[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 30 : PLANETS HISTORY :: Last Love ขอหยุดใจไว้ที่เธอ... THE END 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 ก.ย. 56

28

Last Love ขอหยุดใจไว้ที่เธอ...

ลู่ฮานมองดวงตาของชายตรงหน้า เผยรอยยิ้มหวานเล็กๆ ก่อนหันมองไปทางสระน้ำ เงยหน้ามองดูพระจันทร์ดวงกลมที่รอบล้อมไปด้วยดาวนับพันดวง

“นี่นาย 303...” ชายร่างบางเอ่ยเรียกคนด้านข้างเสียงเรียบ

“...” เซฮุนมองใบหน้าสวยอย่างสงสัย

“นายคิดว่าคืนนี้พระจันทร์สวยบ้างไหม?”

“พระจันทร์หรอ? มันก็เหมือนๆ กันทุกคืน” เซฮุนไม่ได้รู้สึกว่าพระจันทร์จะสวยมากน้อยเพียงใด เมื่อยามที่เค้ามองมัน “แค่รูปทรงของมันไม่เท่ากันแค่นั้นเอง”

“มันก็ใช่! แต่ว่าคืนนี้นายไม่คิดว่ามันสวยกว่าหรอกหรอ?” ลู่ฮานแลมองไปทางเซฮุนเมื่อกล่าวจบ

“งั้นหรอ?” เซฮุนมองไปทางพระจันทร์อีกครั้งด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“อืม... นายไม่รู้สึกหรอว่า... การที่เราดูพระจันทร์อยู่ข้างคนที่เรารัก พระจันทร์ในยามราตรีนั้นจะสวยงามยิ่งกว่าทุกคืน...” ลู่ฮานกล่าวพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

“...” เซฮุนฟังถ้อยคำของชายร่างบางจบ เหลียวมองพระจันทร์เพียงครู่ก่อนที่สายตาจะจดจ้องอยู่ที่ร่างบาง “สิ่งนี้หรอที่ต้องการให้ฉัน”

^ ^” ลู่ฮานยิ้มกว้างเพราะความเขิน “กว่าฉันจะรอให้ดวงจันทร์เต็มดวงก็แทบอดทนไม่ไหวที่จะได้พานายมาที่นี่ ฉันคิดว่ามันโรแมนติคดีนะ”

“แล้วทำไมถึงเป็นที่นี่ มันมืดและอันตรายแบบนี้”

“เพราะที่นี่จะเป็นที่ทำให้เราเห็นเงาของดวงจันทร์ไง”

“ทำไม?”

“...” ลู่ฮานหันไปมองพระจันทร์บนท้องฟ้า ก่อนนั่งลงกอดเข่า “จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่คิดว่าหากเราห่างกัน เราจะมองเห็นพระจันทร์ดวงเดียวกันไหม? แล้วเงาของพระจันทร์ในน้ำที่อื่นจะสวยเหมือนที่นี่หรือเปล่า?”

“ก็ต้องดวงเดียวกันสิ!

“แต่ว่า... เราจะมองมันพร้อมกันไหม?”

“...” เซฮุนชักสีหน้าสงสัย เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่ลู่ฮานกำลังสื่อ “นายกำลังพูดอะไร?”

“บางทีฉันก็กลัว... กลัวว่าวันเวลาจะพาอะไรเปลี่ยนไป หากวันนั้นมาถึงนายกับฉันจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม? หัวใจเรายังตรงกันอยู่หรือเปล่า...”

“นายคิดมากไปแล้วนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้าอะไรจะเปลี่ยนไป แค่วันนี้ นาทีนี้ เรารักกันก็เพียงพอแล้ว...” เซฮุนเอ่ยบอกเสียงเรียบ เค้าเงยหน้ามองพระจันทร์ “หากเปรียบพระจันทร์คือความรักของเรา แล้วน้ำคือกาลเวลา แม้ว่าน้ำมันจะแห้งเหือดหายไป พระจันทร์มันก็ยังคงอยู่ไม่ไปไหน ต่อให้มันจะไม่ได้อยู่บนท้องฟ้าตลอดเวลา ก็เหมือนดั่งอารมณ์ของเรา ที่อาจจะขึ้นๆ ลงๆ แต่สุดท้ายแล้วมันก็ยังอยู่ตรงนี้ ที่เดิม...”

“...” ลู่ฮานมองใบหน้าชายด้านข้างที่กล่าวบอกนิ่ง

“ไม่มีความรักใดในโลกใบนี้สมบูรณ์แบบหรอกนะ เมื่อเราเลือกที่จะรักกัน ก็อย่าเอาอะไรมาทำให้ใจหวั่นไหว ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นสิ่งทดสอบความรักของเราเองจะดีกว่าไหม?” เมื่อกล่าวจบ เซฮุนเหลียวใบหน้ามองลู่ฮาน

“...” ชายร่างบางพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “แล้วถ้าหากวันหนึ่งเราต้องห่างกัน นายจะ...”

“ฉันก็จะอยู่ที่เดิม...ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่นายกำลังจะถามมา ฉันตอบเลยว่าฉันยังคงเหมือนเดิม พระจันทร์ดวงนี้... ฉันจะมองมันทุกคืนที่เราอยู่ไกลกัน...”

“เซฮุน...” ลู่ฮานน้ำตาซึมเล็กน้อยเมื่อฟังสิ่งที่ชายร่างสูงบอก มันทำให้เค้าซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

“อย่าขี้แยสิ! ดูไม่เหมือนนายเลยนะ” เซฮุนบอกพร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาบนแก้มใส

“ใครบอกว่าฉันขี้แยล่ะ! ก็แค่ซึ้งแค่นั่นแหละ นายอ่ะ! ทำฉันหมดซึ้งเลย” ลู่ฮานโวยวายที่โดนขัด

“ฮ่าๆ” เซฮุนหัวเราะร่า

“แล้วนายไม่เห็นมีท่าทีเสียใจเลยที่ไม่ได้เป็นคิง”

“จะเสียใจไปทำไม? ในเมื่อฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะลงแข่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คริสน่ะเหมาะที่จะเป็นคิงจริงๆ”

“แบบนี้เราคงไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามเค้าไม่ให้ย้ายกลับไปที่จีนแล้วใช่ไหม?”

“ก็คงต้องเป็นแบบนั้น ความจริงเราสองคนก็คงไปบังคับจิตใจใครไม่ได้หรอกนะ หมอนั่นก็คงมีเหตุผลของตัวเองที่จะกลับไปที่นั่น”

“ก็ใช่นะ... แต่ว่าชานยอลล่ะ... เค้าคงเสียใจมากแน่ๆ” ลู่ฮานเอ่ยด้วยความสงสารชานยอล

“โธ่เอย! เป็นหวงคนอื่นเค้าน่ะ ไม่ห่วงแฟนตัวเองเลยหรอ?” เซฮุนหันไปถามลู่ฮานหน้านิ่ง

“ฮะ?” ลู่ฮานมองอย่างสงสัย

“ก็ไอ้ที่นายพูดมาตอนแรกน่ะ ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว นายเองก็จะกลับจีนใช่ไหม?”

“คือ... คือว่า... ก็ไม่เชิงอ่ะนะ!” ลู่ฮานแสยะยิ้มเมื่อกำลังจะสารภาพ “ฉันแค่อยากกลับไปเยี่ยมครอบครัวน่ะ นายจำได้ไหมว่าตอนที่ฉันชนะ Best of the Angel Boy มาน่ะ ฉันได้ตั๋วเครื่องบินมา 2 ที่นั่งไง ก็เลยว่าจะกลับประเทศจีน”

“อ๋อ...” เซฮุนพยักหน้าพลางตอบรับลากเสียงยาว เข้าใจแล้วว่าทำไมลู่ฮานถึงพูดเรื่องห่างกัน “แล้วนายจะไปเมื่อไร?”

“ก็... น่าจะช่วงปิดเทมอน่ะ! ^ ^” ลู่ฮานตอบด้วยรอยยิ้ม

“จะไปนานแค่ไหนล่ะ?”

