[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 3 : PLANETS HISTORY :: That Man คือชายโรคจิต (ไม่รู้ตัว) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    14 ต.ค. 55


2

That Man คือชายโรคจิต (ไม่รู้ตัว)

“ทำอะไร? นายทำอะไร? นี่นาย!!!” ชายร่างบางโวยวายเมื่อมองดูข้าวของของตนกระจัดกระจายโดยการถูกโยนออกมาจากชายแปลกหน้า “นายเหวี่ยงของฉันออกมาแบบนี้ได้ยังไง? รู้ไหมว่ามันราคาแพงแค่ไหน? แถมยังฉันต้องแบกขึ้นมา มันหนักนะ!!

“ชิส์!” ชายร่างสูงไม่สนใจกลับสบถเสียงใส่ชายร่างบาง

“นี่นาย!!” ชายร่างบางเห็นอย่างนั้นถึงกลับควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เดินดุ่มๆ ตรงไปทางประตูห้องที่ชายร่างสูงยืนอยู่ “นาย...”

ปัง!!

“- -^” ไม่ทันที่เค้าจะเอ่ยปากต่อว่าชายร่างสูงก็ถูกประตูปิดใส่หน้าเสียก่อน “ฮึ่ย!

“เกิดอะไรกันขึ้นหรอครับ?” เสียงชายผู้เป็นเจ้าของหอพักวิ่งมาดูเหตุการณ์ เพราะเนื่องจากเสียงที่ดังของชายร่างบาง “มีอะไรหรือเปล่าคุณลู่หาน?”

“ก็ห้องของฉันมีคนเข้าไปอยู่น่ะสิ! คุณดูแลหอยังไง?” ชายร่างบางผู้มีนามว่าลู่หานต่อว่าเจ้าของหอยกใหญ่ ด้วยความไม่พอใจ

“แต่ว่า...”

“แล้วแบบนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แค่วันแรกคุณก็ทำงานไม่ดีแล้วแบบนี้น่ะ!” ลู่หานไม่ยอมแม้จะควบคุมอารมณ์

“แต่ว่าห้องคุณคือห้องนี้นะครับ” เจ้าของหอแทรกช่วงที่ลู่หานพักหายใจแล้วชี้ไปที่ประตูห้องข้างๆ

“ฮะ?”

“ห้องคุณนะ 304 ไม่ใช่ 303 ครับ”

“O.O;” ลู่หานเงียบสนิท ก่อนเหลือบสายตามองที่เบอร์ห้องไปมากว่าสิบรอบ

“และนี่ก็กุญแจห้องของคุณ ที่คุณทำมันตกอยู่ตรงทางบันได” เจ้าของหอยื่นกุญแจส่งให้ลู่หาน

“ครับ! ^ ^;” ลู่หานเปลี่ยนสีหน้าเป็นแสยะยิ้มรับ “สงสัยอากาศจะแปรปรวนบ่อยนะครับ เลยทำให้ความจำผมเสื่อมกะทันหัน”

“เฮ้อ!” เจ้าของหอถอนหายใจทิ้งพลางส่ายหน้า แล้วเดินลงไป

“เฮ้อ... เกือบไปแล้วไหมเรา” ลู่หานเองก็ถอนหายใจ ขยับกายไปหน้าห้องตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ลากข้าวของสัมภาระไว้ในห้อง แต่ก่อนจะปิดประตูก็ดันนึกหมั่นไส้เจ้าของห้อง 303 ไม่หาย เดินไปเปิดกระเป๋าตัวเองแล้วค้นหาบางอย่างออกมาคือ... “เจอแล้ว!” ลู่หานหยิบเชือกเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเอง

หลังจากนั้นลู่หานก็เปิดประตูห้องออกมาเล็กน้อยก่อนมองซ้ายแลขวา พบทางสะดวกจึงค่อยๆ เดินย่องไปที่หน้าห้อง 303 แล้วเอาเชือกหมัดติดกับที่เปิดประตูแล้วโยงมามัดกับกระถางต้นไม้ที่ค่อนข้างใหญ่

“ฮ่าๆ ไว้พรุ่งนี้ถ้าฉันอารมณ์ดีแล้วจะมาแก้ให้ล่ะกันนะ ^ ^” ลู่หานบอกด้วยรอยยิ้มอันสะใจ (แม้จะเป็นวิธีเด็กๆ)

ลู่หาน อายุ 21 ปี ชายร่างบางจากจีน มีใบหน้าที่สวยกว่าหญิงสาว (บางคน) ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง แม้ใบหน้าจะดูไร้เดียงสา แต่ว่าร้ายลึกเอาการ! เป็นเพื่อนสนิทคริสตั้งแต่เด็ก เหตุผลนี้จึงทำให้เค้าย้ายมาอยู่ที่เกาหลี

ในยามดึกของวันเดียวกันลู่หานเก็บสัมภาระของตนเข้าที่ทุกอย่างจนเหนื่อย เดินเข้าไปอาบน้ำสักชั่วครู่และเดินออกมาอีกครั้งพร้อมผ้าขนหนูพันเอว (เรทอีกรอบ -.,-) เค้าเดินมายืนที่หน้ากระจก ส่องใบหน้าของตนก่อนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่ต้นคอขึ้นขยี้ผมตัวเองเบาๆ

