[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 4 : PLANETS HISTORY :: ตอนสุดท้ายนายก็ต้องเป็น(คน)ของฉันอยู่ดี… 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 ต.ค. 55

3

ตอนสุดท้ายนายก็ต้องเป็น(คน)ของฉันอยู่ดี

ตี๊ด... ตี๊ด...

โทรศัพท์ซึ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงของคริสสั่นเมื่อมีสายปลายทางโทรเข้ามา เค้าหยิบขึ้นดูเบอร์โทรบนหน้าจอก่อนกดรับสาย

“สวัสดีครับ!

(คริส... ตอนนี้กลับมาที่บ้านด่วนเลย แกไปทำอะไรไว้ฮะ?) น้ำเสียงปลายสายที่ขุ่นเคือง ตะคอกเสียงใส่คริสเมื่อเค้ารับสาย

“เกิดเรื่องอะไร? แล้วผมทำอะไร?” คริสย้อนถามอย่างสงสัย

(กลับมาเดี๋ยวนี้ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน)

ตี๊ดๆๆ

สายปลายทางถูกตัดไปเมื่อเค้าได้พูดจบ คริสมองโทรศัพท์ของตนก็ยิ่งทำให้สงสัยในเรื่องที่เกิดขึ้น เค้าทำอะไรลงไปอย่างนั้นหรือ? นั่นคือสิ่งที่คาใจ คริสจึงได้ตัดสินใจกลับไปที่บ้านตนในเวลาต่อมา

“ผมกลับมาแล้วครับ!” ทันทีที่ถึงบ้าน ก้าวแรกเหยียบสู่พื้นบ้านเค้าก็ได้ส่งเสียงบอก “เรียกผมมามีอะไรด่วน?” เมื่อเค้าได้พบกับคนที่เรียกเค้ามาจึงถาม พลางเดินตรงเข้าไปหา

เพี๊ยะ!!

สิ่งแรกที่ชายตรงหน้าคนนั้นทำเมื่อคริสเข้าไปใกล้คือการตบใบหน้าอย่างเต็มแรง ดวงตาที่ขุ่นเคืองมองดูอย่างไม่พอใจมากนัก ราวกลับจะกินเลือดกินเนื้อคริส

“นี่น้าโจยูตบผมทำไม?” คริสเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

“เพราะแก... แกที่ทำให้ฮยอนจีต้องเจ็บหนักถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล” ชายวัยกลางคนต่อว่าคริส

“ผมหรอ? ผมทำอะไรอย่างนั้นหรอ? น้าฮยอนจีมาเกี่ยวอะไร?”

“แกจำไม่ได้หรอ? 3 วันก่อนที่แกกลับมาบ้านด้วยอาการมึนเมาและมีอารมณ์ที่รุนแรง...” โจยูเอ่ยถึงเหตุการณ์เริ่มต้น

“...” คริสนิ่งฟังก็เริ่มจำความบางอย่างได้ขึ้นมา

3 วันก่อน ในเวลายามดึก คริสเดินทางกลับมาบ้านพร้อมกับอาการมึนเมาและอารมณ์ที่ไม่ดีนัก เพราะทะเลาะกับเซฮุนมา เมื่อได้พบกับฮยอนจี ผู้เป็นแม่ของเซฮุนก็พาลใส่อย่างไม่รู้ตัว ต่อว่าฮยอนจีคือผู้ที่ต้องการพ่อของเค้าจนตัวสั่น คิดที่จะจับพ่อเค้า หวังที่จะสบายทางอ้อม สิ่งนั้นทำร้ายจิตใจฮยอนจีอย่างมาก เพราะเธอไม่เคยคิดหรือจะทำแบบนั้นและแถมเธอยังเป็นญาติฝ่ายแม่ของคริสอีกต่างหาก ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน

เธอเสียใจที่คริสกล่าวหา ทั้งๆ ที่เธอรักและดูแลคริสเหมือนกับลูกชายอีกคน ดังนั้นฮยอนจีจึงเศร้าและเครียดมาก เธอทรุดโทรมจนต้องถูกห้ามส่งโรงพยาบาล แล้ววันนี้ที่เซฮุนรู้เรื่องจึงได้โกรธคริสมาก (ซึ่งเป็นช่วงที่เซฮุนออกมาจากห้องลู่ฮานแล้วเพียงไม่กี่นาที) เป็นเหตุผลที่ทำให้เค้าลงแข่งคิง! เพื่อที่จะเหนือคริสให้ได้! และสิ่งที่ต้องการทำหลังจากเป็นคิงคือการไล่คริสออกจากมหาวิทยาลัยแพลนนิท

“ตกลงผมเป็นฝ่ายผิดใช่ไหม? แบบนี้ผมต้องทำยังไง? ไปคุกเข่าขอโทษเลยไหม? หรือจะต้องให้ผมชดใช้ค่าเสียหาย?” คริสย้อนถามด้วยคำประชดประชัด ราวกับคนไม่สำนึก

“นี่แก!! ชักจะเกินไปแล้วนะ เมื่อไรจะเลิกทำตัวแบบนี้สักที รู้ไหมว่าคนอื่นเค้าเอือมระอากับแกมากแค่ไหน? ต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ พูดจาไม่เคยแคร์ว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง? นายมันก็ดีแต่เห็นแก่ตัว”

“น้าโจยู! น้าต่อว่าเหมือนผมไม่ใช่หลาน น้าเองก็ไม่เคยแคร์ความรู้สึกผมเหมือนกัน”

“ถ้าฉันไม่แคร์แล้วฉันจะมาต่อว่านายทำไมฮะ? ที่พูดไปเนี่ยเพื่อให้สำนึก! รีบแก้ไขในสิ่งที่ผิดซะ ก่อนที่จะสายเกินไป ตอนนี้เซฮุนรู้เรื่องหมดแล้ว เค้าคงไม่ยอมให้อภัยแกง่ายๆ แน่”

“ผมทราบแล้วล่ะ!

