สึกของดีโอ

“อย่าพูดอะไรโดยไม่แคร์ความรู้สึกของคนที่ฟังอีก!” ดีโอจ้องดวงตาไค ดวงตาของเค้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“ฉันก็แค่พูดเล่นๆ เหมือนทุกครั้ง”

“เพราะการพูดเล่นๆ ที่นายไม่ใส่ใจ แต่บางทีอาจมีคนเจ็บ นายจะไปรู้อะไรล่ะ นายมันก็แค่เด็กที่ไม่รู้จักโต!” ดีโอค้อนสายตาจนหันหน้าไปอีกทางแล้วเดินหนีไค

ไคมองดูดีโอผู้ชายตัวเล็กที่ตัดพ้อต่อว่าเค้าเหมือนเด็กคล้ายกับทุกๆ ครั้ง แต่ทำไมในวันนี้ดีโอจึงโกรธมากมาย สิ่งนี้ที่ทำให้ไคสัมผัสได้ เค้าจึงรีบเดินตามดีโอไป

“เดี๋ยว...” ไคคว้าข้อมือเล็กไว้

“...” ดีโอหยุดเดิน ใบหน้านั้นไม่ต้องการที่จะหันไปมองไค เค้ายกมืออีกข้างที่เหลืออยู่ถูไปที่ใบหน้าตัวเอง

“นายร้องไห้หรอ?” ไคมองดูจากด้านหลัง ปฏิกิริยาของดีโอที่ทำนั้นราวกับคนที่กำลังเช็ดน้ำตา

“เปล่าซะหน่อย” ดีโอรีบตอบกลับทั้งที่เสียงสั่นคลอน

“ถ้าอย่างนั้นหันหน้ามามองฉันสิ”

“ไม่!

“ทำไม?”

“ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย...” ยิ่งพูดเสียงดีโอก็ยิ่งสั่นจนกลายเป็นเสียงสะอื้น

“...” เมื่อดีโอไม่ยอมหันมา ไคจึงจับตัวดีโอให้หันมาทางเค้าแทน “ร้องไห้จริงๆ สินะ ขี้แยจริงๆ”

“เรื่องของฉันน่า!” ดีโอสะบัดมือของไคออก แล้วรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า

“นายคงไม่ได้คิดไปไกลกับคำพูดของฉันหรอกนะ”

“อย่าสำคัญตัวเองขนาดนั้น ฉันจะไปคิดทำไม นายมันก็เหมือนกับคนๆ นั้นที่เห็นความรู้สึกของฉันเป็นของเล่น” ดีโอตัดพ้อต่อว่า ต่อให้ห้ามน้ำตาก็ยังคงไหล สิ่งที่ไคพูดเล่นกับความรู้สึกของเค้านั้นยังคงมีแผลอยู่ ยิ่งทำร้ายให้มันเจ็บไปรอบสองด้วยคำว่า.... ตลอดชีวิต

“ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น” ไคพยายามอธิบาย

“แล้วยังไงล่ะ? ในเมื่อสิ่งที่นายทำมันเป็นอย่างนั้น อยากทำอะไรก็เชิญ ในเมื่อยังไงนายก็มองแค่ว่าฉันเป็นของเล่นที่สนุกกับชีวิตนายน่ะ”

“มันไม่ใช่อย่างนั้น ฉันก็แค่... ดีโอ... ดีโอ...” ไม่ทันที่ไคจะได้อธิบาย ดีโอเดินดุ่มๆ หนีไปไกลจากเค้าโดยไม่ฟังอะไรทั้งนั้น “เฮ้อ! ขี้แย ขี้บ่น ขี้โมโหจริงๆ ไม่ฟังอะไรเลย” ไคบ่นพลางเกาหัวตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย

แต่ถึงปากจะบ่นไป สองเท้าก็รีบเดินจ้ำตามดีโอไปอยู่ดี ไคเดินตามมาเรื่อยจนถึงหอพักมอนสเตอร์ เห็นดีโอหยุดเดินเค้าก็หยุด เมื่อดีโอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงสวนข้างหอ เค้าก็เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ

