[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 8 : PLANETS HISTORY :: ลูกใครหนอ? คุณพ่อแซ่บเวอร์! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 พ.ย. 55

7

ลูกใครหนอ? คุณพ่อแซ่บเวอร์!

“แดดดี๊! กลับมาแล้วหรอ?” เด็กชายตัวน้อยวิ่งเข้าไปหาชายร่างสูงผู้ที่เค้าเรียกว่าพ่อในทันทีที่พบหน้า “คิดถึงแดดดี๊ที่สุดเลย! ^ ^” เค้ายืนเงยหน้ามองผู้ชายตัวสูงเอ่ยคิดถึงด้วยรอยยิ้ม

“เดี๋ยวก่อนนะ! เดนนิส... เรามาที่นี้ได้ยังไง?” คริสย่อตัวนั่งลงเพื่อคุยกับเด็กชายตัวน้อย

“ผมหนีออกจากบ้านมา” เดนนิสบอกด้วยหน้าตาใสซื่อตามประสาเด็ก

“หนีออกจากบ้าน!” คริสแปลกใจเมื่อได้ยิน

“ฮะ?” ชานยอลอุทานจนเกิดเสียง “เด็กตัวแค่นี้หนีออกจากบ้านเนี่ยนะ!

“ยุ่ง!!” เดนนิสและคริสต่างหันไปตวาดใส่ชานยอล

“เหอะ! นี่พวกนาย... ที่นี่มันห้องฉันนะและฉันก็ไม่สะดวกรับแขก กรุณาออกไปด้วย!” ชานยอลพูดพลางผายมือออกไปทางประตูเพื่อเชิญพ่อลูกทั้งสองออกไป

“เราหนีออกมาจากบ้านได้ยังไง?” แต่คริสกลับไม่สนใจ หันไปสอบถามเดนนิสต่อ

“ง่ายจะตายก็บอกให้ลุงซานจูมาส่งน่ะสิ! ลุงเพิ่งกลับไปเอง” เดนนิสบอก

“แบบนี้เค้าไม่เรียกว่าหนีออกจากบ้านหรอกนะ” ชานยอลแทรก

“ยุ่งน่า!!” คริสและเดนนิสหันไปตวาดเสียงใส่ชานยอลอีกครั้ง

- -^ เมื่อไรพวกนายจะออกไปเสียที!” เมื่อความไม่พอใจครอบงำ ชานยอลตะโกนไล่พ่อลูกที่ไม่ได้รับเชิญอีกครั้ง

“ว่าแต่ว่าทำไมแดดดี๊ต้องมาอยู่ในห้องเล็กๆ แคบๆ แบบนี้ด้วยล่ะ! ไม่เห็นจะน่าอยู่เลย แถมยังมีคนรับใช้เอ๋อๆ แบบนี้อีก!” เดนนิสถามไปตามความคิดแบบเด็กๆ

O{}O! เอ๋องั้นหรอ? คนรับใช้งั้นหรอ?” ชานยอลอึ้งและจุกจนแทบพูดไม่ออก

“ฉันไม่ได้อยู่ห้องนี้” คริสยกยิ้มเล็กๆ พลางบอกเดนนิส

“เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว! นึกว่าจะต้องมาอยู่ในห้องแปลกๆ นี่ซะแล้ว” เดนนิสพูดพลางเดินไปลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกจากห้องชานยอล

“โฮะ!” ชานยอลทำเพียงสบถเสียง

“ไปกันเถอะแดดดี๊! ว่าแต่ว่าห้องแดดดี๊อยู่ไหนอ่ะครับ?” เดนนิสเงยหน้าถามคริส

“ก็ห้องนี้ไง!” คริสเดินออกมาจากห้องชานยอลก่อนหยุดที่ห้องฝั่งตรงข้าม “^ ^ ห้องนี้แหละ!

“นั่นมันห้องพี่ควังนัม!” ชานยอลรีบขัดขึ้น “แล้วนายจะอยู่ห้องนั่นได้ยังไง?”

“ทำไมจะไม่ได้ในเมื่อฉันย้ายเข้ามาเมื่อวานนี้เอง” คริสกอดอกพลางบอก

“ย้ายเข้ามาหรอ? อย่ามาโกหก!” ชานยอลไม่เชื่อในสิ่งที่คริสบอก

“งั้นหรอ?” คริสไม่เถียงกลับ แต่เค้าหยิบการ์ดห้องฝั่งตรงข้ามออกมาโชว์ให้ชานยอลได้เห็น แล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย “แบบนี้ยังจะคิดว่าฉันโกหกอีกไหม?”

“ก็เรื่องของนายสิ!” ชานยอลเห็นเช่นนั้นก็ตัดบท ไม่อยากใส่ใจอะไรที่เกี่ยวกับคริส

“ห้องนี้สวยมากๆ เลยแดดดี๊!” เดนนิสรีบลากกระเป๋าเดินทางแล้วเข้าไปในห้อง 515 ซึ่งคริสเป็นเจ้าของนับจากนี้

“นี่นายเกินไปแล้วนะ ห้องฉันกับห้องนั้นมันก็ขนาดเท่ากัน และก็ไม่เห็นจะมีอะไรแตกต่าง! แล้วจะมาบอกว่าห้องนั้นสวยได้ยังไง?” ชานยอลมองเห็นภายในห้อง 515 ก็บ่นในความสองมาตรฐานของเดนนิส

“ต่างกันเห็นๆ” เดนนิสเดินออกมาแล้วย้อนคำ

“ต่างกันยังไง?” ชานยอลย้อนถาม

“ห้องนี้มีแดดดี๊ แต่ห้องนั่นมีนายไง! แบร๊!!” เดนนิสเด็กชายตัวน้อยพูดจบก็ทำหน้าทะเล้นใส่ชานยอลก่อนวิ่งหนีเข้าห้องไป 515

“ย๊าส์!! นาย!!” ชานยอลเดินออกจากห้องของตนเพื่อจะตามไปหาเรื่องเดนนิส (- -^ เด็กนะนั่น)

“อยากเข้าห้องฉันงั้นหรอ?” แต่คริสกลับเอ่ยถามด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์

“ฮะ?” ชานยอลหยุดชะงักแล้วถอยหลังกลับจนถึงประตูห้องตัวเอง “ใครจะไปสนใจคนนิสัยไม่ดีแบบนายกัน! คนอะไรมีลูกเป็นตัวเป็นตนแล้วยังจะ... ทำเรื่องแย่ๆ แบบนั้นกับฉันซึ่งเป็นผู้ชายอีก แย่ที่สุด!

“ฮึ! แค่มีลูกชายแล้วจะมีนายอีกสักคนไม่ได้หรือไง?” คริสพูดพลางเดินเข้าไปใกล้ชานยอล

O///O พูดอะไรของนาย ไม่เห็นจะเข้าใจเลย อ่อ! ถึงจะย้ายมาอยู่ห้องตรงข้ามก็จริง แต่ห้ามมายุ่งวุ่นวายกับฉันเป็นอันขาด!” ชานยอลออกคำสั่ง

“แล้วถ้าฉันไม่ไปยุ่งกับนาย แล้วฉันจะย้ายมาอยู่ที่นี่ทำไม?”