“อืม... ทำไมหรอ? กลัวคิดถึงกันใช่ไหมล่ะ? ไปกับฉันไหม?” ลู่ฮานย้อนถามด้วยสีหน้าทะเล้น

“จะไปได้ยังไง? ปิดเทมอฉันก็คงกลับบ้านเหมือนกัน” เซฮุนปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

“โธ่เอย...” ลู่ฮานชักสีหน้านิ่ง แอบงอนเบาๆ อยู่คนเดียว “ตามใจ... อ่ะ! นี่ของขวัญ” ลู่ฮานหยิบกล่องขวัญชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเป้ตนเองส่งไปให้เซฮุน

“อะไร?” เซฮุนรับมา เค้ามองอย่างสงสัย ก่อนจะค่อยๆ ดึงโบว์ที่ถูกผูกมาเป็นอย่างดี ก่อนจะพบสิ่งที่อยู่ภายในกล่อง “นี่มัน... แหวน...”

“ก็เพราะว่านายเป็นแฟนของฉัน! ดังนั้นไม่ว่าจะยังไงก็ตามนายต้องใส่แหวนไว้ตลอดเวลา เพื่อที่จะได้ไม่มีใครมาจีบนาย” ลู่ฮานอธิบายแกมบังคับ

“คิดจะตีตราจองฉันหรอ?” เซฮุนเอ่ยถามพลางยิ้มกริ่ม

“ตีตราจองอะไรกัน! แบบนี้เค้าเรียกว่านายมีเจ้าของแล้วต่างหาก”

- -^ นี่ฉันไม่ใช่หมาน่ะ!!

“ฮ่าๆ ไม่ใช่หมา แต่เป็นแฟนลู่ฮานไงล่ะ! ^ ^” ลู่ฮานกล่าว ก่อนยื่นมือไปหยิบแหวนมาจากมือเซฮุน เค้าค่อยๆ สวมแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเซฮุน

“นี่ไม่คิดจะถามความสมัครใจของฉันบ้างหรอ?”

“...” ลู่ฮานชำเลืองมองตาเซฮุน “ตกลงคุณโอเซฮุนจะยอมรับคุณลู่ฮานเป็นแฟนไหมครับ?” เค้าเอ่ยถามราวกับบาทหลวงที่ถามในงานแต่งงาน

“ร้ายจริงๆ นะ” ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็อดยิ้มกับการกระทำของลู่ฮานไม่ได้ “ยอมรับครับ! แล้วคุณลู่ฮานจะยอมรับผู้ชายสุดหล่ออย่างโอเซฮุนเป็นแฟนไปทั้งชีวิตไหมครับ?” เซฮุนกลับย้อนถามลู่ฮานบ้าง แต่ขณะที่เอ่ยถามนั้นเค้าได้หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงตน

“...” ลู่ฮานที่กำลังยิ้มอยู่นั่น ได้เห็นแหวนวงหนึ่งที่เซฮุนกำลังสวมให้ตน รอยยิ้มนั้นหายไป เพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าเซฮุนจะมีแหวนมาให้ตนเช่นกัน “เซฮุน...” ดวงตาสวยละมองใบหน้าชายร่างสูง

“แหวนวงนี้มีค่ากับฉันมากนะ เป็นแหวนที่แม่ให้ไว้ก่อนฉันเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย แม่บอกว่าเป็นแหวนที่พ่อหมั้นกับแม่ ฉันเลยคิดว่าจะสวมแหวนวงนี้ให้กับคนที่ฉันต้องการจะรักไปทั้งชีวิต... นั่นก็คือนาย...” เซฮุนกล่าวจบเมื่อสวมแหวนเสร็จพอดี เค้าสบดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นคลอน

“เซฮุน...” น้ำเสียงที่เอ่ยเรียกราวกับสะอื้น ร่างบางตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกที่เซฮุนมอบแหวนวงนี้ให้ตน เค้าสวมกอดร่างสูงโดยไม่ลังเล “ฉันเองก็จะมองพระจันทร์เวลาที่คิดถึงนายเช่นกัน... ฉันรักนายจริงๆ นะ”

“ฮึ! รู้แล้ว... เฮ้อ! เกิดมาหน้าตาดีมีแต่คนหลงรักนี่ดีจริงๆ นะ” เซฮุนยกมือลูปศีรษะลู่ฮานอย่างอ่อนโยน พร้อมคำพูดทะเล้นที่ค่อนข้างหลงตัวเอง

“แหวะ! หลงตัวเองชะมัดเลย” ลู่ฮานปล่อยอ้อมกอดจากเซฮุน เค้ามองหน้าคนตรงหน้านิ่ง

“แล้วถ้าไม่หล่อจะรักไหมล่ะ?”

“รักสิ! ต่อให้นายจะเป็นยังไงก็รัก เมื่อหัวใจฉันตอบตกลงไปแล้ว ต่อให้อีก 50 ปีข้างหน้า นายจะหัวล้าน ฟันหัก พุงยื่น ฉันก็รัก! จะรักนายไปทุกวันเลย” ลู่ฮานตอบออกมาจากหัวใจที่รักเซฮุนมากมาย

เซฮุนมองชายใบหน้าสวยที่กำลังจะร้องไห้เมื่อพูดคำว่ารัก เค้าเผยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะสวมจูบหวานบนริมฝีปากบาง ดวงตาคู่สวยปิดลงเมื่อรับรสจูบจากชายร่างสูงในเวลาไม่นานนัก ครั้นเซฮุนถอนจูบออก

“ฉันว่าเรากลับห้องกันเหอะ!” อยู่ๆ เซฮุนก็เอ่ยชวนกลับห้อง

“ทำไม?” ลู่ฮานย้อนถามอย่างสงสัย แต่เมื่อมองใบหน้าที่สุดแสนเจ้าเล่ห์ของเซฮุนแล้ว ก็เหมือนจะทราบความคิด “ทะลึ่ง!!” เค้ายกมือขึ้นเขกหัวเซฮุนที่คิดไกล

“โอ๊ย!! เจ็บนะ” ชายร่างสูงร้องออกมาเพราะความเจ็บ ใช้มือลูปที่หัวตัวเองทันที

“ฉันจะไม่กลับห้องจนกว่านายจะเลิกคิดอะไรแบบนั้น!

“ทำไม?” เซฮุนร้องถามลากเสียงยาวอย่างไม่เข้าใจ

“นายนี่นะ! หน้านายตอนนี้เหมือนพวกบ้ากามเลยรู้ไหม?” ลู่ฮานขมวดคิ้ว ตอบพลางดันหน้าเซฮุนไปทางอื่น “มองพระจันทร์ไปเลยป่ะ!

เซฮุนนั่งมองพระจันทร์หน้าบึ้งเพราะลู่ฮานขัดอารมณ์ตน เค้านั่งนิ่งกอดอก ก่อนจะแอบชำเลืองสายตาไปมองชายข้างๆ ที่กำลังนั่งอมยิ้ม ดวงตาสวยจดจ้องมองพระจันทร์ แต่แล้วเซฮุนก็ต้องเผยยิ้มเล็กๆ ออกมา ยอมแพ้ลู่ฮานอีกครั้ง เค้าค่อยๆ เอนศีรษะลงอิงแอบบนไหล่ลู่ฮาน ทั้งคู่นั่งเคียงข้างมองพระจันทร์ จนยามราตรีคืนนี้ผ่านพ้นไป...

 

หลังจากวันที่สิ้นสุดการประกวด King No.9 ข่าวหลายๆ สื่อได้ตีพิมพ์ใบหน้าคิงและควีนของปีนี้ ยิ่งกว่านั้นทุกสื่อต่างพร้อมใจกันลงรูปของทั้งคู่ขณะสารภาพความในใจ พร้อมบรรยายเนื้อหาจนกลายเป็นประเด็นฮอต คริสและชานยอลต้องไปถ่ายแบบลงนิตยสาร ให้สัมภาษณ์กับหนังสือที่ให้ความสนใจ แบบนี้ทุกๆ วัน

“ดูนี่สิ! รุ่นพี่คริสกับชานยอลถ่ายรูปคู่กันแล้วแบบ... เหมาะสมกันมาก! ^{}^” ดีโอบอกกับทุกคนที่นั่งโต๊ะเดียวกัน เค้าได้กลายเป็นแฟนคลับของคู่คริสยอลไปโดยไม่รู้ตัว

“...” ไคนั่งเทาคางมองดีโอที่กำลังเปิดดูนิตยสาร ก่อนละสายตามองแบคฮยอนที่นั่งข้างๆ ด้วยใบหน้าซึมเศร้า “สีหน้าพี่ไม่ได้ดูดีขึ้นเลยนะ” เค้าเอ่ยบอกแบคฮยอน

“...” แบคฮยอนละสายตาขึ้นมองไค “ฉันหรอ? ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรหนิ!” ทั้งที่ความจริงสวนทางกับคำตอบ

“หากพี่ยังรักเค้า ทำไมถึงไม่ลองเปิดใจให้เทาอีกสักครั้งล่ะครับ!” ไคกล่าวถาม

“นั่นสิ!” ดีโอปิดนิตยสารลง เมื่อได้ยินที่ไคพูดนั้น “ฉันรู้นะว่านายไม่ชอบการโกหก แต่ว่า... ไหนๆ เถาก็ไม่เคยเป็นอย่างที่นายคิดเลยสักครั้ง เถาเป็นพวกชอบใช้กำลัง นายก็ยังยอมรับและมองข้ามไป แล้วทำไมกับเรื่องโกหกที่เค้าทำเพื่อให้ได้ใกล้ชิดนาย ทำไมถึงไม่มองข้ามบ้างล่ะ?”