“ทเวจี! ทำไมนายมาอยู่ตรงนี้” ดีโอเรียกแมวของตนที่เดินมาหาเค้าแล้วกระโดดมานั่งลงบนตัก “คงมีแต่นายสินะที่เข้าใจฉันน่ะ” ดีโอลูปหัวแมวตัวกลมของเค้าอย่างอ่อนโยน เค้ารู้ว่าไคนั่งอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ไม่สนใจ

“ทำไมนายต้องตั้งชื่อแมวว่าทเวจี? เดี๋ยวก็ได้อ้วนเหมือนหมูกันพอดี!” ไคมองดูแมวของดีโอพลางถาม (ในภาษาเกาหลี “ทเวจี” แปลภาษาไทยคือ “หมู”)

 “...” ดีโอไม่ตอบ แต่เค้ากลับอุ้มเจ้าแมวตัวกลมนั้นเดินเข้าไปในหอ ไคเห็นเช่นนั้นก็เตรียมจะเดินตาม “หยุดตามเสียที!

“วันศุกร์นี้ฉันจะต้องเข้าแค้มป์ร่วมกิจกรรมของกองประกวดคิงเป็นเวลา 2 วัน ซึ่งนายคงสบายใจหากฉันไม่มากวนนายอีก แต่ว่าพรุ่งนี้เย็นหลังเลิกเรียนฉันจะมาหานาย” ไครีบพูดก่อนที่ดีโอจะเดินเข้าหอ

“แต่ว่าฉันไม่ต้องการเจอนาย” ดีโอหันกลับไปทางไค

“ฉันรู้! แต่จะทำไงได้ในเมื่อเรื่องระหว่างเรายังไม่จบหนิ!

“เรื่องระหว่างเราหรอ? นายใช้คำให้มันดีๆ หน่อยนะ ฉันไม่ชอบ! และเรื่องนายที่ให้ฉันช่วยนั้น ฉันขอยกเลิก”

“เรื่องนั้นฉันจัดการเองได้สบายมาก ฉันกล้าพอที่จะสารภาพว่ารักรุ่นพี่แบคฮยอนอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นนายจะมาหาฉันทำไม?”

“ก็มาไถ่โทษไง! เพื่อที่นายจะไม่เข้าใจผิดๆ อีกว่าฉันเป็นเหมือนแฟนของนาย ถึงฉันจะชอบแกล้งนายแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเห็นนายหรือความรู้สึกนายเป็นของเล่น”

“...” ดีโอมองสีหน้าชายผิวสีเข้มที่เรียบเฉย เค้าถอนหายใจด้วยอารมณ์ที่เย็นลง “แล้วไหนล่ะคำขอโทษ”

“ฮะ?” ไคงุนงงกับคำถามดีโอ “ขอโทษหรอ? พรุ่งนี้ไง! ฉันจะพานายไปเลี้ยงข้าว”

“นายนี่มันจริงๆ เลย ไม่รู้หรือไงว่าแค่คำว่าขอโทษมันก็จบทุกอย่างได้ เด็กโง่! ฉันล่ะเพลียใจกับนายจริงๆ” ดีโอกลับมามีอารมณ์ฉุนเฉียวเพราะไคอีกครั้ง เค้าเดินเข้าไปในหอโดยทันที

“ฮ่าๆ แบบนี้สิถึงจะจบด้วยดี” ไคแอบขำเบาๆ เมื่อท่าทีที่หงุดหงิดของดีโอนั้นแสดงออกมาเหมือนทุกๆ ครั้งที่เค้าแกล้ง ไม่ใช่การร้องไห้แบบนั้น

“นี่นายมาทำอะไรตรงนี้?” เสียงชายร่างสูงเอ่ยถามไค

“เซฮุน! แล้วนายล่ะมาทำอะไรที่หอมอนสเตอร์? แล้วจับคนที่ทำลายของในห้องได้หรือยัง? และตกลงเมื่อคืนไปนอนที่ไหน?” ไคเปลี่ยนเรื่องในทันที ถามเพื่อนตนเรื่องห้อง

“เรียบร้อย! จับได้อยู่หมัด! ดิ้นไปไหนไม่ได้เลยล่ะ” เซฮุนพูดพลางยกยิ้มที่มุมปาก

“ดูสีหน้ามีความสุขจังนะ! หรือว่า...”