“รีบไปขอโทษฮยอนจีซะ! ก่อนที่เรื่องนี้จะรู้ถึงหูพ่อของแกน่ะ”

“ผมขอตัวก่อนล่ะกัน” คริสเอ่ยจบก็เดินออกมาจากบ้านเสียดื้อๆ ทำเหมือนไม่แคร์ในสิ่งที่น้าของตนบอก

คริสขับรถของตนไปเรื่อยๆ ตามทางด้วยสีหน้าที่กังวล เพราะการขอโทษใครสักคนเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเค้า แต่คริสก็ขับรถมาจนถึงโรงพยาบาลที่ฮยอนจีแม่ของเซฮุนรักษาตัวอยู่

เค้าเดินมาจนถึงหน้าห้องคนไข้พิเศษ คริสเปิดประตูเข้าไปก่อนจะเดินอย่างเงียบๆ เพราะฮยอนจีกำลังหลับพักผ่อนอยู่ ทันทีที่เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและร่างกายที่นอนให้น้ำเกลือ คริสได้แต่ยืนมองห่างๆ เค้ายืนมองอยู่อย่างนั้นจนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง...

“ผม... ผม...” น้ำเสียงอันแผ่วเบาพยายามเอ่ย แต่เกรงว่าคนที่นอนพักอยู่นั้นจะตื่นขึ้นมา “ผมขอโทษ...” สุดท้ายคริสก็ยอมเอ่ยคำว่าขอโทษออกไป ก่อนที่จะเดินหันหลังกลับออกมาจากห้องฮยอนจี กลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาได้ยินคำขอโทษ เค้าจึงรีบกลับไปหอพักที่มหาวิทยาลัย แต่ว่าฮยอนจีก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอยิ้มเล็กน้อยและรู้ว่าคริสมาที่นี่ คำขอโทษที่ยากจะได้ยินจากปากคริส ฮยอนจีรู้สึกดีที่ได้ยินมัน...

หลังจากค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไป... เช้าวันใหม่ที่ผ่านเข้ามาแล้วหมุนผ่านไปวันเวลาเดินไปอย่างรวดเร็ว จนมาถึงวันสุดท้ายของการรับสมัครคิง! ซึ่งเป็นวันที่ชานยอลได้กำหนดเอาไว้แล้ว

“แท๊นๆ เป็นไงๆ การแต่งตัวไปสมัครคิงของฉัน?” ชานยอลถามเพื่อนอย่างภาคภูมิใจในการแต่งตัวเพื่อที่จะไปสมัครคิง

O{}O! โอ้โหจัดเต็ม!” ดีโอถึงกับอึ้งเมื่อได้เห็น

- -^ แต่งขนาดนี้ไม่ทราบว่าจะไปเดินแบบที่ไหนฮะ! นี่ไปลงสมัครคิงนะไม่ใช่ไปงานแฟชั่นโชว์ ไม่เห็นต้องแต่งเต็มซะขนาดนั้น” แบคฮยอน

“ไม่ได้! งานนี้ฉันต้องเด่น!” ชานยอลพูดด้วยความมั่นใจอีกครั้ง

“เอ่อ! งานนี้นายเด่นแน่!” แบคฮยอน

“รีบๆ ไปกันได้แล้ว วันสุดท้ายแบบนี้คนเยอะแน่นอน” ดีโอลุกขึ้นยืนพลางบอกเพื่อนๆ

Lets’ Go!!” ชานยอลเดินนำทัพออกไปด้วยความมั่นอกมั่นใจเกินล้าน

- -^ มันน่ะมั่นใจ! แต่ว่าฉันน่ะอ๊ายอาย -///-” แบคฮยอนบ่นอุบอิบพลางยกมือปิดหน้าปิดตา ยางอายกำลังเริ่มทำงาน

“ฮ่าๆ สวัสดีครับ! ^ ^” ซึ่งต่างกับชานยอลโดยสิ้นเชิงที่เดินไปก็ยิ้มทักทายผู้คนรอบด้านที่สวนไปมา (ราวกับออกหาเสียง) ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เค้า

“ตรงนั้นไงชานยอล!” ดีโอยืดตัวพยายามมองหาห้องรับสมัครคิงผ่านผู้คนมากมาย เมื่อพบเค้าก็รีบบอกเพื่อนตน “อะอ้าว! ไปไหนกันหมดแล้วล่ะ?” ดีโอหันมาอีกทีเพื่อนของเค้าก็หายไปกับฝูงชน แต่ละคนโดยรอบตัวก็สูงกว่าดีโอ เพราะคนพวกนั้นคือคนที่จะเข้าสมัครคิง

ในเวลาเดียวกันชานยอลและแบคฮยอนผ่านฝูงชนมาจนถึงหน้าห้องสมัครคิง แบคฮยอนผู้ยังไม่เอามือบังหน้าตาตัวเองกับชานยอลผู้มีรอยยิ้มมหาเสน่ห์

“นายรีบๆ เข้าไปได้แล้ว ฉันจะรออยู่ด้านนอกนี่แหละ” แบคฮยอนรีบขับไล่เพื่อนของเค้า

“ไม่เข้าไปด้วยกันหรอ?” ชานยอลย้อนถาม

- -^ ที่เดินมาด้วยเนี่ยยังทำให้ฉันรู้สึกอายไม่พอหรือยังไง? รีบๆ เข้าไปเหอะ! มีอะไรก็โทรเข้ามาล่ะกัน”

“อืมๆ ฉันขอตัวเข้าไปก่อนล่ะกัน” ชานยอลพูดจบก็เดินเข้าห้องสมัครคิงทันที

“อ้าว! แล้วดีโอหายไปไหนล่ะเนี่ย?” แบคฮยอนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าดีโอหายไป “แต่ช่างเหอะ! หมอนั่นคงอายจนไม่กล้าเดินตามมา” แบคฮยอนผู้หารู้ไม่ว่าดีโอหลงทางในฝูงชน

ฟุ๊บ!