“นายจะให้ฉันยอมรับคนที่โกหกหรอ?” แบคฮยอนย้อนถามดีโอ

“แต่สิ่งที่เค้าโกหกก็เพื่ออยากอยู่กับนายไม่ใช่หรอ? เป็นแบบนั้นนายเลยรักเค้านี่นา...” ดีโอกล่าว

“...” แบคฮยอนก้มหน้าลง ไม่เถียงกลับแต่อย่างใด

“หากผมรู้ว่าดีโอกำลังโกหกอะไรผมอยู่ ผมก็คงโกรธเหมือนกัน แต่ถามว่าจะเลิกรักเค้าไหม? ก็คงไม่!” ไคกล่าวบอก “ผมรู้นะว่ามันยาก แต่ว่าคนเราหากจะผิดพลาดไปก็เริ่มใหม่ได้ไม่ใช่หรอ? ลองหักลบความรักกับความโกรธดูสิ พี่จะรู้ว่าค่ามันไม่เท่ากัน เราใช้เวลาที่จะเริ่มโกรธแค่เพียงเสี้ยววินาที แต่ตอนจะเริ่มรักมันยากนะกว่าจะเต็มหัวใจ”

“...” แบคฮยอนรับฟังสิ่งที่ไคบอกนั้น ทำให้หัวใจของเค้ายิ่งวุ่นวายเมื่อคิดทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำ

“แบคฮยอน...” แล้วชายดวงตาคมก็เดินเข้ามาหา เอ่ยเรียกชายร่างเล็กเสียงเรียบ

“เถา...” ดีโอหันไปมอง พร้อมเรียกชื่อชายดวงตาคม

“...” แบคฮยอนหันไปมองคนที่เรียกตน พบใบหน้าของชายที่ทำให้เสียใจ แต่หากใบหน้านั้นกลับซีดเซียวราวกับคนที่ไม่สบาย นาทีนี้ที่หัวใจรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา

“ฉันขอคุยด้วยหน่อย” เถาบอกก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของแบคฮยอน เพื่อพาเดินไปคุยในที่ที่มีแต่พวกเค้าสองคน

“...” แบคฮยอนเดินตามไปโดยไม่ขัดขืน จนกระทั่งเถาหยุดเดินเมื่อพวกเค้ามาไกล “นายดูไม่สบายเลยนะ” ชายร่างเล็กกล่าวบอก

“แล้วนายล่ะสบายดีหรือเปล่า?” เถาหันหลังกลับมามองแบคฮยอนก่อนจะย้อนถาม

“ใช่! ฉันสบายดีมากเลยล่ะ นายน่ะไปหาหมอก่อนเหอะ”

“ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า! ที่ฉันมาหานาย ฉันอยากรู้ว่านายจะให้อภัยกันหรือยัง?”

“...” แบคฮยอนเงียบ หันใบหน้ามองไปทางอื่น เม้มปากบางเมื่อไม่เอ่ยตอบ

“ทำไม? ยังโกรธกันอยู่อีกหรอ?” เถาเอ่ยถามเสียงนิ่ง ดวงตาคมที่ดุดันคู่นั้นกลับมีน้ำตาไหลออกมา เค้ารู้สึกเจ็บมากกับท่าทีที่เย็นชาของแบคฮยอน “ฉันจะต้องทำยังไง?” สองขาทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าแบคฮยอน ทั้งรู้สึกเหนื่อยและร่างกายที่ย่ำแย่มากหลายวัน เพราะเค้าข่มใจให้เลิกคิดถึงแบคฮยอนไม่ได้เลย

“อย่าทำแบบนี้เลย ไปหาหมอเถอะ! ร่างกายนายดูไม่ไหวแล้วนะ” แบคฮยอนก้มลงเพื่อดึงร่างกายเถาให้ลุกขึ้น

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า! ฉันแค่อยากมาหานาย ฉันคิดถึงนายนะ!!” เถาตะคอกเสียงใส่แบคฮยอน

“แต่ถ้านายยังทำแบบนี้ เดี๋ยวก็ตายหรอก!” แบคฮยอนฉุนขึ้นมาที่เถาไม่ยอมฟังตน

“จะตายก็ปล่อยให้ตายไปสิ! อย่างน้อยฉันก็ได้เห็นหน้านายก่อนจะตาย”

“ถ้าหากนายตาย แล้วฉันจะรักใครล่ะ! ไอ้คนโง่!!” แบคฮยอนตวาดใส่ พลางยกมือขึ้นต่อยใบหน้าเถาเต็มแรง

อั๊ก!!

“...” เถายกมือขึ้นจับใบหน้าตัวเองเมื่อโดนแบคฮยอนต่อย ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าชายร่างเล็กที่บอกกับตนเมื่อครู่นี้ “นายพูดว่าอะไรนะ?” เค้าย้ำถามเพื่อความแน่ใจว่าตนได้ฟังไม่ผิด

“ฉันบอกว่าหากนายตายแล้วฉันจะรักใคร! นายไม่มีสิทธิ์ตายหากฉันไม่อนุญาต เข้าใจไหม?” แบคฮยอนบอกด้วยใบหน้าที่โมโหมากจนแทบจะร้องไห้ “เพราะนายน่ะฉันต้องเป็นแบบนี้...” ชายร่างเล็กคุกเข่าลงตรงหน้าเถา

“ขอโทษจริงๆ” เถาเอ่ยคำขอโทษ มือหนาค่อยๆ ประคองศีรษะของแบคฮยอนเข้ามาแนบชิดกับศีรษะตน “แม้ตอนที่ฉันโกหกนายคือการทำเพื่อความสนุก แต่ว่าความรู้สึกหลังจากนั้นฉันไม่เคยโกหกนายเลย ยิ่งวันที่ฉันจะเสียนายไป ฉันก็ยิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักนายมากแค่ไหน? ฉันไม่ขอให้นายเชื่อฉันนะ แค่ให้โอกาสฉันอีกครั้งก็เพียงพอแล้ว...”

“ไม่รู้ว่าทำไมฉันจะต้องให้อภัยนายด้วย นายทำให้ฉันร้องไห้มากมายขนาดนี้ เถา... จริงๆ แล้วที่นายถามว่าฉันสบายดีไหมน่ะ? ฉันไม่สบายเลย ยิ่งหัวใจแล้วมันยิ่งช้ำหนัก มันคิดถึงแต่นาย ฉันไม่รู้จะบอกหัวใจยังไงให้เลิกรักนายได้”

“ฉันเคยบอกนายแล้วใช่ไหมว่าอย่าเลิกรักฉัน! จำได้ไหม?” เถาเลื่อนมือหนาลงมาสัมผัสแก้มใส ยามที่เอ่ยถาม

“...” แบคฮยอนมองดวงตาคม พยักหน้ารับเป็นคำตอบ “สีหน้าของนายไม่ดีเลยนะ ไปหาหมอเถอะ” เค้าดันตัวลุกขึ้นยืน ก่อนยื่นมือไปหาเถา

“...” เถายกยิ้มก่อนจะจับกุมมือสวยไว้แน่น แล้วลุกขึ้นตาม ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าชายร่างเล็กไม่กระพริบ

“ทำไม?” แบคฮยอนจึงเอ่ยถาม

“ทำไมนายถึงอภัยให้ฉันง่ายๆ แบบนี้ เป็นเพราะว่ารักกันใช่ไหม?”