“นายสินะที่ทำพิเรนทร์กับประตูห้องฉันน่ะ?” ชายร่างสูงจากข้างห้อง 303 เอ่ยถาม

“นี่นาย!!” ลู่หานหันหลังควับอย่างตกใจ มองคนบุกรุกห้องตัวเอง “นายเข้ามาได้ไง? แล้วๆๆ นี่นาย...” ชายผู้นั้นนั่งอยู่บนเตียงของเค้า ราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง

“ครั้งต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ ฉันไม่ชอบ!” ชายร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะยื่นขึ้น เพื่อออกจากห้องลู่หาน

“นี่นาย!” ลู่หานเดินตามไปแล้วตะคอกเสียงใส่ชายร่างสูง

“นี่นายๆๆๆ ฉันชื่อเซฮุน ไม่ใช่ชื่อนี่นาย น่ารำคาญจริงๆ” ชายร่างสูงหันกลับไปตะคอกเสียงกลับ

“O_O!” ลู่หานถึงกลับนิ่ง

“อ่อ! และอีกอย่างอย่าทำเสียงดังเป็นเด็ดขาด เพราะฉันไม่ชอบ! เข้าใจไหม?” เซฮุนยกนิ้วชี้ไปที่หน้าลู่หานเพื่อออกคำสั่ง

“มีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉันฮ่ะ? คิดว่ากลัวหรอไง?” ลู่หานทำหยิ่ง ยืดตัว เชิดหน้าใส่เซฮุน แต่เพราะไอ้การยืดตัวของเค้าจึงทำให้ผ้าขนหนูที่พันรอบไว้หลุด

พึ่บ!

“O{}O!” ลู่หานช็อก!

“…” เซฮุนมองตั้งแต่ผ้าที่กองอยู่กับพื้นขึ้นมาจนถึงใบหน้าลู่หาน (สรุปเห็นหมด เรื่องนี้เรทสุดๆ -.,-) “ฮึ! คิดจะอ่อยฉันหรอ?”

“>///< อ่อยอะไรที่ไหนล่ะ?” ลู่หานเถียงกลับทันที แต่ก็ยังยืนด้วยร่างกายที่ไร้การปกปิดอยู่อย่างนั้น

“ร้ายจริงๆ เห็นหน้าซื่อๆ ปากบอกว่าไม่! แต่การกระทำของนายมันฟ้อง” เซฮุนเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มนิดๆ ที่มุมปาก

“ฟ้องอะไร?” ลู่หานย้อนคำก่อนจะมองตัวเอง แล้วเห็นร่างกายโล่งโจงของตัวเอง เค้าจึงรีบหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอว “ถ้าจะให้ฉันอ่อยหน้า สู้ให้ฉันไปเต้นแก้ผ้าให้ลิงดูจะดีกว่า” ลู่หานพูดก่อนเชิดหน้าใส่เซฮุนอีกครั้ง แต่เจ้ากรรมผ้าขนหนูก็หลุดอีกรอบ

“ฮ่าๆๆ” พอเซฮุนเห็นเช่นนั้นถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่น

“ฮึ่ย!” ลู่หานรีบหยิบผ้าขึ้นมาพันเอวตัวเองอีกรอบด้วยความอาย “ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ” เค้าตะโกนไล่เซฮุนด้วยใบหน้าที่สีแดงฝาด

“ดูท่าว่าต่อไปฉันคงจะสนุกกว่านี้นะ แล้วฉันจะมาเยี่ยมเยียนใหม่ล่ะกัน! ^ ^” เซฮุนเอ่ยลาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเค้าก็เดินออกไปทางระเบียง

“นั่นนายจะไปไหน? ประตูอยู่ทางนี้นะ”

“พอดีฉันชอบทางนี้มากกว่า” เมื่อพูดจบเซฮุนก็เดินออกไปนอกระเบียง

“นี่นาย!” ลู่หานรีบวิ่งไปดูว่าทำไมเซฮุนถึงพูดเช่นกัน แล้วก็ได้เห็นเซฮุนกระโดดข้ามรั้วระเบียงจากห้องเค้าไปยังห้องของเซฮุนซึ่งติดกัน

“อ่อ! พรุ่งนี้อย่าไปเรียนสายล่ะ! ^ ^” เซฮุนเอ่ยคำสุดท้ายพร้อมยกมือลา ก่อนเดินเข้าไปในห้องตัวเองอย่างสบายใจ

“อะไรของให้หมอนี่? เฮ้อ! ทำใจลำบากจริงๆ ต้องมามีเพื่อนห้องเพี้ยนๆ แบบนี้” ลู่หานถอนหายใจทิ้งพลางบ่นไปเรื่อยจนผ้าขนหนูที่พันเอวไว้หลุดอีกรอบ “จะหลุดอะไรกันนักหนาเนี่ยฮ่ะ? กะจะให้ฉันเป็นโรคจิตชอบโชว์หรือไง?” ลู่หานยืนบ่นผ้าขนหนูอย่างหงุดหงิด ก่อนเตะผ้าขนหนูผืนนั้นลอยออกไปนอกระเบียงแล้วหันหลังเดินเปลื่อยเปล่าเข้าห้องตนไป

 

เช้าวันต่อมา...

