[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 6 : PLANETS HISTORY :: Maybe บางทีแค่ใช้หัวใจ...ก็ไม่พอ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 พ.ย. 55

5

Maybe บางทีแค่ใช้หัวใจ...ก็ไม่พอ

“เงียบๆ หน่อยได้ไหม?” คริสพูดพลางเอาหมอนที่หนุนนอนมาปิดหู “หาว...” เสียงหาววอดใหญ่ ดังลอดมาจากใต้หมอน

ตุ๊บ!

O{}O! โอ๊ย!!” คริสโดนชานยอลทุบที่หน้าอย่างแรง จนตัวเด้งลุกขึ้นนั่ง “นายทำบ้าอะไรเนี่ย?”

“ก็บอกฉันมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” ชานยอลมองใบหน้าคริส คาดครั้นต้องการคำตอบ

“...” คริสจ้องหน้าชานยอลแล้วเลื่อนเข้าไปใกล้ทีละนิดๆ จนชานยอลต้องขยับหนี “นายจำไม่ได้หรอ?”

“ถ้าจำได้แล้วฉันจะถามไหมล่ะ?” ชานยอลหยอกย้อน

“ก็เรื่องเมื่อคืนที่นายกับฉัน เราสองคน...” คริสพูดกำกวมพลางใช้สายตามองร่างกายชานยอลพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“ไม่จริง... นายอย่ามาโกหก” ชานยอลมองสายตากับท่าทางคริสแล้วก็เริ่มจะเข้าใจ แต่ไม่สามารถปักใจเชื่อคริสได้ “มันจะเกิดขึ้นได้ยังไง ในเมื่อฉัน...”

“อ่ะ! ดูซะสิ” คริสหยิบรูปถ่ายจากบนโต๊ะข้างเตียงนอนมายื่นให้ชานยอลดู

O_O” ชานยอลเบิกตากว้าง เค้าพูดไม่ออกเมื่อเห็นภาพสองใบนั้นในมือคริส

“เชื่อหรือยังล่ะ?” คริสปริ๊นท์รูปถ่ายที่แอบถ่ายไว้แบล็คเมล์ชานยอลก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์จริงในยามกลางคืน “นายน่ะ... น่ารักที่สุดเลยรู้ไหม?” คริสกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูชานยอล

O///O นี่... นี่... พูดอะไรฮะ?” ชานยอลผลักอกคริสให้ถอยห่างออกจากตน

“ก็พูดความจริงไงล่ะ! เฮ้อ... เพลียจริงๆ” คริสพูดพลางเอนตัวลงนอน พูดด้วยเสียงยียวนกวนอารมณ์ชานยอล แถมยังยิ้มกรุ่มกริ่ม

“ย๊าส์!!” ชานยอลเห็นแล้วก็โมโหยกยิ้มเตรียมทุบท้องคริสอีกรอบ

หมับ!

“ฮึ! หรือจะสานต่อเรื่องเมื่ออีกสักครั้งล่ะ?” คริสคว้ามือชานยอลไว้ได้ทันก่อนจะดึงเข้ามานอนในอ้อมแขน เค้าเอ่ยถามชานยอลอย่างไม่เคอะเขิน

O///O! เกินไปแล้ว เกินไปจริงๆ แค่ต้องการให้ฉันยกเลิกสมัครคิงต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือไง?” ชานยอลดันตัวออกจากอ้อมแขนคริส ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมดึงผ้าปิดร่างกาย (ไม่ทันแล้วมั้ง -.,-)

“ความสุขไง? สิ่งที่ฉันทำลงไปเพราะอยากรู้ว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร?” คริสพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“เหอะ! นายมันร้ายจนฉันไม่รู้จะพูดอย่างไร?” ยิ่งได้ยินชานยอลก็ยิ่งโกรธ “ทำลงไปเพราะความสุขอย่างนั้นหรอ? แล้วไอ้สิ่งที่นายเรียกมันว่าความสุขน่ะ นายเคยถามฉันไหมว่าฉันมีความสุขหรือเปล่า? อ่อ! ไม่สิ! นายถามตัวเองดีกว่าว่ามีความสุขจริงๆ หรือเปล่าที่ทำกับคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย?”

“...” คริสไม่ตอบอะไร เพียงแค่มองใบหน้าชานยอลนิ่ง

“บางทียิ่งนายต้องการมากเท่าไร มันก็จะยิ่งหายไปจากนายเท่านั้น...” ชานยอลพูดพลางกำมือแน่น “ฉันไม่สนใจหรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างน่ะ! ยังไงฉันก็จะเดินหน้าต่อไป...” เค้าบอกจบก็มองหาเสื้อผ้าของตน “เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?” เมื่อหาไม่พบก็หันไปตะคอกเสียงถามคริส

“ฉันโยนทิ้งไปแล้ว!” คริสตอบสีหน้าเฉย

“ฮะ? นายนี่มัน...” ชานยอลแถบจุกเพราะคำตอบนั้น แต่ก็พยายามกลั้นอารมณ์ไว้แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าคริส ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่ง รวมทั้งกางเกงใน “ฉันไม่ได้อยากจะใส่หรอกนะ แต่เพราะมันไม่มีทางเลือก”

ชานยอลเดินเข้าไปสวมใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำก่อนเดินจับบั้นท้ายออกมา เพราะอาการปวดร้าวยังไม่หายดี เค้าใส่รองเท้าจนเสร็จก่อนจะเดินออกก็หันไปมองหน้าคริสอีกครั้งด้วยความโกรธ

“ต่อจากนี้ไปขออย่าได้พบกันอีกเลย” เมื่อประโยคสุดท้ายออกจากปากชานยอลจบ เค้าก็เดินออกไปจากห้องคริสทันที

“ชิส์!” คริสยกยิ้มที่มุมปาก หยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู “แค่อยากจะแกล้งเล่นๆ แต่ก็ดันเผลอทำไปจริงๆ จนได้”

ติ๊งต่อง... ติ๊งต่อง...

คริสหยิบผ้าขนหนูขึ้นพันรอบเอว แล้วเดินไปที่ประตู มองจอมอนิเตอร์ว่าใครที่อยู่หน้าห้องของตน ก่อนจะเปิดประตูออกไป

“เอาผ้าที่ส่งซักมาส่งค่ะ” หญิงผู้ดูแลคอนโดกล่าว

“ขอบคุณครับ” คริสรับเสื้อผ้านั้นมา ก่อนจะมองดูนิ่ง เค้านำมันไปแขวนใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าของตน เสื้อผ้าชุดนั้นเป็นของชานยอลที่เปรอะเปื้อนอาเจียน คริสเรียกให้หญิงผู้ดูแลคอนโดไปซักรีดเพื่อทำความสะอาดตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา

 

ชานยอลเดินกระฟัดกระเฟียดจนออกมานอกคอนโด นั่งรถแท็กซี่กลับมายังหอพักมอนสเตอร์ห้องของตนอย่างลำบาก ทั้งเจ็บกายและเจ็บใจ

“สวัสดีชานยอล นายไปไหนมาแต่เช้า...” ดีโอเปิดประตูห้องออกมาพบชานยอลเดินมาทางเค้าแล้วเดินผ่านไปหน้ามุ้ย

ปัง!