“โอ๊ย!” ในขณะที่แบคฮยอนหมุนตัวกำลังจะเดินออกจากงานก็ได้ชนกับใครบางคน เค้าเงยหน้ามองใครคนนั้นอย่างเอาเรื่อง (เริ่มกร่าง!) “นี่นาย!! อุ๊ป!” แต่พอจะเริ่มต่อว่า กลับต้องหยุดเพราะคนที่เค้าชนคือเถา คนที่เค้าเพิ่งจะไปมีเรื่องเมื่อหลายวันก่อน

“...” เถาปัดเสื้อของตนเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวไปทางแบคฮยอน

“ย๊าส์ๆ นี่นายจะทำอะไร?” แบคฮยอนร้อนตัวโวยวาย ออกไม้ออกมือจนแทบจะรำไทเก๊กใส่เถาเพื่อป้องกันตัวเอง

“เดินให้มันระวังหน่อยสิ!” เถาเพียงบอกด้วยประโยคสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านไปโดยไม่ได้สนใจแบคฮยอน แม้ว่าทั้งคู่เคยมีเรื่องด้วยกันแล้วแต่เถาก็จำแบคฮยอนไม่ได้ เพราะสภาพใบหน้าแบคฮยอนในวันนั้นเต็มไปด้วยเค้กนั่นเอง

“แปลกแฮะ! หมอนั่นจำเราไม่ได้หรอเนี่ย?” แบคฮยอนยืนงงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรีบเดินออกไปจากที่ตรงนี้

ณ ห้องสมัครคิง! ชานยอลกรอกใบสมัครเสร็จสับเรียบร้อยก็นั่งรอคณะกรรมการเรียกตัวเข้าสัมภาษณ์ แม้เค้าจะมั่นใจแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลย

“คุณปาร์คชานยอลครับ” ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้เรียกชื่อนักศึกษาที่ลงสมัครเข้าห้องสัมภาษณ์ เค้าเรียกชานยอล

O_O!” ชานยอลได้ยินชื่อตนแล้วหัวใจเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมา “ครับ!” เค้าลุกขึ้นเดินไปที่ห้องสัมภาษณ์ พยายามข่มใจไม่ให้สั่น

O{}O!” สีหน้าคณะกรรมการทุกคนที่อึ้งในการแต่งตัวของชานยอล เพราะเค้ามาเต็ม!

“คุณช่วยแนะนำตัวด้วยครับ” หนึ่งในคณะกรรมการกล่าวบอก

“สวัสดีครับ! ผมชื่อปาร์คชานยอล อายุ 19 ปี สูง 185 เซนติเมตรครับ เอิ่ม...” ชานยอลลืมในสิ่งที่เค้าซ้อมมาจนหมด ไม่รู้ว่าควรจะแนะนำตัวเรื่องอะไรต่อ...”

“น้ำเสียงของคุณดูมีเสน่ห์ดีนะ! คุณสมบัติก็ครบถ้วน OK! ยินดีด้วยครับ คุณผ่านรอบแรก” คณะกรรมการกล่าวบอกให้ชานยอลผ่านอย่างง่ายดาย เพราะกรรมการทุกคนแค่เห็นคนที่มีคุณสมบัติผ่านจากภายนอกครบ ก็จะให้ผ่านรอบแรกได้โดยไม่ลังเล

“ขอบคุณครับ! ^ ^” ชานยอลรีบกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม ก่อนเดินออกไปจากห้องสมัคร

“คนต่อไป... คุณโอเซฮุน!” เสียงชายผู้ประกาศเรียกผู้สมัครคนถัดไปเข้าห้องสัมภาษณ์

“...” เซฮุนลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องสัมภาษณ์ ด้วยใบหน้านิ่งเฉย

“คุณช่วยแนะนำตัวด้วยครับ!” คณะกรรมการ

“สวัสดีครับ ผมชื่อโอเซฮุน!” จบการแนะนำตัวของเซฮุน

- -^” สีหน้ากรรมการทุกคนที่มองหน้าเซฮุน

“คือคุณพอจะมีข้อมูลส่วนตัวที่จะแนะนำกับเราไหมครับ?” กรรมการ

“ก็ผมเขียนลงในใบสมัครหมดแล้วนี่ครับ” เซฮุนตอบหน้าเฉยชา

“คุณพอจะยิ้มให้พวกเราสักหน่อยได้ไหม?” กรรมการ

“ฮึ!” แทนที่เซฮุนจะยิ้มเค้ากลับกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก “พอใจหรือยังครับ?”

“...” คณะกรรมการถึงกับส่ายหน้ากันเป็นแถว

“โอ๊ะ! นาย 304” แต่เมื่อเซฮุนมองผ่านไปที่บานหน้าต่างซึ่งเป็นเพียงกระจกใส เห็นลู่ฮานเดินผ่านไปก็เกิดรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า “เสร็จหรือยังครับ?” เค้าจึงหันมาถามคณะกรรมการทุกคน

“อ่อๆ” คณะกรรมการต่างพยักหน้ารับอย่างงงๆ

“ขอบคุณครับ” เซฮุนพูดจบก็รีบเดินออกไปจากห้องสัมภาษณ์ทันที

“อ้าว! นี่คุณไม่ฟังผลก่อนหรือไง?” กรรมการท่านหนึ่งตะโกนเรียกเซฮุนที่วิ่งออกไป โดยไม่ฟังผลว่าผ่านหรือไม่?

“ตกลงเอาไงล่ะ? เด็กคนนี้แม้จะมีคุณสมบัติเกือบครบ แต่ก็ขาดที่รอยยิ้ม” กรรมการอีกท่านเอ่ยบอก

“ไม่หรอก! ฉันได้เห็นมันแล้วล่ะ! เด็กคนนี้น่ะมีอะไรซ่อนไว้อีกมากมาย” กรรมการท่านหนึ่งกล่าวเมื่อได้เห็นรอยยิ้มเพียงไม่ถึงนาทีของเซฮุน “ฉันให้เค้าผ่าน!

แล้วคณะกรรมการที่เหลือก็ตกลงให้เซฮุนผ่านตามกรรมการคนที่เสนอ เพราะเค้าคือชเวซีวอน กรรมการที่เคยผ่านการเป็นคิงมาเมื่อหลายปีก่อนครั้งที่เป็นนักศึกษา ซึ่งตอนนี้เค้าเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแพลนนิท

ระหว่างในงานรับสมัครคิงนั้นคริสเดินผ่านมาก็มองดูผู้คนที่แห่กันเข้าไปสมัคร สายตามองไปรอบๆ จนพบกับชายคนหนึ่งที่เค้าเคยแกล้งจูบ นั่นก็คือชานยอล คริสจึงเดินตรงเข้าไปหา

“ในที่สุด! นายก็ตัดสินใจสมัครคิงจนได้สินะ” คริสเอ่ยถาม

“ฮะ? นาย!!” ชานยอลเห็นคริสใกล้ๆ ก็ตกใจรีบเอามือทั้งสองปิดปากตัวเองทันที “#@^%##!@&(*&*&%$%...”

