[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 7 : PLANETS HISTORY :: 1 2 3 4 จากนี้ฉันจะอยู่กับนาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 พ.ย. 55

6

1 2 3 4 จากนี้ฉันจะอยู่กับนาย

 

“คริส...” เสียงหนึ่งเอ่ยเรียกชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำตาซึมเมื่อพบแต่ความเฉยชา “นายช่วยฉันทำไม? ไม่รู้หรือว่านายกำลังทำให้ฉัน...”

“ลู่ฮาน... ฉันขอพูดอีกครั้งว่าเราอยู่ได้เพียงสถานะเพื่อนและที่ฉันช่วยนายไว้ เพราะฉันไม่อยากให้นายเป็นของเล่นในเกมส์ที่เซฮุนมันสร้างขึ้นมา” คริสกล่าวบอกใบหน้านิ่ง สายตาอันว่างเปล่าแทบไม่ได้มองชายร่างบาง กลัวว่าจะได้พบน้ำตาใสของลู่ฮาน

“แต่ฉันยอม... หากว่านายจะคอยปกป้องฉันไปตลอด” ชายร่างบางตอบไปด้วยความคิดที่โง่เขลา

“ลู่ฮาน!” คริสตะคอกเสียงใส่ลู่ฮานเมื่อสุดจะทนกับความคิดที่แสนดื้อรั้น “กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ฉันปฏิเสธนายไป คำว่ารักแม้จะมันพูดง่าย แต่จะให้สั่งหัวใจไปรักคนที่ไม่ได้รักน่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ!! กลับไปทบทวนหัวใจตัวเองใหม่ซะว่าที่นายรู้สึกกับฉันนั้นมันเป็นความผูกพันหรือว่ารักฉันจริงๆ” ร่างสูงบอกจบประโยคก็เดินจากไปโดยไม่แม้จะหันมามอง

“...” ทิ้งให้ชายร่างบางน้ำตาคลอ ยืนเพียงรอให้ชายร่างสูงหันกลับมามองสักครั้ง “นายเดินจากฉันเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว... ฉันก็ทำได้แค่มองนายจากด้านหลังเท่านั้น... หรือบางทีฉันควรเปลี่ยนตัวเองเสียใหม่ใช่ไหม?” คำถามที่เลื่อนลอย ถามกับใครบางคนที่จากไป แล้วย้อนถามตัวเอง ก่อนได้ข้อสรุป “ดี! ต่อไปฉันจะไม่วุ่นวาย ไม่ทำร้ายใคร ไม่ทำตัวเป็นเจ้าของคริสอีก! ลู่ฮาน! นายต้องสู้ต่อไป ^{}^v” เค้าให้กำลังใจตัวเองเมื่อปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้หายเศร้า เช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้จางหายไป...

“ลู่ฮาน!!!!!” ชายร่างอวบคนหนึ่งวิ่งตะโกนเรียกลู่ฮานมาแต่ไกล

- -^ มีอะไร? แล้วนายจะตะโกนทำไม?” ลู่ฮานหันไปมองคนที่เรียก จนใครหลายคนหันมามองพวกเค้า

“เฮ้อๆ ผลคะแนน เฮ้อๆ ออกมาแล้ว! เฮ้อๆ” เสียงที่เหนื่อยหอบปะปนไปด้วยสิ่งที่อยากจะพูด

“ค่อยๆ หายใจสิซิ่วหมิน เดี๋ยวก็ตายกันพอดี”

“ไม่ได้ๆ ข่าวด่วนมาก! ผลคะแนนรอบแรกออกมาแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าคริสจะชนะเซฮุนไปได้ถึง 1 คะแนน”

- -^ ไม่เห็นจะน่าแปลกใจที่คริสจะชนะ”

“น่าเสียดายจริงๆ ฉันอุตส่าห์เชียร์ รุ่นน้องสุดหล่อเซฮุน”

“นี่ฉันเพิ่งรู้นะว่านายเชียร์ไอ้เด็กลืมประตูนั่น” (เนื่องจากเซฮุนชอบเข้าทางระเบียงห้อง)

“ฮะ? ใครกัน?” ซิ่วหมินเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ใครกันคือเด็กลืมประตู

“ก็ไอ้เด็กที่นายเชียร์นั่นแหละ! ช่างเหอะๆ พูดแล้วก็นึกขึ้นมาได้ ฉันขอตัวไปชำระแค้นก่อนนะ” ลู่ฮานผู้กล่าวพร้อมดวงตาที่มีไฟลุกโชน เค้าเดินกลับไปยังหอพักเอเลี่ยนในทันที

ชายร่างบางเปิดประตูห้องของตน เค้าเดินตรงไปที่ข้างตู้เสื้อแล้วคว้าไม้เบสบอลออกมา อาวุธสงครามทำลายล้างคู่ใจของเค้า หลังจากนั้นเค้าก็เดินออกไปที่ระเบียงห้องก่อนจะกระโดดข้ามไปยังห้อง 303

“เรื่องนี้น่ะ! ฉันแพ้ไม่เป็น... ฮึ!” ลู่ฮานเอ่ยพลางยกยิ้มที่มุมปาก มือเล็กกำชับไม้เบสบอลแน่น แล้วดินเข้าไปยังห้อง 303

ดวงตากวาดไปทั่วห้อง แต่ไม่เห็นแม้เงาของผู้เป็นเจ้าของ ดังนั้นลู่ฮานจึงหันไปทำลายของในห้องแทน เริ่มต้นด้วยโทรทัศน์ขนาด 40 นิ้ว เค้าออกแรงบังคับไม้เบสบอลตีไปที่หน้าจอเต็มแรงจนโทรทัศน์แตกในคราวเดียว ตามด้วยรื้อเสื้อผ้าออกมาจากตู้เกือบทั้งหมดทิ้งลงบนพื้น แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ ก่อนเดินกลับมาพร้อมน้ำยาล้างห้องน้ำขวดใหญ่ ลู่ฮานเทราดมันลงบนกองเสื้อผ้าอย่างไม่รอช้า (ยิ่งกว่านางร้าย นายเอกฉัน! - -^)

“คนอย่างลู่ฮานไม่ยอมใครอยู่แล้ว จำไว้!!” ลู่ฮานพูดด้วยความสะใจ “มันยังไม่จบแค่นี้หรอก” ว่าแล้วเค้าก็เดินไปรื้อหนังสือบนชั้นกวาดลงไปที่พื้น ตามด้วยคว้าไม่เบสบอลมาแล้วทุบกระจกโต๊ะเครื่องแป้งจนแตกละเอียด ต่อด้วยหยิบปากกาเมจิกสีแดงออกมาจากกระเป๋า พร้อมบรรจงเขียนคำเตือนบนผนังห้องตัวโตๆ ว่า...