“หรือว่าอะไรล่ะ? ว่าแต่ทำไมนายยังไม่ไปเรียนอีก ใกล้วิชาที่นายลงเรียนแล้วไม่ใช่หรือไง?”

“อ่อ! จริงสิ! โอ้! ว่าแต่นายมีความจำดีตั้งแต่เมื่อไรล่ะเนี่ย? แปลกจริงๆ” ไคแกล้งหยอกถามเซฮุน

“ปกติฉันก็ความจำดีอยู่แล้วแหละน่า”

“เซฮุน!!” เสียงใสจากเด็กชายตัวน้อยตะโกนเรียกชื่อเซฮุนมาแต่ไกล

“เดนนิส! ^ ^” เซฮุนเผยยิ้มเมื่อพบว่าเดนนิสที่กำลังวิ่งมาทางเค้า

“ลูกใครเนี่ยหรือว่าลูกนาย?” ไคถามมองเด็กชายตัวน้อยผู้น่ารัก

“จะบ้าหรือไง? ไม่ใช่ลูกฉันหรอก! นายน่ะไปเรียนได้แล้ว” เซฮุนขับไล่เพื่อนตน (- -^ ลักษณะจะรักกันมาก)

“รู้แล้วน่า! อ่อ! แล้วเตรียมคำตอบไว้ให้ฉันตอนที่เจอกันครั้งหน้าด้วยล่ะว่าตอนนี้นายไปนอนที่ไหน?” ไคยกยิ้มถามด้วยสายตาอันยียวนกวนเพื่อนตน จากนั้นเค้าก็เดินกลับไปมหาวิทยาลัย

“ทำไมเซฮุนมาไวจัง? เรานัดกันตอนเย็นไม่ใช่หรอ?” เดนนิสมองเซฮุนแล้วถามอย่างสงสัย

“ฉันหรอ? อืม... ก็คิดถึงเดนนิสน่ะสิ ^ ^” เซฮุนพูดพลางยกตัวเดนนิสขึ้นอุ้มแล้วหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา “แล้วทำไมนายลงมาอยู่ที่นี่คนเดียว พ่อของนายล่ะ?”

“ก็แดดดี๊ไปเรียนหนังสือและคนที่อยู่ตรงข้ามห้องแดดดี๊ก็ไม่อยู่ (หมายถึงชานยอล) ฉันอยู่ห้องคนเดียวมันเหงา ก็เลยคิดว่าจะไปที่มหาวิทยาลัย” เดนนิสอธิบายไปตามประสาเด็ก

“ไปมหาวิทยาลัย? ไปทำอะไร?” เซฮุนเลิกคิ้ว

“ก็ไปเรียนไง?”

“ฮ่าๆ ไอ้ตัวแสบ! ที่นั่นน่ะนายยังเข้าไปเรียนไม่ได้หรอกนะ” เซฮุนยิ้มกว้างแล้วบอกกับเดนนิส เค้าหอมแก้มเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดอีกครั้งด้วยความเอ็นดู “หิวไหม?”

“อืม! อยากกินเค้กที่สุดเลย! ^o^/

“โอเค! ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย” เซฮุนวางเดนนิสลงแล้วพวกเค้าเดินจับมือไปด้วยกัน

เซฮุนพาเดนนิสเดินมาที่ร้านเบเกอรี่ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก จากนั้นก็พาเด็กตัวน้อยเลือกเค้กที่อยากทานพร้อมทั้งสั่งน้ำ สีหน้าเดนนิสร่าเริงตลอดเวลา ทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ อีกทั้งคำพูดที่แสนจะน่ารักแบบนี้ที่ทำให้เซฮุนต้องหลงรักเดนนิส แต่ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถนำมาเกี่ยวโยงไปถึงการญาติดีกับคริสได้

“อร่อยไหม?” เซฮุนเอ่ยถามเด็กชายตัวน้อยที่กำลังทานเค้ก

“อืม! ฉันจะไปอวดแดดดี๊ว่าเซฮุนพามากินเค้กที่อร่อยมากๆ” เดนนิสยิ้มร่า ตามด้วยการตักเค้กเข้าปากอีกคำ

^ ^” เซฮุนมองดูเดนนิสทั้งรอยยิ้ม เค้าหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดบริเวณปากของเดนนิสที่เลอะไปด้วยเค้ก “เมื่อเช้าพ่อของนายเอาอะไรให้ทาน?”