ชานยอลเดินเข้าห้องของตนไปโดยไม่สนใจดีโอ แถมยังปิดประตูเสียงดังอย่างไม่เคยทำมาก่อน เล่นทำเอาดีโอยืนงง

“เป็นอะไรของเค้า? หรือว่าร้านเบเกอรี่ข้างมหาวิทยาลัยจะปิด? แต่ก็ไม่น่าจะโมโหลืมเพื่อนได้ขนาดนี้นี่นา” ดีโอผู้สงสัย เดินไปก็เดาเรื่องที่เกิดขึ้นไปอยู่ลำพัง

“บ่นอะไรอยู่ได้แต่เช้าแบบนี้?” ไคเดินมาเคียงข้างดีโอพลางถาม

“...” ดีโอจำเสียงนั้นได้อย่างแม่นยำ เค้าขมวดคิ้วแล้วหยุดเดิน “จะมากวนประสาทอะไรแต่เช้า!

“เปล่านี่! ว่าแต่รุ่นพี่แบคฮยอนมาหรือยัง?” ไคเอ่ยถามพลางมองข้ามดีโอเพื่อมองไปรอบๆ

“แล้วเห็นไหมล่ะ?” ดีโอย้อนถาม

“ช๊ะ! เดี๋ยวนี้มีกวนกลับนะ แต่ช่างเถอะ! เห็นแก่ที่จะช่วยเรื่องฉัน”

“อ่อ! ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้แบคฮยอนยังไม่กลับมาห้องเลยนะ และก็ติดต่อไม่ได้ด้วย”

“เอ๋? แล้วนายทำไมถึงไม่ตามหาเค้าล่ะ?”

“อย่างหมอนั้นอ่ะนะ ต่อให้อยู่กลางทะเลทรายก็ยังเอาตัวรอดได้เลย ไม่ต้องห่วงหรอก!” (ออกแนวแกร่งเกินเคะ)

“ฮึ! แล้ววันนี้นายจะไปไหน?”

“แล้วทำไมฉันต้องบอกเด็กแบบนายด้วยไม่ทราบ!” ดีโอพูดจบก็เดินหนีไคในทันที

“ก็วันนี้ฉันไม่มีตารางเรียน แถมนายก็ยังไม่ช่วยฉันเลยสักอย่าง”

“จะช่วยนายได้ยังไงในเมื่อแบคฮยอนไม่อยู่! และก็เลิกตามฉันสักที”

“ฉันไม่ได้ตามสักหน่อย แค่จะไปกับนายเท่านั้น”

“...” ดีโอหันกลับไปมองหน้าไคนิ่ง “ที่ตามมาเนี่ย คงไม่ได้สนใจฉันหรอกนะ?”

“ฮ่าๆ” เมื่อได้ยินไคถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะออกมา “พอดีว่าฉันไม่สนใจคนเตี้ยหรอกนะ”

- -^ ไอ้แบคฮยอนสูงกว่าฉันสักกี่เซ็นต์เชียว” ดีโอบ่นพรึมพรำก่อนจะเลิกสนใจไคแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวเพื่อจะหนีไค

เค้าเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงร้านหนังสือแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ร้านหนังสือแห่งนี้เป็นสถานที่โปรดของดีโอ ไคยืนมองอยู่หน้าร้านหลังจากดีโอเดินเข้าไปแล้ว

“ขอโทษนะครับ หนังสือที่ผมสั่งไว้ไม่ทราบว่ามาหรือยังครับ” ดีโอเอ่ยถามเจ้าของร้าน

“ครับ! เพิ่งจะมาถึงเมื่อวานนี้เอง เดี๋ยวรอสักครู่นะ” เจ้าของร้านกล่าวก่อนเดินไปหยิบหนังสือ

ระหว่างรอเจ้าของร้าน ดีโอก็เดินมองดูหนังสือเล่มอื่นๆ ไปพลางๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างเห็นไคยืนรออยู่ที่หน้าร้านหนังสือ จนเจ้าของร้านเดินกลับมาพร้อมหนังสือ เมื่อดีโอจ่ายเงินเสร็จที่เหลือครบก็เดินออกมาจากร้าน มองซ้ายแลขวาหาไคอีกครั้ง พอไม่เห็นก็ยกยิ้มที่จะได้ไม่มีใครมากวนใจเค้าอีก

“ดีโอ...” เสียงหนึ่งเอ่ยเรียกดีโอ

“...” ดีโอหันไปมองเจ้าของเสียงที่แม้จะคุ้นเคยแต่ก็ไม่อยากจะได้ยิน “ดงฮยอน!” เค้ามองดูชายร่างสูงกับใครอีกคนที่กำลังจับมือกัน

“ดูดีกว่าแต่ก่อนอีกนะ หรือว่ามีแฟนใหม่แล้วล่ะ!” ชายร่างสูงผู้นั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

“ฮะ?” ดีโอ

“ไม่สินะ! ลืมไปว่าผู้ชายที่น่ารำคาญแบบนายใครเค้าคงไม่สนใจหรอก ตัวเล็ก ขี้บ่น วันๆ อยู่แต่กับหนังสือแบบนี้ โชคดีจริงๆ ที่ฉันเลิกกับนายมาได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตคงน่าเบื่อ” ดงฮยอนชายผู้นั้นได้กล่าวออกไปโดยไม่แคร์ความรู้สึกของคนที่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย

“คนนี้หรอแฟนเก่าดงฮยอน?” ชายตัวเล็กอีกคนที่ยืนข้างกายดงฮยอนเอ่ยถาม

“จะเรียกแบบนั้นก็ได้! แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ! ทำไมนายไม่ลองเปลี่ยนตัวเองดูบ้าง เผื่อจะมีใครมาสนใจ” ดงฮยอนเดินเข้าไปใกล้ดีโอพลางถาม

“...” ดีโอได้แต่ยืนมองและเงียบโดยไม่พูดอะไร ทั้งๆ ที่อยากจะพูดหรือเถียงกลับ แต่พอได้เห็นใบหน้าดงฮยอนคนที่เค้าเคยรักหมดใจแล้วนั้นก็พูดอะไรไม่ได้เลย

“ฮ่าๆ ดีโอ... นายนี่น่าสงสารจริงๆ ฉันไปล่ะ!” ดงฮยอนพูดจบก็จับมือชายร่างเล็กที่อยู่ข้างๆ เค้า แล้วเดินออกไปพร้อมกัน

“พูดแบบนั้นไม่แรงไปหน่อยหรอ?” ชายร่างเล็กมองดูดีโอที่ยืนด้วยสายตาเศร้าและเริ่มแดง

“จะไปสนใจทำไม? ก็แค่ใครคนหนึ่งที่ฉันอยากจะลืม” ดงฮยอนเอ่ยบอก

O_O” แต่เสียงนั้นมันชัดเจน แม้จะเดินห่างออกไป แต่ดีโอก็ได้ยิน เค้าอึ้งและนิ่ง ทำตัวไม่ถูก

“นายน่ะน่ารักที่สุดแล้ว” ดงฮยอนหยุดเดินก่อนจะหันไปบอกกับชายร่างเล็ก เค้าโน้มตัวลงไปเพื่อมอบจูบให้แก่ชายผู้นั้น

“...” ดวงตากลมที่ยืนมองอยู่นั้นก็ยิ่งช้ำ แม้จะเลิกรากันไปแล้วแต่จะให้หมดเยื่อใยง่ายๆ ก็คงทำไม่ได้สำหรับดีโอ ยิ่งเห็นใบหน้าสองคนนั้นใกล้ชิดก็ยิ่งทำให้เค้าเจ็บ จนน้ำใสๆ เอ่อคลอดวงตากลม

“อย่ามองนะ...” มือหนึ่งยกขึ้นบังดวงตากลมก่อนจะจับตัวดีโอหันมาทางเค้า “ถ้ามองแล้วเจ็บ... ก็อย่าไปมอง...”