“ฮึ!” แบคฮยอนกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก “นายลองไปถามไคดูสิ”

“ไบเนี่ยนะ”

“ไคต่างหากล่ะ!

“นั่นแหละ! ยังไงก็ช่างเหอะ! แค่นายให้โอกาสกัน ฉันก็ดีใจ”

“แต่ถ้าหากนายทำฉันเสียใจอีก รับรองเลยว่าครั้งนี้ไม่ใช่แค่ต่อยนะ ฉันจะ...”

จุ๊บ!

^ ^” เถายกยิ้มกว้างเมื่อจุมพิตบนปากบางเบาๆ เพียงเสี้ยววินาที “ไปกันเถอะ”

O///O นี่นายมันจะมากไปไหม? อยากทำอะไรก็ทำตามใจตัวเองแบบนี้ได้ไง? ฉันยังพูดไม่จบเลยนะว่าหากนายทำฉันเสียใจอีกฉันจะไม่ต่อยอย่างเดียว ฉันจะอัดนายให้เละเลย และฉันก็จะ... ทำอะไรน่ะ?” แบคฮยอนโวยวายไม่ทันจบ เถานั่งยองๆ หันหลังให้เค้า

“ขึ้นมาสิ! ฉันจะแบกนายไปเอง” เถาจำได้ว่าแบคฮยอนเคยให้เค้าแบก ยามที่ทำให้เสียน้ำตา

“อะไรของนายล่ะ...” แม้จะพูดไปอย่างนั้นแบคฮยอนก็ค่อยๆ เอนตัวแนบลงบนแผ่นหลังกว้างของเถา

“ฉันยินดีนะหากจะแบกนายเดินไปด้วยกันแบบนี้” เถาเอ่ยบอกขณะที่ก้าวเดินไปอย่างช้าๆ

แบคฮยอนเผยยิ้มกว้างอย่างอบอุ่นหัวใจอีกครั้งที่มีเถาข้างกายแบบนี้ สองแขนเล็กกำชับกอดคอคนที่รัก ซบใบหน้าข้างศีรษะเถาเบาๆ สองเท้าของชายหนุ่มร่างสูงพาคนรักเดินไปเรื่อยๆ ท่ามกลางสายลมที่กำลังพัดผ่านไป...


 

เข็มนาฬิกาที่กำลังหมุนเดินไปอย่างช้าๆ ชายคนหนึ่งยืนมองเข็มนาฬิกาด้วยรอยยิ้มเล็กๆ แต่ดวงตากลับเศร้าหมองครั้นมองดูปฏิทินที่ใกล้เวลาห่างไกลกับใครอีกคน

“ทำไมเวลานี้เราถึงต้องเศร้า... บอกเค้าเองไม่ใช่หรอว่าเป็นไร!” ชานยอลถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ เค้านั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง มองบรรยากาศด้านนอก ก่อนละสายตาลงมองไปด้านล่าง “คริส...” พบคนที่คิดถึงโบกไม้โบกมือให้ตนอยู่ เค้ายกยิ้มกว้างก่อนจะรีบลงไปหา

คริสยืนกอดอกรอชานยอลที่หน้าทางเข้าหอพัก สองเท้าเดินวนไปมา จนกระทั่งชานยอลวิ่งออกมาหาตนทั้งรอยยิ้ม เค้ามองชายตรงหน้านิ่ง

“มีอะไรหรอ?” ชานยอลเอ่ยถาม เมื่อคริสเอาแต่มองไม่พูดไม่จา

“ฉันแค่อยากมองหน้าของนาย...” คริสบอกเสียงแผ่ว “ไปเดินเล่นกันไหม?”

“เพิ่งกลับมาไม่เหนื่อยหรือไง?”

“...” คริสส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปจับมือชานยอล กำชับแน่นแล้วพาเดินไปพร้อมตน “พรุ่งนี้แล้วนะที่ฉันจะต้องไป”

“...” ชานยอลแลมองใบหน้าคริสยามที่รับฟัง หัวใจก็พาลเศร้าแต่ต้องฝืนยิ้มไว้ “แล้วนายแจ้งทางมหาวิทยาลัยแล้วหรอ?”

“อืม! ฉันแจ้งไว้ว่าถึงแม้จะไม่ได้เข้าเรียนแบบคนอื่น แต่ฉันก็ขอมาสอบตามปกติ เวลานั้นเราคงได้พบกัน”

“อย่างนั้นหรอ? แล้วตอนนี้เดนนิสเป็นอย่างไรบ้าง?” ชานยอลยิ้มเล็กๆ ก่อนถามถึงเด็กชายที่ตนเองก็คิดถึง

“ตอนนี้หมอนั่นน่ะ เข้าโรงเรียนนานาชาติที่จีนแล้วล่ะ”

“แบบนี้คงจะอยู่ที่นั่นถาวรเลยใช่ไหม?”

“ก็อาจจะประมาณนั้น อย่างนี้แม่ของฉันเค้าจะได้ไม่เหงา”

“จริงสินะ!” ดวงตาเศร้าและหัวใจกำลังสั่งกลั้นน้ำตาเอาไว้ กลัวว่าชายร่างสูงจะได้เห็นมัน

“นายน่ะ... จะเหงาไหมหากไม่มีฉัน?” คริสเอ่ยถาม ก่อนแลสายตามองคนด้านข้าง

^ ^ เหงาอะไรกัน? เพื่อนของฉันออกจะมากมาย นายก็เห็นนี่! ทั้งดีโอ แบคฮยอน เฉิน และคนอื่นๆ คนอย่างปาร์คชานยอลน่ะ ไม่เหงาหรอกนะ!” ชานยอลยิ้มกว้างเมื่อกล่าวบอก

“ฮึ! ระวังจะร้องไห้ขี้มูกโปร่งเวลาคิดถึงฉันล่ะกัน!” คริสเอ่ยแซวชานยอล โดยไม่สังเกตเลยว่าชานยอลนั้นกำลังโกหกตนอยู่

“แล้วนี่เรากำลังจะเดินไปที่ไหนกัน?” ชานยอลหันมองไปทางอื่น ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

“ไม่รู้สิ!

“เอ้า!!” ชานยอลร้องออกมาอย่างไม่เข้าใจ

“ก็แค่... อยากอยู่กับนายนานๆ”คริสหยุดเดิน ก่อนจะหันไปมองชานยอลอีกครั้ง

“...” ดวงตาโตเหลือบมองใบหน้าชายร่างสูง

“ขอโทษนะ...” คริสเอ่ยเสียงเรียบ

“ทำไม?”

“ขอโทษที่ฉันดูแลนายได้ไม่ดี... ตั้งแต่ต้นจนตอนนี้ที่ฉันไม่เคยเลยสักครั้งที่จะทำตัวเป็นแฟนของนายอย่างคู่อื่นๆ เค้าทำกัน...”

“...” ชานยอลส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่ใช่หรอก... นายไม่จำเป็นเลยที่ต้องทำเรื่องแบบนั้น แค่ให้ฉันได้รักนายไปอย่างนี้ ก็เพียงพอแล้ว...”

“นายจะไม่เสียใจใช่ไหมที่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน”

“...” ชานยอลส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“นายจะเดินบนเส้นทางที่ไม่มีจุดหมาย หากนายยังคงรักฉันแบบนี้ บางเวลานายจะเหนื่อยและท้อกับคำว่ารอนะรู้ไหม?”

“...” ชานยอลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “ฉันบอกแล้วใช่ไหม? ว่าฉันเต็มใจที่เลือกจะเป็นแบบนี้ นายไม่ต้องกังวลหรือจะกลัวว่าฉันรู้สึกอย่างไรหากไม่ได้อยู่กับนาย แม้ว่าความรู้สึกที่นายเอ่ยถามจะเกิดขึ้นกับฉันจริง ฉันก็จะยอมรับในการเลือกของฉัน นายเองก็เช่นกัน”

“...” คริสมองดวงตาที่แน่นิ่งของชายตรงหน้า ก่อนจะยิ้มเล็กๆ พลางพยักหน้ารับ “อืม...”

^ ^” ชานยอลยิ้มกว้างเมื่อคริสยอมรับในการตัดสินใจของตน

ยามราตรีกำลังคืบคลานเข้ามา ชายทั้งสองเดินทางกลับมายังหอพัก พวกเค้าต่างหยุดที่หน้าประตูห้องพักของแต่ละคน ชานยอลมอบยิ้มกว้างให้แก่คริสก่อนจะเดินเข้าห้อง

หมับ!