- -?” คริสไม่สามารถเข้าใจในสิ่งที่ชานยอลกำลังพูด (อย่าว่าแต่คริสเลย คนแต่งก็ไม่เข้าใจ) “นายจะปิดปากทำไม?”

“ถ้าฉันไม่ปิดนายก็จูบน่ะสิ!” ชานยอลเอามือออกเพื่อพูด ก่อนที่จะปิดเมื่อจบประโยค

“นายไม่ได้น่าพิศวาสจนฉันต้องมาตามจูบนักหรอกนะ”

%&^^#@%(_()*^$#@...” ชานยอลกับภาษานอกโลกอีกครั้ง

“แต่ถ้านายยังไม่เอามือออก ฉันจะจูบจริงๆ ล่ะคราวนี้” คริสเดินเข้าไปจนใกล้ชานยอลแล้วข่มขู่

“อย่านะ!” ชานยอลรีบเอามือออกเพื่อดันตัวของคริสไม่ให้เข้ามาใกล้

“ฮึ! แล้วถ้าฉันไม่ยอมหยุดล่ะ...” คริสเอ่ยด้วยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ชานยอลทีละนิดๆ จนปลายจมูกแนบชิด

“คริส!!” แต่แล้วเสียงใสของชายร่างบางก็ตะโกนเรียกคริส ก่อนเดินดุ่มๆ เข้าไปหาด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ ที่เห็นคริสกับชานยอลกำลังจูบกัน

“ลู่ฮาน...” คริสเหลียวมองคนที่เรียกเสียงเบา “เริ่มบรรยากาศไม่ค่อยดีแล้วสิ!

“พวกนายกำลังจะทำอะไร?” ลู่ฮานจ้องหน้าไปที่ชานยอล ถามด้วยเสียงแข็ง (เริ่มสนทนาภาษาจีน)

“มันไม่มีอะไรหรอกน่า!” คริสพูดแทนชานยอล

“ไม่มีอะไรหรอ? แล้วภาพเมื่อครู่นี้คืออะไรฮะ? พวกนายไม่ใช่จะกำลังจูบกันหรือยังไง?” ลู่ฮานหันไปทางคริสแล้วโวยวายยกใหญ่

“นี่ลู่ฮาน...”

“...” ลู่ฮานไม่สนใจคำอธิบายของคริสแต่อย่างใด เค้าเดินไปที่โต๊ะนั่งของคนกลุ่มหนึ่งเพื่อหยิบแก้วน้ำจากมือของนักศึกษาที่กำลังจะดื่มมัน ลู่ฮานเดินกลับมาทางคริสและชานยอลก่อนจะสาดน้ำแก้วนั้นใส่หน้าชานยอล

ซ่าส์!!

“ลู่ฮาน!” คริสถึงกับตกใจที่ลู่ฮานสาดน้ำใส่ชานยอล

“...” ชานยอลได้แต่ยืนงง เค้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ เนื่องจากฟังภาษาจีนไม่รู้เรื่องและทุกอย่างรวดเร็วไปหมด ชานยอลได้แต่ยืนมองแก้วน้ำที่ลู่ฮานทิ้งลงกับพื้น

“อย่ามายุ่งกับคริสอีก เข้าใจไหม?” ลู่ฮานชี้นิ้วออกคำสั่งกับชานยอล (ภาษาเกาหลี)

“ลู่ฮาน! มันจะมากไปแล้วนะ!” คริสหมดความอดทนกับนิสัยของลู่ฮาน ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนลู่ฮานก็ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยหึงหวงของเค้าเองเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่ทั้งสองอยู่ในสถานะคำว่าเพื่อน

“มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!” ลู่ฮานพูดพลางทำท่าราวกับจะทำร้ายชานยอล

“ลู่ฮาน!!” คริสกระชากตัวลู่ฮานออกไปอีกทาง

“คริส! ฉันเจ็บนะ” ลู่ฮานบอกเมื่อเจ็บข้อมือที่คริสกำมันจนแน่น

“...” เมื่อมาถึงสถานที่ที่ไม่มีใคร คริสก็ปล่อยลู่ฮานด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนักกับการกระทำของลู่ฮาน “นายทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหม?”

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ! ฉันรู้ตัวของฉันดีที่ทำทุกอย่างลงไป” ลู่ฮานบอกสีหน้ามุ้ย กอดอกก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นด้วยอาการงอลคริส

“ฉันขอถามนายอีกครั้งได้ไหมว่า... ที่นายทำอะไรรุนแรงลงไปแบบนั้นในฐานะอะไร?” คริสมองดูลู่ฮานจะจากด้านหลังก็เอ่ยถามเสียงเรียบ

“...” ลู่ฮานถึงกับพูดไม่ออก เค้าปล่อยมือที่กอดอกทั้งสองทิ้งลงข้างตัว ก้มใบหน้าลงเมื่อตอบคริสไม่ได้ แม้คำถามนี้คริสจะเคยถามเค้าเมื่อสองปีก่อนมาแล้วก็ตาม

“ทุกๆ ทีที่ฉันอยู่กับใครบางคนที่นายไม่รู้จัก นายก็มักทำตัวเป็นเจ้าของฉันอยู่ทุกครั้ง... ฐานะอะไรหรอลู่ฮาน?” คริสย้ำคำถามอีกครั้ง

“...” ลู่ฮานไม่สามารถตอบได้เลย ได้เพียงแต่บอกประโยคเดิมๆ ที่เคยบอก “ฉันจะตอบนายยังไง ในเมื่อคำว่าเพื่อน...”

“เพื่อนหรอ? กับฉันที่ให้คำว่าเพื่อนกับนาย แต่กับนายที่ไม่เคยทำเหมือนฉันเป็นเพื่อนเลยสักครั้ง มันจะมีความหมายอะไรล่ะลู่ฮานหากนายยังทำตัวแบบนั้น รู้ไหมว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องอยู่แบบนี้ ทุกครั้งที่นายทำปัญหาทุกอย่างก็จะกลับมาทำร้ายนาย ฉันคอยแต่ปกป้องนาย จนนายคิดอื่นไกลแบบนี้ ฉันน่ะ... ไม่สามารถปกป้องนายในฐานะที่เกินเพื่อนได้หรอกนะ”

“แต่ฉันก็ไม่เคยเรียกร้อง...” ลู่ฮานหันกลับไปมองคริสด้วยดวงตาแดงกล่ำและน้อยใจ

“เพราะนายไม่มีสิทธิ์ยังไงล่ะ?” คริสพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหันเดินเพื่อเดินจาก

หมับ!