“ฮ๋า? แล้วใครใช้ให้นายมายุ่งล่ะ!

“อย่าลืมสิว่าเราเป็นอะไรกันแล้ว” น้ำเสียงที่กวนๆ ของคริสแกล้งทำเป็นถามคนตรงหน้าให้เขินอาย

“พูดอะไรออกมาน่ะ เดี๋ยวลูกนายก็ได้ยินหรอก” ชานยอลรีบยกมือขึ้นปิดปากคริส กลัวว่าเดนนิสจะได้ยิน

“จะกลัวอะไร? เดนนิสน่ะเป็นเด็กน่ารัก เค้าเข้าใจทุกอย่างอยู่แล้ว หากนายจะยอมเป็นควีน” คริสจับข้อมือชานยอลแล้วดึงมือออกจากปากตนก่อนเอ่ยบอก

“ทำไมนายจะต้องมาวุ่นวายกับฉัน” ชานยอลสะบัดมือออก

“เท่าที่จำได้นายเองไม่ใช่หรอที่เป็นคนเข้ามาหาฉันก่อน” คริสยกยิ้มย้อนถามอย่างยียวน

“แต่...” ชานยอลต้องการที่จะย้อนกลับ แต่ก็หยุดไปเสียดื้อๆ ก่อนที่จะกำมือแน่นแล้วชกอัดไปที่ท้องคริสเต็มแรง

“โอ๊ย!!” คริสถึงกับจุก

“สมน้ำหน้า!” ชานยอลพูดจบคำสุดท้ายก็รีบเข้าห้องตนแล้วปิดประตูในทันที

“นี่นาย!! ชานยอล!!” คริสทั้งเรียกทั้งเคาะประตูเพื่อให้ชานยอลออกมา เพราะความเจ็บมันทำให้เค้าไม่สบอารมณ์เสียเท่าไร “แสบนักนะ!” คริสที่หัวเสียพูดก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้อง

“ทำไมแดดดี๊ต้องเสียงดัง ผู้ชายคนนั้นน่ะแฟนแดดดี๊หรอ?” เดนนิสที่ยืนมองเหตุการณ์ตลอดเวลาจนคริสหันกลับมาทางเค้าก็เอ่ยถาม

“เปล่า! เข้าห้องเถอะ เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ” คริสจับตัวเดนนิสให้เดินเข้าห้องของตนแล้วปิดประตู เพื่อที่จะนั่งคุยกันเรื่องที่เดนนิสมาหาเค้า “ตกลงยังไง? ทำไมต้องมาที่นี่”

“ก็คิดถึงแดดดี๊ไง ^ ^” เดนนิสบอกด้วยรอยยิ้ม

“คิดถึงฉันหรอ? อย่ามาโกหก! แต่เดี๋ยวก่อนนะ...” เมื่อพูดคุยกันไปได้ชั่วครู่ คริสก็นึกอะไรบางอย่างออก “กลับมาเกาหลีตั้งแต่เมื่อไร? จำได้ว่าเพิ่งไปแคนาดามาไม่ใช่หรอ?”

“ที่นั่นไปแล้วไม่เห็นจะสนุกเลย อีกอย่างที่นั่นไม่มีแดดดี๊นี่นา ผมก็เลยขอให้คุณย่าพาผมกลับมาหาแดดดี๊”

“คุณย่าหรอ?” คริสทวนคำของเดนนิส “นี่แม่กลับมาด้วยงั้นหรอ?” แค่คิดถึงคำว่าแม่ก็ต้องหวั่นใจ

“แต่ว่าแดดดี๊ไม่ต้องห่วงไปนะครับ เพราะคุณย่าไม่รู้ว่าผมหนีออกจากบ้านแน่นอน”

“ก็เพราะว่าเค้าไม่รู้นั่นแหละ ที่จะทำให้เค้าทราบว่านายหนีออกจากบ้านมา” คริสทำหน้าเข้มอย่างตึงเครียด มองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาอันไร้เดียงสาก็ยากที่จะโกรธลงกับการทำเรื่องวุ่นวาย

ในขณะที่ห้องฝั่งตรงข้าม 505 ชายผู้เป็นเจ้าของกำลังเดินวนไปมาในห้อง ในใจเต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวที่เค้าพลาดไปยุ่งเกี่ยว

“เราควรย้ายห้องหนีไปเลยดีไหม? หรือว่าจะสั่งให้เจ้าของหอไล่พ่อลูกคู่นั้นออกไปดี”

ก๊อกๆๆ

“อะไรกันอีกนะ! ต้องเป็นพ่อลูกคู่นั้นแน่เลย” ชานยอลมองไปที่ประตูห้อง พลางกอดอกแล้วเดินไปอย่างเงียบๆ เค้ายืนมองดูประตูโดยไม่คิดจะเปิด

ก๊อกๆๆๆ

“ไม่มีทางที่ฉันจะเปิด” ชานยอลยังคงยืนมองประตูห้องนิ่งๆ

ปังๆๆๆๆ

จนเสียงเคาะประตูเปลี่ยนไปเป็นการทุบจนประตูแทบจะหลุดออกมา ชานยอลหน้าเหวอเมื่อตกใจ กลัวคนข้างห้องจะออกมาโวยวาย เค้าจึงรีบเปิดประตูออกไปเพื่อต่อว่าคริส

“นี่นาย!! จะเคาะอะไรนักหนาฮะ? เกรงใจ... O_O” ในเวลาไม่ถึงนาทีที่ชานยอลพลั้งปากต่อว่าไปอย่างหนัก แต่เมื่อมองหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องชัดๆ ถึงกับเบรกแทบไม่ทัน “คือ... เออ... มาหาใครครับ?”