“สายแล้วๆ ลู่หานนายนี่ไม่ไหวจริงๆ” ลู่หานบ่นไปแต่งตัวไป เพราะเวลาที่เร่งรัด วันแรกของการย้ายเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยแพลนนิท พอเสร็จปุ๊บก็สายเป้ ก่อนเปิดประตู “ฮะ! เปิดไม่ออก ฮึ่บ!” ลู่หานพยายามดึงประตูอีกครั้ง พยายามแล้วพยายามอีก

แต่ลู่หานหารู้ไม่ว่าที่เปิดไม่ออกนั้นไม่ใช่ประตูเสีย แต่เพราะเซฮุนเอาเชือกที่ลู่หานเคยมัดกับประตูห้องของเค้าไว้ ย้ายมามัดกับประตูห้องลู่หานแทน และโยงไปถึงสองกระถางต้นไม้ใหญ่

“ทำไมมันเปิดไม่ออกล่ะ! T{}T” ลู่หานพูดกับตัวเองก่อนที่เรื่องเมื่อคืนจะวนเข้ามาในหัว

พรุ่งนี้อย่าไปเรียนสายล่ะ!’ คำพูดสุดท้ายของชายร่างสูงเซฮุน

“อะ... อะ... ไอ้... ไอ้บ้า 303!!” ลู่หานไม่คาดคิดว่าจะโดดแกล้งคืนจึงโวยวายลั่นห้อง

หลังจากนั้นลู่หานก็สงบอารมณ์โทรเรียกเจ้าของหอให้มาช่วยแก้เชือกที่หน้าประตูห้อง เจ้าของหอถามอะไรก็ไม่ตอบ เพราะถ้าพูดไปตอนนี้มีระเบิด เมื่อเค้าออกมาจากห้องได้ก็รีบวิ่งไปมหาวิทยาลัยแพลนนิททันที

ณ ก้าวแรกที่เดินเข้ามายังมหาวิทยาลัยแพลนนิทแล้วลู่หานก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอย่างผ่อนคลายกับสถานที่ใหม่ที่ยังไม่คุ้นเคย พอเดินเข้ามาเรื่อยๆ เค้าก็มองคนเดินผ่านไปมาที่มองมาทางเค้าแปลกๆ บางคนก็มองหน้า บางคนมองแล้วก็ยิ้มคิกคัก เหมือนที่นี่จะคึกคักต้อนรับนักศึกษาใหม่เป็นพิเศษ

“^ ^;” บางทีลู่หานก็ยิ้มเขินๆ รับคนที่ยิ้มมาทางเค้า

“เฮ้! นาย 304!” เสียงหนึ่งประดังขึ้นเอ่ยทักทายลู่หาน สองเท้าเดินเข้ามาใกล้ลู่หาน

“ไอ้ 303! นายบังอาจมากเลยนะที่กล้าแกล้งฉันนะ” พอลู่หานพบเซฮุนไฟความแค้นที่สุ่มอยู่ในใจก็ลุกโชนอีกครั้ง (ได้ข่าวว่าแม่นางลู่ไปทำเค้าก่อน - -^)

“ฮึๆ” เซฮุนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ลู่หาน

“นายจะทำอะไร?” ลู่หานตื่นตระหนกตกใจหลบใบหน้าไปด้านข้าง

“นายลืมรูดซิบกางเกงน่ะ!” เซฮุนกระซิบบอกลู่หานด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“O///O” ลู่หานเบิกตาโตเท่าไข่ไดโนเสาร์ ใบหน้าแดงกล่ำราวเส้นเลือดสูบฉีดพุ่งพล่าน

“เอ๊ะ! หรือว่านายเป็นพวกชอบโชว์?” เซฮุนเอ่ยถามหน้านิ่ง (เป็นจริงเป็นจังขึ้นมาทันที!)

“นี่นาย! ฉันไม่ใช่โรคจิตนะเว้ย!” ลู่หานเถียง แล้วก็รีบรูดซิบกางเกงทันที ก่อนจะเดินเบียดเซฮุนไปทางอื่น

“จะรีบไปไหนล่ะ? คาบเรียนช่วงเช้าคงไม่ทันแล้วล่ะนะ” เซฮุนเดินตามลู่หานก่อนจะบอก

“ถ้ามันเป็นแบบนั้นก็เพราะนายนั่นแหละ”

“ใช่ที่ไหนล่ะ! แต่เมื่อคืนฉันก็เตือนแล้วไม่ใช่หรอ?”

“ฮ่ะ? นายจะบอกว่าฉันผิดงั้นหรอ?”

“ช่วยไม่ได้เองนี่ที่นายมาแกล้งฉัน”

“เลิกตามฉันสักทีจะได้ไหม?” ลู่หานหยุดเดินแล้วหันกลับไปต่อว่าเซฮุน

ฟุ๊บ!

แต่เซฮุนที่ตามมาหยุดไม่ทันจึงทำให้เดินชนลู่หานเสียหลัก เค้าเกรงว่าลู่หานจะล้มจึงดึงตัวชายร่างบางเข้ามากอดไว้

“O///O” อยู่ๆ ใบหน้าใสก็แดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ระวังหน่อยสิ!” เซฮุนปล่อยตัวลู่หานพลางเตือน

“ฮะ? นายสิต้องระวัง เพราะนายมาชนฉันนะ อ่อ! และนายอายุเท่าไรถึงได้พูดจาไม่เคารพฉันแบบนี้”

“อายุหรอ? 19 แล้วล่ะมั้ง?” เซฮุนตอบอย่างไม่แน่ใจกับอายุตัวเอง

“ฉันแก่กว่านาย ครั้งต่อไปพูดจาอะไรให้มีหางเสียงบ้าง! เข้าใจไหม?”