“เดี๋ยวก่อน!” คริสรั้งข้อมือชานยอลไว้ ก่อนที่เค้าจะดึงเข้ามากอดไว้แน่น

เพียงแค่นี้ที่สามารถทำให้ชานยอลต้องน้ำตาไหลออกมา แค่คิดว่าอ้อมกอดนี้จะเป็นอ้อมกอดแห่งการจากลาของคนที่ตนรัก ทั้งสองแขนกอดชายร่างสูงแน่น ซบใบหน้าลงบนไหล่กว้าง

“ไหนบอกว่าจะไม่เสียใจไง?” คริสเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย” ชานยอลเถียงกลับที่เสียงสะอื้น

มือหนายกขึ้นลูปศีรษะชานยอลเบาๆ อย่างอ่อนโยน แค่อยากจะกอดชายคนนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะคลายอ้อมกอด แล้วใช้มือหนาเช็ดน้ำตาใสบนแก้มเนียน เลื่อนมือขึ้นเสยเส้นผมที่ปิดบังใบหน้าชานยอลออก ร่างสูงค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ชายตรงหน้า กดจูบบนหน้าผากชานยอลด้วยความรัก

“ฝันดีนะ...” เค้าเอ่ยบอกเมื่อมองใบหน้าชานยอล เผยรอยยิ้มเล็กๆ

“อืม...” ชานยอลพยักหน้ารับ ก่อนจะยกมือขึ้นโบกลาคริส แล้วเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องตนเอง “ราตรีสวัสดิ์...” เค้าเอ่ยลาจบ ก็ได้ปิดประตูห้องไป

ขณะที่คริสมองดูประตูที่ปิดสนิทนั้น เค้าจึงหันหลังเดินกลับเข้าห้องตน ครั้นยามที่ตนปิดประตู สองขากลับทรุดลงทั้งน้ำตาที่ต้องจากไกล ยามเวลาเดียวกันนั้นชานยอลเองก็เสียใจร้องไห้ไม่แพ้กัน ทั้งที่ทั้งคู่ต่างเลือกที่จะเป็นแบบนี้ แต่หากจะบอกใจไม่ให้ร้องไห้ก็คงทำไม่ได้เลย...

เช้าวันต่อมา...

คริสเตรียมตัวออกเดินทาง ด้วยประเป๋าเดินทางใบใหญ่ เค้ากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องแห่งนี้ที่ตนคุ้นเคย เค้าปิดลูกกุญแจเพื่อเปิดประตู ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาที่หน้าประตู ก่อนจะล็อคเพียงกุญแจดอกเดียว เค้าหันหลังกลับไปมองยังห้องตรงข้าม ยกมือขึ้นเพื่อที่จะเคาะประตูนั้นแต่กลับลังเลใจ

“ชานยอล... ฉันกำลังจะไปแล้วนะ...” คริสเอ่ยบอกทั้งที่ไม่มีใครที่รับฟัง นาทีนี้ที่เค้ารู้สึกกลัวการจากลามากกว่าครั้งไหนๆ

“นี่คริส! ฉันรอนายนานแล้วนะ!” เสียงชายคนหนึ่งกล่าวเสียงแข็ง เมื่อต้องขึ้นมาหาคริส เพราะทนจะรอที่รถยนต์ไม่ไหว “จะไปได้หรือยัง?”

“เซฮุน...” คริสหันควันมองไปทางต้นเสียง “แล้วนายจะโมโหทำไม มันยังไม่ถึงเวลาเครื่องออกเสียงหน่อย” เค้าเถียงกลับ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางของตนไปทางเซฮุน

“แต่ฉันต้องขับรถไปส่งนายนี่! ถ้าไม่เป็นเพราะลู่ฮานขอไว้ล่ะก็... ไม่มีทางแน่!” เซฮุนกล่าวบอกพลางกอดอก เค้าใช้ลู่ฮานเป็นข้ออ้าง ความจริงก็แค่อยากส่งพี่ชายต่างสายเลือดแค่นั้น

“ก็นำไปสิ!” คริสกล่าวบอกให้เซฮุนเดินนำตนไป

“ตามมาเร็วๆ ด้วย!” เมื่อพูดจบเซฮุนก็เดินไปทางลิฟต์ก่อน

คริสกำชับกระเป๋าเดินทาง ก่อนแลสายตามองไปทางห้องชานยอลเป็นครั้งสุดท้าย สองเท้าเดินห่างออกไปอย่างช้าๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงอย่างเจ็บปวด จนเดินมาถึงรถยนต์

“คริส...” ลู่ฮานเอ่ยเรียกคริสที่เดินมาถึงรถ ชำเลืองสายตามองผ่านไปทางด้านหลัง เพื่อหาใครบางคน

“นายกำลังมองหาใคร?” เซฮุนกล่าวถามเมื่อสังเกตลู่ฮาน

“คริสแล้วชานยอลล่ะ? เค้าไม่ไปส่งนายหรอ?” ลู่ฮานหันไปถามคริส

“อ่อ! เค้าคงยังไม่ตื่นน่ะ” คริสตอบพลางยกกระเป๋าใส่ท้ายรถยนต์

“ทำไม? เค้าไม่รู้หรอว่านายต้องไปแต่เช้าน่ะ” ลู่ฮาน

“อืม!” คริสตอบรับสั้นๆ

“ฮะ?” ลู่ฮาน

“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปเวลาไหน...” คริส

“ทำไมเล่า? แล้วนายไม่คิดจะบอกเค้าก่อนไปเลยหรอ?” ลู่ฮานตะคอกเสียงถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันไม่อยากเห็นน้ำตาของเค้าอีกแล้ว!” คริสตอบเสียงแข็งใส่ลู่ฮาน ก่อนจะข่มใจให้เย็นลง “ฉันกลัวว่าจะจากเค้าไม่ได้...” เค้าพูดจบประโยคก็เปิดประตูหลังรถแล้วเข้าไปนั่งในรถทันที

“คริส!” ลู่ฮานเรียกชื่อคริสอย่างไม่เข้าใจ “นายมันโง่ที่สุดในโลกเลย!!” เค้าบ่นก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดไปนั่งที่ด้านหน้าข้างเซฮุนผู้เป็นคนขับรถ

“นายแน่ใจนะว่าจะไม่บอกพี่ชานยอลน่ะ?” เซฮุนกล่าวถามคริสเสียงเรียบเป็นครั้งสุดท้าย

“อืม...” คริสตอบรับเพียงสั้นๆ สายตามองออกไปนอกกระจกรถ

“...” เซฮุนเหลือบสายตามองคริสผ่านกระจกใส เค้าจึงสตาร์ทรถยนต์เตรียมจะขับไปยังสนามบิน

ขณะนั้นเองชายหนุ่มเจ้าของห้อง 505 ที่ตื่นขึ้นมาในยามเช้า  เป็นเวลาเดียวกับตอนที่คริสกำลังจะเดินขึ้นรถยนต์ของเซฮุน ชานยอลได้เปิดหน้าต่างห้องของตน มองลงไปยังด้านล่างตึกพอดี จึงได้พบว่าคริสกำลังจะจากตน

“คริส...” หัวใจของเค้าเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เอ่ยเรียกชายร่างสูงดั่งคนที่ไร้เรี่ยวแรง “คริส...” สิ้นเสียงเอ่ยชื่อชายร่างสูง เค้ารีบเดินไปยังโต๊ะอ่านหนังสือเพื่อหยิบกล่องบางอย่างไปพร้อมตน

สองเท้ารีบวิ่งออกจากห้องอย่างไม่ลังเล หัวใจเต้นตึกตักเพราะกลัวว่าจะสายไป ครั้นที่มาถึงลิฟต์ก็ช้าไปสำหรับใจของเค้าตอนนี้ ชานยอลจึงตัดสินใจวิ่งลงบันไดไปจากชั้น 5 จนมาถึงชั้นล่างสุด

“คริส... เฮ้อๆ” เมื่อลงมาถึงหน้าหอพักก็ไม่พบรถยนต์คันที่คริสอยู่ แต่ชานยอลก็ยังคงวิ่งต่อไป

สองเท้าวิ่งออกมาจากรั้วหอพัก ดวงตากวาดมองไปทางด้านซ้ายและขวา หารถยนต์คันสีแดง จนได้พบ... เค้าวิ่งตามไปแม้มันจะวิ่งอยู่ก็ตาม

“คริส... คริส...” เสียงเรียกที่ตะโกนชื่อชายร่างสูง ขณะที่วิ่งอยู่นั้นโดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลย “คริส... คริส...” แม้ว่าจะมีน้ำตามาบดบังความชัดเจนก็ตาม แต่รถคันนั้นก็ไม่มีวี่แววว่าจะจอดเลย

“นั่น...” ดวงตาของชายร่างบางละมองผ่านไปทางกระจก พบชานยอลที่วิ่งตามรถของมา “ชานยอล... เซฮุนจอดๆๆ” เค้าหันไปสั่งชายที่กำลังขับรถทันที

เอี๊ยด!!