นี่แค่เตือน! หากมีครั้งต่อไป ผลสุดท้ายมันจะเป็นนายเอง ไม่ใช่ของพวกนี้ แบร๊!!’

“ฮ่าๆ แค่นี้แหละที่ฉันต้องการ!” ลู่ฮานหัวเราะร่าก่อนเดินออกไปที่นอกระเบียงอย่างสบายใจ แต่ไม่ใช่แค่นี้ที่เค้าจะรอบคอบ ลู่ฮานหยิบโซ่กับกุญแจในกระเป๋าที่เตรียมไว้ออกมาล็อคประตูระเบียงหน้าต่างห้อง 303 เข้าด้วยกัน แล้วกระโดดกลับไปยังห้องของตนเองด้วยอารมณ์สุขสม

ตกกลางคืนชายผู้เป็นเจ้าของห้อง 303 กลับมา เมื่อเปิดประตูเข้าไป สายตาอันเฉยชาถึงกับเบิกกว้าง สติหลุดออกจากร่างเมื่อพบสภาพห้องอันยุ่งเหยิง ในขณะนี้เค้าได้ช็อค! เข้าขั้นโคม่าไปเสียแล้ว

 

เวลาเดียวกันของค่ำคืน อีกสถานที่อันอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัย ชายร่างเล็กที่ถูกลักพาตัวมาแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว ต้องมาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งไม่ต่างจากบ้านมาเฟียเสียเท่าไร เต็มไปด้วยผู้ชายที่ใส่ชุดดำกับแว่นดำ วันๆ ทำแต่หน้าบึ้งตึง เล่นทำเอาคนตัวเล็กถึงกับเกร็ง

“เฮ้อ! หมอนั่นหายไปไหนน่ะ? ฮะ? หรือว่าโดนเก็บไปซะแล้ว” ชายตัวเล็กถามเองก็ตอบเอง คิดไปต่างๆ นานา

นับตั้งแต่วันที่เค้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ซึ่งเถาเป็นคนที่พาแบคฮยอนมา แต่กลับหายไปในค่ำคืนวันนั้น โดยทิ้งให้แบคฮยอนอยู่ในที่ที่เค้าไม่รู้จักใคร แม้ว่าคนเหล่านั้นจะดูน่ากลัวแต่กลับปฏิบัติต่อแบคฮยอนอย่างดี

“น้ำชาครับ!” ชายคนหนึ่งกล่าวบอกพร้อมยกแก้วน้ำชาวางบนโต๊ะใกล้ตัวแบคฮยอน

“เมื่อไรที่ฉันจะออกไปจากที่นี่ได้สักที?” แบคฮยอนถาม

“คุณต้องรอให้ท่านเถาเป็นผู้พาออกไปเองครับ พวกเราไม่อาจปล่อยคุณไปได้”

“แต่ว่าฉันไม่ใช่นักโทษนะเฟ้ย!!” แบคฮยอนเผลอตัวโวยวายใส่ชายชุดดำ

“ฮะ?” ชายชุดดำจ้องมองใบหน้าแบคฮยอนทันที

“เอิ่ม...” ทำเอาแบคฮยอนสลดลดความกร่างลงในชั่วพริบตา “^ ^; แหะๆ รอก็รอนะครับ ว่าแต่ว่าเค้าหายไปไหน?”

“ท่านเถาก็ไม่ได้หายไปไหนนี่ครับ ท่านอยู่ในบ้านสวน”

O{}O? เอ๋???” แบคฮยอนประหลาดใจ “เค้าอยู่ที่นี่ตลอด แล้วทำไมฉันไม่เคยเห็นเค้าเลยล่ะ?”

“ปกติแล้วท่านเถาจะรักษาตัวประมาณ 1 วัน หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ แต่ครั้งนี้ค่อนข้างเป็นมาก เพราะรอยช้ำจากภายในเลยทำให้ท่านเถาไม่สามารถออกมาพบคุณได้”

“แต่เค้าก็ดูไม่เห็นจะเป็นอะไรมากนี่ เห็นแค่มีรอยช้ำบนใบหน้าเอง”

“ถึงจะเจ็บมากปานตาย แต่นักสู้ต้องอดทนครับ!!” ชายชุดดำเอ่ยอุดมการณ์

“แต่เค้าเป็นแค่นักศึกษานะ” แบคฮยอนบอก

“...” ชายชุดดำเงียบ พร้อมโค้งลา “ผมขอตัวก่อนครับ” เค้าเดินจากไปเสียดื้อๆ

“เฮ้อ! เบื่อๆ ฮือ! ชานยอล ดีโอ พวกนายมาช่วยฉันออกไปจากที่นี่ที” แบคฮยอนนอนลงกับพื้นดิ้นไปมาด้วยความเบื่อหน่าย

“นายเป็นอะไร?” เสียงสำเนียงอันแปลก เอ่ยถามชายตัวเล็ก

O_O! เสียงนี้...” แบคฮยอนผู้จดจำน้ำเสียงนี้ได้ขึ้นใจ เค้าดันตัวลุกขึ้นหันไปมองเจ้าของเสียง “นายหายไปไหนมาฮะ? ปล่อยฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!

“จะรีบไปไหนล่ะ?”

“ฉันจะกลับไปมหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้!!

“ไม่กลัวพวกนั้นกลับมาทำร้ายแล้วหรือไง?”

“ไม่กลัวๆ ฉันกลัวคนในบ้านนายมากกว่า” แบคฮยอนพูดจบ เค้าเดินผ่านเถาออกมาจากบ้าน

“แต่ว่ารถของฉันถูกนำไปซ่อม” เถาเดินตามแบคฮยอนออกมา

“ฉันกลับเองได้ อ่อ! และเสื้อผ้าพวกนี้ฉันจะส่งมาคืนให้ทีหลังล่ะกัน” แบคฮยอนหันไปบอกกับเถา แล้วหันกลับเดินต่อไป

แต่ทว่าชายชุดดำนับสิบมายืนเรียงหน้าขวางแบคฮยอนเอาไว้ไม่ให้ออกไปจากบ้านของเถา แต่เถากลับใช้สายตาสั่งให้ทุกคนถอยออกไป แบคฮยอนมองอย่างงง แต่ก็ไม่สนใจ เค้าเดินออกมาจากรั้วบ้านได้ก็สูดลมหายใจของอากาศบริสุทธิ์