“งั้นหรอ?” เซฮุนตอบกวนๆ

“นี่นาย!

“ครับ...” เซฮุนเอ่ยลากเสียง ก่อนจะโน้มตัว จนใบหน้าใกล้ลู่หาน “พี่ชาย ^ ^” เค้าจบประโยคสั้นๆ ด้วยรอยยิ้มที่ยียวนเล็กๆ ก่อนจะเดินผิวปากจากไปอย่างสบายใจ

“...” ลู่หานมองตามชายร่างสูงที่เดินออกไป ก่อนจะขยี้หัวตัวเองเบาๆ “ไอ้บ้า 303! โอ๊ะ! คริส!!” จากน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นเสียงใสทันทีที่เจอเพื่อนชายผู้สนิท เค้าเอ่ยเรียกคริสเสียงดัง จนทำให้ผู้คนรอบด้านต่างหันไปมองที่ลู่หานเป็นสายตาเดียว รวมทั้งเซฮุนเช่นกัน

“...” คริสมองหาเจ้าของเสียงท่ามกลางผู้คนมากมาย ก่อนจะพบชายร่างบางผู้คุ้นเคย “ลู่หาน... นาย...”

“^ ^ สวัสดี!” ลู่หานวิ่งมาทางคริสทักทายด้วยรอยยิ้ม ก่อนกระโดดเข้าไปกอดชายร่างสูง อ้อมแขนกอดคอ อ้อมขากอดเอว เค้ากอดคริสโดยไม่อายสายตาใครๆ

“O{}O!!” ทำเอาทุกสายตาช็อก!

“นี่นาย! ปล่อยตัวของฉันเดี๋ยวนี้เลย” คริสที่ถูกกอดแน่นก็รีบบอกลู่หานให้ออกไปจากตัวเค้า ใบหน้าคริสแดงกล่ำด้วยความอาย (ลืมบอกไป ทั้งคู่สนทนาเป็นภาษาจีน)

“ทำไมล่ะ?” ลู่หานเบิกตาโตเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ไม่เห็นหรือไงว่าคนมองเต็มไปหมดแล้ว! ลงเดี๋ยวนี้เลย” คริสตะคอกใส่ลู่หาน จนลู่หานสะดุ้งเฮือกรีบถอยห่างจากตัวคริส

“ไม่เจอกันนานเลยนะ ^ ^” ลู่หานเอ่ยทักทายอีกครั้ง

“นายมาทำอะไรที่นี่?” คริสถาม

“นายดูหล่อขึ้นหรือเปล่าเนี่ย? ตอนแรกฉันจำแทบไม่ได้เลย” ลู่หานถาม

“ครั้งหน้าอย่ามากระโดดกอดฉันเหมือนที่จีนอีกจะได้ไหม? ฉันไม่ชอบ!” คริสเอ่ยเตือน พวกเค้าทั้งสองพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากจะพูด (วันนี้จะคุยกันรู้เรื่องไหม?)

“ต่อไปฉันจะย้ายมาเรียนที่นี่แหละ! แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เรียนห้องเดียวกับนายเพราะเราเรียนกันคนละคณะ” ลู่หานบอก

“ฮะ? นายพูดเกาหลีได้แล้วหรอ?”

“อืม! ^ ^” ลู่หานพยักหน้ารับอย่างมั่นใจ “ตอนอยู่ที่จีนฉันตั้งใจเรียนภาษาเกาหลีอย่างหนักเพื่อที่จะได้ย้ายมาเรียนที่นี่กับนายเลยนะ”

“ฮ๋า! แต่ว่าที่บ้านของนายเค้าไม่อยากให้นายมาที่นี่ไม่ใช่หรือไง?”

“ไม่มีอะไรที่ยากเกินความพยายามหรอกน่า! ตอนนี้ฉันกับครอบครัวเราเข้าใจกันดีแล้ว นายไม่ต้องห่วง”

“ฉันไม่ได้ห่วงนาย ฉันแค่เป็นห่วงตัวเอง ไม่อยากเป็นผู้ต้องหาลักพาตัวนายอีก!

“อะไรกันเล่า!” ลู่หานทำหน้าบู้เมื่อคริสต่อว่า

เพราะวีรกรรมเก่าที่เค้าเคยกระทำไว้เมื่อครั้งอยู่ที่จีน ไม่ว่าจะเป็นการแอบหนีออกจากบ้านกลางดึกเพื่อไปหาคริส จนทำให้พ่อแม่เค้าไปแจ้งความ คิดว่าลูกชายโดนลักพาตัว และเรื่องที่ลู่หานเคยโกหกพ่อกับแม่ของเค้าว่ามีอบรบต่างจังหวัด แต่จริงๆ แล้วเค้าไปหาคริส แต่โดนพ่อแม่จับได้อีกครั้งจนเกิดเรื่อง ทำให้พ่อแม่ลู่หานไม่ปลื้มคริสเสียเท่าไร คิดว่าคริสคือตัวต้นเหตุที่ทำให้ลู่หานเปลี่ยนไปจากเด็กดีกลายเป็นเด็กดื้อ