“ไค... เด็กบ้า...” แม้ดีโอไม่ได้มองใบหน้าแต่ก็จำได้ว่าคนตรงหน้าคือไค เมื่อเค้าก้มหน้าลงหยดน้ำตาก็ไหลริน

“เด็กขี้แย... อย่าร้องไห้สิ! เดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าฉันแกล้งนายหรอก” ไคบอกพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนให้ดีโอ

“ไม่ได้ร้องสักหน่อย!” ดีโอคว้าผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา ก่อนเดินผ่านไคไปโดยเร็ว

ไคมองตามดีโอที่เดินห่างออกไปไกล ก่อนจะแลสายตาไปมองดงฮยอนกับชายตัวเล็ก เค้าเดินตรงเข้าไปหาสองคนนั้น มือหนาเสยผมก่อนจะนำมือทั้งสองสอดเข้ากระเป๋ากางเกง เดินมาหยุดใกล้ดงฮยอน

“ฮึฮื่ม!” ไคแกล้งกระแอมเสียงเพื่อเรียกให้สองคนนั้นสนใจ

“...” ดงฮยอนมองไคนิ่ง “มีอะไร?”

“เปล่า! ฉันแค่จะมาบอกว่า... ดีโอน่ะ! เป็นคนของฉัน อย่าดูถูกหรือพูดจาแบบนั้นอีก” ไคกล่าวเอ่ยบอกพลางยืนกอดอก “ถ้าหากการที่เค้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครสักที่เหมือนนาย หลอกลวงคนอื่น ดูถูกคนอื่น และไม่แคร์คนอื่นเหมือนอย่างนายแบบนั้น ฉันว่าดีโอมีค่ามากกว่าคนอย่างนายหลายเท่า! ต่อให้เค้าดูไม่ดี จู้จี้ขี้บ่นไปบ้าง แต่เค้าก็จริงใจกับทุกคน แบบนั้นมันดีกว่าไม่ใช่หรอ?” ไคยกยิ้มที่มุมเมื่อเอ่ยจบ

“...” ดงฮยอนมองหน้าไคตาเขียวด้วยความไม่พอใจ

“อ่อ! และที่นายพูดว่าโชคดีที่เลิกกับดีโอไปได้น่ะ ฉันว่าฉันเองก็ควรพูดเหมือนกันนะว่าโชคดีจริงๆ ที่ดีโอเลิกกับคนอย่างไร้ค่าอย่างนายมาได้ เพราะดีโอดีเกินไปสำหรับนาย และก็ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันเห็นคุณค่าและรักเค้ามากขึ้นไปอีก” ไคพูดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนยักคิ้วให้ดงฮยอนก่อนจากไป

สิ่งที่ไคทำลงไปนั้นเพียงเพื่อต้องการให้ดงฮยอนรู้ว่าดีโอมีค่าและสามารถพบสักใครคนที่ดีได้ เค้าเดินตามหาดีโอที่เดินจากมาก่อนหน้านี้ จนได้พบดีโอที่กำลังนั่งกอดเข่าซบหน้าน้ำตาซึมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียใจอยู่เพียงลำพังที่สวนอินโช ไคเดินเข้าไปใกล้แล้วยืนพิงอีกด้านของต้นไม้ต้นเดียวกับดีโออย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร มีเพียงแค่เสียงจากสายลมที่พัดผ่านพวกเค้าและต้นไม้ใหญ่ไป...

ณ หอพักเอเลี่ยน ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลากระโดดข้ามผ่านระเบียงจากห้อง 303 ไปยังห้อง 304 เค้าเลื่อนประตูทางออกนอกระเบียงแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้นราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง สายตามองหาเจ้าของห้องจอมเหวี่ยง แต่ก็ไม่พบใครสักคน เซฮุนจึงเดินมองดูรอบๆ ห้อง 304

“ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลยแฮะ!” เค้าเอ่ยอย่างเซ็งจิต

“ถ้ามันไม่น่าสนใจแล้วนายจะเข้ามาทำไมไม่ทราบ?” เสียงใสเอ่ยขึ้น เมื่อเค้ากลับมายังห้องแล้วพบเอเลี่ยนตัวหนึ่งกำลังทำตัววุ่นวายในห้องของเค้า

“ทำไมนายไม่รู้จักอยู่ห้อง?” เซฮุนหันกลับไปมองเจ้าของเสียง ก่อนจะถาม

“ฉันต้องถามนายมากกว่าไหมว่าทำไมไม่รู้จักอยู่ห้องตัวเอง อ่อ! และอีกอย่างถามจริงๆ เถอะว่ารู้จักประตูไหม?”

“ฮึ!” เซฮุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง เค้าหยิบตุ๊กตาทับกระดาษขึ้นมาดู โดยไม่พูดอะไร

“แล้วตกลงนายเข้ามาในห้องฉันทำไม?” ลู่ฮานครั้นถามอย่างเหลืออด

“ฉันก็แค่... มาฟังคำตอบ...” เซฮุนเงยหน้ามองลู่ฮานก่อนบอกในสิ่งที่ต้องการ

“คำตอบอะไร?” ลู่ฮานย้อนถามอย่างงงๆ

“ก็คำตอบที่ว่า... นายจะยอมเป็นควีนให้ฉันหรือเปล่า...?”

“...” ลู่ฮานมองหน้าเซฮุนนิ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นเขกหัวเซฮุนหนึ่งที

“โอ๊ย! >_<” เซฮุนยกมือจับหัวตัวเองที่โดนเขก เค้ามองหน้าลู่ฮานขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “นายมาเขกหัวฉันทำไม?”

“ฉันไม่เตะนายออกไปจากห้องก็ดีเท่าไรแล้วฮะ ฉันขอบอกเอาไว้เลยว่าฉันไม่มีทางเป็นควีนให้นายอย่างแน่นอน!” ลู่ฮานกอดอกบอกด้วยใบหน้าเชิด

“ชิส์! อยากจะเป็นควีนของคริสสินะ!” เซฮุนลุกขึ้นยืน พลางกอดอกจ้องใบหน้าลู่ฮาน

“มันไม่เกี่ยวกับเค้า” ลู่ฮานหันหน้าไปทางอื่นเมื่อเอ่ยตอบ

“แล้วนายจะขึ้นเสียงด้วยท่าทีร้อนตัวทำไม? ไม่รู้หรือไงว่าหมอนั่นไม่เคยจริงจังกับใคร แถมยังชั่วร้ายอีกต่างหาก”

“นี่นาย!” เมื่อครั้นที่ได้ยินเสียงต่อว่าคริส ก็ทำให้ลู่ฮานไม่พอใจ เค้าหันไปมองหน้าเซฮุน “พูดอย่างรู้จักคริสดีนัก!

“บางทีอาจจะรู้จักดีกว่านาย...”