“แดดดี๊สั่งอาหารมาให้ แต่ฉันไม่ชอบเลย”

“ก็แปลว่าไม่ทานอะไรเลยสิ แบบนี้ไม่ดีนะ นายควรทานของที่มีประโยชน์”

“เซฮุนก็ไม่ค่อยทานเหมือนกันนี่ ดูสิผอมเชียว”

- -^” เซฮุนเงียบ (เจอเด็กย้อนจนพูดไม่ออก)

“นั่นนายคนที่อยู่ตรงข้ามห้องแดดดี๊นี่” เดนนิสพบชานยอลที่เดินเข้ามาในร้านเบเกอรี่

“ใคร?” เซฮุนมองตามเดนนิส “รุ่นพี่ชานยอลหรอ?” เซฮุนมองพูดเบาๆ สมองของเค้ากำลังคิดทบทวนหลายๆ เรื่องเกี่ยวกับชานยอลที่ทุกครั้งจะอยู่กับคริสเสมอเวลาที่เค้าเจอ “ฉันถามหน่อยสิว่าพ่อของนายน่ะย้ายเข้ามาอยู่หอตั้งแต่เมื่อไร?”

“เอิ่ม...” เดนนิสทำท่าคิดสักครู่ “รู้สึกว่าจะไม่กี่วันเองนะเท่าที่คุณย่าบอก แล้วเพราะเค้าคนนั้นแหละที่ทำให้แดดดี๊ย้ายมาอยู่หอ” เดนนิสพูดแล้วมองไปทางชานยอล

“จริงหรอ?” เซฮุนแปลกใจมากที่ได้ยิน

“เซฮุนไม่รู้หรอ? แล้วรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่หอนั่น?”

“ก็ถามพ่อของนายน่ะสิ”

“แล้วทำไมไม่ถามแดดดี๊เองเลยล่ะว่าย้ายมาตั้งแต่เมื่อไร?” เดนนิสที่สงสัยก็ถามออกไป

“...” จากที่มีสีหน้ากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เซฮุนก็แลสายตาไปมองหน้าเด็กเจ้าปัญหาตรงหน้า “กินเข้าไปเลยนายน่ะ”

“ฉันขอตัวไปหาเค้าเดี๋ยวนะ” เมื่อพูดจบเดนนิสก็ลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปหาชานยอล “นี่นาย!” เค้าจับมือของชานยอลพลางเรียก

“โอะ! เด็กคนนี้...” ชานยอลเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ ก่อนแลสายตามองหาคริส กลัวว่าที่จะต้องเจอ “นายมากับใคร?”

“มากับเซฮุน! นายกำลังจะกลับห้องหรือเปล่า?” เดนนิสย้อนถาม

“...” ชานยอลแลสายตาลงมองเด็กชายตัวน้อยที่ถามเค้า “ทำไม?”

“เปล๊า!!” เดนนิสตอบเสียงสูง

- -^” แค่ฟังดูก็รู้ว่าต้องมีเลศนัยแอบแฝงแน่ๆ “ถ้าฉันบอกว่าจะกลับล่ะ!

OK! นายรอตรงนี้ก่อนนะ” เดนนิสยิ้มเบิกบาน

“ฮะ? เดี๋ยวสิ!” ชานยอลมองตามเดนนิสกำลังวิ่งไปทางโต๊ะที่เซฮุนนั่งอยู่

“นี่เซฮุน! ฉันเสียใจจริงๆ นะที่ต้องยกเลิกนัดของเรา เอาไว้ครั้งหน้าเราค่อยไปเที่ยวกัน วันนี้ฉันขอตัวกลับก่อน” เดนนิสเดินมาล่ำลาเซฮุน

“นายจะไปไหน?” เซฮุนถาม

“ก็กลับหอไง”

“นายจะไปอย่างไร เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอก! ฉันจะกลับกับเค้า” เดนนิสพูดพลางชี้ไปทางชานยอล

“รู้จักเค้าดีแค่ไหนน่ะ ถึงได้ไว้ใจขนาดนั้น”