“ได้ยินมาว่านายลงสมัครคิง!” ลู่หานเอ่ยถามระหว่างที่พวกเค้าสองคนกำลังเดินไปด้วยกัน โดยที่เซฮุนยังคงมองตามไปจนหายไปจากสายตา

“นายรู้ได้ไง?” คริสหันไปมองหน้าลู่หานอย่างแปลกใจ

“ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับนายแล้วฉันไม่รู้หรอกนะ! ^ ^” ลู่หานบอกทั้งรอยยิ้ม “อ่อ! จริงสิ! เห็นว่าคนที่ได้เป็นคิงจะสามารถเลือกควีนได้ นายมีใครไว้ในใจหรือยัง?” ลู่หานถามด้วยใบหน้าที่อยากรู้

“ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย” คริสปัดคำตอบ

“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง? บอกมาสิ! นะๆ ฉันแค่อยากรู้” ลู่หานลบเล้าเอาตอบจากคริส

“นายนี่น่ารำคาญจริงๆ ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนั้น” ถึงแม้คริสจะต่อว่า แต่ก็ยอมบอกลู่หานไปตรงๆ

“^ ^ อย่างนั้นหรอ?” ลู่หานบอกด้วยรอยยิ้มกริ่ม “แล้วคู่แข่งของนายล่ะ? มีใครที่น่ากลัวบ้างไหม?”

“ชิส์! คิดว่าอย่างฉันเนี่ยจะมีคู่แข่งจริงๆ งั้นหรอ?” คริสเอ่ยบอกอย่างคนที่หลงตัวเอง แต่อยู่ๆ เค้าก็นึกถึงเซฮุนขึ้นมา “จะว่าไปถ้าหมอนั่นลงแข่งฉันก็คงมีคู่แข่งเหมือนกัน”

“ใครหรอ?” ลู่หานเงยหน้ามองคริสอย่างสงสัย

“อย่ารู้เลย! ฉันต้องไปเข้าเรียนแล้ว”

“น่าเสียดายจัง! นายอยู่หอพักไหนล่ะ? ฉันอยู่หอพักเอเลี่ยนนะ”

“แถวๆ นั้นแหละ! ฉันไปล่ะ” คริสตัดบทสนทนาเอ่ยคำลาก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ลู่หานมองตามตาละห้อย

“ไม่รู้หรือไงว่าฉันมาที่นี่คนเดียวน่ะ! โธ่...” ลู่หานบ่นพรึมพรำก่อนเดินคอตกไปหาตึกเรียน

“เมื่อเช้าฉันเห็นนายโวยวายอยู่หน้าห้อง” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกายลู่หาน

“...” ลู่หานหันไปมองเจ้าของเสียง

“^ ^ สวัสดี! ฉันชื่อมินซอก!” เค้าแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง “นายเป็นคนจีนใช่ไหม?”

“รู้ได้ไง?” ลู่หานถามอย่างสงสัย

“ก็เห็นเมื่อเช้าเห็นนายบ่นเป็นภาษาจีนอย่างกับแร๊ปเปอร์แหนะ!

“นายเข้าใจมันหรอ?”

“เปล่า! ฉันแค่พอรู้จักภาษาแต่ไม่มาก เพราะปกติแล้วทุกคนจะเรียกฉันว่าซิ่วหมิน นายจะเรียกฉันแบบนั้นก็ได้”

“ซิ่วหมิน...” ลู่หานมองชายแก้มป่องนิ่งๆ แม้ไม่เคยรู้จักแต่เค้าก็ดูใจดี

ซิ่วหมิน หรือ คิมมินซอก อายุ 21 ปี ชายหนุ่มตัวขาวๆ อวบๆ แก้มป่องๆ ไม่ต่างจากซาลาเปาเสียเท่าไร กินเก่ง! เข้ากับคนง่าย มีนิสัยแปลกๆ ในบางที เป็นแหล่งสื่อเคลื่อนที่ประจำหอพัก (ประมาณว่ารู้เรื่องทุกเรื่องในมหาวิทยาลัย)

“ฉันอยู่ห้อง 307 นะ ถ้าหากมีปัญหาอะไรก็ปรึกษาได้”

“อืม! ^ ^

“สวัสดีครับ! ไม่ทราบคุยอะไรกันอยู่หรอครับ?” ชายอีกหนึ่งคนเอ่ยทักทายเมื่อเดินเข้าในแทรกบทสนทนาระหว่างลู่หานและซิ่วหมิน เค้าทักทายก่อนจะโอบไหล่ซิ่วหมินอย่างไม่เคอะเขิน

“จะทำอะไรก็เกรงใจกันหน่อย นี่ฉันเป็นรุ่นพี่นะ” ซิ่วหมินพูดด้วยเสียงที่เหนื่อยใจกับคนที่โอบไหล่ตน

“ขอโทษทีครับ! ผมลืมไป” ชายผู้นั้นเอามือออกจากตัวซิ่วหมินทันที “ยินที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อเฉินนะ แล้วพี่ชื่อ...”