“ฉันกับเค้า เราเป็นเพื่อนกันหลายปี มีอะไรที่ฉันจะไม่รู้จักเค้าดี” ลู่ฮานพูดอย่างมั่นใจในความสัมพันธ์ของเค้ากับคริส

“แล้วนายรู้ไหมว่าฉันกับคริสเป็นญาติกัน?” เซฮุนถามเสียงแข็ง

“ฮะ?” ร่างบางถึงกับหยุดทุกคำเถียง มองใบหน้าที่ไม่มีเค้าโครงว่าจะเหมือนกันเลยของเซฮุนและคริส “ฮ่าๆ ตลกเกินไปแล้ว จะเป็นไปได้ไง?” ลู่ฮานหัวเราะร่า คิดว่าเซฮุนแค่แกล้งหลอกเค้า ทั้งๆ ที่มันคือความจริงที่ลู่ฮานไม่รู้

“ฮึ! ตามใจนายแล้วกัน ถ้าหากคิดว่าฉันล้อเล่น!” เซฮุนเลิกพูดเรื่องคริส เค้าจบบทสนทนาด้วยการนั่งลงที่เก้าอี้อีกครั้ง ก่อนยกแขนวางบนโต๊ะ เอามือเท้าคาง ดวงตามองเพียงแต่ใบหน้าลู่ฮาน

“...” ร่างบางที่ถูกจับจ้องนั้น อยู่ๆ ก็รู้สึกเขิน เพราะบรรยากาศเงียบไป แถมดวงตาคู่นั้นไม่ละไปจากใบหน้าเค้าเลย “มองอะไร?”

“ก็มองนายไง?” เซฮุนตอบเสียงเรียบ ไม่แม้จะกระพริบตา

“มองทำไม? O///O

“ก็แค่มองแล้วคิดว่าจะทำเช่นไรให้นายยอมเป็นควีนของฉัน?”

“ชิส์! เป็นคิงให้ได้ก่อนเถอะ” ลู่ฮานพูดออกไปอย่างลืมตัวราวกับเป็นการตอบรับไป 20% ในเชิงบวก หากเซฮุนเป็นคิงได้เค้าอาจจะยอมเป็นควีน

“จริงนะ?” เซฮุนได้ยินถึงกับประหลาดใจ ย้ำถามอีกครั้ง

“ฮะ?” ลู่ฮานเองก็แปลกใจ

“ดีล่ะ! พรุ่งนี้จะเริ่มการประกวดรอบแรก นายเองต้องไปให้กำลังใจฉันนะ อ่อ! และอย่าลืมที่สัญญาล่ะ! ^ ^” เซฮุนบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเมื่อเอ่ยจบประโยค

“เดี๋ยวสิ!” ลู่ฮานงงและไม่เข้าใจว่าเค้าไปสัญญาอะไร? ตอนไหน? กับเซฮุน

“พรุ่งนี้เจอกันนะ!” เซฮุนบอกลาก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียงหน้าต่าง

“ย๊าส์!! ไปออกทางประตูห้องเซ่!!” ด้วยความหมดความอดทนกับการเข้านอกทางระเบียงของเซฮุน ลู่ฮานจึงตะโกนไล่หลังไป ก่อนจะมาคิดเรื่องสัญญาอีกครั้ง “แล้วตกลงฉันไปบอกอะไรกับหมอนั่นล่ะ?” ลู่ฮานก็ยังยืนงงและสงสัยว่าเค้าไปสัญญากับเซฮุนเรื่องอะไรและตอนไหน?

เช้าวันต่อ ณ มหาวิทยาลัยแพลนนิท นักศึกษาจากหลากหลายคณะเริ่มมารวมตัวที่หอประชุมใหญ่ เพื่อเข้าชมการประกวด King!

“เอาล่ะครับเร่เข้ามาครับเร่เข้ามามิตรมวลชนทั้งหลาย” เสียงประกาศจากพิธีกรผู้ดำเนินรายการ (- -^ นึกว่าอยู่ท่ามกลางงานวัด) “อีกไม่กี่นาทีเราจะเริ่มการประกวดคิงกันแล้วนะครับ รอบแรกนี้เป็นรอบโชว์ตัวของเหล่าบรรดานักศึกษาที่ผ่านเข้ามาในรอบนี้กันนะครับ ขอบอกชาวแพลนนิททุกคนเลยว่า ปีนี้มีตัวหลักเยอะจริงๆ ครับ”

ในขณะที่พิธีกรกำลังพูดไปเรื่อยนั้น เหล่าบรรดานักศึกษาก็เริ่มทยอยเข้ามาในหอประชุม นั่งลงบนเก้าอี้จนเต็มทุกตัวในหอประชุมใหญ่ แม้ว่าจะเป็นเพียงรอบแรกก็มีทั้งนักข่าว รายการวัยรุ่น รวมไปถึงนิตยสารมากมายที่ต่างจับตามองการประกวด King ของมหาวิทยาลัยแพลนนิท เพราะระดับความสนใจได้เพิ่มมากขึ้นทุกๆ ปี

“ครับ! ตอนนี้ทั้งผู้ชม สื่อมวลชนและผู้เข้าประกวดทุกคนได้พร้อมหมดแล้ว ในลำดับต่อไปเราจะเชิญผู้เข้าประกวดออกมาทีละท่าน จากหมายเลขที่ 1 จนถึงหมายเลข 100 ปีนี้อย่างที่ทราบกันว่ามีผู้สมัครมากมายจริงๆ และเราก็ได้คัดจนเหลือเพียง 100 ท่าน ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วครับ” พิธีกรกล่าวตามรายการเมื่อถึงเวลาอันสมควร

ในท่ามกลางผู้คนมากมาย ลู่ฮานนั่งอยู่มุมหนึ่งของหอประชุมโดยด้านข้างคือซิ่วหมินและเฉิน และอีกมุมหนึ่งคือดีโอชายตากลมที่มาคอยเชียร์ชานยอล ถัดมาอีกสามคนคือซูโฮกับเลย์ที่มาดูงานประกวดคิงเช่นกัน

“ซูโฮคิดว่าปีนี้ใครน่าจะได้หรอ?” เลย์หันไปถามซูโฮที่นั่งข้างๆ

“ไม่รู้สิ! รุ่นพี่คริสล่ะมั้ง? เห็นว่าปีนี้เค้าลงสมัครด้วย ทั้งที่จริงเค้าสามารถลงแข่งได้ตั้งแต่ย้ายเข้ามาเรียนที่นี่”

“ก็จริง! แต่ใครจะรู้ล่ะว่าความจริงนิสัยของเค้าน่ะร้ายแค่ไหน?”

“เลย์เองก็รู้จักนิสัยของเค้าอย่างนั้นหรอ?”

“อย่าลืมสิว่าฉันกับเค้าเรียนที่เดียวกันตั้งแต่อยู่ที่ประเทศจีนแล้ว ก่อนที่รุ่นพี่คริสจะย้ายมาที่เกาหลีเพราะครอบครัวของเค้า”

“สงสัยรุ่นพี่คริสจะหล่อและดังมากสินะ เลย์ถึงได้รู้จักเค้าดีขนาดนี้” ซูโฮมองใบหน้าเลย์ที่พูดถึงคริสด้วยรอยยิ้มก็เกิดหึงขึ้นมาเล็กๆ แสร้งพูดประชด “ใครกันจะไม่หลงเสน่ห์เค้า”

“...” เลย์หุบยิ้มก่อนหันไปมองซูโฮ พอรู้อาการเค้าก็ยิ้มกริ่ม “ทำไม? หึงหรอ?”