“ใจร้ายจริงๆ” ลู่ฮานรั้งคริสไว้ด้วยการจับมือหนาไว้ “แล้วฉันถามนายได้ไหมว่า... เมื่อไรที่นายจะมองฉันมากกว่าเพื่อน... มันพอจะมีวันนั้นไหม?”

“...” คริสไม่ตอบ เค้าดึงมือตัวเองจนหลุดจากมือเล็กแล้วเดินห่างออกไปโดยไม่หันกลับมามองลู่ฮานเลยแม้แต่น้อย

“...” ลู่ฮานมองตามชายร่างสูงที่ค่อยๆ ห่างออกไปไกลจนลับสายตา เค้ายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน

“อกหักล่ะสิ!” เสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดที่ข้างกายชายร่างบาง เค้าซึ่งเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นและได้ตามลู่ฮานกับคริสมา แค่ภาพที่เห็นไม่จำเป็นต้องฟังออก ก็สามารถเข้าใจได้ทุกสิ่ง

“นาย... 303…” ลู่ฮานหันไปมองใบหน้าคนด้านข้าง “ฉันไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับนาย” เค้าบอก่อนจะเดินไปทางที่อื่น

“อะไรในตัวคริสที่ทำให้นายรักหมอนั่นได้ขนาดนั้น?” เซฮุนเดินตามลู่ฮานไป พลางเอ่ยถาม

“ถ้าจะชอบใครสักคนจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรือไง?”

“มันก็จริง!” เซฮุนหยุดเดินแล้วคว้าข้อมือลู่ฮานไว้

“อะไร?” ลู่ฮานหันกลับไปมองหน้าบึ้งตึง

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีสิทธิ์ที่จะชอบนายเหมือนกันใช่ไหม?” เซฮุนบอกออกไปอย่างไม่มีเคอะเขิน

“ฮะ?”

“ฉันไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆ ถ้าหากฉันได้เป็นคิง! นายจะมาเป็นควีนของฉันได้ไหม?”

“ดะๆ เดี๋ยวก่อนนะ! นายกำลังเล่นอะไรอยู่ไม่ทราบ?”

“ฉันไม่ได้เล่นนะ ฉันพูดจริง! ฉันมีสิทธิ์ที่จะชอบนายและฉันก็ต้องการให้นายมาเป็นควีนของฉัน” เซฮุนทวนความต้องการของตนทั้งหมดให้ลู่ฮานฟังอีกครั้ง

“นี่นาย...” ลู่ฮานกระชากมือตัวเองออกจากมือเซฮุนอย่างไม่พอใจนัก

“ฉันไม่ได้รีบเอาคำตอบตอนนี้หรอก เพราะว่าคำตอบนั้นจะเป็นยังไงฉันก็ไม่ได้สนใจ ตอนสุดท้ายนายก็ต้องเป็น(คน)ของฉันอยู่ดี... ^ ^” เซฮุนพูดจบแล้วยิ้มเพียงไม่ถึงสองวินาที ก่อนจะเดินจากลู่ฮานไปอีกคน

“เฮอะ!” ลู่ฮานมองตามเซฮุนไปก่อนจะรู้สึกว่าเรื่องนี้ตลกสิ้นดี “คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ หรือยังไงฮะ?” ลู่ฮานเดินสะบัดหน้าไปคนละทางกับเซฮุน

หนึ่งคนที่ไม่สนใจใคร กับหนึ่งคนที่แคร์เค้ามากเกินไปโดยลืมสถานะตนเอง และอีกคนที่ต้องการชนะจนต้องทำทุกอย่างเพื่ออยู่เหนือคนหนึ่งคน ลู่ฮานกลายเป็นเพียงแค่เครื่องมือ ถึงคริสไม่มีใจแต่ก็ยังมีความผูกพัน เซฮุนจึงตัดสินใจที่ดึงลู่ฮานเข้ามาอยู่ในศึกคิงครั้งนี้

 

อีกด้านหนึ่งของงานรับสมัครคิงที่กำลังจะจบลง แบคฮยอนมองหาชานยอลที่ยังไม่โทรหาเค้าสักที คนตัวเล็กมองชะเง้อหาไปทั่วงานหายังไงก็ไม่พบชานยอลเสียที จนเดินผ่านมาที่ร้านเบอเกอรี่ เค้ามองผ่านกระจกใสเข้าไปในร้านจนสุดท้ายก็พบชานยอลที่กำลังนั่งทานขนมเค้กอยู่ในร้าน

“อยู่ที่นี่เอง!” แบคฮยอนพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตน เค้าเดินไปทางประตูทางเข้า

โครม!!!

“โอ๊ย! TOT” แต่แบคฮยอนดันโดนชายร่างสูงผู้มีดวงตาคมวิ่งชนเข้าจนล้มไปกองที่พื้นทั้งคู่ “เจ็บนะเฟ้ย! ทำไมวิ่งไม่รู้จักดูฮะ?”

“ซี๊ด... อ๊า!” ชายดวงตาคมรู้สึกเจ็บไปทั้งกาย ก่อนยกมือปาดเลือดที่มุมปากของตน ไม่ใช่แผลที่เกิดจากชน แต่เป็นผลจากสิ่งที่เค้าวิ่งหนีมา

“นาย...” แบคฮยอนผู้จำเถาได้ขึ้นใจ

“เฮ้ยๆ มันอยู่ตรงนั้น” เสียงชายร่างกายกำยำคนหนึ่งตะโกนบอกกับชายอีกสามคนเมื่อพบเถา

“ฮึ่ย! ตามไม่เลิกจริงๆ” เถาเอ่ยก่อนจะรีบลุกขึ้นเพื่อจะหลบหนี แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า... “จะมัวนั่งอยู่ทำไม? รีบหนีสิ!” เค้าหันไปบอกกับแบคฮยอน

“ฉันหรอ?” แบคฮยอนไม่เข้าใจจึงยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเพื่อถาม

“เดี๋ยวก็โดนกระทืบตายหรอก ตัวเล็กแค่เนี่ย!” เถาฉุดมือของแบคฮยอนให้ลุกขึ้นแล้วลากให้วิ่งไปพร้อมตน