“ฉันหรอ? อ่อ! ชื่อลู่หาน”

“หมอนี่น่ะเป็นรุ่นน้องอยู่ปี 2 ชื่อคิมจงแด” ซิ่วหมินแนะนำ

“-{}-! ผมบอกแล้วไงว่าชื่อเฉิน! กว่าจะได้ชื่อนี้มาไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ” เฉินกล่าว

“ก็แค่ไปหาหมอดูแล้วบอกอยากได้ชื่อจีนที่เสริมสิริมงคลเนี่ยนะ” ซิ่วหมิน

“แต่ชื่อนี้ก็ดีจริงๆ นะ พอได้ชื่อนี้มาก็สอบเข้าวงออร์เคสตราได้เลย”

“มันก็แค่โชคดีเท่านั้นล่ะน่า! แล้วทำไมนายยังไม่เข้าเรียนอีก มีเรียนเช้าไม่ใช่หรอ?”

“จริงสิ! ผมลืมไปเลย แต่ว่าพี่รู้ตารางเรียนของผมหมดเลยสินะ! แบบนี้หรือเปล่านะที่เค้าเรียกว่าใส่ใจน่ะ” เฉินเอ่ยพลางยิ้มกริ่ม

“ไปเรียนได้แล้ว! น่ารำคาญจริง” ซิ่วหมินทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่เฉินถาม ไล่ให้เค้าไปเรียน

“รู้แล้วๆ แต่ว่าเย็นนี้เจอกันนะ! อ่อ! พี่ลู่หานผมอยู่หอเอเลี่ยนห้อง 317 นะ มีอะไรก็มาถามผมได้นะครับ” เฉินบอกก่อนที่เดินจากไป

“พวกนายดูสนิทกันดีนะ!” ลู่หานพูดขึ้นยิ้มๆ

“สนิทกันที่ไหนล่ะ! เด็กนั่นน่ะน่ารำคาญจะตายไป

เฉิน หรือ คิมจงแด อายุ 19 ปี ชายหนุ่มผู้มีนิสัยขี้เล่น จริงจังและจริงใจ ชอบเข้ามาวุ่นวายกับซิ่วหมิน เพราะว่ารักคำเดียว แม้ไม่เคยบอกแต่เฉินก็แสดงออกให้เห็นทุกครั้ง

ตกเย็นของวันเดียวกันลู่หานเดินกลับมาที่หอพัก เมื่อถึงชั้นสามเค้าก็มองตรงเข้าไปที่หน้าประตูห้อง 304 ห้องของเค้าเอง ก่อนจะแลสายตาไปที่ห้อง 303 ห้องของเซฮุน แล้วละสายตาไปที่หน้าห้องซิ่วหมิน 307 ซึ่งห้องตรงข้ามคือ 317 ห้องของเฉิน

“ได้เพื่อนข้างห้อง 2 คน และตัวอันตรายข้างห้องอีก 1 ตน อย่างน้อยถ้าหมอนั่นบุกห้องอีก ก็ไปขอให้ซิ่วหมินกับเฉินช่วยก็ได้นี่” ลู่หานบอกกับตัวเองก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องของเค้า

ลักษณะห้องของหอพักเอเลี่ยน ::

 

เมื่อลู่หานเปิดประตูเข้าห้องไป ล็อกประตูเสร็จสับ เค้าก็ถอดเสื้อที่สวมใส่ออกทันทีเพื่อใส่เสื้อยืดธรรมดา แต่ก่อนจะใส่ก็เดินเปลื่อยท่อนบนไปมาในห้อง

“นี่ตกลงนายเป็นพวกชอบโชว์สินะ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นบริเวณเตียงนอน

“...” ลู่หานรู้สึกคุ้นเสียงก็หันควับไปมอง “นี่นาย 303! เข้ามาได้ไงฮะ?”

“ก็ไม่เห็นจะยาก” เซฮุนเอ่ยบอกพลางละสายตาไปทางระเบียง

“ระเบียงอีกแล้วหรอ? แสดงว่าเมื่อเช้าเราลืมปิดประตูทางออกระเบียง...” ลู่หานบอกกับตัวเอง “นายเข้ามาแบบนี้นี่มันบุกรุกกันชัดๆ”

“แบบไหนที่เรียกว่าบุกรุก ฉันแค่เข้ามาเยี่ยมเยียนเพื่อนใหม่ข้างห้องเท่านั้น”

“ออกไป...” ลู่หานชี้นิ้วไปทางระเบียง สั่งให้เซฮุนออกไปจากห้องเค้า

“นายรู้จักกับคริสด้วยงั้นหรอ?” เซฮุนไม่ได้สนใจที่ลู่หานเอ่ยไล่ แต่สิ่งที่สนใจคือเรื่องที่ลู่หานรู้จักคริส

“ถ้ารู้จักแล้วจะทำไม? มันไม่ใช่สิ่งที่นายควรรู้” ลู่หานบอกพลางยืนกอดอก

“คิดว่าตัวเองรู้จักหมอนั่นดีแค่ไหน?”

