[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 29 : PLANETS HISTORY :: KING & QUEEN NO.9 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 มิ.ย. 56

27

KING & QUEEN NO.9

 

“สวัสดีครับ! ยินดีที่ได้พบอีกกันอีกครั้ง” ไคโค้งและกล่าวทักทายทุกคนในหอประชุม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเค้าซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้อยู่ไม่น้อย

 

“เสียงตอบรับจากแฟนๆ ดังมากจริงๆ นะครับ แต่ว่าก่อนที่จะทำใจสาวๆ ละลายไปมากกว่านี้ เรามาฟังคำตอบของคุณไคกันดีกว่าครับ” พิธีกรกล่าว

“ผมมีเหตุผลเป็นร้อยเป็นล้านเหตุผลเลยล่ะครับเมื่อใครๆ ถาม ผมเองก็ตอบไปเรื่อยโดยไม่มีจุดมุ่งหมายที่แน่นอน แต่มีเหตุผลหนึ่งที่อยู่ในใจผมโดยที่ผมไม่เคยได้บอกใครๆ ว่า... ผมตกหลุมรักใครคนหนึ่งอยู่ ผมอยากให้เค้าเห็นถึงความพยายามและความตั้งใจ เหมือนที่ผมรักเค้ามาข้างเดียวเสมอมา แม้ว่าตอนนี้ผมจะบอกเค้าไปแล้วว่ารัก แต่เค้าก็ยังบื้อมากจริงๆ” ไคอมยิ้มทุกวินาทีที่พูดถึงดีโอ

“...” ดีโอเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่ไคกล่าวบนเวที

“แต่ว่า!! ถึงเค้าจะบื้อและซื่อแค่ไหน? ต่อให้วันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน เมื่อวานผมบอกกับเค้าแล้วว่าผมจะได้เป็นคิงหรือไม่? ยังไงผมก็จะเลือกเค้ามาเป็นคนที่เคียงข้างผม ฮึ! ^ ^” ไคกระตุกรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กๆ “นี่เหมือนผมกำลังสารภาพความในใจเลยนะครับ เขินจริงๆ” ไคกล่าวด้วยความเขิน ขยี้ผมตัวเองเล็กน้อยที่มาพูดแบบนี้บนเวที

“ผมรู้สึกปลื้มคุณจริงๆ ที่กล้าและมีความพยายามมากขนาดนี้ ขอให้โชคดีนะครับ!” พิธีกรกล่าวชม

“ขอบคุณครับ” ไคกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินกลับไปยังหลังเวที

ดีโอมองตามไคจนหายไปจากสายตาตน ในความรู้สึกของหัวใจตอนนี้วุ่นวายไปหมด ยิ่งได้ยิน ได้เห็น และรับรู้ถึงความจริงใจของไคที่มีให้ตน มันเกินกว่าจะทนหลอกหัวใจต่อไปไม่ไหว

“นายคงรู้แล้วใช่ไหมว่าไครักนายมากจริงๆ” ชานยอลแลสายตามองดีโอก่อนจะเอ่ยถาม

“...” ดีโอก้มหน้าลง ก่อนพยักหน้ารับ สิ่งนั้นทำเค้าน้ำตาไหลพราก

“โธ่เอย... ดีโอ...” ชานยอลเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนเบาๆ เค้ายกมือลูปผมดีโออย่างอ่อนโยน “ต่อไปจากนี้คงไม่ต้องหนีแล้วนะ ไม่ต้องกลัวว่าหัวใจจะเจ็บเหมือนครั้งที่ผ่านมาอีก ฉันเชื่อว่าไคจะไม่มีวันทิ้งนายไปไหนแน่นอน...”

“...” ดีโอพยักหน้ารับอีกครั้ง เค้ายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง ที่ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย

“ผมคิดว่าเวทีแห่งนี้ไม่ใช่การประกวดเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเวทีที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกกลั่นออกมา ไม่ว่าจะปีไหนๆ ผู้เข้าประกวดคิงมักจะเอ่ยสารภาพความรู้สึกต่อคนที่เค้ารักเสมอ แต่จะมีเพียงไม่กี่คนหรอกครับที่จะกล้าแสดงความรู้สึกแบบนี้ออกมาต่อหน้าผู้คนมากมาย ผมคิดว่าพวกเค้าเหล่านี้ยอดเยี่ยมจริงๆ” พิธีกรกล่าว