ไม่ใช่คริสคนที่เค้าต่อว่า แต่คือผู้หญิงวัยกลางคนที่สวยมากคนหนึ่งที่มากับชุดเดรสสีสันสดใส ผู้สั้นแต่ดูดี แว่นตากันแดดสีกาแฟยี่ห้อดัง เธอยิ้มอย่างสดใสเพื่อมอบแก่ชานยอล

“สวัสดีจ๊ะ! ^ ^” เธอกล่าวทักทาย

“ครับ! สวัสดีครับ” ชานยอลรีบโค้งเพื่อทักทายอย่างสุภาพ

“พอดีว่าฉันมาตามหาหลานตัวแสบกับลูกชายตัวดีน่ะจ๊ะ! สายสืบฉันรายงานมาว่าเค้าอยู่ห้องนี้” ผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็เดินผ่านชานยอลเค้าไปในห้อง 505

“หลานชาย? ลูกชาย?” ชานยอลยืนงงและไม่รู้ว่าเธอนั้นหมายถึงใคร รู้แต่ว่าวันนี้มีแต่แขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนห้องของเค้า จนน่าปวดหัว

“อยู่ไหนนะ? ออกมาซะดีๆ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน คริส!! เดนนิส!!” เธอเดินไปจนรอบห้อง เรียกหาทั้งลูกและหลานของตน

O_O! ชื่อนี้คุ้นๆ แฮะ” ชานยอลยังคงยืนงง

“ไม่มี! สองคนนี้ไปซ่อนที่ไหนนะ? อย่าให้เจอนะแม่จะจัดการให้แหลกเลย” ผู้หญิงคนดังกล่าวเดินมาหาชานยอลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มซึ่งต่างจากคำพูดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“รีบกลับบ้านเถอะ นายอยู่ที่นี้ไม่ได้หรอก ต้องรีบกลับก่อนที่แม่จะมาที่นี่” ในเวลาเดียวกันคริสจูงมือเดนนิสออกมาจากห้องของเค้าพร้อมทั้งลากกระเป๋าเดินทางออกมา เพื่อจะพาเดนนิสไปส่งที่บ้าน

“ย๊าส์!!” แต่อยู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ตะโกนออกมาเสียงดังทำเอาชานยอลสะดุ้งเฮือก

“แม่!” คริสหันควับไปมองก็พบว่าหญิงชุดสดใสนั้นคือแม่ตน

“คุณย่า!” เดนนิสเบิกตาโต

“คุณย่าหรอ? แม่ของคริสหรอ? ฉันไม่ควรอยู่ตรงนี้...” ชานยอลเริ่มรู้สึกถึงรางสังหรณ์แปลกๆ ว่าอาจจะได้พัวพันกับคนในครอบครัวนี้ จึงค่อยๆ ถอยหลังเพื่อหลบซ่อนตัวในห้อง แต่ไม่สามารถปิดประตูได้เพราะแม่ของคริสไม่ยอมออกไปจากห้องของเค้าเสียที

“ไอ้หลานตัวแสบมาอยู่ที่นี่เอง รู้ไหมว่าฉันตามหามานานแค่ไหน? ดูสิผิวฉันหมองหมดแล้ว” หญิงวัยกลางคนที่ห่วงสุขภาพผิวยิ่งกว่าสิ่งใด

“แล้วทำไมแม่ไม่โทรมาถามผมล่ะ ไม่จำเป็นต้องมาถึงที่นี่เลย” คริส

“ไม่ได้หรอก! ได้ยินมาว่าลูกชายตัวดีแอบย้ายเข้ามาอยู่หอพักข้างมหาวิทยาลัย ไหนทีแรกบอกว่าไม่ชอบไงและคอนโดที่ซื้อให้หมดไปเป็นเกือบร้อยล้านวอนจะทำไง?” แม่ของคริสถามคาดครั้น

“ก็ไม่เห็นจะต้องทำยังไง? ผมก็ยังอยู่เหมือนเดิมและก็จะอยู่ที่นี้ด้วย แต่ว่าคงไม่นานหรอก เพราะอีกเดี๋ยวก็เรียนจบ” คริสตอบไปอย่างเฉยชา

 “ไม่ใช่ว่าย้ายเข้ามาที่นี่ เพราะมาติดหนุ่มๆ แถวนี้อีกล่ะ?” หญิงผู้เป็นแม่รู้ดีว่าลูกชายของตนเป็นเช่นไร และค่อนข้างเพลย์บอยแค่ไหน อยากได้อะไรก็ต้องได้ ซึ่งเหมือนเธอไม่มีผิด

“ไม่มีหรอกน่า! กลับบ้านเถอะ” คริสเฉไฉ

“คุณย่ารู้อย่างกับตาเห็น! แดดดี๊แอบมีแฟนโดยที่ไม่รายงานผมเลย” เดนนิสแทรกขึ้น ถึงแม้จะเป็นเด็กที่มีอายุเพียง 5 ปี แต่เค้าก็ทราบทุกอย่างดี ภายใต้ใบหน้าไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ซึ่งนิสัยถอดแบบคริสมาทุกอย่าง

“จริงหรอเนี่ย?” แม่ของคริสพูดด้วยสีหน้าตกใจ (เว่อร์!) “คนไหนๆ หนูเห็นหรือเปล่าเดนนิส?”

“เห็นสิครับ! ก็ผู้ชายที่อยู่ห้องนี้ไง” เดนนิสรีบตอบอย่างทันควัน ชี้เข้าไปในห้องชานยอลทันที

O{}O! ไม่นะ” ชานยอลผู้ได้ยินทุกอย่าง เค้าตกใจจนเริ่มรนรานทำอะไรไม่ถูก

“เอ๋? จริงหรอ?” แล้วใบหน้าแม่ของคริสก็เบิกบานขึ้น เพราะตั้งแต่แรกพบชานยอลเธอกลับรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก “อยู่ไหนน้า?” แล้วเธอก็หันกลับเข้าไปในห้องเพื่อค้นหาชานยอล “อยู่นี่เอง! ^ ^

“เออ... คือ...” ชานยอลเงยหน้ามองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ “^ ^; คือ... ผมไม่ได้...”

“น่ารักจริงๆ เลยนะ” ไม่ทันที่ชานยอลจะปฏิเสธความสัมพันธ์ แม่ของคริสก็แทรกขึ้นแล้วฉุดดึงชานยอลให้เดินตามเธอมาหาคริสและเดนนิส

“แม่!!” คริสเรียกแม่ตนสีหน้าไม่พอใจนัก เพราะเค้าคิดว่าแม่ของตนมักจะวุ่นวายในเรื่องส่วนตัวและจัดการทุกอย่างจนมากเกินไป

“ฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะจ๊ะ! ฉันชื่อเฉิน เจียหัว หรือจะเรียกคุณแม่เอลล่า ก็ได้ ยินดีที่ได้พบนะจ๊ะ! ^ ^” แม่ของคริสแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ แม้ว่าเธอจะเป็นคนจีนแต่เธอสามารถสื่อสารภาษาเกาหลีได้เป็นอย่างดี

“ถ้าอย่างนั้นผมต้องแนะนำตัวด้วยสินะ ผมชื่อเดนนิส เคน เป็นลูกชายสุดหล่อของแดดดี๊คริส ยังโสด! ยินดีที่ได้รู้จักนะ” เดนนิสแนะนำตัวเองบ้าง

“อ่อ...” ชานยอลได้แต่ตอบรับด้วยท่าทีที่อึกอักไม่รู้จะทำเช่นไร “แต่ว่าผมกับรุ่นพี่คริสเราไม่ได้เป็นอะไรกันนะครับ” จึงปฏิเสธความสัมพันธ์ของเค้าและคริส