“อ๊า! โลกใบใหญ่ที่สวยงาม” ชายตัวเล็กกล่าวด้วยรอยยิ้ม สองเท้าเดินออกไปตามเส้นถนน

“...” โดยมีเถาที่เดินตามออกมา ทิ้งระยะห่างประมาณ 5 เมตร

“นายจะตามฉันมาทำไม?” แบคฮยอนรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเดินตามเค้าอยู่ จึงหันกลับไปถาม

“ฮึ!” เถายกยิ้มเล็กๆ ก่อนหยุดเดิน เค้าไม่ตอบแล้วทำท่าทีมองไปทางอื่น

“อย่าตามฉันมาอีกนะ” แบคฮยอนพยายามไม่สนใจท่าทางกวนๆ นั้นแล้วเดินต่อไป แต่เพียงไม่นานเค้าก็รู้สึกได้อีกครั้งว่าใครบางคนเดินตามเค้ามา “นายจะตามฉันมาทำไม?” แบคฮยอนหันกลับเดินตรงไปหาเถา ถามอย่างเอาเรื่อง

“นายรู้ได้ไงว่าฉันเดินตามนาย?” เถาแลสายตาลงมองชายตัวเล็ก

“ก็เห็นๆ อยู่!

“ชิส์! ฉันก็แค่เดินออกไปตามเส้นถนน”

“ก็ทำไมไม่เดินนำฉันออกไปล่ะ!

“แต่ฉันอยากที่จะเดินไปช้าๆ แบบนี้”

“กวนประสาทที่สุด!!” แบคฮยอนตะคอกเสียงใส่เถา ไม่สบอารมณ์นักที่เถามาต่อปากต่อคำอย่างยียวนกวนประสาทตน เค้าเดินนำต่อ...

ยามเข้าฤดูหนาว สายลมพัดผ่านวนไปมารอบกาย พร้อมทั้งหิมะเริ่มโปรยปรายลงมา แต่ชายตัวเล็กยังคงเดินต่อไป เถาหยิบโทรศัพท์ของตนออกมากดถ่ายรูปด้านหลังแบคฮยอนที่กำเดินอยู่ท่ามกลางหิมะ แต่พอแบคฮยอนหันกลับมามองตาขวาง เถาก็แสร้งแกล้งถ่ายรูปในมุมอื่น เค้าเดินตามแบคฮยอนมาจนถึงถนนใหญ่...

ณ ป้ายรถเมล์ ในขณะที่แบคฮยอนนั่งมุมซ้าย เถายืนพิงมุมเสามุมขวา การกระทำเช่นนั้นทำให้แบคฮยอนอึดอัดใจ เพราะไม่เคยมีใครกล้ากวนประสาทเค้าได้มากถึงเพียงนี้

“ตกลงนายจะเอายังไง?” แบคฮยอนเดินดุ่มๆ เข้าไปหาเถา กอดอกถาม

“ก็...”

“ห้ามบอกว่าไม่มีอะไรนะ? เพราะการกระทำของนายมันฟ้องว่าต้องมี!” ไม่ทันที่เถาจะได้พูด แบคฮยอนก็แทรกขึ้นมา

“ฉันก็แค่จะไปมหาวิทยาลัย” เถาบอกอย่างยิ้มๆ ทำให้ใบหน้าดูเจ้าเล่ห์

“นายนี่มัน...” แบคฮยอนทำหน้ามุ้ย ไม่พอใจที่ไม่ได้คำตอบ เค้าเดินไปโบกรถแท็กซี่แทนการรอรถเมล์

ปรี๊นๆๆ

แต่ว่าแบคฮยอนหุนหันจนเกินไป ในขณะที่เค้ายื่นตัวออกไปโบกรถแท็กซี่กะทันหันทำให้รถที่วิ่งมาเกือบชิดขอบถนนตกใจ รีบบีบแตรรถส่งเสียงให้แบคฮยอนหลบ

O_O!” ชายตัวเล็กได้แต่ยืนอึ้ง

“ย๊าส์!!” เถาเห็นเช่นนั้นรีบกระชากตัวแบคฮยอนหมุนตัวให้ตัวเค้าอยู่ด้านริมถนน

>_<” แบคฮยอนได้แต่เพียงหลับตา คิดว่าอาจจะถูกรถชน

เอี๊ยด!!

เสียงรถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง เบรกล้อตายจนถนนเป็นรอยล้อรถ ท่ามกลางความแตกตื่นของผู้คนรอบด้าน แบคฮยอนรู้สึกได้ว่าเงียบทุกอย่างเงียบไป เค้าจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

O_O” พบว่าร่างกายของตนอยู่ในอ้อมกอดของชายดวงตาคมที่กำลังมองเค้าไม่วางตา

“กลัวเป็นด้วยหรอ?” เถาเอ่ยถาม

“เฮ้ย!! อยากตายหรือไงฮะ? มาขวางรถแบบนี้น่ะ” ชายเจ้าของรถที่เบรกล้อตายเมื่อครู่เปิดประตูออกมาโวยวาย

“คือ...” แบคฮยอนผละตัวออกจากเถา ก่อนจะพยายามขอโทษ

“แล้วนายล่ะอยากตายหรือไงที่ขับรถเร็วแบบนี้!” เถาโต้กลับไปอย่างไม่เกรงกลัวหรือรู้สึกผิด

O{}O!” ใบหน้าแบคฮยอน

“อ้าว! ไอ้เด็กนี่ อยากตายจริงๆ ใช่ไหม? เฮ้ย! ออกมาจัดการมันสิ!” ชายผู้นั้นโมโหจัด เรียกเพื่อนตนที่อยู่ในรถอีก 2 คนให้ออกมาจัดการเถาและแบคฮยอน

“ฮ่าๆ คิดจะรุมหรอ?” เถาหัวเราะเมื่อเอ่ยถาม โดยไม่มีสีหน้าเกรงกลัวพวกตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย มือของเค้าเลื่อนไปกุมมือแบคฮยอน

“...” แบคฮยอนมองดูมือนั้นแล้วมองเถา “รู้สึกมีรางสังหรณ์ไม่ดีแล้วสิ!