“นายจะพาฉันไปไหนฮะ?” แบคฮยอน

“เงียบเถอะ! วิ่งให้เร็วกว่านี้สิ!” เถาบอกโดยไม่ได้มองสัดส่วนแบคฮยอนเลยแม้แต่น้อย

“อย่าหนีสิว่ะ!” เสียงชายตัวใหญ่ตะโกนมาแต่ไกล

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! T{}T” บยอนแบคฮยอนผู้บริสุทธิ์ถูกฉุดมาให้วิ่งหนีตาย

เถาพาแบคฮยอนวิ่งหนีมาเรื่อยๆ จนถึงลานจอดรถกว้าง เค้ามองหารถของตัวเองแต่ต้องคอยหลบพวกที่ตามเช่นกัน

“จะพาฉันมาด้วยทำไมฮะ?” แบคฮยอนถามอย่างไม่เข้าใจ

“เพราะนายรู้จักฉันน่ะสิ!” เถามองใบหน้าแบคฮยอนก่อนเอ่ยตอบ

“ฮะ? O///O” แบคฮยอนไม่เข้าใจในสิ่งที่เถาบอก แต่ในตอนนี้เพียงแค่เค้าโดนดวงตาคมจับจ้อง แบคฮยอนก็ต้องหลบสายตาไปทางอื่นทันที “ฉันไม่เคยรู้จักนายมาก่อน”

“จริงหรอ? แล้วทำไมเมื่อช่วงเช้านายต้องตกใจที่เจอฉัน และเมื่อครู่นี้อีก ถ้าไม่รู้จักกันจริงๆ ทำไมต้องคอยทำท่าทีตื่นตระหนกแบบนั้นล่ะ?”

“เอ๋? เปล่า!” แบคฮยอนรีบเถียงกลับ

“ชู่ว์!” เถายกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตนเพื่อบอกให้แบคฮยอนเงียบ “เบาๆ สิ”

” แบคฮยอนเงียบในทันที

“มันต้องอยู่แถวๆ นี้แหละ ไม่น่าจะหายไปไวขนาดนั้น ค้นหาให้ทั่ว!” เหล่าผู้ชายที่ตามเถามาก็เริ่มค้นหาในลานจอดรถ

เถาแอบมองอยู่หลังรถยนต์คันใหญ่ เริ่มจะไม่ปลอดภัยเค้าก็มองหาที่หลบใหม่ เถาจับมือแบคฮยอนให้เดินตามหลังไปอีกด้านหนึ่ง แล้วพวกเค้าก็หลบเข้าไปในซอกซอยแคบที่ทำให้ทั้งสองต้องอยู่อย่างอึดอัด

“ทำไมฉันจะต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ” แบคฮยอนบ่นในโชคชะตาตนเอง

“ลองไปดูทางด้านนั้นซิ!” เสียงชายร่างโตคนหนึ่งตะโกนบอกให้ค้นหาใกล้บริเวณที่เถาและแบคฮยอนหลบ

เถาได้ยินเช่นนั้นก็รีบดันตัวแบคฮยอนให้หลบอยู่ด้านในแล้วใช้ร่างกายของตนบังเอาไว้ แต่ในสถานที่นี้แคบจนทำให้แบคฮยอนราวกับอยู่ในอ้อมแขนของเถาอย่างเลี่ยงไม่ได้

O///O” ยิ่งแบคฮยอนมองดวงตาคมคู่ตรงหน้าแล้ว จู่ๆ ใบหน้าเค้าก็แดงระเรื่อขึ้นมา รีบหลบสายตาเถาในทันที

“นายร้อนอย่างนั้นหรอ?” เถาถามเสียงแผ่ว เมื่อสังเกตใบหน้าแบคฮยอน

“ปะ... ปะ... เปล่า... อ่อ! ใช่ๆ ฉันร้อน” แบคฮยอนเริ่มตอบผิดตอบถูก เพราะตื่นเต้นมากเกินไป

“เสียงเงียบไปแล้ว รีบไปกันเถอะ!” เถาเอ่ยบอก

“ฮะ? ไปไหน? ทำไมฉันต้องไปด้วยอีก!” แบคฮยอนคัดค้านที่จะไปกับเถา

“ก็ตามใจ! เพราะถ้าหากพวกนั้นยังแอบอยู่แถวนี้ รับรองได้เลยว่านายไม่รอดแน่ ตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้อะไรกับพวกนั้นได้”

“ตัวเล็กแค่นี้หรอ? ตัวเล็กแล้วไงฮะ?” (เริ่มกร่าง... เบาๆ หน่อยก็ดีนะแบคฮยอน - -^)

“ฮึๆ” เถาหัวเราะในลำคอก่อนจะหันหลังเพื่อเดินออกจากซอยแคบนั้น แต่ทว่า...

“ฮ่าๆ คิดว่าจะหนีรอดงั้นเรอะ!” ชายร่างกายกำยำทั้งสี่มายืนปิดทางออกซอยแคบไว้

O{}O!” ใบหน้าแบคฮยอน

“รอดไม่รอดเดี๋ยวก็รู้!” เถาพูดจบไม่รอช้า กระโดดถีบชายตรงหน้าเต็มแรงจนล้มไปกองกับพื้น ต่อด้วยคนที่เหลือกรูเข้ามาทำร้ายเค้า เถาสู้ยิบตาอย่างไม่ถอย “รีบวิ่งไปทางด้านซ้ายจนสุดทาง... เร็ว!!” เค้าออกคำสั่งกับแบคฮยอนให้หนี

“อะ... อะ... อ่อ!” แบคฮยอนก็ต้องหนีไปตามที่เถาบอกโดยอัตโนมัติ

เถาพยายามกลั้นไม่ให้คนที่จ้องทำร้ายเค้าตามแบคฮยอนไป จนพวกนั้นเสียหลักเถาก็รีบวิ่งตามแบคฮยอนไปด้วยความเร็ว จนถึงตัวแบคฮยอนทัน เค้าคว้ามือเล็กแน่นแล้วพาวิ่งตามไป เมื่อถึงสุดทางเถาหยุดวิ่งรีบควักกุญแจรถจักรยานยนต์ XXXX รุ่น Hayabusa GSX1300R ออกมา ก่อนจะนั่งคร่อมและสตาร์ทรถในทันที