“เอ๋? อย่ามาโกหกเลย แม่ไม่เชื่อหรอก หลักฐานมัดแน่นขนาดนี้” เอลล่ากล่าว

“หลักฐาน? หลักฐานอะไร?” คริสได้ยินจึงย้อนถาม

“ก็ลูกไง! แอบย้ายมาอยู่หอพักเพื่อให้ใกล้เค้าขนาดนี้ แล้วทำไมไม่อยู่ห้องเดียวกันไปเลยล่ะ?” เอลล่าแกล้งหยอกลูกชายตน (บางทีคุณแม่เอลล่าอาจจะเป็นแม่ยกคริสยอลตัวจริง)

“แม่!!” คริสเรียกแม่ตนอย่างไม่สบอารมณ์อีกครั้ง “กลับไปบ้านได้แล้วและพาเดนนิสกลับไปด้วย”

“ไม่เอาๆ ผมไม่ไป ถึงแดดดี๊จะไม่ให้ผมอยู่ที่นี่ ผมไปอยู่กับเซฮุนก็ได้” เดนนิสบอกด้วยน้ำเสียงงอลๆ

“ว่าไงล่ะ! ตกลงลูกชอบเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักคนนี้จริงๆ ใช่ไหม?” เอลล่ายังคงคาดครั้นเอาคำตอบ

“กลับบ้านกันเสียที!” คริสเองก็พยายามบอกให้แม่ตนกลับบ้าน

“...” ณ จุดๆ นี้ชานยอลยืนมองและสับสนปนสงสัยว่าเค้ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางศึกสายเลือดหรือตลาดสดนกกระจิบกันแน่ ที่คุยกันไม่รู้เรื่องสักคน แต่ยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิมว่าเมื่อไรครอบครัวนี้จะออกไปจากห้องเค้าเสียที จนเค้าต้อง... “หยุดได้แล้ว!!” หมดความอดทน ตะโกนสั่งให้ทุกคนหยุด

“...” ทุกคนหันไปมองชานยอลเป็นสายตาเดียว

“ช่วยไปเคลียปัญหาครอบครัวที่ห้องของคริสจะได้ไหมครับ? เพราะผมต้องการความเป็นส่วนตัว” ชานยอลกล่าวเสียงเข้ม มีสีหน้าที่จริงจัง

“...” ทุกคนไม่พูดอะไร แต่ค่อยๆ เดินออกมาจากห้องชานยอลอย่างง่ายดาย

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ” ชานยอลพูดจบก็ปิดประตูห้องทันที

“ฮ่าๆๆ” แต่หลังจากนั้นเอลล่าก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“คุณย่าเป็นอะไรครับ?” เดนนิสสงสัย

“ก็เด็กผู้ชายคนนี้น่ะน่ารักกว่าที่ย่าคิดไว้น่ะสิ! ขนาดโกรธยังน่ารักเลย คริส! ลูกนี่ตาถึงจริงๆ ว่าแต่ว่าคนนี้น่ะจริงจังหรือจะเล่นๆ เหมือนคนก่อนๆ ที่ผ่านมา” เอลล่าหันไปถามลูกของตน

“เรื่องนี้แม่ไม่เกี่ยว กลับบ้านสักทีสิ!” คริสเริ่มแสดงท่าทีโกรธออกมา

“เข้าใจแล้วๆ แต่ว่าเดนนิสน่ะ เค้าอุตส่าห์มาหาลูกที่นี่ก็ให้อยู่กับลูกสัก 2-3 วันล่ะกันนะ อ่อ! เดนนิสมาใกล้ๆ ย่าซิ” เอลล่าเรียกหลานชาย

“ครับ” เดนนิสจึงเดินตรงเข้าไปหาเอลล่า

“...” เอลล่าย่อตัวลงเพื่อกระซิบบอกอะไรบางอย่างแก่เดนนิส “ย่าคงต้องให้หลานจัดการเรื่องพ่อของเราแล้วล่ะและอย่าลืมเรื่องที่สัญญากันไว้ล่ะ”

“กระซิบอะไรกัน?” คริสแลสายตามองก่อนเอ่ยถาม แต่การกระซิบมันดังเกินไป

“ไม่ลืมแน่นอนครับ! ^ ^” เดนนิสยิ้มและยังคงจำสัญญาของตนกับเอลล่าได้อย่างแม่นยำ

“ย่าไปล่ะนะ ^ ^” เอลล่าบอกแล้วหอมแก้มหลานชายสุดที่รักก่อนจะยืนขึ้นหันไปลาลูกชาย “แม่ไปล่ะนะ บ๊ายบาย” เอ่ยลาลูกชายสุดหล่อ เธอเดินจากไปอย่างลั่นล้า

“แล้วตกลงไปสัญญาอะไรกับย่าไว้?” คริสถามเดนนิส

“เป็นความลับ!” เดนนิสตอบอย่างกวนๆ “แล้วตกลงแดดดี๊จะให้ผมพักที่นี่หรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นผมจะไปหาเซฮุน” เดนนิสเด็กชายผู้ไม่เคยหวาดกลัวต่อโลกภายนอก และเค้ามักจะพูดและทำจริงเสมอ

“ตามใจสิ! มีใครเคยขัดใจนายได้บ้างล่ะ?” คริสตอบอ้อมๆ ในทำนองยอมให้เดนนิสอยู่ด้วย

“ถ้าอย่างนั้นผมก็อยู่กับแดดดี๊ได้แล้วสินะ” เดนนิสกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ วิ่งกลับเข้าไปในห้อง 515 ทันที

“เฮ้อ! ปวดหัวจริงๆ” คริสถอนหายใจ พลางส่ายหน้าเพราะเหนื่อยใจกับครอบครัวตน แล้วเดินกลับเข้าไปห้องตนก่อนปิดประตู เพื่อพักจิตสงบใจในวันหยุดอันวุ่นวาย

แอ๊ด...

ประตูห้อง 505 ถูกเปิดออก เมื่อไม่มีเสียงเอะอะโวยวายของครอบครัวคริสแล้ว ชานยอลค่อยๆ โผล่หน้าออกมามองซ้ายแลขวา พอไม่พบใครเค้าจึงก้าวออกมาจากห้องพร้อมตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ เค้าเดินไปทางลิฟต์เพื่อขึ้นไปหาดีโอที่ชั้น 7 เพราะต้องการจะขอไปนอนด้วย เนื่องจากหลีกเลี่ยงอันตรายจากคริส

“โอะ! ดีโอนายกำลังจะไปไหน?” แต่แล้วชานยอลก็พบดีโอที่เดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่

“พอดีว่าวันนี้ฉันต้องกลับบ้านด่วนน่ะ เลยจะลงมาบอกนายนี่แหละ” ดีโอบอก

“ฮ๋า? ทำไมล่ะ? แล้วแบคฮยอนอยู่ห้องไหม?” ชานยอลจำเป็นต้องเปลี่ยนห้องนอนอีก

“แบคฮยอนหรอ? ฉันเองยังไม่รู้เลยว่าเค้าไปอยู่ไหน ไม่อยู่ห้องหลายวันแล้ว แถมไม่มาเข้าเรียน เป็นแบบนี้ต่อไปอาจหมดสิทธิ์สอบหลายวิชาเลย”

“จริงสิ! หมอนั่นหายไปหลายวันแล้ว!