“อัดมัน!!” เสียงหนึ่งตะโกนสั่งเพื่อนของตน

“ชิส์!” เถามองดูก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบพวกที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายเต็มแรงจนล้มไปสองคนรวด จากนั้นเค้าพาแบคฮยอนวิ่งหนีด้วยความเร็ว

“ฉันคิดไว้อยู่แล้วเชียว! นายนี่มันจริงๆ เลย” แบคฮยอนผู้ต้องวิ่งหนีตายมาราธอน

เถาเพียงแค่ยิ้มทั้งที่ความจริงเค้าไม่จำเป็นจะต้องหนี แค่ผู้ชายสามคนเค้าสามารถจัดการได้สบายมาก แต่แค่อยากจะพาแบคฮยอนวิ่งหนีไปเรื่อยๆ จนสามคนนั้นตามมาไม่ทัน

“ย๊าส์!! นายนี่มัน... เฮ้อๆ” แบคฮยอนสะบัดมือออกจากเถา รู้สึกอยากจะต่อว่า แต่ความเหนื่อยไม่เคยปราณีใคร

“ฮ่าๆ สนุกใช่ไหมล่ะ?” เถากลับหัวเราะออกมา

“สนุกบ้าอะไร? ครั้งที่สองแล้วนะที่นายทำให้ฉันต้องวิ่งหนีตายแบบนี้”

“ฉันคิดว่าสนุกดีออก ชีวิตจะได้ตื่นเต้น”

“เชิญสนุกไปคนเดียวเถอะ!” แบคฮยอนกำลังจะเดินหนีเถาอีกครั้ง

“เดี๋ยวสิ!” แต่เถากลับรั้งแบคฮยอนไว้ด้วยการจับมือเล็ก “ฉันจะไปส่งนายเอง”

“ไม่ต้อง! อยู่กับนายมันมีแต่อันตราย!” เมื่อพูดจบแบคฮยอนก็ผลักอกเถาเต็มแรงเพราะความโมโห

“นี่ๆ” เถาร้องเสียงหลงเพราะถนนที่ลื่นจนทำให้เค้าเสียหลัก ล้มหงายหลัง แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือเถาล้มหัวฟาดก้อนอิฐพอดี

O_O!” แบคฮยอนหน้าซีดเมื่อเถาล้มแล้วหัวฟาดกับก้อนอิฐ แล้วไม่ทันไรก็มีเลือดไหลซึมออกมา “นี่นาย... ทำไงดี! นาย... นาย!” แบคฮยอนถลาไปเขย่าตัวเรียกเถาที่สลบไป เหตุการณ์นี้ทำให้เค้ารู้สึกใจไม่ดีเกรงว่าเถาจะเป็นอะไรไป

ไม่นานนักมีคนขับรถยนต์ผ่านมา แบคฮยอนรีบวิ่งไปขวางหน้ารถเพื่อขอความช่วยเหลือ หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของรถยนต์คันนั้นยอมช่วยพาเถาไปส่งโรงพยาบาลพร้อมด้วยแบคฮยอนที่คอยใช้แขนเสื้อตนซับเลือดให้เถาตลอดระยะทาง สายตามองเถาพลางละมองเส้นถนน ใจร้อนรนเมื่อใดจะถึงที่หมายเสียที

“ถึงแล้วค่ะ!” ครั้นมาถึงโรงพยาบาล หญิงสาวผู้ใจดีหันไปบอกกับแบคฮยอน

“ครับ! ขอบคุณครับ” แบคฮยอนกล่าวขอบคุณก่อนเปิดประตูรถแล้วลงไป “ตรงนี้มีคนเจ็บครับ” เค้าเรียกบุรุษพยาบาลที่ยืนอยู่ ณ ทางเข้าห้องฉุกเฉิน

บุรุษพยาบาลจำนวนสองคนรีบนำเตียงมาทางรถยนต์ พวกเค้าทั้งสองช่วยกันพยุงร่างเถาที่สลบขึ้นนอนบนเตียงแล้วพานำเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ขอบคุณจริงๆ” แบคฮยอนกล่าวขอบคุณหญิงสาวผู้ใจดีอีกครั้ง ก่อนที่เค้าจะวิ่งตามบุรุษพยาบาลไปยังหน้าห้องฉุกเฉิน

แบคฮยอนกระวนกระวายใจ ไม่สามารถนั่งลงเพื่อรอเวลาฟังข่าวอย่างเดียวได้ เค้าเดินวนไปมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน แม้เสื้อผ้าและร่างกายจะเต็มไปด้วยเลือดสิ่งที่เค้าไม่ชอบก็ตาม ดวงตามองดูเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ ผ่านไป 20 นาทีแล้วไม่มีทีท่าว่าประตูจะเปิดออกมา...

“ทำยังไงดี?” แบคฮยอนเอ่ยถามตัวเองเสียงแผ่ว สมองคิดไปต่างๆ นานา

“ขอโทษนะครับ! คุณมากับคนไข้ใช่ไหม?” ชายผู้เป็นหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน เค้ามองชายตัวเล็กที่หันหลังอยู่นั้น

“ครับ!” แบคฮยอนรีบหันไปหาเจ้าของเสียง “ผมมากับเค้า! เค้าเป็นอย่างไรบ้างครับ? อาการแย่มากไหมหรือต้องให้บริจาคเลือดให้ไหมครับ?” แบคฮยอนถามน้ำเสียงสั่น ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง

“ใจเย็นๆ ครับ คือตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ เพียงแค่ต้องรอให้คนไข้พักผ่อนเสียก่อน แม้จะเสียงเลือดไปไม่มาก แต่ก็ไม่ควรวางใจ และตอนนี้จำเป็นต้องทำเรื่องห้องพักคนไข้เสียก่อน คุณช่วยทำเรื่องด้วยนะครับ ก่อนที่เราจะทำการย้ายคนไข้”

“อ่อ! ครับ” แบคฮยอนสงบสติตัวเอง ก่อนจะเดินตามหมอไปทำเรื่องห้องพักรักษาเถา

หลังจากที่แบคฮยอนทำเรื่องห้องพักรักษาเถาเสร็จ เค้าเดินไปยังห้องรักษาส่วนตัว 1020 เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบชายร่างสูงนอนพักอย่างไร้สติที่ถูกพามาส่งแล้ว เค้านั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงพลางถอนหายใจทิ้ง ความรู้สึกโล่งอกที่เถานั้นปลอดภัย

“นายมันตัวปัญหาจริงๆ สร้างเรื่องให้ฉันทุกครั้งเลย” แบคฮยอนบ่นชายร่างสูงที่ไร้สติ

…Everybody's talking how I can't be your love… But I want to be your love… Want to be your love for real

ในเวลานั้นเสียงโทรศัพท์ของเถาดังขึ้นเมื่อมีสายปลายทางโทรเข้ามา แบคฮยอนลังเลว่าควรจะรับดีไหม แต่เมื่อพบว่าสายปลายทางปรากฏชื่อว่า...