“เปล๊า!! (เสียงสูงมาก)”

“แต่ว่าใครกันที่ฉันรัก! ก็ทั้งๆ ที่เมื่อต้นปีสามารถย้ายกลับไปจีนได้ แต่เพราะใครล่ะที่ทำให้ฉันตกหลุมรักจนไม่อยากห่างไกล...” เลย์พูดขึ้นลอย มีทั้งรอยยิ้มบางๆ ลักยิ้มบนแก้มใส

“เลย์...” ซูโฮที่ได้ยินถึงกับซึ้งขึ้นมาทันที

^ ^ นายไม่ใช่หรือไง?” เลย์แลสายตามองซูโฮพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ

“น่ารักที่สุดเลย...” ซูโฮบอกพร้อมทำท่าจะสวมกอดเลย์ โดยลืมไปว่าพวกเค้าไม่ได้อยู่กันแค่สองคน

“จะทำอะไร? ไม่เห็นหรือไงว่าคนเยอะแค่ไหน?” เลย์ยกมือดันตัวซูโฮเอาไว้

^///^ อ่อ! ฉันลืมไป” ซูโฮยิ้มเขินๆ ก่อนนั่งตัวตรงหันไปมองเวที แต่มือเค้านั้นก็เลื่อนไปกุมมือเลย์เอาไว้แน่น

^ ^” เล่นทำเอาเลย์หยุดยิ้มไม่ได้เลย

“ลำดับต่อไปขอเชิญท่านผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยแพลนนิทขึ้นกล่าวเปิดงานการประกวดในครั้งนี้ด้วยครับ” พิธีกรกล่าว

เสียงปรมมือดังกระฮึ่มไปทั่วหอประชุม เพื่อเป็นการต้อนรับผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยแพลนนิท ซึ่งชายร่างท่วมวัยกลางคนเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทีที่สุขุมนุ่มลึก แต่เจ้ากรรมก่อนถึงไมโครโฟนดันเดินสะดุดขาตัวเองเกือบหน้าทิ่ม ทำเอาทุกคนฮือและฮา จนเค้าต้องข่มความอายแล้วเดินอย่างสง่าอีกครั้ง

“ฮึฮื่ม! สวัสดีนักศึกษาที่มีค่าทุกท่าน กระผมนายชินดงฮีรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทุกท่านได้มาร่วมงานประกวดในครั้งนี้ และขอยินดีกับนักศึกษาผู้ที่ผ่านการคัดเลือกเข้ามาได้ งานนี้!! จะนำผู้ที่เข้าประกวดไปสู่ความก้าวหน้า มีอนาคตที่ดี เป็นที่รักของชาวโลก!!” ผู้อำนวยการชินดงฮีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน (อย่างกับเวทีปราศรัย - -^)

ผู้อำนวยการชินดงฮี หรือ ชินดง ชายร่างท่วมที่ดูแลมหาวิทยาลัยแพลนนิทมาหลายปี แม้ว่าเค้าจะดูไม่น่าเกรงขามเสียเท่าไร แต่เค้าก็สามารถควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกฎเกณฑ์ได้ นอกจากจะมีอาชีพหลักเป็นผู้อำนวยการแล้ว เค้ายังรับหน้าอื่นในรูปแบบ Everything ตั้งภารโรง คนสวน ขึ้นไป...

เมื่อครั้นผู้อำนวยการชินดงได้กล่าวเปิดงานจนจบ นักศึกษาทุกคนก็ได้ปรบมืออีกครั้ง จนเค้าลงจากเวทีไปนั่งในตำแหน่งของคณะกรรมท่านหนึ่ง พิธีกรได้กล่าวเริ่มงานต่อไป...

“เกณฑ์การพิจารณาจะดูจากบุคลิกภายนอก ทั้งรูปร่าง หน้าตาดีเป็นหลักครับ และผมก็หวังว่าทุกคนจะยอมรับในการตัดสินของคณะกรรมการ และปีนี้เราได้เชิญกรรมการพิเศษที่จะเข้าร่วมลงคะแนนคัดเลือกการประกวดในรอบของวันนี้จาก 100 คน ให้เหลือเพียง 50 คน ผมจะขอแนะนำคณะกรรมการก่อนครับ ท่านแรกคือผู้อำนวยการชินดงครับ!

จบเสียงประกาศ ผู้อำนวยการชินดงก็ลุกขึ้นยืนเพื่อทักทายกับนักศึกษา ที่กำลังปรบมือให้เค้าอีกรอบ

“ท่านต่อไปคุณยุนโฮ ผู้ชนะการประกวดคิงในปีแรกครับ” พิธีกรกล่าวแนะนำคนที่สองก็ได้เสียงปรบมือต้อนรับมาเป็นระรอบ “ต่อไปอาจารย์ซีวอน... คุณคยูฮยอน... คุณคิบอม... (เมะทั้งนั้น) และท่านสุดท้ายคุณฮีชอลครับ (หลุดมาได้ไง?) ขอเสียงปรบมือให้คณะกรรมการทั้ง 5 ท่านด้วยครับ”

เสียงปรบมือดังลั่นอีกครั้ง จนสิ้นเสียงลงพิธีกรจึงเริ่มดำเนินการต่อด้วยลำดับถัดไป

“เอาล่ะครับตอนนี้ได้เวลาที่เราจะพบกับความหล่อ เท่ห์ น่ารัก ของเหล่าบรรดาผู้เข้าประกวด King! แต่ว่าขอให้ทุกคนจดจำหมายเลขของผู้เข้าประกวดไว้ดีๆ นะครับ เพราะทุกคนที่นี่คือผู้ร่วมตัดสินเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นเรามาพบกับหมายเลข 1 กันเลยดีกว่าครับ ขอเชิญ... คุณปาร์คชานยอล!!

สิ้นเสียงประกาศชื่อผู้เข้าประกวดหมายเลข 1 คือชานยอล ชายร่างสูงที่มีใบหน้าที่ดูดีทุกมุมทั้งหล่อและน่ารัก พกมาด้วยเชื้อรอยยิ้มที่กำลังแพร่ระบาด และสไตล์การแต่งตัวที่เค้า...

O{}O! จัดเต็ม! อีกแล้ว...” ดีโอถึงกับอึ้ง ทั้งๆ ที่คบกันมานาน แต่ก็อึ้งทุกทีที่ชานยอลจัดเต็มทุกครั้งในวาระสำคัญ

“สวัสดีครับ! ผมชื่อปาร์คชานยอล อยู่ปี 2 ยินดีที่ได้รู้จักครับ ^{+++}^” เมื่อกล่าวจบก็แพร่กระจายความวิ้งของฟันจากรอยยิ้ม ชานยอลกล่าวแนะนำตัวสั้นๆ ก่อนเดินโชว์ตัวบนเวทีทุกมุมอย่างมั่นใจ ก่อนเดินกลับเข้าไปหลังเวที

“หมายเลข 2 คุณฮวายุนซอง!” พิธีกรประกาศรายชื่อตามหมายเลขถัดไปเรื่อยๆ จนมาถึง “หมายเลข 45 คุณไค!