“ดีสิ! ไม่อย่างนั้นแดดดี๊จะชอบหรอ? ฉันไปนะ บ๊าย!!” เดนนิสพูดจบก็รีบวิ่งกลับไปหาชานยอล

“นี่เดนนิส!” เซฮุนเรียกเดินนิสแล้วเดินตามไป “ให้ฉันไปส่งนายเองจะดีกว่าไหม? อย่ารบกวนพี่เค้าเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า! เราจะกลับกันหรือยัง?” เดนนิสเดินไปข้างชานยอลพลางถาม

“ฮ๋า? กลับหรอ?” ชานยอลรู้สึกงุนงงกับเหตุการณ์ตอนนี้มาก

“อืม! ก็กลับหอพักไง เพราะถึงยังไงเราก็อยู่หอเดียวกันไม่ใช่หรอ?” เดนนิส

“ก็จริง!” ชานยอลพยักหน้าตอบ

“เพราะฉะนั้นเรากลับหอกันเถอะ เซฮุนไม่ต้องไปส่งหรอก” เดนนิส

“แต่ว่า...” เซฮุนลังเล “รุ่นพี่จะกลับหอพักมอนสเตอร์จริงๆ หรอครับ?” เค้าจึงหันไปถามชานยอล

“อืม! เรื่องเด็กคนนี้ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเค้าอยากไปกับฉัน เดี๋ยวฉันไปส่งเค้าเอง เพราะห้องเราอยู่ตรงข้ามกันอยู่แล้วล่ะ” ชานยอลเริ่มเข้าใจเหตุการณ์ก็ตัดสินใจให้

“เห็นไหม? ^ ^” เดนนิสเผยรอยยิ้ม

“แต่ว่า...” เซฮุนก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี

“ไม่เป็นไรหรอก” ชานยอลพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

“ถ้าอย่างนั้นผมฝากด้วยนะครับ” เซฮุนจึงยอมตกลง “แล้วนายน่ะ! กลับถึงห้องต้องโทรมาหาฉันด้วยนะ” เซฮุนหันไปสั่งเดนนิส

“รับทราบ! ^ ^/” เดนนิสยิ้มกว้างตอบตกลงรับคำสั่ง

หลังจากนั้นเมื่อชานยอลจ่ายเงินค่าเค้กที่เค้าซื้อแล้ว ก็เดินกลับหอพักพร้อมเดนนิส ด้วยความเคยชินเดนนิสจึงเอื้อมมือไปจับมือใหญ่ ชานยอลแลมองดูมือเล็กที่จับมือเค้าก่อนจะเผยรอยยิ้มเล็กๆ เพราะความไร้เดียงสาของเดนนิส แต่ไม่นานนักโทรศัพท์ชานยอลก็ดังขึ้น

“ว่าไงดีโอ?” ชานยอลเห็นชื่อของปลายสายที่โทรเข้ามาก็กดรับ

(นายจะกลับมาหอหรือยัง? ช่วยซื้อขนมมาให้ทเวจีหน่อยสิ!)

“ขนมหรอ? เพิ่งซื้อไปเมื่อวันก่อนไม่ใช่หรือไง? หลายซองเลยนะ! นายกำลังจะเปลี่ยนแมวให้เป็นหมูอ้วนตามชื่ออยู่แล้วนะดีโอ”

(เถอะน่า! ฉันจะรอที่ห้องนะ) ดีโอพูดจบก็วางสายไป

“อะไรของเค้าน่ะ! ตามใจเจ้าทเวจีมากไปแล้ว” ชานยอลพูดพรึมพรำก่อนจะเดินไปที่มินิมาร์ทเพื่อซื้อขนมแมวให้ทเวจีตามที่ดีโอต้องการ

พอเสร็จภารกิจซื้อของแล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้ากลับไปยังหอพัก โดยที่ชานยอลต้องถือทุกอย่างราวกับคนใช้ เพราะไม่ได้มีแค่ขนมเจ้าทเวจี ยังมีขนมอีกหลายซองที่เป็นของเดนนิส ส่วนเจ้าตัวแสบนั้นกลับเดินนำอย่างสบายใจ

“ฉันจะเดินไปส่งนายที่ห้องก่อนนะ อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?” ชานยอลบอกขณะที่อยู่ในลิฟต์