Dad!” แบคฮยอนไม่มีทางเลือกหรือจะหลีกเลี่ยง การที่จะบอกกับพ่อของเถา “สวัสดีครับ”

(โอ๊ะ! คุณเป็นใคร? แล้วมารับโทรศัพท์ลูกชายของผมได้อย่างไร?) พ่อเถาแปลกใจที่เสียงนั้นไม่ใช่ลูกตน จึงซักถามผู้ที่รับสาย

“คือว่าตอนนี้เถาอยู่ที่โรงพยาบาลครับ คือว่า... เถา... เอ่อ...” อยู่ๆ แบคฮยอนก็ไม่กล้าที่จะบอก เพราะข่าวลือที่ว่าพ่อเถาคือมาเฟีย

(เถาเป็นอะไร? รีบๆ บอกมาสิ!!) พ่อของเถาได้ยินเสียงที่อึกอักก็ชักรำคาญใจ ตะคอกถามแบคฮยอนให้ได้ความ

“คือเถาเกิดอุบัติเหตุล้มหัวฟาดกับก้อนอิฐจนสลบไป ตอนนี้เค้าปลอดภัยแล้วครับ พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลชองพโย” แบคฮยอนเกิดตกใจในน้ำเสียงที่ดุดันนั้น เค้ารีบบอกออกไปในทันที

(ลูกฉันพักรักษาอยู่ห้องไหน?)

1020 ครับ”

ตี๊ดๆ

เมื่อพ่อเถาได้ฟังจบก็กดวางสายไปในทันที เค้ารีบมาที่โรงพยาบาลชองพโยพร้อมกับลูกน้องของตน ท่าทางที่สุขุมจนน่ากลัวของพ่อเถา ทำให้หลายคนแลสายตามอง เค้าเพียงแต่เดินตรงไปยังห้องพักรักษาตัว 1020 โดยไม่สนใจสายตาพวกนั้น

แอ๊ด...

เสียงประตูถูกเปิดเข้าไป แบคฮยอนเหลียวหลังไปมองก่อนจะมีทีท่าตกใจ รีบโค้งตัวเพื่อเป็นการทักทายพ่อของเถาอย่างสุภาพ

“เถาเป็นอย่างไรบ้าง?” พ่อของเถาเอ่ยถาม สายตามองเพียงใบหน้าลูกชาย

“คุณหมอบอกว่าเค้าปลอดภัยดีแล้ว เพียงตอนนี้ให้เถานอนพักรักษาตัวครับ” แบคฮยอนกล่าว

“อย่างนั้นหรอ! ว่าแต่นายเป็นใคร?” พ่อของเถาหันไปมองแบคฮยอนนิ่ง ก่อนจะเกิดสงสัยเพราะเค้าไม่เคยเห็นแบคฮยอนมาก่อน

“คือผม...” แบคฮยอนไม่รู้สถานะตัวเองเช่นกัน เพื่อนก็ไม่ใช่ จะบอกว่าเป็นคนรู้จักก็ไม่เชิง เพราะเค้าไม่ได้เต็มใจจะเป็นทั้งสองอย่าง เพียงแต่บังเอิญวิ่งหนีตายมากับเถาเท่านั้นเอง

“คือคุณผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนของท่านเถาครับ นายท่าน!” ชายชุดดำที่มาพร้อมพ่อเถาได้กล่าวเมื่อแบคฮยอนเคยอยู่ในการดูแลของเค้า

“อย่างนั้นหรอ? แล้วเรื่องนี้มันเกิดได้อย่างไร?” พ่อเถายังคงถามต่อไป

“เอ่อ... คือ... ผม...” แบคฮยอนหน้าซีด เพราะตอนนี้แม้จะสบตาพ่อของเถาก็ยังไม่กล้า ถ้าให้บอกความจริงว่าเค้าผลักเถาจนล้มหัวฟาดก้อนอิฐ ชีวิตเค้าอาจจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ตี๊ด... ตี๊ด...

แต่โชคเข้าข้างแบคฮยอน เมื่อโทรศัพท์ของพ่อเถาได้ดังขึ้นมาในยามนั้น เค้าเดินออกไปรับโทรศัพท์นอกห้อง แบคฮยอนถอนหายใจทิ้งอย่างโล่งอก แต่ไม่ทันไรพ่อของเถาก็เดินกลับเข้ามา

“ฉันมีประชุมด่วนจะต้องไป เลขาแทควอนผมฝากคุณดูแลเถาด้วยนะ” พ่อเถาเพียงกลับเข้ามาสั่งเลขาของตน

“ครับ! นายท่าน” เลขาแทควอนรับคำ

“ส่วนนาย... ขอบใจนะที่ดูแลลูกชายของฉัน” พ่อเถาเอ่ยพลางตบไหล่ขอบคุณแบคฮยอนเบาๆ โดยไม่รู้ว่าต้นเหตุนั้นคือแบคฮยอนเอง

^ ^; ครับ” แบคฮยอนยิ้มเจื่อน ไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่ปล่อยให้เรื่องนี้เลยตามเลย “ฟู่ว์!” เมื่อพ่อเถาและลูกน้องอีกสองคนออกไป เหลือไว้แต่เลขาแทควอนผู้ที่แบคฮยอนคุ้นเคย เค้าก็ถอนหายใจเป็นรอบที่สามของวัน ทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้อีกครั้ง

“ท่านเถา...” เสียงอันตื่นตระหนกของเลขาแทควอนดังขึ้นเมื่อพบว่าชายผู้หลับไร้สตินั้นขยับกาย ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา “ฟื้นแล้วหรอครับ?”

“นาย...” แบคฮยอนดีดตัวลุกขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นเถาฟื้นขึ้นมา

“พวกคุณ... เป็นใคร?” ชายหนุ่มดวงตาคมมองใบหน้าชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็เอ่ยถามภาษาจีน

“เอ๋?” เลขาแทควอนผู้เข้าใจภาษาจีนเป็นอย่างดี

O{}O!” ใบหน้าแบคฮยอน (ตกใจราวกับเข้าใจ) “เค้าถามว่าอะไรครับ?” เค้าหันไปกระซิบถามเลขาแทควอน

“ท่านเถาถามว่าคุณกับผมเป็นใคร? อย่าบอกนะว่าท่านความจำเสื่อม?” เลขาแทควอน

O{}O!” ใบหน้าแบคฮยอนตกใจและอึ้งจนพูดไม่ออก “ฉันกลายเป็นผู้ร้ายอย่างนั้นหรอ?”