O.O! หมอนั่น...” ดีโอเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจที่ได้เห็นไคบนเวทีประกวด King! ทั้งๆ ที่ทราบ แต่เมื่อมองไปบนเวที ในเวลานี้ไคดูมีเสน่ห์จนไม่เหมือนไคคนเดิมที่ชอบแกล้งเค้าเลยแม้แต่น้อย

“สวัสดีครับ! ผมชื่อไค อยู่ปี 1 ยินดีที่ได้รู้จัก ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ไคเอ่ยแนะนำตนเอง พร้อมยิ้มบางๆ บนใบหน้า ดวงตาเค้ามองไปทั่วหอประชุมราวกับมองหาใครบางคน แต่ไม่สามารถมองเห็นได้เมื่อมันมืดไปหมด หลังจากนั้นเค้าก็เดินโชว์ตัว จนเดินกลับไปหลังเวที

“หมายเลข 77 คุณโอเซฮุน...” เวลาและการโชว์ตัวในการประกวดรอบแรกผ่านมาจนถึงหมายเลข 77

“สวัสดีครับ ผมชื่อโอเซฮุน ขอบคุณครับ” เซฮุนเดินออกมากล่าวเพียงสั้นๆ ด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยเข้าขั้นเย็นชา แม้เค้าจะมีการแสดงออกที่ไม่ดีเท่าไร แต่กลับดูเท่ห์ในสไตล์ Bad Boy จนทุกคนจับตามอง

“และหมายเลขสุดท้าย หมายเลข 100 คุณคริส!” มาถึงหมายเลขสุดท้ายของผู้เข้าประกวดทั้งหมด ที่คริสจับฉลากได้หมายเลขสุดท้ายพอดี

“สวัสดีครับ! ผมชื่อคริส อยู่ปี 4 ยินดีที่ได้พบทุกคนครับ” คริสกล่าวแนะนำตัว ก่อนเดินโชว์ตัวบนเวที ในนาทีนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเค้าทั้งดูหล่อและมีเสน่ห์จนสะกดทุกสายตาได้อยู่หมัด

“ผมคิดว่าทุกๆ คนคงมีความคิดเช่นเดียวกับผมนะครับ ว่าตอนนี้เลือกไม่ถูกจริงๆ เพราะผู้เข้าประกวดแต่ละคนหลากหลายความหล่อกันจริงๆ แต่ว่าทุกคนต้องตัดสินใจแล้วครับ นักศึกษาทุกคนสามารถโหวตได้เพียงครั้งเดียว ครั้งละ 1 คะแนน แต่คณะกรรมการนั้นจะมี 20 คะแนน แต่โหวตได้เพียงครั้งเดียวเช่นกันครับ และการโหวตนั้น...” พิธีกรได้อธิบายเกี่ยวกับการโหวตรวมทั้งอุปกรณ์การโหวตคะแนน

เก้าอี้ที่นักศึกษานั่งอยู่นั้นจะมีอุปกรณ์โหวตคนละเครื่อง สามารถโหวตได้โดยการกดหมายเลขผู้เข้าประกวดและตามด้วยกดปุ่ม Enter คะแนนโหวตจะบวกขึ้นไปเรื่อยๆ ถูกจัดเรียงตามคะแนนไว้ที่ 1 - 50 อันดับ นับจากมากไปหาน้อย ทุกคนสามารถเห็นได้จากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่หน้าเวที (เรียกได้ว่าทุ่มทุนสร้างมาก)

“โอ้โหๆ ตอนนี้คะแนนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วครับ อันดับ 1 ตอนนี้เป็นของคริส โอะ! เป็นของเซฮุน ไม่สิ! คริสนำอีกแล้ว ไม่ๆ ตอนนี้เป็นของเซฮุน...” พิธีกรที่ยืนลุ้นว่าใครจะอยู่ในหลายเลข 1 ที่ขณะนี้คะแนนสลับกันขึ้นลงระหว่างคริสและเซฮุน ทำเอาหลายคนที่รวมโหวตลุ้นกันตัวโก่ง

“นี่ลู่ฮานนายคิดว่าใครจะได้คะแนนเยอะสุด?” ซิ่วหมินสะกิดถามลู่ฮานขณะที่กำลังลุ้น

“ก็ต้องคริสอยู่แล้วสิ!” ลู่ฮานตอบอย่างไม่ลังเล “จริงสิ! ฉันควรไปให้กำลังใจเค้าที่หลังเวทีดีกว่านะ” ว่าแล้วลู่ฮานก็ลุกออกไป

“นายจะไปไหน?” ซิ่วหมินถาม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

“แล้วพี่ล่ะคิดว่าใครจะได้คะแนนเยอะสุด” เฉินหันมาถามซิ่วหมิน

“ไม่รู้สิ!” ซิ่วหมินตอบนิ่งๆ

“ดูเหมือนพี่จะโหวตให้เซฮุนนะ”

“ฉันก็ต้องโหวตให้คนที่อยู่พักเอเลี่ยนเหมือนกันสิ”

เฉินยิ้มเล็กๆ ก่อนหันไปมองคะแนนที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่หยุด เพราะหลายคนยังคงลังเลในการให้คะแนนโหวต ซึ่งชานยอลเองก็ได้คะแนนไปไม่นอนยังคงอยู่ในระดับสูงเหมือนกัน

ขณะที่ด้านหลังเวทีนักศึกษาผู้เข้าประกวดนั่งลุ้นคะแนนของตน ไคกำลังยืนมองคะแนนของเค้ากับเซฮุนที่ดูจะไม่มีทีท่าตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย ส่วนคริสนั่งรอฟังผลอย่างสบายใจ ก่อนละสายตาไปหาชานยอลผู้นั่งมองแต่คะแนน เค้าจึงเดินเข้าไปหา

“ฉันขอคุยด้วยหน่อย” คริสเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าชานยอล

“...” แม้ชานยอลจะได้ยินก็ทำทีไม่สนใจ

“ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง?” คริสคว้าแขนชานยอลแล้วดึงให้ลุกขึ้น

“อะไรเล่า!” ชานยอลสะบัดแขนออกในทันที “ทำไม?” เค้าถามอย่างไม่พอใจ

“ออกไปคุยกับฉันหน่อย” คริสออกคำสั่ง

“ไม่ไป!” ชานยอลผู้ไม่ยอมง่ายๆ

“หรืออยากให้ฉันเอารูปนั้นให้ทุกคนดู” คริสเลื่อนใบหน้าไปใกล้ชานยอลก่อนข่มขู่

“ก็ตามใจสิ!” ชานยอลเชื่อว่าคริสไม่กล้าที่จะทำเช่นนั้น

“...” คริสจ้องใบหน้าชานยอลจนเค้าหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนเปิดรูปให้ชานยอลดู

O_O!

“นี่ทุกคน...” คริสเรียกทุกคนด้วยเสียงที่ชัดเจน

“นี่นาย!!” จนชานยอลรุกรี้รุกรนเป็นคนพาคริสออกไปด้านนอกเสียเอง กลัวว่ารูปนั้นจะถูกประจาร “มีอะไรก็ว่ามา!” ชานยอลเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงด้านนอกห้องแต่งตัว

“ไม่มีอะไร แค่อยากคุยกับนายเรื่อง...” คริสยกยิ้มที่มุมปาก เค้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์

“นายนี่มันโรคจิตจริงๆ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มียกเลิกการเข้าประกวดคิง” ชานยอลบอกเสียงแข็ง

“งั้นก็ตามใจ ถ้าแบบนั้นสองรูปนี้ก็คงต้องแบ่งให้คนอื่นดู” คริสบอกก่อนหยิบโทรศัพท์เปิดรูปเค้ากับชานยอลขึ้นมา “รับรองนายเสร็จแน่!

“ก็เอาสิ! ถ้าเห็นหน้าฉัน แต่ในรูปก็มีนาย”

“แล้วใครบอกว่าฉันจะโชว์หน้าตัวเองล่ะ โง่จริง!