“ไม่เอา! ฉันยังไม่อยากกลับห้อง กว่าแดดดี๊จะกลับมาอีก ให้ฉันไปกับนายด้วยนะ สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี! ^ ^” เดนนิสอ้อนพลางทำตาเป็นประกายขออยู่กับชานยอลต่อ

“ก็ได้ๆ” ชานยอลใจอ่อนต่อคำอ้อนของเดนนิส “เราเป็นโรคแพ้สายตาเด็กตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?” ชานยอลบ่นพรึมพรำกับตัวเองจนมาถึงห้องดีโอ

ก๊อกๆ

“มาถึงแล้ว!!” เดนนิสรับอาสาเคาะประตูห้องดีโอ และตะโกนบอกด้วยเสียงใสเล็กๆ

O_O! เด็กที่ไหนเนี่ย? ชานยอล...” ดีโอเบิกตาโตเมื่อพบเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้จักมาพร้อมกับชานยอล

“ตอนนี้ของเค้าไปก่อนได้ไหม” ชานยอลกล่าว

“อืม! เข้ามาสิ!” ดีโอหลีกทางให้ชานยอลและเดนนิสเข้าห้องของตน

“ว๊าว! แมวเมี๊ยวๆ ^o^” เมื่อเดนนิสได้พบกับแมวของดีโอก็โผเข้าใส่ทันที

“อ่ะ! ขนมเจ้าทเวจี” ชานยอลยื่นถุงที่มีขนมแมวยื่นไปให้ดีโอ “นายจะเลี้ยงแมวจนเสียแมวแล้วนะ”

“ขนาดฉันเลี้ยงมันอ้วนแบบนี้ยังแอบหนีไปเที่ยวเลย” ดีโอบ่นแมวของตน “แล้วตกลงเด็กคนนี้เป็นลูกใคร? ฉันไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยว่านายมีญาติเป็นชาวต่างชาติด้วย”

“อ๋อ... เรื่องนี้น่ะหรอ? เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟังนะ” คำพูดที่ตอบแบบขอไปทีจากชานยอล

“ทำไมวันนี้มีแต่คนบอกจะเล่าให้ฟังทีหลังนะ ตามใจ! พร้อมเล่าเมื่อไรก็บอกด้วยล่ะกัน” พูดจบดีโอก็เดินเอาขนมไปให้เจ้าทเวจี

ในช่วงเย็นของวันเดียวกัน คริสกลับมาที่ห้องของตนกลับไม่พบเดนนิส เค้าจำได้ว่าเดนนิสนัดไว้กับเซฮุน คริสโทรหาเดนนิส แต่เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นจากในห้อง เค้าจึงโทรหาเซฮุนแทน

(มีอะไร?) เซฮุนกดรับสาย

“ขอคุยกับเดนนิสหน่อย” คริสจึงกล่าวทันที

(ฮะ? เดนนิสกลับไปตั้งแต่กลางวันได้แล้วนะ) เซฮุนตอบด้วยเสียงประหลาดใจ

“แต่ในห้องไม่มีเดนนิส”

(เดนนิสกลับไปกับรุ่นพี่ชานยอล เห็นเค้าบอกว่าอยู่ห้องตรงข้ามนายไม่ใช่หรอ?)

“ชานยอลหรอ? เข้าใจแล้ว...” คริสวางสายแล้วรีบเดินออกไปจากห้องตน

ก๊อกๆ

“นี่ชานยอล.... ชานยอล... ชานยอล...” คริสทั้งเคาะประตูและเรียกซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบก็ไม่มีวี่แววว่าเจ้าของห้องจะเปิดประตู ราวกับห้องนี้ไม่มีคนอยู่

คริสรู้สึกใจไม่ดีเมื่อไม่ทราบว่าตอนนี้เดนนิสอยู่ที่ไหน แล้วกับมาพร้อมชานยอลจริงหรือเปล่า เค้ารีบลงไปชั้นล่างเพื่อสอบถามเจ้าของหอ แต่พอลงมาถึงกลับไม่มีใครอยู่สักคน คริสจึงตามหารอบๆ หอพักอย่างร้อนใจ เกรงว่าเดนนิสอาจจะได้รับอันตราย แม้ตอนนี้คริสจะหาทุกที่จนทั่วหอพักแล้วก็ตาม เค้าทำได้แค่กลับมารอเดนนิสที่หน้าห้องของตัวเอง เดินวนไปมาที่หน้าห้องด้วยใบหน้ากังวล