เสียงปรบมือของผู้ชมในหอประชุมต่างชื่นชอบในสิ่งที่พิธีกรกล่าวออกมา แม้ว่าความกล้าที่จะสารภาพรักแบบนี้จะมีทั้งข้อดีและเสียในเวลาเดียวกัน แต่ผลที่ได้คือความรู้สึกของอีกฝ่ายต่างหากที่คือบทสรุป

“เรามาพบกับผู้เข้าประกวดคิงท่านต่อไปกันเลยดีกว่าครับ ผู้ชายคนนี้แม้จะมีสีหน้าที่นิ่ง แต่หล่อกินใจมากจริงๆ ขอเชิญคุณโอเซฮุน!!” พิธีกรกล่าวเชิญนักศึกษาลำดับต่อไปขึ้นมาบนเวที

“สวัสดีครับ!” เซฮุนเดินมายังกลางเวที กล่าวสวัสดีผู้คนมากมายในหอประชุม แต่เค้าไม่อาจจะเห็นผู้คนได้ เมื่อพื้นที่ไร้แสงไฟ จึงทำให้ใจไม่ตื่นเต้นมาก

“รู้สึกว่าคุณจะมีรอยยิ้มมากขึ้นนะครับ” พิธีกรกล่าวแซวเซฮุนเมื่อสังเกตความเปลี่ยนแปลง

^///^” เซฮุนยิ้มเขินเมื่อถูกชม

“เรามาฟังคำตอบของคุณเซฮุนกันดีกว่าว่าทำไมถึงต้องการประกวด King!

“...” เซฮุนยกยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบ “การที่ผมมาประกวดคิงนั้น มีเพียงเหตุผลเดียวจริงๆ นั่นคือหากผมได้เป็นคิงผมต้องการไล่พี่ชายต่างสายเลือดออกจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มันคือสิ่งที่ผมต้องการจะทำที่สุด! แต่ผมคิดว่าตอนนี้มันเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่ออยู่ๆ ผู้ชายคนนั้นกลับจะออกจากที่นี่เสียเอง...”

ขณะที่เซฮุนกล่าวตอบ ต่างได้รับเสียงฮือฮาจากผู้ชมเป็นอย่างมาก เพราะคำพูดที่บอกออกมาค่อนข้างไปในด้านลบ อาจจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เซฮุนเสียคะแนนก็เป็นได้

“ผมกลับรู้สึกว่า... ความคิดที่ผ่านมามันไม่ใช่เลย ถึงเราสองคนจะไม่ถูกกัน ไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่พอรู้ว่าเค้าจะจากไป ผมคิดว่ามันไม่ถูก! หากว่าวันนี้ผมได้เป็นคิง สิ่งที่ผมจะทำหลังจากนี้คือการสั่งให้เค้าอยู่ที่นี่ ผมรู้ว่าระหว่างผมกับพี่ชายไม่ได้มีความรักให้กันเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ แต่มีเพียงความผูกพันเท่านั้นระหว่างเรา มันคงตัดไม่ขาดจริงๆ” เซฮุนกล่าวจบประโยคด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“การที่คุณตอบมาแบบนี้ คุณไม่กลัวหรอว่าคะแนนจะลดลง เพราะสิ่งที่คุณต้องการจะทำก่อนหน้านั้นค่อนข้างเป็นข้อเสีย” พิธีกรกล่าวถาม

“ไม่ครับ! ก่อนหน้านี้ผมอาจจะคิดไม่ดี แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนมันแล้ว หากว่าผมไม่ได้เป็นคิง ผมอยากจะขอให้คนที่รู้จักคนที่กำลังจะเป็นคิงในไม่ช้านี้ ช่วยสั่งพี่ชายของผมทีว่าห้ามลาออกจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นอันขาดครับ”

“ขอบคุณมากครับ ขอเสียงปรบให้กับคุณโอเซฮุนอีกครั้งครับ!” พิธีกรกล่าวบอก ก่อนตามด้วยเสียงปรบมือที่ดังไปทั่วหอประชุม

“หมอนั่นหมายถึงใครหรอ?” ซิ่วหมินหันไปถามลู่ฮานที่นั่งข้างๆ อย่างสงสัย

“ก็พี่ชายเค้าน่ะสิ!” ลู่ฮานตอบเสียงกวนๆ ก่อนมองหน้าซิ่วหมินที่ไม่ขำเลย จึงบอกความจริง “พี่เค้าก็คริสไง”