“ชื่อฉันหรอ?” เถาเอ่ยถามด้วยภาษาจีนอีกครั้ง

“ครับ! ผมว่าผมควรเรียกหมอให้มาตรวจอาการท่านเถาอีกครั้งนะ” เลขาเริ่มอยู่ไม่สุข เค้าเดินไปกดปุ่มเรียกหมอด่วน

“ทำไงดี? ฉันกลายเป็นผู้ร้ายข้ามชาติไปแล้ว นอกจากความจำเสื่อมแล้วเค้ายังลืมภาษาเกาหลีอีก ToT” เช่นเดียวกับแบคฮยอนที่เดินวุ่นในห้อง เค้าแทบคลั่งเพราะฝีมือตัวเองที่ทำให้เถากลายเป็นแบบนี้

ไม่นานนักหมอและพยาบาลก็เข้ามาในห้องเพื่อตรวจอาการเถา แบคฮยอนมองดูอย่างกังวลใจ เห็นหมอส่ายใบหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินมาหาเค้า

“ผมขอคุยกับคุณสักครู่นะครับ” หมอบอกก่อนเดินนำออกไปจากห้อง

“มีอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมอยู่ๆ เค้าก็จำผมและเลขาแทควอนไม่ได้?” เมื่อทั้งคู่เดินออกมานอกห้อง แบคฮยอนรีบถามไถ่

“ดูเหมือนว่าคนไข้จะความจำเสื่อมครับ อาจเป็นเพราะการกระทบกระเทือนทางสมองรุนแรงมาก ทำให้ความจำเค้าได้หายไป”

“ฮ๋า? จริงหรอครับ?” แบคฮยอนถามย้ำ

“ครับ!

“แล้วเค้าจะเป็นเช่นไร? เค้าจะเดินได้ กินอาหารเป็นหรือเปล่า?”

“ไม่ขนาดนั้นครับ! อาการความจำเสื่อมนั้นไม่เกี่ยวกับอาการพิการทางร่างกาย แค่ความจำในบางส่วนของเค้าหายไป ส่วนเรื่องอื่นนั้นเค้าทำได้เหมือนเดิม”

“แล้วความจำของเค้าจะกลับมาเหมือนเดิมไหมครับคุณหมอ?”

“ขึ้นอยู่กับการดูแลและรักษาครับ พยายามให้เค้าไปในที่ๆ คุ้นเคย เล่าเรื่องเก่าๆ ที่เค้าเคยทำ จะช่วยให้เค้าฟื้นฟูความจำได้ครับ”

“อย่างนั้นหรอครับ” แบคฮยอนหน้าเสียอย่างเช็ดได้ชัด เพราะรู้สึกผิดที่ทำให้เถาความจำเสื่อม

“ตอนนี้คุณช่วยทำเรื่องเพิ่มยารักษาด้วยนะครับ”

“ฮะ? ต้องไปทำเรื่องเพิ่มหรอครับ? อ่อ! ได้ครับ” แบคฮยอนจิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้จะเดินไปแต่ก็ยังเหลียวหลังมามองห้องพักรักษาตัวเถา จนเค้าลงลิฟต์ไปชั้นล่างของโรงพยาบาล

แอ๊ด...

“นายนี่มันร้ายจริงๆ” เมื่อหมอเปิดประตูกลับเข้าไปในห้อง 1020 เห็นเถานั่งคุยกับเลขาแทควอนก็ต่อว่า

“ขอบคุณพี่จองโมมากจริงๆ ที่ช่วย” เถากล่าวขอบคุณหมอผู้นั้น เค้าเผยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “หมอนั่นสงสัยอะไรไหม?”

“ถามจริงๆ เถอะว่านายจะไปโกหกเค้าทำไมว่าความจำเสื่อม รู้ไหมว่าเค้าหน้ามีสีหน้ากังวลมากแค่ไหน?” หมอจองโมพูดอย่างเป็นกันเอง

“ก็แค่สนุกๆ น่ะพี่จองโม อ่อ! คุณเลขาเองก็เช่นกัน ห้ามบอกหมอนั่นนะ” เถาบอกก่อนจะหันไปกำชับสั่งเลขาแทควอนที่เพิ่งจะทราบความจริง

ย้อนไปช่วงก่อนหน้าที่เถายังอยู่ในห้องฉุกเฉิน เถาได้สติขึ้นมาขณะที่หมอกำลังรักษาแผลที่ศีรษะของเค้า แล้วบังเอิญว่าหมอคนนั้นคือจองโม พี่ชายที่เค้ารู้จักและสนิทมากคนหนึ่ง จึงเกิดนึกสนุกขึ้นมา ขอร้องให้ช่วยหลอกแบคฮยอนว่าเค้าความจำเสื่อม

“ครับ! แต่ผมน่ะยังตกใจเลย คิดว่าความจำเสื่อมจริงๆ เสียอีก” เลขาแทควอน

“ผมไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกน่า! แค่ล้มหัวฟาดก้อนอิฐแค่นี้สบายมาก แต่ว่ามันก็เจ็บใช่เล่นนะ! ฮึๆ แต่ถ้าได้ผลที่ตอบแทนอันคุ้มกว่า ผมก็ไม่สนอยู่แล้ว” เถากล่าว

“นายชอบเค้าอย่างนั้นหรอ?” จองโมมองเถาที่แสดงอาการมีความสุขมากเกินไปทั้งที่ยังเจ็บอยู่ ก็สงสัยขึ้นมา

“ฮ่าๆ ผมเนี่ยนะจะชอบเค้า! เราเป็นผู้ชายเหมือนกันนะ ไม่มีทางหรอก แค่หาอะไรทำแก้เบื่อน่ะ” เถาหัวเราะพลางเอ่ยตอบ

“ให้มันจริงเถอะ! ลงทุนความจำเสื่อมเพื่อแก้เบื่อเนี่ยนะ ชิส์! ฉันไม่รู้ด้วยล่ะ เสร็จธุระของฉันแล้ว นายนี่ชอบทำให้ฉันเสียจรรยาบรรณในความเป็นหมออยู่เรื่อยเลย

“เอาไว้ผมจะพาไปเลี้ยงข้าววันหลังนะครับ พี่หมอสุดหล่อ! ^ ^” เถาโบกมือลาหมอที่เดินออกไปจากห้อง

“แล้วท่านเถาจะหลอกทุกคนเลยหรือเปล่า? แบบนี้นายท่านจะเป็นห่วงนะครับ” เลขาแทควอนเอ่ยขึ้น

“จะมาห่วงอะไรกับลูกที่เค้าไม่เคยใส่ใจล่ะ! คิดว่าฉันจะหลอกพ่อได้หรือไง? คุณเลขาเองก็เถอะอย่าลืมที่ผมสั่งและอย่าทำให้หมอนั่นจับได้ล่ะ! ตอนนี้ผมควรนอนให้เหมือนคนเจ็บก่อน” ว่าแล้วเถาก็เอนตัวลงนอนอีกครั้ง

แอ๊ด...