“แล้วนายจะแบกตุ๊กตาหมีไปไหนเนี่ย?”

“ก็คิดว่าจะไปนอนกับนายในคืนนี้”

“เอาไว้วันหลังนะ วันนี้ฉันต้องไปแล้วจริงๆ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ไปล่ะ!” ดีโอพูดจบก็กดลิฟต์แล้วจากไป

“อะไรกันน่ะ...” ชานยอลต้องเดินกลับห้องคอตก จากที่แบกตุ๊กตาหมีก็เปลี่ยนเป็นลากกลับเข้าห้องแทนด้วยความผิดหวัง จัดการล็อกประตูทุกชั้นเพื่อความปลอดภัย

ในขณะที่ห้อง 515 คริสนั่งมองดูเดนนิสกำลังรื้อข้าวของที่ใส่กระเป๋ามา เด็กชายตัวน้อยจับเสื้อผ้าออกวางที่ข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ แต่สิ่งที่เค้าใส่ใจมากกว่านั้นคือของขวัญที่เตรียมมาให้คริส

“อยู่นี่เอง! ^{}^/” เดนนิสหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า สีหน้าดูมีความสุข “ผมเตรียมช็อกโกแลตมาให้แดดดี๊ด้วยล่ะ! ก่อนที่จะมาเกาหลีผมไปเที่ยวกับคุณย่ามา คุณย่าบอกว่าแดดดี๊ชอบช็อกโกแลต”

“ฮะ? ฉันเนี่ยนะ?” คริสย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะความจริงแล้วเค้าไม่เคยพิศวาสช็อคโกแล๊ตเลยแม้แต่น้อย

“แดดดี๊ไม่ชอบมันหรอ?” เดนนิสสลดใบหน้าเศร้าเมื่อเห็นปฏิกิริยาต่อช็อกโกแล๊ต

“เปล่าๆ แดดดี๊ชอบมัน แต่ว่ามีบางคนชอบของพวกนี้มากกว่าแดดดี๊อีกนะ” คริสรีบปฏิเสธก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีใครบางคนคลั่งไคล้ของหวานพวกนี้

“ใครหรอ?”

“ก็ผู้ชายห้องตรงข้ามไง?” คริสยกยิ้มเมื่อเอ่ยถึงชานยอล

“อ๋อ! ถ้าอย่างนั้นผมเอาไปให้เค้าดีไหม?” เดนนิสพูดพลางลุกขึ้นยืน

“อืม!” คริสตอบรับรอยยิ้มที่มุมปาก พลางยักคิ้ว

หลังจากนั้นเดนนิสก็แบ่งช็อกโกแลตส่วนนึงเพื่อนำไปให้ชานยอล ในมือหนึ่งถือช็อกโกแลต มืออีกข้างเปิดประตูออกจากห้อง 515 แล้ววิ่งไปที่หน้าห้อง 505 เดนนิสเคาะประตู ก่อนยืนเงยหน้ารอว่าเมื่อไรเจ้าของห้องจะเปิดจน...

“นายอีกแล้วหรอ?” ชานยอลขมวดคิ้วเมื่อพบเดนนิสลูกชายคริส

“ฉันเอาช็อกโกแลตมาให้” เดนนิสพูดพลางยื่นมือข้างที่ถือช็อกโกแลตส่งไปให้ชานยอล

“ช็อกโกแลตหรอ? ใครบอกนายว่าฉันชอบ?”

“แดดดี๊บอกว่านายชอบ”

“หมอนั่น...” ชานยอลพรึมพรำก่อนมองไปที่ห้องตรงข้าม พบชายร่างสูงยืนกอดอกพิงประตูอยู่ “ฉันเกลียดช็อกโกแลตที่สุด โดยเฉพาะช็อกโกแลตที่มาจากแดดดี๊ของนายน่ะ” ชานยอลบอกเดนนิสแต่สายตาค้อนไปทางคริส เพราะหากแต่เป็นของคริสเค้าก็ไม่มีทางชอบอย่างแน่นอน

“เอ๋? ทำไมล่ะ?” เดนนิสมองใบหน้าชานยอล “ช็อกโกแลตอร่อยออก...” เด็กชายตัวน้อยบอกด้วยดวงตาอันไร้เดียงสา

“นายกำลังทำร้ายจิตใจของเด็กนะ” คริสแกล้งย้ำการแสดงออกที่ไม่ดีของชานยอลที่มีต่อเดนนิส

“คือ...” ชานยอลมองดวงตาของเดนนิสก็ถึงกลับรนรานกลัวว่าเดนนิสจะเสียใจ “ก็ได้ๆ ฉันจะรับมันไว้” ชานยอลรับช็อกโกแลตมาจากมือเล็กของเดนนิส “หมดธุระแล้วใช่ไหม?”

“อืม” เดนนิสพยักหน้ารับแข็งๆ ไร้การตอบแบบมีมารยาท

“พวกนายพ่อลูกนี่เหมือนกันไม่มีผิด ฉันขอตัวไปพักผ่อนล่ะ และอย่ามารบกวนอีกนะ” ชานยอลหน้ามุ้ยเมื่อบอกจบ แล้วปิดประตูห้องในทันที

“ฮึๆ” คริสแอบหัวเราะในลำคอเบาๆ ที่ทำให้ชานยอลอารมณ์เสียได้

“แดดดี๊! ผมอยากไปหาเซฮุน” เดนนิสหันกลับไปหาคริส เพื่อบอกสิ่งที่อยากจะทำ

“ฮะ? จริงๆ เลยนะนายเนี่ย อยากไปหาก็ควรโทรไปบอกเค้าก่อน” คริสบอกเดนนิส

“จริงสิ!” เดนนิสรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเพื่อหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

“ตกลงนายคิดถึงใครกันแน่? ฉันหรือเซฮุน!” คริสถามเด็กชายตัวน้อยด้วยสีหน้างอลๆ

“ก็ต้องแดดดี๊เป็นอันดับ 1 อยู่แล้ว แต่ผมก็อยากเล่นกับเซฮุนเหมือนกันนี่นา...” เดนนิสพูดไปก็กดเบอร์โทรของเซฮุนไป

(สวัสดีครับ!) เสียงจากสายปลายทางดังขึ้นเมื่อกดรับโทรศัพท์

“เซฮุน!!” เดนนิสเรียกชื่อเซฮุนเสียงสูงเหมือนทุกๆ ครั้งที่เคยเรียก

(เดนนิสหรอ?) ทำให้เซฮุนจำน้ำเสียงแบบนี้ได้

“เซฮุนอยู่ไหน? มาพาฉันไปเที่ยวหน่อยสิ”

(ตอนนี้หรอ? นายมาเกาหลีแล้วอย่างนั้นหรอ?)