“ฮะ? จริงหรอ?” ซิ่วหมินเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อทราบว่าคริสเป็นพี่ชายเซฮุน

“นี่พี่ไม่รู้หรอ?” เฉินหันไปถามสีหน้านิ่ง

“นายเองก็ทราบอย่างนั้นหรอ?” ซิ่วหมินละสายตามองเฉิน ย้อนถาม

“อืม! เรื่องนี้ผมทราบมาจากดีโอ เพราะดีโอเป็นเพื่อนสนิทกับชานยอลที่กำลังคบหากับรุ่นพี่คริสไง” เฉินกล่าว

O[]O!” ซิ่วหมินช็อคเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“เถอะน่า! นายจะรู้ตอนไหนก็ไม่สำคัญหรอก ตอนนี้เราต้องลุ้นแล้วว่าใครจะเป็นคิง!” ลู่ฮาน

T^T อืม” ซิ่วหมินพยักหน้ารับ แต่ก็ยังแอบเศร้า

ช่วงการตอบคำถามได้จบลง เมื่อผ่านพ้นผู้เข้าประกวดคิงคนสุดท้าย พิธีกรดำเนินรายการต่อไป พร้อมกล่าวตามสคริปต์ ก่อนจะมาถึงช่วงเวลาสำคัญ

“ขณะนี้เราก็มาถึงช่วงเวลาสำคัญช่วงสุดท้ายกันแล้วว่าใครจะได้เป็น King No.9 แต่ว่ายังเหลืออีก 10 นาทีสุดท้าย ซึ่งเราจะให้ผู้ชมในหอประชุมใหญ่กดโหวตหมายเลขที่ท่านชื่นชอบ เหมือนเดิมครับ! 1 เครื่องต่อ 1 คน 1 หมายเลข เมื่อพบเครื่องโหวตแล้ว กดหมายเลขได้เลยครับ”

#@!#$%^&*()!#%&*%” เสียงของผู้คนในหอประชุมใหญ่ต่างพูดคุย แล้วกดโหวตหมายเลขที่ตนต่างชื่นชอบ ซึ่งจะเป็นคะแนนช่วยผู้เข้าประกวดได้อีกไม่น้อยเลยทีเดียว

“ผลคะแนนโหวตจะถูกรวบรวมด้วยระบบคอมพิวเตอร์ และตอนนี้คณะกรรมการก็ยังคงให้คะแนนด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดกันนะครับ แหม! แต่ผมว่าคนที่ปวดหัวหนักคือผู้รวบรวมคะแนนนะครับ เพราะจะถูกกดดันมากจริงๆ”

พิธีกรยังคงกล่าวไปเรื่อยๆ เพื่อให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย ซึ่งด้านหลังเวทีนั้น ผู้เข้าประกวดต่างมีสีหน้าที่กังวลและตื่นเต้นมาก

“ครับ! จากนี้ไปเราขอเชิญผู้เข้าประกวดขึ้นมาบนเวทีอีกครั้งเลยครับ” พิธีกรกล่าวเมื่อถึงเวลาสำคัญ เค้ากล่าวเชิญผู้เข้าประกวดขึ้นมา

ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังมากกว่าครั้งไหนๆ เมื่อผู้เข้าประกวดทั้ง 19 คน ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวทีแล้วยืนตามจุดที่ได้ซักซ้อมกันไว้ก่อนหน้านี้

“โฉมหน้างามๆ ของพวกเค้าเหล่านี้ จะมีเพียงแค่ 1 คนที่ได้เป็น King” พิธีกรกล่าวเสริม “ตอนนี้คะแนนทั้งหมดได้อยู่ในมือของผมแล้ว ผมขอแจงที่มาของคะแนนทั้งหมดอีกครั้ง คือคะแนนมาจาก 1.การโหวตจากประชาชนที่ชื่นชอบ ซึ่งสะสมมาเรื่อยๆ 2.คะแนนโหวตจากผู้ชมในหอประชุมที่อยู่ที่นี่ และคะแนนสุดท้ายมาจากคณะกรรมการครับ”