“...” แบคฮยอนยืนนิ่ง

“ทำไมไม่ขึ้นมาล่ะ?” เถาหันไปถาม

“จะให้ฉันขึ้นไอ้เนี่ยอ่ะนะ?” แบคฮยอนผู้เริ่มกลัว

“หรือจะอยู่ให้ไอ้พวกนั้นกระทืบล่ะ?” เถาบอก แต่แบคฮยอนก็ไม่ยอมขึ้นมา จนเถาต้องเป็นฝ่ายดึงแบคฮยอนให้ขึ้นมานั่งบนรถของเค้าพร้อมทั้งสวมหมวกกันน็อคใบเดียวที่มีให้แก่แบคฮยอน “เกาะให้ดีๆ นะ” เถาบอกด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แล้วเร่งรถพร้อมออกตัว (คู่นี้ออกแนวแว๊นบอย สก๊อยบอย)

“เฮ้ย! แน่จริงอย่าหนีสิว่ะ!” กลุ่มชายร่างโตวิ่งตามมาจนใกล้ถึงก็ตะโกนบอก

เถาเห็นเช่นนั้นก็ออกตัวรถในทันทีด้วยความเร็วสูงจนแบคฮยอนแทบจะตกรถ ด้วยความกลัวแบคฮยอนรีบกอดเอวของเถาแน่น ไม่กล้ามองด้านหน้า ได้แต่ซบใบหน้าที่แผ่นหลังเถาไปตลอดทาง โดยไม่รู้ว่าเถาจะพาเค้าไปที่ไหน

ฟิ้ว!!

“แบคฮยอน...” เสียงรถจักรยานยนต์ของเถาวิ่งไปด้วยความเร็ว แต่ผู้เป็นเพื่อนของแบคฮยอนอย่างดีโอก็เห็นและจำเพื่อนของตนได้อย่างแม่นยำ เค้ามองรถที่วิ่งผ่านหน้าหายวับไปกับตา “ไปซะแหละ!” (ไม่คิดตามเพื่อนเลยสักนิด - -^) ดีโอกระพริบตากลมๆ ของเค้าก่อนจะพูดกับสายลมเบาๆ

“แบคฮยอนหรอ? ไหนล่ะ?” ชานยอลเดินมาหาดีโอพร้อมขนมเค้กในมือ แล้วกวาดสายตามองหาแบคฮยอน

“ไปโน้น!!” ดีโอพูดลากเสียงยาวเพื่อให้รู้ว่าแบคฮยอนไปไกลมาก

“แล้วหมอนั่นจะไปไหนล่ะ? พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดสักหน่อย ไม่น่าจะกลับบ้านนะ” ชานยอลพูดไปก็กินขนมเค้กไป

“นายเป็นอะไร? เครียดอะไรอย่างนั้นหรอ?” ดีโอสังเกตชานยอลที่เอาแต่กินก็เริ่มสงสัย

“เปล่าซะหน่อย” ชานยอลรีบแก้ตัว ก่อนจะตักเค้กเข้าปากทันที

“อย่าโกหกเลย เพราะเวลาที่นายเครียดก็จะเอาแต่กินขนมเค้กมากกว่าปกติแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ดีโอถามด้วยความเป็นห่วง เพราะไม่ใช่แค่ในมือชานยอลที่ถือเค้ก แต่ยังมีขนมเค้กในถุงกระดาษที่ชานยอลซื้อมาด้วยเช่นกัน

“คือ...” ชานยอลไม่รู้จะบอกกับเพื่อนของเค้าอย่างไร ในเมื่อเรื่องที่ทำให้เค้าเครียดตอนนี้คือคริสและลู่ฮาน คนสองคนที่จู่ๆ ก็เข้าในชีวิต (- -^ จำได้ว่าแกไปหาเรื่องคริสก่อน)

“คงเป็นเรื่องของฉันสินะ!” คริสชายร่างสูงที่เดินเข้ามาแทรกระหว่างดีโอกับชานยอล

“ไม่ใช่ซะหน่อย! ทำไมฉันต้องเครียดเรื่องของนายด้วยฮะ?” ชานยอลรีบเถียงกลับ

“ก็เรื่องที่พวกเราจู...”

“นี่นาย!!” เมื่อชานยอลได้ยินในสิ่งที่คริสกำลังจะพูดนั้น เค้ารู้ว่าคือเรื่องอะไรจึงรีบกระโดดเข้าไปเอามือปิดปากคริสในทันที เค้ากลัวที่ดีโอจะรู้เรื่องจูบของคริสกับเค้า “ดีโอ! นายกลับไปห้องก่อนได้เลยนะ ฉันขอตัวไปคุยกับรุ่นพี่คนนี้ก่อน” ชานยอลบอกด้วยยิ้มแห้งๆ แล้วจูงมือคริสมาอีกทาง

“ไม่เห็นอะไรต้องปิดบัง!” คริสพูดขึ้นมาเมื่อที่ตรงนั้นไม่มีใคร

“จะไม่ปิดบังได้ไงในเมื่อฉันคือว่าที่คิง! จะให้ทุกคนรู้หรอว่าโดนนายจูบ นายคนที่ลงสมัครคิงเหมือนกัน”

“ก็บอกแล้วไงว่านายน่ะเหมาะกับควีนมากกว่าคิงเสียอีก”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่น่ะ!