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง แบคฮยอนเดินเข้ามาหลังจากไปทำเรื่องของเถาเสร็จแล้ว เค้ามองหน้าเถานิ่ง ทั้งกังวล กลุ้มใจ และทำอะไรไม่ถูก

“นายเป็นใคร?” เถาขมวดคิ้วแสร้งถามแบคฮยอน แต่ครั้งนี้เค้าถามด้วยภาษาเกาหลี

“โอ๊ะ! นายจำภาษาเกาหลีได้อย่างนั้นหรอ?” แบคฮยอนรีบเดินดุ่มๆ ไปหาเถา เค้าประหลาดใจที่ได้ยินเถาพูดภาษาเกาหลี

“ฉันก็แค่พูดมันออกมา” เถาตอบสั้นๆ

“แล้วนอกจากนี้นายจำอะไรได้บ้าง? จำเค้าได้ไหมว่าเป็นใคร?” แบคฮยอนชี้ไปหาเลขาแทควอน

“เลขาแทควอน” เถาตอบได้อย่างรวดเร็ว

“โอ่! นายจำเค้าได้อย่างนั้นหรอ?” แบคฮยอนรู้สึกตื่นเต้น

“เปล่า! ฉันถามเค้าตอนที่นายไม่อยู่” เถาตอบหน้าตาย

- -^ กวน...มาก” แบคฮยอนกัดฟันกรอด เพราะสีหน้าและคำพูดของเถานั้นกำลังกวนอารมณ์เค้าเหลือเกิน “แม้จะความจำเสื่อม แต่ความกวนประสาทยังคงเดิม ทำไมไอ้สิ่งนี้ไม่เสื่อมไปบ้างนะ” แบคฮยอนบ่นพรึมพรำ

“ได้ยินมาว่านายเป็นคนพาฉันมาที่นี่ ดังนั้นนายก็ต้องทราบสินะว่าทำไมฉันถึงได้ล้มหัวฟาดก้อนอิฐ มีใครบางคนทำฉันใช่ไหม?” เถาแสร้งถามพลางมองดวงตาเล็กอย่างคาดครั้น

“ฉันพานายมาเอง... และ... คนที่ทำนายนั้นก็คือ... ฉันเอง...” แบคฮยอนลังเลอยู่นานกว่าจะบอกออกไป

“อ่อ...” เถายิ้มที่มุมปากเล็กๆ พลางพยักหน้าที่แบคฮยอนยอมสารภาพผิด “แล้วฉันจะทำอย่างไร? ฉันจำอะไรไม่ได้เลย รู้แค่ชื่อตัวเอง ส่วนเรื่องอื่นฉันควรทำไงดี?” เถาแกล้งแสดงท่าทางที่กังวลแล้วยกมือขึ้นกุมขยับ

“...” แบคฮยอนมีใบหน้าที่เครียด

“ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูนายท่าน รับรองกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่” เลขาแทควอนเริ่มกล่าวเสริม เพิ่มความเครียดให้แบคฮยอนอีกทาง ซึ่งนี่เป็นคำสั่งของเถา

“ฮ๋า?” แบคฮยอนได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มรู้สึกใจไม่ดีนัก

“จะเป็นไปได้ไหมหากคุณจะต้องมารับผิดชอบและดูแลท่านเถานับจากนี้จนกว่าความจำจะกลับมา” เลขาแทควอนถามแกมบังคับ

“ฮะ? ผมเนี่ยนะ?” แบคฮยอนย้ำถาม ชี้นิ้วเข้าหาตัว

“ครับ! ถ้าหากคุณไม่รับผิดชอบ นายท่านอาจจะไม่พอใจ” เลขาแทควอน

“คือ... ผม...” แบคฮยอนลังเลที่จะรับปาก แต่เมื่อมองเถา...

“โอ๊ย... ปวดหัวจริงๆ” เถาแกล้งแสดงว่าตนกำลังปวดแผลที่ศีรษะอย่างหนัก

“ก็ได้ครับ! แค่เค้าจำความได้ก็จบใช่ไหม?” แบคฮยอนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับผิดชอบเถา โดยไม่ได้สงสัยในการแสดงของเถาเลยแม้แต่น้อย

“ฮึ!” เถาแอบยิ้ม เมื่อพอใจในคำตอบของแบคฮยอน

ทุกอย่างเป็นไปตามที่เถาต้องการ แบคฮยอนยอมรับผิดชอบเรื่องที่เค้าทำอย่างไม่ตั้งใจ โดยไม่รู้ว่าตนได้ถูกเถาหลอกไปแล้ว ตอนนี้มันเหมือนว่าชีวิตเค้าได้ถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายจริงๆ ไม่มีทางเลือก เพียงแค่ต้องอยู่บนด้ายเส้นบางนั้นและไม่รู้ว่ามันจะขาดเมื่อใด...

 

ในยามเช้าของวันอาทิตย์ สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามาพร้อมหิมะที่โปรยปราย ชานยอลนั่งมองหิมะตกอยู่ที่ริมหน้าต่าง คิดถึงเพื่อนซี้ตนอย่างแบคฮยอนที่ติดต่อไม่ได้มาหลายวัน เช่นเดียวกับดีโอที่หมู่นี้ไม่ค่อยได้เจอกัน

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอกห้องของชานยอล ผู้เป็นเจ้าของห้องเดินไปเปิดประตู กวาดสายตามองหน้าคนที่เคาะห้องเค้า แต่ก็ไม่พบผู้ใด

“นี่ๆ ฉันอยู่ทางนี้!” เสียงใสเล็กๆ ของเด็กผู้ชายตัวน้อย หน้าตาดูออกลูกครึ่งและน่ารักมาก เค้าสะกิดเรียกชานยอล

“โอะ! เด็กหรอ? เธอ ไม่ใช่สิ! นายเข้าหอพักมาได้ยังไง? แล้วนายเคาะห้องฉันทำไม?” ชานยอลก้มลงมองเด็กชายตัวน้อย พลางถามเพราะเค้าไม่เคยรู้จักเด็กชายคนนี้มาก่อน

1 2 3 4 จากนี้ไปฉันจะเข้ามาอยู่ที่นี่” เด็กชายตัวน้อยตอบ ก่อนลากกระเป๋าเดินทางขนาดเท่าตัวเข้าไปในห้องชานยอล โดยไม่กลัวคนแปลกที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

1 2 3 4 อะไร? แล้วทำไมนายจะต้องมาอยู่กับฉัน? ที่นี่เค้าห้ามคนนอกเข้ามานะและเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน? นี่นายฟังฉันอยู่หรือเปล่า?” ชานยอลเดินตามเด็กชายตัวน้อยคนนั้นเข้าไปในห้อง

“ห้องนี้ก็พอดูได้อ่ะนะ” แต่เด็กชายผู้บุกรุกไม่ได้ฟังที่ชานยอลพูดเลยแม้แต่น้อย

“ลูกใครเนี่ย?” ชานยอลยืนเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ ตกลงว่าเด็กผู้ชายคนนี้เป็นใคร