“ก็รู้จักดีแล้วกัน! เพราะเราเป็นเพื่อนรักกันมาก”

“เพื่อนรักงั้นหรอ? ฮ่าๆ หรือว่าจะมีแค่นายที่หลงรักหมอนั่น” เซฮุนเอ่ยย้ำคำก่อนจะหัวเราะออกมา

“หัวเราะแบบนั้นคืออะไร? แล้วนายจะมารู้จักคริสดีได้ยังไง?” ลู่หานเดินตรงเข้าไปทางเซฮุนก่อนตะคอกเสียงใส่

“ก็ไม่ได้รู้จักดีหรอกนะ รู้แค่ว่าหมอนั่นน่ะหยิ่ง! ไม่สนใจความรู้สึกใคร! คิดว่าตัวเองดีไปซะทุกอย่างแค่นั้น! อ่อ! อีกอย่างฉันไม่เคยได้ยินหมอนั่นพูดถึงนายเลยสักครั้ง”

“เหอะ! คริสไม่ได้เป็นคนแบบนั้นสักหน่อย! นายเองต่างหากที่เป็นแบบนั้น” ลู่หานฉุนมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่เซฮุนบอก

“นายเองน่ะ! ที่ย้ายมาที่นี่เพราะแค่อยากจะเป็นควีนของหมอนั่นใช่ไหม?” เซฮุนเอ่ยถามสีหน้านิ่ง

“ไม่เกี่ยวกับนาย” ลู่หานหลบสายตาจากเซฮุน

“คงจะจริงสินะ!

“ไม่ใช่สักหน่อย! ฉันแค่...” ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะตอบคำถาม แต่เพราะสายตาและคำพูดของเซฮุนที่แสดงออกเหมือนกำลังดูถูกเค้า

“งั้นหรอ?” เซฮุนกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะลุกยืนขึ้นเพื่อที่จะกลับห้องตน

“พูดแค่นั้นมันคลุมเครือนะ! แล้วที่นายเข้ามาห้องฉันเพื่ออะไร? แล้วนายมาถามถึงคริสทำไม? คงไม่ได้ชอบคริสหรอกนะ”

“ฮะ?” เซฮุนต้องหันกลับมาเพราะคำถามสุดท้ายของลู่หาน “ฮ่าๆ นายสบายใจได้ฉันไม่ได้ชอบหมอนั่นเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ เพราะฉันกับหมอนั่นมันพวกเดียวกัน (พวกเมะ!) อ่อ! ตกลงเมื่อไรนายจะใส่เสื้อ? ชอบโชว์มากหรือไง ถ้าว่างๆ ก็ลองปรึกษาจิตแพทย์บ้างนะเพื่อจะเลิกนิสัยชอบโชว์ได้บ้าง ^ ^” พอพูดจบพร้อมรอยยิ้ม เค้าเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อกลับห้องของตน

“- -? ทำไมรู้สึกเหมือนโดนหลอกด่าเลยแหะ?” ลู่หานผู้ยังไม่รู้สึกตัว...

 

อีกด้านหนึ่ง! เมื่อถึงยามราตรีที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ คริสกำลังเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยแพลนนิท เพื่อกลับหอพัก แต่ในระหว่างทางเค้าได้พบกับเซฮุนซึ่งกำลังเดินผ่านมา คริสทำเหมือนไม่รู้จักเซฮุนเหมือนทุกๆ ครั้งที่พวกเจอกันโดยบังเอิญ

“เดี๋ยวก่อน!” แต่ทว่าครั้งนี้เซฮุนเป็นฝ่ายเรียกพี่ชายผู้เป็นญาติห่างๆ ก่อน

“ฮึ! ช่างน่าประหลาดใจ ที่คุณชายเซฮุนเอ่ยเรียก” คริสยกยิ้มก่อนเอ่ย

“ผมขอคุยด้วยหน่อย”

“ฉันไม่ว่าง...” คริสเดินเบียดเซฮุนเพื่อที่จะเดินไปอีกทาง

“ผมจะลงสมัคร King!” เซฮุนพูดขึ้นเสียงดังอย่างชัดเจน

“...” สิ่งนั้นทำให้คริสหันหลังกลับไปมองเซฮุนอย่างประหลาดใจ “นี่ถือเป็นข่าวดีสินะ! แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดีว่าทำไม?”

“เพราะว่าผมต้องอยู่เหนือพี่ทุกอย่าง” เซฮุนพูดออกมาได้อย่างเฉยชา

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายกำลังคิดและจะทำอะไร? ตอนแรกนายบอกไม่สนใจเรื่องพวกนี้ แต่วันนี้นายบอกจะอยู่เหนือฉันทุกอย่าง! โอเซฮุน... นายนี่น่ากลัวกว่าที่ฉันคิดอีกนะ” คริสกอดออกแล้วบอกไปตามความคิดตน

“คนที่น่ากลัวน่ะไม่ใช่ผมหรอก! แต่เป็นพี่ต่างหากที่น่ากลัว... กับสิ่งที่ต้องการแล้วอะไรก็ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น มองข้ามคนรอบข้างไปหมด หลังจากนี้ผมจะทำให้พี่รู้ว่าพี่ไม่ได้ดีและเหนือกว่าทุกคนบนโลกใบนี้ เมื่อใดที่พี่มีความรู้สึกขึ้นมา สิ่งที่พี่เคยทำมันจะกลับมาทำร้ายความรู้สึกของพี่อย่างเจ็บปวด ถึงตอนนั้นแม้แต่คำว่าเสียใจก็ยังน้อยไป” ชายหนุ่มผู้มีเพียงสีหน้าเฉยชาอย่างเซฮุนกล่าวด้วยถ้อยคำที่ข่มอารมณ์เจ็บปวด

“...” คริสไม่เอ่ยคำใดๆ ได้แต่มองเซฮุนเดินจากไปท่ามกลางความมืดมน


------------------------------------------------------------------------------------------------------
KongJu_Pink :: Say Hi!! ^ ^

สวัสดีมิตรรักแฟนฟิคทั้งหลายๆ ใครรัก ใครอ่าน ใครคอมเม้น ใครโหวต

ขอให้คืนนี้มีมีเด็กดาวไปเข้าฝัน (ถ้าได้เลขเด็ดก็มากระซิบบอกไรเตอร์บ้างนะ) ^ ^

สาธุๆๆๆ ขอให้เรื่องนี้เฮงๆ (ถึงกับลงคาถามหานิยมเลยทีเดียว) เพี้ยง!!!