“แดดดี๊! กลับมาแล้วหรอ?” เสียงใสของชายตัวเล็กเอ่ยเรียกคริสพร้อมกับวิ่งไปหา

“...” คริสหันไปมองเจ้าของเสียงตัวน้อย พร้อมกับแลสายตาที่ขุ่นเคืองไปทางชานยอลด้วยความไม่พอใจ “นายคิดจะทำอะไร? ต้องการจะแกล้งฉันคือย่างนั้นหรอ?” เค้าเดินตรงไปต่อว่าชานยอลเสียงดัง

“นายกำลังพูดอะไร? ฉันไม่เข้าใจ...” ชานยอลถึงกับหน้าเหว๋อที่เจอคริสตะคอกใส่

“จะพาเดนนิสไปไหนทำไมไม่บอกฉัน! ถ้าเค้าหายไปจะทำยังไง?”

“ก็นายไม่อยู่ห้อง” ชานยอลเถียงกลับ

“ก็เขียนข้อความหรือจะโทรแจ้งเจ้าของหอหรือใครไว้ก็ได้ว่านายจะพาเดนนิสไปไหน ไปทำอะไร? รู้ตัวไหมว่านายกำลังจะฆ่าฉันทางอ้อมน่ะ” คริสโมโหมากจึงพูดใส่อารมณ์อย่างลืมตัว

“...” ชานยอลที่ถูกต่อว่าถึงกับพูดไม่ออก เค้าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิด “ก็ได้... ฉันขอโทษล่ะกัน... ฉันมันผิดเองที่กลัวว่าลูกชายของนายจะเหงาและต้องอยู่คนเดียวน่ะ” ชานยอลโกรธมากแต่ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เค้าพยายามหากุญแจในกระเป๋าของตน “อยู่ไหนน่ะ?” พูดออกไปอย่างหัวเสีย เมื่อพบเจอกุญแจเค้าก็รีบไขประตู

ปัง!

ชานยอลเข้าห้องของตนไปก็ปิดประตูเสียงดังเพราะความโกรธ เช่นเดียวกับคริสที่อารมณ์ไม่ดีมากนัก เค้าหันไปเปิดประตูห้องของตน ก่อนจะหันไปเรียกลูกชายตน

“เข้าห้องสิเดนนิส...”

“แดดดี๊ใจร้ายจริงๆ ทำไมไม่ถามผมสักคำ แต่กลับไปว่าชานยอลแบบนั้น ผมงอลแดดดี๊แล้วนะ!” เดนนิสหน้าบึ้งตึงงอลคริส เค้าเดินไปเปิดประตูห้องชานยอลแทนที่จะเข้าห้องคริส “ไม่ต้องตามมานะ! ผมงอลแดดดี๊มาก” พูดจบเดนนิสก็ปิดประตูห้องชานยอลทันที

“เฮอะ!” คริสทำได้แค่สบถเสียงออกมา กลายเป็นว่าเดนนิสมางอลเค้าไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่เค้าเองมากกว่าที่ต้องงอลลูกชายตัวน้อยที่ทำอะไรโดยไม่บอกเค้า จนทำให้ต้องกระวนกระวายเพราะความเป็นห่วง


-----------------------------------------------------
KongJu_Pink :: กลับมาอัพแล้วจ้า!! ช้าไปบ้างขอโทษที่ปล่อยให้แฟนฟิครอนะจ๊ะ

เนื่องจากป่วยหลังจากตากฝนเมื่อวันที่ไปดูคอนฯ SMT แอบเสียดายดักฉุดใครไม่ได้สักคน (- -^)


ขอกำลังใจจากคอมเม้นน่ารักๆ โหวต และจะรักที่สุดหากมีคนวิจารณ์ ยิ่งเม้นกันเยอะ ยิ่งรักที่สุด!
 