“ถ้าอย่างนั้นนายกล้าพิสูจน์ไหมล่ะว่านายไม่เหมาะกับควีนน่ะ” คริสเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์

“พิสูจน์หรอ? ได้เลย! บอกมาเลยว่าต้องทำยังไง? ที่ไหน? เมื่อไร?” ชานยอลรับคำท้าอย่างไม่เกรงกลัว

“ฮึ! ดี! คืนนี้เจอกันที่คลับไวโอเล็ต เวลา 21.00 น. ถ้านายไม่มาจะถือว่านายไม่กล้า” คริสพูดจบด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินผ่านชานยอลไปอย่างคนที่ยั่วโมโห ทิ้งให้ชานยอลต้องวิตกกังวลอยู่เพียงลำพัง เพราะไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมากับการพิสูจน์ว่าเค้าเหมาะกับคิงไม่ใช่ควีน

------------------------------------------------------------------------------------------

KongJu_Pink! Say Hi!! ^ ^
สวัสดีค่า! มิตรรักแฟนฟิคทุกๆ คน ที่ติดตามฟิคเรื่องตลอด 24 ชม. (เกินไป - -^)
ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกโหวต และจะขอบคุณจากใจงามๆ หากมีท่านใดจะเขียนวิจารณ์บ้าง
ไรเตอร์อ่านทุกๆ คอมเม้นจริงๆ ค่ะ เพราะคือแรงใจของนักเขียนที่สำคัญที่สุด
อย่างเรื่องมินคีย์ที่เคยแต่ง ไรเตอร์ก็อ่านทุกคนคอมเม้นตั้งแต่คอมเม้นแรกจนถึงหมื่น
จนตอนนี้ก็ยังตามอ่านเรื่อยๆ ได้อ่านกี่ทีก็มีรอยยิ้มเสมอ และยังรอคอมเม้นแฟนฟิคนักอ่าน
จากเรื่องนี้เสมอนะจ๊ะ! พบกันใหม่ตอนหน้าค่า! ^{}^

 

ฟิคเรื่องนี้ยังต้องการกำลังใจจากคอมเม้นเพื่อแต่งต่อไปค่า!
ครบ 45 Comment UP!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7578 theppryyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 11:24
    สงสารพี่ลู่ฮื่อออ
    #7,578
    0
  2. #7562 Pookkie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 01:08
    สงสารลู่จัง
    #7,562
    0
  3. #7543 pk pukky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    คริสนี่ยังๆแล้วนะ..
    #7,543
    0
  4. #7516 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 10:46
    ฟินตรงเเบคกอดเถานี่แหละ #ชอบแบบนี้5555 จะติดตามตอนต่อไปน้าาา
    #7,516
    0
  5. #7506 KrisYeol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 19:20
    ยอลปิดบังทำไมมม โดนคนหล่อจูบต้องประกาศให้โลกรู้ 55555
    #7,506
    0
  6. #7474 after Y (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 11:40
    0[]0!! เฮียจะทำไรชานยอลป่าวอ่ะ
    #7,474
    0
  7. #7459 fchk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 22:46
    ชานยอลลลลลเราแบบ ชอบชานยอลในบทแบบ นีมากๆเลยคะ ดูน่ารักซื่อๆ ฮือิพี่คริสก็เอาแต่จะแกล้ง ด้วยการจะจูบยอล แต่สงสาร ยอลเลยพี่ลู่มาว่าแล้วสาดน้ำ ใส่หน้ายอลลลฮือ
    #7,459
    0
  8. #7449 Lovekrisyeol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 23:53
    พี่ลู่ทำไมเอาน้ำไปสาดหน้าชานยอลอย่างงั้นอะ พี่ลู่นี้ชอบพี่คริสใช่ไหมแต่ดูพี่คริสนี้ไม่น่าจะชอบพี่ลู่นะ แล้วนี้พี่คริสจะนัดชานยอลไปพิสูจน์อะไรละนี้
    #7,449
    0
  9. #7436 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 16:10
    เทาแบคทำฟินอีกล้าวววว กรี๊ดดดดดดดด
    #7,436
    0
  10. #7416 MeangPor (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 18:35
    วรั้ยยย พิสูจน์อารายกันนน!! ><
    #7,416
    0
  11. #7387 Supanan Chimpad (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 13:52
    สงสารพี่ลู่ชอบเค้าแต่เค้าไม่ชอบ
    #7,387
    0
  12. #7377 BeNZaA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 22:35
    สงสารพี่ลู่จังง้าาาาาาาาา
    #7,377
    0
  13. #7372 Songsugar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 20:04
    พี่คริสชอบยอลอ่ะดิ๊ แล้วจะเรียกให้ไปพิสูจน์อะไรอ่าาาาาา เจ้าเล่ห์นะเฮีย
    #7,372
    0
  14. #7368 Immoxtal (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 10:25
    ไปอยู่กะโอเซดีกว่าเนอะพี่ลู่ไม่ต้องไปสนเฮียแล้ว
    #7,368
    0
  15. #7344 lulu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:42
    สงสารลู่อะ เราเข้าใจความรู้สึกของคนแอบชอบว่าเป็นอย่างไร เฮียทำพี่ลู่เกินไปนะ คนเค้ารักเค้าหึงก็แบบนั้และ ลู่เลิกรักคริสเทอะนะ ฮุนฉันนึกว่านายจะรักลู่ที่่ไหนใช้ลู่เป็นเครื่องมือ ฮุนใจร้ายอะ คริสก็เห็นแก่ตัว ยอลไม่รู้เรื่องก็โดนไปกลับเค้าด้วย น่าสงสาร เทาแบดนี้เหมือนหนีตามกันเลย เขินอะ บู้ตลอดอะคู่นี้ เราชอบซื่อของฮุนฮานนะ นาย304 กับนาย 303 กริ๊ดด ฟีนนอะโดนใจ
    #7,344
    0
  16. #7283 rain&snow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:12
    ลู่หานไปอยู่กับเด็กเนอะ กินเด็กอมตะนะครัช
    #7,283
    0
  17. #7266 Karn Kuf (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 17:31
    ขอncฮับ ขอร้องเถอะ นะๆๆๆ Chanakarn23@hotmail.co.th kkaarrnnn@gmail.com
    #7,266
    0
  18. #7259 Ployploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 11:07
    อ๊ายย เทาพาแบคไปไหน ยอลนี้มาเต็มไปนะ 55555555 จนเพื่อน อายเลย
    #7,259
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #7245 Pay to me (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:37
    เจ๊ยอลมาเต็มมมมมมม
    #7,245
    0
  21. #7202 pemika2543 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:37
    สงสารยอลจัง เปียกเลยอ่ะ
    #7,202
    0
  22. #7175 Grace Yada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 23:48
    ( คน ) ของฉัน เขินนนนน > <
    #7,175
    0
  23. #7137 ninini (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:37
    สงสาร พี่ลู่จัง
    #7,137
    0
  24. #7108 Milin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 14:28
    พิสูจน์ อะไร ? //พี่ลู่ ทำไมทำอย่างนี้ สงสารหยอย
    #7,108
    0
  25. #7103 Katay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 07:57
    เซฮุนออกตัวเเรงเหมือนกันนะเนี้ย
    #7,103
    0