“อืม! ตอนนี้ฉันอยู่กับแดดดี๊น่ะ? เซฮุนพาฉันไปเที่ยวหน่อยนะๆๆ” เดนนิสพูดราวกับอ้อนเซฮุน

(ตอนนี้ฉันไม่ว่างจริงๆ เอาไว้พรุ่งนี้ตอนเย็นได้ไหม?)

“จริงๆ นะ ห้ามโกหกนะรู้ไหม?”

(อืม... เข้าใจแล้ว)

“บ๊ายบาย!” เดนนิสกล่าวลาก่อนวางสายไป

เช่นเดียวกับเซฮุนที่กดวางสาย แม้ว่าเค้าและคริสจะไม่ค่อยลงลอยกันเท่าไร แต่หากเป็นเดนนิสแล้วเซฮุนยอมให้ได้ทุกอย่าง ทั้งตามใจและแทบจะไม่เคยขัดใจเลยสักครั้ง เซฮุนหยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนละสายตามองดูห้องตัวเองที่อยู่ในช่วงซ่อมแซม

“เล่นไว้ได้แสบมากเลยนะ” เค้าเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงลู่ฮานที่ทำลายห้องของเค้า จนต้องเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ซื้อเสื้อผ้าใหม่และต้องทาสีห้องใหม่หมด จนตอนนี้เซฮุนต้องย้ายออกมาก่อนชั่วคราว เพราะกลิ่นของสีทาห้องอาจเป็นอันตรายต่อร่างกายเค้าได้

เซฮุนถือกระเป๋าเสื้อผ้าเดินออกมาทางระเบียงห้องที่กลับมาเปิดได้ดังเดิมแล้ว เค้ากระโดดข้ามไปยังห้อง 304 แล้วเปิดประตูระเบียงก่อนเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างง่ายดาย

“ชิส์! คิดว่าจะรอบคอบสักแค่ไหน?” เซฮุนเอ่ย เค้าวางกระเป๋าเดินทางลงบนเตียงนอน แล้วสำรวจรอบๆ ห้อง 304 จนผ่านไปได้เพียงชั่วครู่

“เฮ้อ! เหนื่อยจริงๆ วันนี้” เสียงใสของเจ้าของห้องบ่นเมื่อกลับเข้ามา เค้าถอดรองเท้าวางบนชั้น หลังจากนั้นก็นำกระเป๋าไปวางบนเตียงนอนโดยไม่ทันสังเกตกระเป๋าเสื้อผ้าของเซฮุน ลู่ฮานถอดเสื้อโค้ชของตนออกแล้ววางทับกระเป๋าตัวเอง

“คิดจะถอดเสื้อผ้าโชว์อีกหรือไง?” เซฮุนเดินกลับมา เห็นเจ้าของห้องกลับมาแล้วกำลังถอดเสื้ออยู่

O_O! นาย... เข้ามาได้ยังไง?” ลู่ฮานเบิกตาโตอย่างตกใจ

“ก็เข้ามาทางระเบียงน่ะสิ ไม่น่าถาม” เซฮุนยกมือขึ้นกอดอกเมื่อตอบคำถาม “นายนี่มันร้ายจริงๆ ทำให้ฉันต้องเสียเงินไปหลายวอนเลยนะ”

“ช่วยไม่ได้นี่ เพราะนายเองนั่นแหละที่ทำให้ฉันโมโห”

“ถ้าหากจูบนายแล้วเสียเงินไปหลายวอนขนาดนี้ จูบของนายคงมีค่ามากสินะ ไม่รู้ว่าคริสเคยทำแบบนี้ไหมนะ?”

“คริสไม่ใช่คนแบบนายแน่นอน แล้วนายเข้ามาห้องฉันทำไม? ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!

“ฉันคงจะทำตามที่นายสั่งไม่ได้หรอกนะ”

“ทำไม?”

“จนกว่าห้องของฉันจะกลับมาเหมือนเดิม ฉันจะมาอยู่ที่ห้องนี้... กับนาย...” เซฮุนบอกด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางเรื่อยๆ จนลู่ฮานชิดมุมห้อง เซฮุนใช้แขนทั้งสองข้างยันผนังโดยที่ร่างบางอยู่ตรงกลาง

“นายจะทำอะไร? ฉันเตือนไว้ก่อนนะว่าคราวนี้หากนายจูบฉันอีก นายนั่นแหละที่จะเจ็บตัว” ลู่ฮานข่มขู่เซฮุนเสียงแข็งกร้าว แต่ความจริงของจิตใจนั้นกำลังกลัวมากมายจนร่างกายนั้นสั่นเทา

“ฉันมาคิดๆ ดูแล้วนะว่าสิ่งที่นายทำกับห้องของฉันนั้นมันราคาแพงเกินไปสำหรับเพียงจูบเดียวสั้นๆ ฉันควรได้มากกว่านี้หรือเปล่านะ?”

“ถ้านายทำฉันฆ่านายแน่สาบานได้!” ลู่ฮานตะคอกเสียงใส่เซฮุน

“ฮึๆ” แต่ชายร่างสูงนั้นกลับเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าใสจนปลายจมูกทั้งสองแนบชิด ดวงตาของชายร่างสูงจ้องเพียงดวงตาใสที่กำลังสั่นระริก “กลัวหรอ?” เค้าเอ่ยถาม

“ทำไมฉันต้องกลัว!” ลู่ฮานพูดจบใช้แรงทั้งหมดผลักตัวของเซฮุนให้ห่างออกไปจากตัว “อย่าแกล้งแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบ!

“ใครบอกว่าฉันแกล้งล่ะ...” เซฮุนเดินเข้าไปใกล้ลู่ฮานอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์

“ย๊าส์!!” ลู่ฮานตะวาดใส่เซฮุนเสียงดังพร้อมทั้งยกมือขึ้น ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางจิ้มไปที่ตาของเซฮุนเพื่อป้องกันตัวเอง

“โอ๊ย!! >_<” เซฮุนยกมือขึ้นปิดตาร้องโอดโอยราวกับคนกำลังจะตาบอด

“นี่นายจะร้องโวยวายไปทำไมเนี่ย ไอ้ที่จิ้มโดนไปน่ะคิ้วไม่ใช่ตา!” ลู่ฮานกอดอกแล้วยืนมองเซฮุน

“...” เซฮุนหยุดร้องโวยวายแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

“ฮ่าๆ หน้านายเมื่อครู่นี้ฮาจริงๆ ฮ่าๆ” ลู่ฮานเดินห่างออกไปพูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

-_-;” ทำเอาเซฮุนตกอยู่ในสภาวะอับอาย

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังจากภายนอก ลู่ฮานหันไปมองที่หน้าประตูก่อนเดินไปเปิด เมื่อพบคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่คุ้นเคยก็เอ่ยถาม

“มีอะไรหรือเปล่าซิ่วหมิน?”