 

ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ เกิน 40 คอมเม้น Up!
     สาธุๆ ขอให้นักอ่านน่ารักๆ คอมเม้นเยอะๆ เถอะเพี้ยง!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7577 theppryyy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 11:23
    ลู่ชอบโชว์ๆๆๆ55555
    #7,577
    0
  2. #7569 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:54
    น่าร้ากกกกก
    #7,569
    0
  3. #7561 Pookkie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 01:07
    สนุกมากเลยค่ะ ลู่ชอบโชว์55
    #7,561
    0
  4. #7542 pk pukky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:13
    ลู่ชอบโชว์....สายอ่อยจ้าาาา
    #7,542
    0
  5. #7515 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 10:33
    ทำไมพี่ลู่ชอบโชว์5555 เดี๋ยวโดนฮุนเล่นน้าาา><
    #7,515
    0
  6. #7473 after Y (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 11:14
    แหม่!! พี่ลู่ชอบโชว์ก็ไม่บอก เซฮุนเห็นหมดแล้ววว 5555555
    #7,473
    0
  7. #7458 fchk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 22:44
    อ่าวลู่หานกับพี่คริสจัก กันตั้งแต่อยู่จีนใช่มั้ย เนี้ยแต่เหมือนลู่หานจะ ชอบพี่คริสนะ
    #7,458
    0
  8. วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 08:47
    เลือดซิบเลยครัชท่านฮุน คมมากก
    #7,452
    0
  9. #7448 Lovekrisyeol (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 23:51
    พี่ลู่นี้แสบใช่เล่นเลยนะเนี่ยดูท่าแล้วต้องเป็นไม่เบื่อไม่เมากับเซฮุนแน่นอนอะ แถมห้องก็ยังอยู่ข้างๆกันอีก
    #7,448
    0
  10. #7414 MeangPor (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 17:53
    รักข้ามระเบียง55

    ลู่ชอบโชวตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยยยย ><
    #7,414
    0
  11. #7386 Supanan Chimpad (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 13:50
    ชอบพี่ลู่ ฮ่าๆๆๆ ชอบโช
    #7,386
    0
  12. #7371 Songsugar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 19:40
    อืม มีเรื่องอะไรกันหนอระหว่างอีเน่กัยอาเฮียคริสิ่าาาาาาาาา ว้ารักคริสเสียดายฮุน ใครนะจะได้เป็น King ติดตามๆๆๆ
    #7,371
    0
  13. #7367 Immoxtal (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 09:55
    พี่ลู่ไม่ได้โรคจิตนะเพียงแค่นายมาผิดเวลาตลอดเท่านั้นเองโอเซ
    #7,367
    0
  14. #7343 lulu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:55
    ชอบลู่มากอะ ฮ่า ลู่ชอบโชว์ หรื่อชอบยั่วฮุนกันแน่ ไรท์ ฮุนฮานนี้ เรท... ตลอดอะ ฮ่าฮ่า น่ารักอะ ฮุนลงแข่งด้วยกริ๊ดดด อยากให้ฮุนเป็น คิง อะ ไรท์ ฮุนกลับคริส ต้องมีเรื่องอะไรแน่เลย ฮุนฮานคู่กัด
    #7,343
    0
  15. #7282 rain&snow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:11
    พี่ลู่ชอบโชว์ไทม์ by oohsehun
    #7,282
    0
  16. #7275 YY_NB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 22:23
    พี่ลู่ไปได้โชว์ มันคืออุบัติเหตุเข้าใจไหมฮุน 555 // ชอบฮุนฮานนเรื่องนี้อ่ะ น่ารักมากกก 
    #7,275
    0
  17. #7264 Karn Kuf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 17:27
    โห นึกว่าฮุนจะไม่ลง ลุ้นตั่งนนาน
    #7,264
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #7255 Ployploy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 22:37
    เซฮุนร้ายกาจชอบปีนข้ามขั้วมาหาลู่หาน 5555
    #7,255
    0
  20. #7244 Pay to me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:35
    เหมือนฉากแย่งพระเอก เจ๊ยอลมาเต็มมมมมมมมมม
    #7,244
    0
  21. #7243 Pay to me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:34
    ลู่ชอบโชว์หรือเซฮุนเป็นพวกถ้ำมองกันแน่
    #7,243
    0
  22. #7201 pemika2543 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:21
    สนุกมากเลยค่ะ
    #7,201
    0
  23. #7174 Grace Yada (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 23:03
    ชอบฮุนลุคนี้จัง :)
    #7,174
    0
  24. #7138 ninini (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:38
    น่ารักอ่า So cute
    #7,138
    0
  25. #7107 Milin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 14:22
    พี่ลู่ ชอบโชว์ -//////-
    #7,107
    0