ปล.ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7559 Pookkie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 00:58
    เดนนิสน่ารัก คริสผิดซะงั้น55
    #7,559
    0
  2. #7548 pk pukky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 17:56
    เดนนิสเป็นลูกคริสจริงเหรอเนี่ย...
    #7,548
    0
  3. #7521 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 15:29
    คริสก้อว่าน้องจังงง555 น้องงอลเลยเห็นมั้ยยย
    #7,521
    0
  4. #7480 after Y (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 08:27
    เฮียเห็นไหม ชานยอลโกรธแล้ว เดนนิสก็งอลแล้วด้วย สมน้ำหน้าอยากไม่ฟังเหตุผลเอง เจอหน้สก็ใส่เต็มไม่ถามซักคำ รีบไปง้อเลยนะ!!!
    #7,480
    0
  5. #7468 pafe_love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 17:44
    ว่าน้องทำไมเนี่ยยยยยย เดี๊ยๆๆ!!!!!
    #7,468
    0
  6. #7464 fchk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 23:26
    อิพี่คริสใจร้ายยยยมาว่า ยอลเอาอารมณ์ลงที่ยอล ก็ตามก่อนจะได้มั้ยเหอะ สมน้ำหน้าโดนทั้งยอลทั้ง เดนนิสงอล
    #7,464
    0
  7. #7440 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 02:12
    เดนนิสตั้ลล้าค ทำให้แด๊ดดี้กับมัมมี้หายโกรธกันนะ
    #7,440
    0
  8. #7421 MeangPor (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 22:49
    เดนนิสหนูทำถูกแล้วทำต่อไปลูก><
    #7,421
    0
  9. #7409 tananya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:47
    คริสใจร้าย
    #7,409
    0
  10. วันที่ 19 มกราคม 2558 / 22:18
    เดนนิสเเสบมากกกก5555
    #7,329
    0
  11. #7288 rain&snow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:38
    "ดีสิ ไม่อย่างนั้นแดดี้จะชอบเหรอ" เดนนิสชงแล้วดื่มอร่อยมั้ยลูก555555
    #7,288
    0
  12. #7207 pemika2543 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 09:55
    ฟินฮุนฮานอ่ะ น่ารักจัง
    #7,207
    0
  13. #7180 Grace Yada (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 19:17
    ฟินฮุนฮานนนน > <
    #7,180
    0
  14. #7146 ninini (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 09:11
    อร๊ายๆๆๆๆๆ ฟินน ฮุนฮาน
    #7,146
    0
  15. #7145 ninini (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 09:11
    อร๊ายๆๆๆๆๆ ฟินน ฮุนฮาน
    #7,145
    0
  16. #7142 ninini (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:43
    เดนนิส น่า อ่า
    #7,142
    0
  17. #7113 Milin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 17:23
    เดนนิส หนูทำถูกแลัวลูก :) น่ารักจริงๆเลย // ฮุนฮานน่ารัก ~
    #7,113
    0
  18. #7064 oohsxhxn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:21
    เดนนิสเลือกแม่หยอยซินะคิคิคิ
    #7,064
    0
  19. #7011 ParkMeple (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 23:29
    หนุ่มน้ยเดนนิส มีงิอนด้วยแหะ
    #7,011
    0
  20. #6970 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 20:15
    5555หัวน้อย(แบคฮยอน) น่ารักจังคู่นี้เทาแบค>
    #6,970
    0
  21. #6942 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:06
    สงสารโด้อ่ะ ไม่รู้ใจตัวเอง (. .)
    #6,942
    0
  22. #6908 Mermaidtears (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 11:14
    อืมๆๆๆดีโออิไคมันรักแกป่ะวะ ยอลทำดีแล้วอิคริสมันบ้าหวงลูกก้อเงี้ย
    #6,908
    0
  23. #6877 khaiwan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 01:26
    งื้อ มาคราวนี้ น้องฮุน เช็ดผมให้เสี่ยวลู่ด้วยยย ฟินนนน
    #6,877
    0
  24. #6824 odroro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 10:14
    คือมัน...ดีอะ เดนิสทำถูกแล้วลูกกกกก ฟินค่าาา
    #6,824
    0
  25. #6823 odroro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 10:12
    คือมัน...ดีอะ เดนิสทำถูกแล้วลูกกกกก ฟินค่าาา
    #6,823
    0