“ฉันเครียดมากๆ ปวดหัว ขอเข้าไปหน่อยนะ” ซิ่วหมินไม่รอให้เจ้าของห้องตอบรับกลับเดินเข้าไปเอง

“นี่ๆ ซิ่วหมิน” ลู่ฮานรีบเดินเข้าไปขวางหน้าซิ่วหมินไว้ เพราะเพิ่งนึกได้ว้าในห้องมีเซฮุนอยู่

“ทำไมล่ะ?” ซิ่วหมินมองหน้าลู่ฮานอย่างสงสัย

“นี่นายห้องนายมีอะไรกินบ้างเนี่ย?” เซฮุนเดินผ่านลู่ฮานและซิ่วหมินไปทางตู้เย็นเพื่อหาอะไรทาน “โอะ! เพื่อนมาหาหรอ? ตามสบายนะไม่ต้องเกรงใจ” เซฮุนดูไม่มีทีท่าจะตื่นเต้นหรือเกรงใจผู้เป็นเจ้าของห้องสักนิด

“ไอ้หมอนี่...” ลู่ฮานกัดฟันอดทนสุดฤทธิ์

“นายกับรุ่นน้องคนนั้น... อย่าบอกนะว่า...” ซิ่วหมินที่ประหลาดใจอย่างมากกับการพบเซฮุนในห้องลู่ฮาน

“ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอกนะ ฉันกับเค้าแค่คนข้างห้องน่ะ” ลู่ฮานรีบปฏิเสธ

“อย่างนั้นหรอ?” ซิ่วหมินมองลู่ฮานก่อนละสายตาไปมองเซฮุน ถึงปากจะพูดไปแต่ในใจก็ยังสงสัยอยู่ดี

“แล้วตกลงนายจะปล่อยให้ฉันเข้าไปในห้องนายได้หรือยัง?” ซิ่วหมินถาม

“เดินมาถึงกลางห้องขนาดนี้จะไม่ให้เข้าก็คงจะยังไงอยู่จริงไหม? เข้ามาสิ!” ลู่ฮานพูดประชดเล็กน้อย ก่อนเดินลงไปนั่งที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง “ตกลงมีเรื่องเครียดอะไร?”

“ก็มันเบื่อน่ะ! อะไรก็ไม่รู้วุ่นวายไปหมด เรื่องหลายเรื่องวนเวียนเข้ามาในหัวของฉันจนมันจะระเบิดอยู่แล้ว!” ซิ่วหมินบ่นออกมามากมาย

“แล้วไอ้เรื่องที่มันวุ่นวายน่ะคืออะไรล่ะ? เรื่องของคนอื่น เรื่องของนาย หรือว่าเรื่องของเฉิน...” ลู่ฮานพูดแทรกขึ้นมา พอพูดชื่อเฉินเค้าก็เผยยิ้มเล็กๆ

“ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเค้าสักนิด นายจะพูดชื่อนี้มาทำไม? น่าโมโหจริงๆ ก็เมื่อเช้าอ่ะนะบอกว่าจะทำอาหารให้ทาน แต่ก็ดันทำมันจนไหม้ กลิ่นควันเหม็นเต็มห้องของฉันเลย แถมยังหัวเราะบอกว่าเป็นหมอกสีเทาอีก!

“ฮ่าๆ น่ารักดีไม่ใช่หรอ?”

“น่ารักตรงไหน? น่าโมโหมากกว่า”

“จริงๆ หรอ?” ลู่ฮานแกล้งหยอกซิ่วหมินเล่น จนทำให้ซิ่วหมินหน้าแดงระเรื่อ

“พูดอะไรกันน่ะ ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” เซฮุนเดินผ่านซิ่วหมินและลู่ฮานไปอีกครั้งเพื่อนั่งลงบนเตียง

“นายน่ะเงียบไปเลย” ลู่ฮาน

“ว่าแต่ว่าพวกนายสองคนรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร? แล้วความสัมพันธ์นี่ระดับไหน? เกินรุ่นพี่รุ่นน้องหรือเปล่า?” ซิ่วหมินอดที่จะสงสัยไม่ได้ก็รีบสักถาม

“หยุดเลย! ไม่ได้มีอะไรที่น่าสงสัยทั้งนั้นแหละ แค่หมอเนี่ย...” ลู่ฮานพูดพลางค้อนสายตาไปหาเซฮุน “ก็เป็นเพียงเด็กไร้ที่อยู่ จนต้องมาขออาศัยอยู่ที่ห้องฉันสักวันสองวันน่ะ”

“ชิส์!” เซฮุนได้ยินก็ได้แต่สบถเสียงแล้วหันหน้าไปทางอื่น

“ตอนนี้แค่คนอาศัย ต่อไประวังจะเป็นอย่างอื่นนะ” ซิ่วหมินบอกด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม พลางลุกขึ้นยืน “เฮ้อ! ฉันไปดีกว่านะ ไม่อยากอยู่ขัดขวางใคร”

“นี่ซิ่วหมิน... นาย...” ไม่ทันที่ลู่ฮานจะเถียงเพื่อแก้ข้อสงสัย ซิ่วหมินก็ออกไปจากห้องเค้าเสียแล้ว จึงทำให้ลู่ฮานหันไปเอาเรื่องเซฮุนแทน “เพราะนายคนเดียวเลย”

“ฉัน? ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย? ฉันแทบไม่ได้พูดอะไร แถมยังปล่อยให้นายว่าฉันต่อหน้าเพื่อนของนายอีก” เซฮุนย้อนกลับ เค้ามองลู่ฮานที่เดินเข้ามาใกล้

“นี่แหนะๆ” ลู่ฮานขยี้ผมของเซฮุนเพื่อเป็นการระบายอารมณ์

“นี่!!” เซฮุนปัดมือของลู่ฮานออกอย่างไม่พอใจ เค้าลุกขึ้นยืนจ้องหน้าลู่ฮาน “อย่าทำแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบ!

“ไม่ชอบหรอ?” ลู่ฮานย้ำคำ แต่กลับทำมันอีกเพื่อต้องการขัดใจเซฮุน “นี่แหนะๆ”

หมับ!

“ยั่วอารมณ์ฉันหรอ?” เซฮุนคว้าข้อมือทั้งสองของลู่ฮานไว้จนแน่น

“...” ลู่ฮานเงียบกริบในทันที มีเพียงดวงตาใสที่มองใบหน้าเซฮุนไม่กระพริบ

“...” ชายร่างสูงสบสายตาชายร่างบางตรงหน้า แล้วอยู่ๆ ความคิดทุกอย่างในสมองก็หายไป มีเพียงแต่สายตาที่จดจ้องใบหน้า ดวงตา และริมฝีปากบาง จน...