“ชานยอล...” คริสเหลียวหลังกลับไปมองขณะที่เซฮุนจอดรถ จนได้พบชายคนที่เค้าต้องจากลา เอ่ยเรียกชื่อชายคนนั้นอย่างแผ่วเบา

ปึงๆๆ

“คริส...” ชานยอลวิ่งมาถึงรถยนต์ เค้าทุบกระจกรถพร้อมเรียกคริสทั้งน้ำตา

“...” คริสกดปุ่มเลื่อนกระจกรถลง สายตามองใบหน้าชานยอลที่เต็มไปด้วยน้ำตาและหยาดเหงื่อ

“นายมันบ้าที่สุดเลย! ใจร้ายจนนาทีสุดท้ายจริงๆ” ชานยอลต่อว่าคริสอย่างน้อยใจ

“ฉันไม่อยากให้นายไปส่งฉันที่สนามบิน ฉันกลัวว่าจะเปลี่ยนใจ...” คริสเอ่ยบอกเหตุผล

“แล้วใครบอกว่าฉันจะไปส่งนายที่นั่นล่ะ! อย่าจากฉันไปแบบนี้อีกนะ หากฉันไม่ตื่นมาแล้วฉันจะได้พบนายไหม? นายกำลังทำให้ฉันกลัว...” ชานยอลเช็ดน้ำตาของตน ก่อนจะบอกอย่างเสียใจ

“ฉันขอโทษ... ฉันต้องไปแล้ว...”

“...” ชานยอลมองใบหน้าคริส ก่อนที่จะยื่นกล่องที่ตนนำมามอบให้คริส “เก็บมันไว้นะ!

“...” คริสรับกล่องนั้นมา เปิดออกดูจึงพบกับตุ๊กตาหมีใส่เสื้อสีขาว มีอักษรบนเสื้อว่า “I Will Wait For You

“นายต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ หากมีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ อย่าเก็บมันไว้คนเดียวอีก อย่างน้อยก็ขอให้คิดถึงฉันยามที่นายรู้สึกแย่หรือโดดเดี่ยว...” ชานยอลบอกด้วยความรู้สึกที่ห่วงใย

“นายกลับไปได้แล้ว ฉันเองก็จะต้องไปเหมือนกัน”

“รู้แล้ว...” ชานยอลบอกทั้งที่น้ำตายังคงไหล

“ฉันไปแล้วนะ...” คริสกล่าวบอก ก่อนกดปุ่มเพื่อปิดกระจกรถ

“...” ชานยอลมองกระจกรถที่ค่อยๆ ปิดนั้นอย่างใจหาย

ปึงๆๆ

“...” ชานยอลทุบกระจกรถนั้นอีกครั้ง “คริส...”

“...” คริสจึงรีบกดปุ่มกระจกรถเลื่อนลง ดวงตาของเค้ามองใบหน้าชานยอลนิ่ง

“ฉัน... รักนายนะ...” ชานยอลบอกความในใจของตนเป็นครั้งสุดท้าย

คริสรับฟังคำนั้นจากชานยอล เค้าไม่สามารถจะยับยั้งหัวใจไหว คริสเปิดประตูรถยนต์ออก แล้วดึงชานยอลเข้ามาใกล้ ก่อนสวมจูบบนปากอิ่มเพื่อล่ำลา ไม่นานนักกับการมาถึงการจากลา คริสถอนจูบออก มองดวงตาของชายตรงหน้า

“ฉันเองก็รักนายเช่นกัน...” เค้าเอ่ยคำว่ารักจากหัวใจแก่คนตรงหน้า ก่อนที่จะต้องบังคับใจปล่อยชานยอล แล้วกลับเข้าไปนั่งในรถยนต์อีกครั้ง “ฉันจะต้องกลับมาหานายอีกครั้งไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ห้ามเปลี่ยนใจจากฉันเด็ดขาดนะ! ปาร์คชานยอลนายคือควีนของฉัน... คนที่ฉันรักมากที่สุด! เข้าใจใช่ไหม?”

ชานยอลยืนรับฟังทั้งรอยยิ้มที่มีน้ำตา พยักหน้าตอบรับว่าจะไม่เปลี่ยนใจ ยกมือขึ้นโบกลาคริสอีกครั้ง มองดูรถยนต์คันสีแดงที่กำลังเคลื่อนไปตามเส้นทาง จนพ้นจากสายตา เค้าจึงเดินกลับไปยังห้องของตน ด้วยหัวใจที่มันเศร้าแต่ก็เต็มไปด้วยรักจากชายอีกคน...

ณ สนามบิน คริสเตรียมตัวที่จะไปขึ้นเครื่องตามเวลา ก่อนที่จะเดินไปเค้าหันมาล่ำลาน้องชายต่างสายเลือดและลู่ฮานเพื่อนคนหนึ่งที่เค้าต่างรัก

“ฉันรู้ว่านายคงไม่อยากให้ฉันจากไปแม้ว่าเราจะไม่ถูกกันก็ตาม ขอบใจที่นายให้อภัยฉัน ในทุกๆ เรื่องฉันทำผิดไป ฝากขอโทษแม่ของนายกับการกระทำที่แสนเลวร้ายของฉัน” คริสกล่าวบอกเมื่อมองใบหน้าเซฮุนที่นิ่งเฉย

“ฮึ! ฉันลืมมันหมดไปแล้วล่ะ!” เซฮุนพูดพลางเมินหน้าหนีไปทางอื่นด้วยท่าทีที่ขัดเขิน

“ฉันเองก็ขอโทษนายเหมือนกันกับเรื่องที่ผ่านมา ทำให้นายเสียใจมามากมาย” คริสหันไปบอกกับลู่ฮาน

“ฉันไม่ชินกับคำขอโทษจากนายเท่าไรเลยนะ!” ลู่ฮานยกยิ้มพลางพูดหยอกคริสเล่น “อย่าทำท่าทีเหมือนจะเศร้าสิ! เราคงได้เจอกันที่ประเทศจีน”

“อืม! ฉันไปล่ะ อ่อ! นายน่ะห้ามทำลู่ฮานเสียใจนะ ไม่งั้นนายโดนดีแน่” คริสหันควับไปกล่าวเตือนเซฮุน

“หมายความว่าไง! อย่างฉันไม่มีทางทำให้เค้าเสียใจหรอก รีบๆ ไปเถอะ! และถ้ากลับมาต้องพาเดนนิสมาด้วยนะ ไม่อย่างนั้นฉันเล่นงานนายแน่!” ได้ทีเซฮุนก็กล่าวเตือนบ้าง

“อะไรกัน! คิดจะจากกันโดยไม่ยิ้มเลยใช่ไหมเนี่ย?” ลู่ฮานต้องเป็นฝ่ายห้ามสองพี่น้องต่างสายเลือดแทน

“ฮึ!” คริสยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเตรียมเดินไปขึ้นเครื่อง “ฉันไปล่ะ! ดูแลกันดีๆ นะ” เมื่อกล่าวจบคริสก็เดินจากไป

“...” เซฮุนยืนมองคริสที่เดินจากไป “เฮ้อ! และแล้วก็จากไปอีกคน” เค้าถอนหายใจก่อนเอ่ยบอก

“นี่นายเศร้าหรอที่คริสไป?” ลู่ฮานยิ้มกริ่มเมื่อกล่าวถาม

“ฮะ? เศร้าอะไรล่ะ? ไม่ใช่เสียหน่อย!” เซฮุนเดินหนี พลางเถียงกลับ

“ไม่เห็นจะน่าอายอะไรเลยที่จะแสดงออกมาว่ารักพี่ชายตัวเองบ้างน่ะ” ลู่ฮานเดินตามเซฮุนไป ก็ยังกระเซ้าเย้าแหย่ไม่หยุด