“เดนนิส!” เสียงชายคนหนึ่งเดินผ่านหน้าห้องชานยอล โดยพบเด็กชายตัวน้อยที่คุ้นเคยก็เรียกชื่อ

“ฮะ?” เด็กชายตัวน้อยหันกลับไปมองคนที่เรียกเค้า “แดดดี๊!! (Daddy)” เด็กชายตัวน้อยเรียกชายผู้นั้นว่าพ่อ

“เสียงนี้มัน...” ชานยอลคุ้นเสียงนี้มากจนรีบหันกลับไปมอง “คริส... นาย... แดดดี๊หรอ?” แม้จะเห็นแล้วว่าชายผู้นั้นคือใคร แต่ก็แทบพูดไม่ออกเมื่อคำที่เด็กชายตัวน้อยเรียกชื่อคริสด้วยคำว่าแดดดี๊ ความหมายคือพ่อ!

-------------------------------------------------------------
KongJu_Pink :: กลับมาอัพๆ กลับมาอัพแล้วจ้า!! อัพช้าไปสักนิด แต่จัดเต็ม!
คนละเม้น คนละโหวตนะค่ะ ไรเตอร์จะได้มีกำลังใจ
นั่งยิ้มหน้าบานเมื่ออ่านทุกคอมเม้นค่า! ^ ^

 

ปล. ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7557 Pookkie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 00:36
    อ่าว คริสเป็นพ่อซะแล้ว แล้วทำไมมาห้องชานยอล
    #7,557
    0
  2. #7546 pk pukky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 12:33
    คริสนี้ยังๆแล้วนะ
    #7,546
    0
  3. #7519 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 14:28
    ห้ะะ!! พี่คริสมีลูกกกกก
    #7,519
    0
  4. #7478 after Y (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 19:22
    โอ้โฮ้!!พี่ลู่มาสายโหดเลย พังซะห้องเละเทะเลย เซฮุนจะเอาคืนยังล่ะทีนี้ แบคนี่ก็โดนเทาหลอก เทานายนี่มันร้ายจริงๆ ไม่ได้ชอบแบคจริงๆหรอออออ 5555 แล้วเด็กที่มาหาชานยอลอีก เรียกเฮียว่าแดดดี้ เฮียจะแกล้งไรชานยอลอีกป่าวเนี้ยยย
    #7,478
    0
  5. #7462 fchk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 23:08
    อ้ากกกกม่ายยยนะพี่คริส มีลูกอยู่แล้วหรอไปแอบมี ตอนไหนคะหรือคิดในทาง ที่ดีอาจไม่ใช่ก็ได้ แล้วทำไม เดนนิสถึงได้เจ้ามาห้องยอลละ บอกว่าจะอยู่ที่นี้ด้วย
    #7,462
    0
  6. #7455 Chankuma (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 22:06
    เทาเอ่ยไปเล่นกับความรู้สึก เดี๋ยวก็ได้มีเรื่องกันพอดี
    #7,455
    0
  7. #7439 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 15:08
    ห๊ะ คริสมีลูก แม่คือชานยอลช่ะ
    #7,439
    0
  8. #7419 MeangPor (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 21:07
    ลู่โมโหร้ายจัง *[]*อย่างกับคนละคน55

    #7,419
    0
  9. #7406 tananya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 19:05
    พี่ลู่โมโหแรงมากกกกกก

    พี่เถาร้ายอ่ะหลอกแบคได้

    เฮียมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่?
    #7,406
    0
  10. #7405 tananya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 19:04
    พี่ลู่โมโหแรงมากกกกกก

    พี่เถาร้ายอ่ะหลอกแบคได้

    เฮียมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่?
    #7,405
    0
  11. #7375 Songsugar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 21:32
    ว๊ากกกก เฮียมีลูกแล้ว แก่อดดไปไหมอ่าาาาาา
    #7,375
    0
  12. #7346 lulu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:04
    ลู่สวยโหดมากเองเลย ฮุน คิดผิดแล้วมาใช้พี่ลู่เป็นเครื่องมืออะ ชอบลู่อะ สวยโหดร้ายได้ใจอะ ชอบมาก แต่ก็น่าสงสาร เลิกรักเทอะนะคริสอะ มารักตัวเองดีกว่า จะได้ไม่เจ็บ เราไม่อยาให้ลู่เจ็บอะ
    #7,346
    0
  13. วันที่ 19 มกราคม 2558 / 20:57
    Dadddd เฮียยยยเป็น เเดดดด เทาเเบคน่าร้ากกกกกก ฮุนฮานก็ฟินนนนน ไคโด้ก็ชอบบบบบ ><
    #7,327
    0
  14. #7286 rain&snow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:24
    daddy kris กับ mummy chanyeol ป่ะเนี่ยงานนี้ 555555555
    #7,286
    0
  15. #7231 miw_wim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 22:56
    ลูกใครรรร ??? 0[]0
    #7,231
    0
  16. #7205 pemika2543 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 21:46
    ลูกใครอ่ะ
    #7,205
    0
  17. #7178 Grace Yada (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 14:18
    แบคน้อยจะรู้ไหมเนี้ยว่าโดนหลอกก พี่ลู่มาสายโหดเลยนะ
    #7,178
    0
  18. #7136 ninini (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:36
    พี่ลู่โหด มาก
    #7,136
    0
  19. #7111 Milin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 16:56
    พี่ลู่ทำซะ เซฮุนช็อกเลย :) // เฮีย มี ลูก *0*
    #7,111
    0
  20. #7062 oohsxhxn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 18:51
    พี่ลู่สวยขาโหดอ้ะ ส่วนแบคโดนหลอกซะแล้ววต้องสนุกแน่ๆ
    #7,062
    0
  21. #7053 Yokoyoung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2557 / 16:34
    ทำไมเทาโกหกเเบคห๊ะ 555555สงสารนางเเบค
    #7,053
    0
  22. #7009 ParkMeple (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 22:17
    เฮีย.. มี... ลูกกกกกกก []
    #7,009
    0
  23. #7002 Heart is writer (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 02:13
    ฮ้ะ? ลูกของเฮียอ่อ >0<
    #7,002
    0
  24. #6965 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 18:02
    ลูกของเฮียยยยยย!!! ถ้าเฮียเป็นพ่อแล้วใครเป็นแม่หล่ะ ชานยอลหรอ???555ใช่ยิ่งดีเลย///หนุกมากคะไรต์
    #6,965
    0
  25. #6940 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:04
    ยอลกับเดนนิสนี่ทำตัวพอๆกันอ่ะ ><
    #6,940
    0