“นายมัน... เอาโทรศัพท์มานี่เลย” ชานยอลโมโหจัด พยายามที่จะแย่งโทรศัพท์ของคริสมาเพื่อลบรูปพวกนั้นออกให้หมด จนได้โทรศัพท์มา “ฮ่าๆ เสร็จฉัน...” ชานยอลรีบกดลบรูปด้วยความเร็ว

“ฮึๆ คิดว่าฉันจะโง่เก็บไว้แค่ในโทรศัพท์งั้นหรอ?” คริสยืนกอดอก เค้าหัวเราะในลำคอก่อนบอกชานยอล

“...” ทำเอาชานยอลลืมวิธีลบรูปภาพไปชั่วขณะ

“ลบต่อไปสิ ตามสบาย...” คริสพูดแกมเยาะเย้ย

“นายนี่มัน... โรคจิตจริงๆ” ชานยอลยัดโทรศัพท์ใส่มือคริสอย่างไม่สบอารมณ์

“แต่ว่าฉันมาคิดๆ ดูแล้วนะว่านายไม่ต้องลาออกจากการประกวดก็ได้...”

“ฮะ?” ชานยอลเริ่มสับสน

“ฉันคิดว่ามันคงสนุกดีหากฉันได้เป็นคิง และจะให้นายเป็นควีน ควีนคือ 1 ในผู้เข้าประกวดคิง ฮ่าๆ ทุกคนที่นี่คงตกใจน่าดูเลย” คริสบอกไปอย่างขำๆ

“อะไรนะ?” เสียงใสแทรกขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่คริสพูดทั้งหมดอย่างชัดเจน เค้าเดินตรงไปหาคริสและชานยอล

“ลู่ฮาน...” คริสเอ่ยเรียกชื่อร่างบางที่เดินมาหยุดใกล้เค้า

“นายต้องการให้หมอนี่เป็นควีนอย่างนั้นหรอคริส?” ลู่ฮานย้อนถาม

“นายเข้ามาที่นี่ได้ไง เค้าห้ามคนนอกเข้าไม่รู้หรือไง?” คริสกล่าว

“ตอบมาสิ!” แต่ลู่ฮานกลับไม่สนใจ เค้าหันไปจ้องหน้าชานยอล “นายอีกแล้ว...”

“คือ... ผมไม่ได้... ผมไม่ได้จะเป็นควีนนะ” ชานยอลก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวรีบปฏิเสธทันที เพราะยังจำสิ่งที่ลู่ฮานทำกับเค้าเอาไว้ได้

“คริส! แล้วคำตอบของนายล่ะ” ลู่ฮานหันไปถามคริสอีกครั้ง

“ใช่! ฉันจะให้เค้าเป็นควีนของฉัน” คริสตอบเสียงแข็ง

“นี่นาย...” ชานยอลตะคอกใส่คริส

“อะไรนะ?” ลู่ฮานถึงกับอึ้งจนแทบพูดไม่ออก “ทำไมล่ะทำไม? ไม่ว่าจะยังไงนายก็มองข้ามฉันไปหมดเลยใช่ไหมคริส?”

“...” คริสเงียบ

“หรือว่านายชอบหมอนี่ฮะ?” ลู่ฮาน

“...” คริสยังคงไม่มีคำตอบ

“ดี! ถ้าอย่างนั้นหากฉันจะทำอะไร นายก็ไม่ต้องมาห้าม!” ลู่ฮานโกรธจัดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เค้าจ้องคริสก่อนละสายตาไปหาชานยอล ลู่ฮานกำมือแน่นก่อนยกขึ้นเพื่อจะทำร้ายชานยอล

>_<” ชานยอลที่ไม่รู้จะทำอย่างไร ก็ทำแค่หลับตา

หมับ!

“หยุดได้แล้ว!” คริสจับข้อมือลู่ฮานเอาไว้ทันก่อนที่จะทำร้ายชานยอล “เลิกยุ่งกับฉันสักที!” เค้าตะคอกใส่ลู่ฮาน

“ฮะ?” ลู่ฮานแทบไม่เชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้ยิน “คริส... นายกำลังทำให้ฉันเจ็บนะ ทำไมหรอ? ฉันทำอะไรไม่ได้เลยหรือไง? นายมองว่าฉันยุ่งไปหมด ทั้งๆ ที่ฉันแค่รักนายน่ะ หรือว่าแค่ฉันใช้หัวใจรักนาย มันก็ไม่พอใช่ไหม?” ลู่ฮานตัดพ้ออย่างน้อยใจ

“ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่หรอว่าคนอย่างหมอนี่ไม่สนใจใครอยู่แล้วน่ะ” เซฮุนเดินเข้าไปในเหตุการณ์ที่เค้ามองดูตั้งแต่ต้น เค้าเอ่ยบอกกับลู่ฮาน

“นายรู้จักลู่ฮานด้วยหรอ?” คริสมองเซฮุนที่เดินไปยืนเคียงข้างลู่ฮาน

“ใช่! รู้จักดีซะด้วยสิ... ใช่ไหม... ลู่ฮาน?” เซฮุนยกยิ้มพลางหันไปถามลู่ฮาน

“นายจะทำอะไร?” ลู่ฮานไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เซฮุนทำอยู่นี้มันคืออะไร

“ฉันจะทำให้นายรู้ว่าคริสน่ะไม่ได้สนใจนายเลยแม้แต่น้อย” เซฮุนกระซิบข้างใบหูลู่ฮาน แต่สายตาของเค้าละไปมองคริสราวกับกำลังยิ้มท้าทาย

แต่ในเวลานั้นหลังจากที่เซฮุนพูดจบ เค้าคว้าข้อมือของลู่ฮานทั้งสองข้างไว้ก่อนดันตัวร่างบางติดกำลังผนัง

O_O นายจะทำอะไร?” ทำให้ลู่ฮานตกใจมาก

“...” เซฮุนไม่มีคำตอบใดๆ แต่กับสวมจูบลู่ฮานต่อหน้าคริสและชานยอล

>_< อื่ม” ลู่ฮานพยายามที่จะสะบัดหน้าหนี

“โอเซฮุน!!” คริสตะคอกเสียงเรียกชื่อเซฮุนด้วยความโมโหที่ได้ทำสิ่งแย่ๆ กับลู่ฮาน เค้าจึงดึงตัวเซฮุนออกมาจากลู่ฮานก่อนซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าเซฮุนเต็มแรง

อั๊ก!

“...” เซฮุนเซถลาไปจนเกือบล้ม แค่เค้ากลับยิ้มเล็กๆ เมื่อโดนคริสต่อย ยกมือลูปแก้มช้ำเบาๆ

“อย่าทำแบบนี้กับลู่ฮานอีก!” คริสชี้หน้าและออกคำสั่งกับเซฮุน ก่อนจะคว้ามือลู่ฮานเดินออกไปจากที่ตรงนี้

“ชิส์! น่าตลกสิ้นดี” เซฮุนจับแก้มตัวเองเบาๆ ก่อนสบถออกมา เค้าเดินไปคนละทางกับคริส

“...” แต่ชานยอลยังคงยืนอยู่ที่เดิม ในเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ยิ่งทำให้เค้าสับสนจนไม่รู้ว่าอะไรคืออะไร และทำไมเค้าต้องมาอยู่ท่ามกลางเรื่องแย่ๆ พวกนี้ แล้วยิ่งการกระทำของคริสที่ยิ่งยากจะเข้าใจนั้น มันยิ่งดูน่ากลัวไปทุกที


--------------------------------------------------------------------------------------------
KongJu_Pink! :: กลับมาอีพแล้วจ้า หลังจากผ่านศึกเรียกเลือดจาก NC ตอนที่แล้วไป

ทล่มทลายมาก บางคนก็กลับมาคอมเม้น บางคนก็ไปแล้วไปลับ! ไม่เป็นไรค่ะ ^ ^

ยังไงไรเตอร์ก็เป็นพวกโฉดอยู่แล้ว แบล็คลิส! อย่างเดียวจ้า!