“...” เซฮุนหยุดเดินกะทันหันแล้วจ้องหน้าลู่ฮานหน้านิ่งคิ้วขมวด

“มีอะไรหรอ?” ลู่ฮานย้อนถามด้วยใบหน้าทะเล้น

“เปล่า!” แต่เซฮุนกลับปฏิเสธเสียงสูงพร้อมด้วยใบหน้าที่เจ้าเล่ห์

“...” ลู่ฮานเริ่มมีรางสังหรณ์แปลกๆ กับท่าทางของเซฮุน

เซฮุนเดินนำลู่ฮานไปเรื่อยๆ จนมาถึงสถานที่กว้างที่มีผู้คนมากมายเต็มไปหมด จู่ๆ เค้าก็หยุดอยู่ตรงกลาง แล้วหันกลับไปมองลู่ฮาน

“มีอะไรหรอ?” ชายร่างบางเงยหน้ามองชายตรงหน้า ถามอย่างสงสัย พลางมองไปรอบๆ

“ทุกๆ คนครับ!” และแล้วเซฮุนก็ตะเบ่งเสียงดัง จนทำให้ทุกคนที่ทั้งเดินและนั่งอยู่หันไปมองที่เค้าเป็นสายตาเดียว

“นายจะทำอะไร?” ลู่ฮานรีบถามด้วยความตกใจ

“ผมมีความในใจที่อยากจะบอกกับผู้ชายคนนี้ครับ” เซฮุนกล่าวพร้อมจับมือของลู่ฮานแน่น เพื่อให้ทุกทราบว่าเค้าหมายถึงใคร “ผมกลัวว่าเค้าจะไม่เชื่อ จึงอยากให้ทุกคนในที่นี้เป็นพยาน”

“เซฮุน นายจะทำอะไร?” ใบหน้าของลู่ฮานแดงกล่ำเพราะความอายที่ตกเป็นเป้าสายตา

“ผมรักผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ชื่อลู่ฮาน! คนที่มีดวงตาสวยที่สุดสำหรับผม แม้ว่าผมจะทำให้เค้าเสียใจ แต่เค้าก็ยังให้อภัยผม ผู้ชายคนนี้มีหัวใจที่อ่อนโยนมาก...” เซฮุนบอกกับทุกคนอย่างไม่ขัดเขิน

“...” ดวงตาสวยของชายร่างบางมองใบหน้าของคนที่กำลังบอกผู้คนมากมาย

“ทุกๆ คนครับ! ผมสัญญาว่าจะรักเค้า! จะรักไปจนกว่าวันที่ผมจะไม่มีลมหายใจ ช่วยเป็นพยานยืนยันความรู้สึกของผมด้วยนะครับ” เซฮุนกล่าวบอกก่อนมองใบหน้าลู่ฮานอีกครั้ง “ลู่ฮาน...”

“ฮะ... ฮะ...” ชายร่างบางถึงกลับสะดุ้งที่เซฮุนเรียกตน

“ฉันรักนายนะ!” เซฮุนบอกรักลู่ฮานท่ามกลางสายตาผู้คนนับพันอย่างไม่อาย

O///O” แต่คนที่อายจนทำตัวไม่ถูกกลับเป็นลู่ฮานแทน

เซฮุนเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ลู่ฮานทีละนิด จนร่างบางค่อยๆ ขยับหนี แต่เซฮุนก็โอบกอดร่างบางไว้ แล้วสวมจูบหวานอย่างอ่อนโยน

แช๊ะๆๆ

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มองเซฮุนและลู่ฮาน ต่างยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปและวิดีโอเอาไว้ พร้อมใจกันเป็นพยานรักให้ชายทั้งสองโดยทั่วกัน

“...” ครั้นยามที่เซฮุนถอนจูบออก ลู่ฮานเม้มปากตนก่อนจะเอ่ยถาม “นายทำอะไรเนี่ย? ไม่อายคนหรือไง?”

“ก็นายบอกเองไม่ใช่หรอว่าไม่เห็นจะน่าอายอะไรเลยที่จะแสดงออกมาบ้างว่ารักน่ะ!” เซฮุนตอบอย่างคนเจ้าเล่ห์

“ฉันหมายถึงกับพี่ชายนาย นายนี่มัน... โอเซฮุน!” ลู่ฮานอยากจะต่อว่าแต่ก็เกินกว่าที่จะพูดได้ เพราะรอยยิ้มของเซฮุน มันทำให้เค้าโกรธไม่ลงจริงๆ

“น่ารักใช่ไหมล่ะ?” ชายร่างสูงยกยิ้มพร้อมยักคิ้วข้างหนึ่งเมื่อย้อนถามชายร่างบาง

“ให้ตายสิ!” ปากก็พูดไปราวกับต่อว่า แต่ใบหน้ากับเขินอย่างบอกไม่ถูก เค้ายืดตัวขึ้นกอดชายตรงหน้า แล้วสวมจูบอีกครั้งอย่างไม่ลังเล

แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายที่รอบล้อมและมองดูพวกเค้าทั้งสอง แต่สำหรับเซฮุนและลู่ฮานนาทีนี้เหมือนมีเพียงแค่พวกเค้าแค่นั้น ต่อให้ไม่มีพยานรักสักคน หัวใจของเซฮุนก็รู้ดีว่า... จากนี้ไปจะหยุดอยู่ที่ใคร เช่นเดียวกับลู่ฮานที่วันนี้รักเซฮุนเกินกว่าจะหยุดได้ เพียงความรู้สึกตอนนี้มันอบอุ่นกับหัวใจที่ผูกพัน แม้ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ก็ต่างรู้ว่าจะรักกันจากนี้ไปจนนิรันดร์...

 

-  - THE END - -



...................................................................................................................................
 

 
KongJu_Pink :: จบแล้วจ้า! ^{}^

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาจนจบเรื่อง ไม่ว่าไรท์เตอร์จะอัพช้า

หรือห่างหายไปในบางเวลา แต่ทุกคนก็ไม่เคยทิ้งกันเลย T^T

ดีใจที่เรื่องนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี ขอบคุณเด็กดาวทั้ง 12 คน

ที่พาไรท์เตอร์และนักอ่านบินไปฟินแลนด์กันเป็นร้อยรอบ! >///<

แต่ว่าเรื่องจะจบ แต่อารมณ์ยังไม่จบ! นักอ่านท่านใดที่สนใจ

สั่งจองฟิค ติดตามอ่ายรายละเอียดต่างๆ ได้แล้ววันนี้ คลิกที่ภาพ!!

 


อวดหน้าปกกันสักนิด!!





ฝากฝังฟิคเรื่องใหม่ที่พร้อมตีแผ่ความจริงผู้ชายมากรัก!