“อื่ม >///<” เซฮุนเผลอใจไปอย่างไม่รู้ตัว เค้าสวมจูบปากบาง มือหนาปล่อยข้อมือเล็กก่อนละเลื่อนมาประคองใบหน้าหวาน ลู่ฮานพยายามที่จะดิ้นให้หลุดพ้นจากเซฮุน เค้ายกมือเล็กตีหน้าอกกว้างเต็มแรง

“นี่นาย!!” แล้วลู่ฮานก็หลุดพ้นเมื่อเซฮุนถอนจูบ “อยากตายหรือไง?”

“แค่ตาย... หากมีนายก็เกินพอ...” เซฮุนพูดด้วยใบหน้าเฉยชา แต่ดวงตาของเค้ามีเพียงแต่ลู่ฮานผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้น จนคนที่ถูกมองถึงกับนิ่งไปราวกับถูกสะกด ทำให้หัวใจดวงหนึ่งต้องสั่นคลอน...

 

 

------------------------------------------------------
KongJu_Pink! กลับมาอัพแม้จะช้าไปเสียหน่อย

แฟนฟิคโปรดเห็นใจไรเตอร์ด้วยค่า พลีส!!! *w*

ใครรักคู่ไหน ช่วยกันเม้น ช่วยกันโหวต! และถ้าใครวิจารณ์

อยากอ่านไหนจัดมา! เดี๋ยวไรเตอร์จัดเต็ม! ^{}^

(แอบมีติดสินบน นังไรเตอร์นี่ - -^)

ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7558 Pookkie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 00:50
    เดนิสน่ารัก เหมือนแด๊ดดี้ เซฮุนเลี่ยนได้อีก55
    #7,558
    0
  2. #7547 pk pukky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 17:32
    นั่นไงๆอีฮุนเอาเเล้วไง
    #7,547
    0
  3. #7520 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 14:55
    น่านนนนนน อิเน่เอาอีกแล้ววว #555ฟินนนนน
    #7,520
    0
  4. #7479 after Y (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 01:20
    เฮียลงทุนย้ายมาอยู่ตรงข้ามชานยอลขนาดนี้ ต้องมีแผนอะไนแน่ๆ คุณแม่ก็ชงตัวยงเลย โอ้ยยย ชอบคุณแม่ อยากรู้เดนนิสสัญญาไรกับคุณย่า ใช่คอยจับคู่คริสยอลป่าวอ่ะ คู่ฮุนฮานก็ใช่ย่อย ระวังนะพี่ลู่ จากคนอาศัยจะเปลี่ยนเป็นรู้ใจแทน โดนจูบไป2รอบแล้วด้วย ฮื้อออออฟินนนนเลย
    #7,479
    0
  5. #7463 fchk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 23:19
    อ้ากกกกพี่คริสย้ายมาอยู่ ที่นี้แถมยังอยู่ตรงข้ามกับ ห้องชานยอบพี่คิดอะไรหรือ มีแผนอะไรหรือป่าวนะ แต่คุณแม่ เอลล่าของพี่คริสแบบชอบเอ็นดู ยอลด้วยยยละ
    #7,463
    0
  6. #7456 Chankuma (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 22:29
    บึ้มตัวเองไปกับคู่ฮูนฮานโอ้วววววว พี่ชายยยยย!! 
    #7,456
    0
  7. #7420 MeangPor (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 21:46
    คุณพ่อแซ่บ คุณลูกแซบ><
    #7,420
    0
  8. #7408 tananya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:05
    ชอบแม่คริสอ่ะน่ารัดดี

    ฮุนฮาน คู่นี้ฟินนิดๆแบบน่ารักอ่ะ
    #7,408
    0
  9. #7376 Songsugar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 21:56
    คริสยอล ฮุนฮาน ชอบทั้งสองคู่เบยยยยบ
    #7,376
    0
  10. #7347 lulu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:29
    ฟีนนนฮุนฮานมากอะ หวานมากอะ ฮุนนายจุบลู่น้อย 2รอบแล้วนะ กริ๊ดดด เขินอะ เราเริ่มชอบฮุนแล้ว อยากให้ฮุนรักลู่จริงๆๅไม่มีแผนเข้ามาเกี่ยวด้วย ฮุนฮานได้อยู่ด้วยกันแล้ว ความรักเริ่มต้นแล้ว กริ๊ดดด
    #7,347
    0
  11. วันที่ 19 มกราคม 2558 / 21:50
    ฟินนนนนนนน ชอบอ่าาาาาา....~ ขอ nc krisyeol ตอนเเรกหน่อยน้ะค้าไรท์ mymint_12823@hotmail.com ขอบคุนน้าค้าาา
    #7,328
    0
  12. #7287 rain&snow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:32
    เดี๋ยวๆ น้องเดนนิสเป็นลูกแท้ๆของคริสเลยเหรอ
    #7,287
    0
  13. #7206 pemika2543 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 22:04
    อาลู่โดนจูบอีกเเล้ว อ้า~ ฟินนนนน
    #7,206
    0
  14. #7199 +! Tsubaki//Aoba !+ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:55
    ขอ nc     tonfai2001@hotmail.com
    #7,199
    0
  15. #7179 Grace Yada (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 18:03
    แค่ตาย หากมีนายก้เกินพอ กรี๊ดดดด เขินแทน ไรท์ขอ nc คริสยอลหน่อยน้าาาาา grace_yada@hotmail.com
    #7,179
    0
  16. #7141 ninini (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:41
    น่ารัก อ่า
    #7,141
    0
  17. #7133 ninini (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:23
    ฟินอ่า
    #7,133
    0
  18. #7112 Milin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 17:09
    ฟิน ~ ฮุนฮาน น่ารักๆ เขิลๆ >///
    #7,112
    0
  19. #7063 oohsxhxn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:04
    นี่เป็นแผนของพี่ลู่รึป่าวนะ อยากให้ฮุนมาอยู่ด้วยก้บอกคิคิคิคิ>
    #7,063
    0
  20. #7010 ParkMeple (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 23:02
    ย๊าาาาาา!!! แค่ตาย..หากมีนายก็เกินพอ อ๊ากกก ชั้นฟินคำนี้จัง
    #7,010
    0
  21. #6969 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 20:13
    พ่อลูกคู่นี้น่ารักเนาะ///ชอบคะชอบ
    #6,969
    0
  22. #6966 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 18:03
    พ่อลูกคู่นี้น่ารักเนาะ///ชอบคะชอบ
    #6,966
    0
  23. #6941 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:05
    เฮียไม่ยอมฟังเหตุผล -^-
    #6,941
    0
  24. #6907 Mermaidtears (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 23:06
    ฮุนแกทำฉันเขินว่ะ เดนนิสน่ารักอ่ะ
    #6,907
    0
  25. #6876 khaiwan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 01:24
    แว๊กก ขยี้หัวน้องฮุน มันคงฟินน่าดู
    #6,876
    0