และขอบคุณเพื่อนๆ แฟนฟิคทุกคนนะค่ะที่ติดตาม ทั้งใหม่และเก่า รักที่สุดเล้ย!! ^{}^v


 

 

 

ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วย คอมเม้น นะจ๊ะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7571 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:35
    เซฮุนนนนนนจูบแร้ววววคริสยอลดูรุนแรงงง
    #7,571
    0
  2. #7554 Pookkie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 00:30
    คริสยอลมีความรุนแรง 55 ชอบๆ ดีโอมึนได้อีก ไคมีความเจ้าเล่นะ เซฮุนจูบแล้วววว อ้ากกๆ
    #7,554
    0
  3. #7551 &#1053;&#1072;&#1085; (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 16:03
    เห็นภาพยอลยืนหันซ้ายหันขวาแบบงงๆเลอออ
    #7,551
    0
  4. #7545 pk pukky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 12:17
    คริสนี่เป็นคนยังไงนะ...เดายาก
    #7,545
    0
  5. #7518 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 14:18
    อ้ากกกก อิเน่จุ๊บพี่ลู่ #ฟินค่าาาา #ชอบฟิคเรื่องนี้จังงง><
    #7,518
    0
  6. #7513 Dyo.A (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 00:05
    เซฮุนกวนได้ใจ
    #7,513
    0
  7. #7477 after Y (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 16:23
    อย่างกะศึกชิงนางเลยทีเดียว เฮียไหนบอกไม่ให้พี่ลู่มายุ่งไง เพื่อนไม่ใช่ไง พอเซฮุนพี่ลู่ ทำไมต้องต่อยด้วย โกรธไมล่ะ หวงก้างป่าวนิ โอ๊ะ!! ชานยอลนี่งงไปเลย ในหัวคงคิดแบบ อะไรว่ะเนี๊ย มันเกิดไรขึ้น
    #7,477
    0
  8. #7476 after Y (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 16:23
    อย่างกะศึกชิงนางเลยทีเดียว เฮียไหนบอกไม่ให้พี่ลู่มายุ่งไง เพื่อนไม่ใช่ไง พอเซฮุนพี่ลู่ ทำไมต้องต่อยด้วย โกรธไมล่ะ หวงก้างป่าวนิ โอ๊ะ!! ชานยอลนี่งงไปเลย ในหัวคงคิดแบบ อะไรว่ะเนี๊ย มันเกิดไรขึ้น
    #7,476
    0
  9. #7461 fchk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 23:03
    โหพี่คริสคะนิสัยออกเลวนะคะ แล้วนี้ยังไงคะ บอกกับลู่หานว่า จะให้ยอลเป็นควีนแต่พี่แค่เห็น ลู่หานถูกจูบมัยพี่โกรธจนต่อย เซฮุนเลยละ แล้วชานยอลที่ไม่ ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาแลดูน่าสงสาร จังเลยเหอะ
    #7,461
    0
  10. #7454 Chankuma (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 21:44
    ไม่ชอบคริสเลยจริงๆ 
    #7,454
    0
  11. #7438 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 21:16
    อะไรของคริสเนี่ย ฉันรู้ว่าแกกำลังชอบชานยอล
    #7,438
    0
  12. #7418 MeangPor (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 20:15
    คริสโหดจังงง ><
    #7,418
    0
  13. #7404 tananya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 18:26
    น่าติดตามมากค่ะ
    #7,404
    0
  14. #7390 Supanan Chimpad (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 20:54
    สนุกมากๆๆๆๆเลยค่ะ
    #7,390
    0
  15. #7374 Songsugar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 21:04
    คริสๆ ทำไมร้ายจัง ลู่ก็แรงได้ใจ หยอยก็งงๆเอ๋อๆไปตามเรื่องราวอีฮุนก็ไม่ใช่แค่อยากแกล้งอีพี่คริสหรอก ก็คงชอบพี่ลู่แหล่ะแกหน่ะ ไรท์คะติดตามมาตลอดยังไงก็รบกวนส่ง NC คริสยอลจากตอนที่แล้วให้ด้วยนะคะ เม้นต์ไว้ตั้งกะตอนที่แล้ว จะขอิีกเรื่อยๆจนกว่าไรท์จะกรุณา Sugarsong35@gmail.com
    #7,374
    0
  16. #7345 lulu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:44
    พี่คริสใจร้าย ลู่น่าสงสารอะ เลิกชอบคริสเทอะ แล้วอยาไปชอบฮุนละ เดี่ยวลู่จะเจ็บอีกสรุปเราชอบเราดีกว่านะ โดนไรท์ตบ 555 รักแล้วเจ็บก็เลิกสะเทอะนะลู่
    #7,345
    0
  17. วันที่ 19 มกราคม 2558 / 20:37
    เฮียเป็นคิงงเเน่เลยยย เชียร์ิยู่นะเนี่ยลุ้นๆๆ555555 เลือกน้องยอลด้วยนะเฮียยยย
    #7,326
    0
  18. #7316 kai_1114 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 22:49
    Daung_1114@yahoo.co.th
    #7,316
    0
  19. #7285 rain&snow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:20
    ยอมรับเลยว่าเชียร์ให้พี่คริสเป็นคิงสุดใจ แง้ ก็เค้าไบแอสคริสยอล TvT
    #7,285
    0
  20. #7278 chocolatescakes (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 20:02
    ลุ้นเว่อร์ ใครจะได้เป็นคิงกันน่ะ
    #7,278
    0
  21. #7204 pemika2543 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 21:30
    ยอลลี่จัดเต็ม สงสารลู้่จัง
    #7,204
    0
  22. #7177 Grace Yada (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 01:15
    พี่หานเลิกชอบคริสได้ล่ะ เชียร์ฮุนสุดติ่งงงงงง รอ nc นะไรท์ :)
    #7,177
    0
  23. #7134 ninini (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:25
    จงอิน ปกป้อง คยอง 555 น่ารัก
    #7,134
    0
  24. #7110 Milin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 16:46
    เฮียทำไม เป็นอย่างนี้ เฮียหลายใจอ่า
    #7,110
    0
  25. #7097 KrisYeol xx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 13:19
    สงสารแบคจริง ๆที่เรื่องนี้ต้องได้คู่กับเทา 5555 แล้วก็ดูสิ แบชอบขารึเปล่าเนี้ยเทา ทำๆมต้องตามดูแล คอยห่วง คิดจะแกล้งด้วย เดี๋ยว ๆพี่คริส เด็กที่ไหนมาเรีกพีว่าแด๊ดดี๊ เฮ้ยพี่คริส ม๊าย ๆ แต่คิดอีกทาง เดี๋ยวน้องก็จะช่วยเป็นกามเทพให้ คิคิ ดีไม่เบา
    #7,097
    0