รับประกันความแซ่บ! ร้อน! ฮอท!>>>คลิกที่รูปโล้ด



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7524 HUNHANHUNHAN9444 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 16:39
    อ้าววว จบซะล่ะ สนุกมากค่ะไรท์เตอร์ ^[]^
    #7,524
    0
  2. #7511 beebee0708 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 19:16
    จบซะแล้ว สนุกมากๆเรยค่ะ เขียนดีมากเรย แอบเสียน้ำตาเบาๆ😂😂 #ฮุนฮานจงเจริญ🎉🎉
    #7,511
    0
  3. #7503 after Y (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 11:25
    ทุกคู่จบแบบแฮปปี้ที่ได้รักกัน แม้คู้คริสยอลจะต้องห่างกัน แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ใช่ว่าจะรักกันไม่ได้ เมื่อยอลเลือกที่จะรอเจ้าของหัวใจกลับมาหาแม้มันจะเศร้าแต่ก็เข้าใจ เฮียอยู่จีนก็ต้องหมั่นโทรมาหา ส่งขอความมาหายอลนะ ยอลจะได้ไม่เหงา หรือถ้ากลับมาอยู่เกาหลีก็อย่าลืมไปหายอลคนแรกนะ
    #7,503
    0
  4. #7444 kwanglovetomo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 12:36
    ฮุนฮาน จงเจริญญญ
    #7,444
    0
  5. #7412 mykai2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 22:13
    อ้าววว คริสยอลจบแบบนี้หรออ
    #7,412
    0
  6. #7362 lulu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:03
    ชอบตอนจบฮุนฮานมากอะ กริ๊ดดด เขินอะหวานโวย บอกรักกันกลางสนามบิน ฟีนนนนมากกกก เราจะรักฮุนฮานตลอดไป ครบคุณไรท์มากที่แต่งนิยายดีๆๆมาให้อ่าน แต่งฮุนฮานอีกนะ เราติดตาม
    #7,362
    0
  7. #7317 Micky P.bear (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 20:34
    เฮลโหลค่ะไรต์ เราเพิ่งมาอ่านเรื่องนี้เมื่อวานเองค่ะ แต่เรื่องamorousเราเคยอ่านนานแล้วหนุกมากกกกกก เนื่องจากเพิ่งมาตามอ่านเลยขอเมนต์ยาวๆนิดนึงนะคะ เรื่องนี้เนื้อหาสนุกดีน่าติดตามค่ะ//ยิ่งตอนเฮียกลับมาแล้วเย็นชาใส่ชานยอลเรานี่บ่อน้ำตาแตกเลย เมนหนูเสียใจอ่ะเมนหนูร้องไห้ TAT // แต่ว่าอยากให้มีสเปของคริสยอลค่ะเราชิปคู่นี้มากกกกก ฟิคในคลังมีแต่คู่นี้ แล้วก็เรื่องน้คำศัพท์บางคำมันดูทางการไปไม่ก็บางทีมันก็ดูแปลกๆอ่ะค่ะอย่างเช่นตรงที่เทาพูดกะแบคว่า"แล้วจะให้ฉันทำเช่นไร" ตรงนี้น่าจะเปลี่ยนเป็นยังไงนะคะ แหะๆ แต่ว่าอีกเรื่องนึงไรต์แต่งหนุกมากจริงๆนั่งกินมาม่าเพราะฮุนฮานไปหลายตอนเลยค่ะ เรื่องนี้คู่คริสยอลดูค้างคาอ่ะค่ะ มันดูไม่แฮปปี้เอนด์ไรงี้อ่ะมันแยกกันด้วยอ่ะงือ~~~ ไรต์จะแต่งคริสยอลอีกใช่มั้ยคะ หนู(เค้าคิดว่าเค้าน่าจะอายุน้อยกว่าไรต์นะคะ0^0)จะรออ่านทุกเรื่องเลยค่าาาา //เค้าขอโทษที่ไม่ได้ซื้อแฟนฟิคของไรต์ซักเรื่องนึงเพราะว่าเก๊ามะมีตังค์ก๊ะ 0^0// ขอบคุณไรต์มากนะคะที่แต่งเรื่องคริสยอลสนุกๆลงเด็กดีให้อ่านกัน(โค้งงามๆ) สู้ๆนะคะ
    #7,317
    0
  8. #7308 rain&snow (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 01:07
    คริสยอลเหมือนจะฟิน แต่อยากให้อยู่ด้วยกันอ่ะ
    #7,308
    0
  9. #7238 Joker44 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 09:13
    บางที่ไรท์เตอร์ก็ใจร้ายเกินไปน้ะ ฮือTTเศร้าจัง ทำไมคริสยอลต้องจากกันแบบนี้
    #7,238
    0
  10. #7144 Milin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:53
    ขอบคุณนะค่ะไรท์ เป็นฟิคที่สนุกมากๆเรื่องหนึ่งค่ะ อยากให้แต่งคริสยอลให้ยาวกว่านี้อะนะค่ะ เนื้อเรื่องสามารถนำมาเข้ากันได้อย่างลงตัว ฟินทุกคู่เลยค่ะ ขอบคุณนะค่ะไรท์ที่สร้างฟิคเรื่องนี้มาให้พวกเราอ่าน จะติดตามต่อไปนะค่ะ รักไรท์นะค่ะ
    #7,144
    0
  11. #7085 amy club (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 17:37
    ทำไมไรท์ทำร้ายจิตใจกันแบบนี้คะ? อย่างน้อยก็หน้าจะแต่งตอนจบของคริสยอลให้มันแฮปปี้หน่อยอ่ะ อย่างเช่น 2 ปี หรือ 5 ปีต่อมา แล้วก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง มีอุปสรรคบ้างไรบ้าง แต่สุดท้ายก็ได้กลับมารักกันเหมือนเดิมไรเงี้ย นี่มันเศร้าเกินไปนะคะไรท์!!

    แต่ก็สนุกนะคะ ถ้าจะแต่งแบบนี้ทำไมไม่ให้เตรียมทิชชู่ก่อนคะ? ให้น้ำตาคลอซะเกือบไหลหมดไตเลย

    ไรท์ใจร้ายสุด! หนูอยากได้แบบแฮปปี้เอนดิ้งเข้าใจมั้ยคะ!? ฮรืออออ

    #ขอทิชชู่ 1 ลังได้มั้ยคะ😭😭😭😭😭😭😭

    ปล.1 ทีหลังแต่งให้มันแฮปปี้หน่อยนะคะไรท์ เด็กตาดำๆ จะกลายเป็นเด็กตาช้ำๆ อยู่แล้วเนี่ยยยย
    ปล.2 ถึงจะเศร้าไม่เศร้าก็จะคอยติดตามนะคะ (ถ้าฟลุ๊คคลิกไปเจอเรื่องของไรท์อ่ะน้ะ (?) ) เอ้ย! ไม่ใช่ๆ ติดตามอยู่แล้วค่า
    ปล.3 เน้นตลอดกาลเลย "ขอ แฮป ปี้ เอน ดิ้ง!" เข้าใจตรงกันนะ!!!!!!!!???????
    #7,085
    0
  12. #7084 oohsxhxn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 02:21
    ขอบคุณมากนะคะไรท์ สนุกมากเลยยยยยย

    จะติดตามเรื่องต่อไป สู้ๆค่า :)
    #7,084
    0
  13. #7032 ParkMeple (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 23:48
    แล้วสุดท้ายจบอย่างฟินนาเร่ แต่คู่คริสยอลนี่สิ ไม่อยากให้แยกกันเลย รับไม่ค่อยได้ สงส่ารกลับมาเลนเฮียยยย แงงงง 
    #7,032
    0
  14. #6931 Mermaidtears (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 23:25
    ทำไมทำไม ต้องจากกันของคู่คริสยอลเศร้าอ่ะคู่อื่นยังอยู่ด้วยกันเลย ฮือๆๆๆ
    #6,931
    0
  15. #6885 sincere-pp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 22:47
    😊

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 เมษายน 2562 / 15:50
    #6,885
    0
  16. #6841 odroro (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:58
    ร้องไห้จนตาบวมเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งฟิคที่แสนสนุแบบนี้นะคะ
    #6,841
    0
  17. #6810 Melt"GJX (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 13:04
    ง้า จบแล้ว ว ว ว คริสยอล เทาแบค ไคโด้ อ๊าก ก >< เฉินหมิน กิ้วๆ || สนุกมากเลยคะไรท์เตอร์ :)
    #6,810
    0
  18. #6776 Fafannie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 14:38
    จบซะแล้ววววว จะรอเรื่องใหม่ของไรท์นะคะ ติดตามและเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #6,776
    0
  19. #6723 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:53
    จบซะน่ารักเลย แต่คู่คริสยอล 
    #6,723
    0
  20. #6689 Minni Baby (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 04:20
    แอบใจหวิวๆกับคู่คริสยอลอ่า;_;
    #6,689
    0
  21. #6648 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:56
    เขินอ่ะ 
    ตอนจบโครตเขินเลยอ่ะ
    #6,648
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #6620 history12 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 01:35
    ร้องไห้จนตาบวมเพราะ คริสยอล จะเป็นยังไงต่อนะ ตอนจบฮุนฮานก็หวานซะ >_< ฟินสิค่ะ
    #6,620
    0
  24. #6592 Luhanonly (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 20:19
    หวานนนนนนนนนนนนน ถ้าเรามีแฟนแบบฮุนน่ะโอ้ยย จะขังไม่ให้ออกจากบ้านเลยยย (หวงงงงงง)
    #6,592
    0
  25. #6578 MILKSEOB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 20:43
    -..- แหมม เซฮุน
    ได้ทีนี่เอาใหญ่เลยนะ -..-
    จบแบบแฮปปี้ *0*
    #6,578
    0