ด้วยบรรยากาศในตอนนี้ที่ทุกคนต่างลุ้นระทึกไปพร้อมๆ กับผู้เข้าประกวด พิธีกรต้องกล่าวรายละเอียดทบทวนให้ทุกคนได้เข้าใจโดยทั่วกัน

“เอาล่ะครับ! ผมจะประกาศผลคะแนน 3 คนสุดท้ายที่มีคะแนนสูงสุดแล้วนะครับ” ยิ่งพิธีกรพูดอะไรออกไป ก็ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นมากกว่าเดิม “คนแรกคือคุณ... เซฮุนครับ! เชิญเดินออกมาด้านหน้าเลยครับ”

สิ้นเสียงประกาศชื่อคนแรกที่ต้องมาร่วมลุ้นอีกครั้ง ทุกคนในหอประชุมต่างปรบมืออย่างเห็นด้วย

“คนต่อไป... คุณไคครับ” พิธีกรกล่าวชื่อชายอีกคนที่มีคะแนนสูงสุด “และคนสุดท้ายได้แก่... คุณ... คริสครับ!

จบชื่อผู้เข้าประกวดคนสุดท้าย เสียงปรบมือดึ่งกระหึ่มอีกครั้งในระยะเวลาสั้นๆ เมื่อพิธีกรกำลังกล่าวดำเนินรายการต่อไป

3 คนนี้ครับ ที่จะมาเป็น King No.9” พิธีกรกล่าว “และคะแนนสูงของคิงในปีคือ 12,345 คะแนน ช่างเป็นเลขที่สวยงามจริงๆ แล้วผู้ที่ได้คะแนนนี้และจะได้เป็น King No.9 คือ...”

แท่ม ทา ดา แดม แท่ม แท่ม แท่น แทน แท้น!!! (ซาวด์เสียงที่ดูอลังการก่อนประกาศ - -^)

“ยินดีด้วยครับคุณคริส... King No.9!” พิธีกรกล่าวชื่อผู้ที่ได้ตำแหน่งคิง ก่อนหันไปแสดงความยินดี

ตามด้วยเสียงปรบมือโห่ร้องแสดงความยินดีกับคริสที่ได้ตำแหน่งคิงของปีไป ผิดกับเจ้าตัวที่ยังคงนิ่ง มองแสงแฟลชที่สาดรัวมาที่ตัวเค้ามากขึ้น

“ฮึ!” เซฮุนกระตุกรอยยิ้มเมื่อเป็นอย่างที่เค้าคิดไว้ไม่มีผิดว่าคนที่จะต้องได้คิงก็คือคริส

^ ^” ไคยืนปรบมือแสดงความยินดีแก่คริสที่ได้รับตำแหน่งนี้ไป

“ขอเชิญ King No.8 คุณคิมจงฮยอนขึ้นสวมมงกุฎคิงแก่คุณคริสด้วยครับ” พิธีกรกล่าว

คิมจงฮยอน King No.8 ของปีที่ผ่านมาได้เดินขึ้นมายังบนเวทีเพื่อมอบมงกุฎคิงให้แก่คริส จงฮยอนเงยหน้ามองคิงปีนี้ที่ค่อนข้างสูงเป็นพิเศษ เค้าจึงบอกให้คริสย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อสะดวกในการสวมมงกุฎ (หวังว่าแฟนคลับเด็กแสงจะไม่รุมประณามไรท์เตอร์นะ เรารักเหมือนกันนะ จุ๊บๆ ^3^) จนเสร็จสิ้นการสวมมงกุฎ

“เชิญคุณคริสกล่าวสักนิดหลังได้รับตำแหน่งคิงนะครับ” พิธีกรกล่าว

“คืออยากจะขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ครับ ที่ร่วมโหวตและเชียร์ผมคนนี้เสมอมา แม้ว่าท่าทางกิริยาของผมที่แสดงออกไปจะดูเหมือนคนที่ค่อนข้างเย็นชาเข้าขั้นหยิ่งยโส แต่พวกคุณก็ยังรักและเชียร์ผม” คริสกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า “ตำแหน่งคิงนี้ผมไม่รู้ว่าจะอยู่กับผมได้นานแค่ไหน? แต่ผมก็จะไม่ใช้มันในทางที่ผิดแน่นอนครับ”

“และเมื่อมี King No.9 แล้ว ก็ต้องมี Queen No.9 เช่นกัน!” พิธีกรพูดเสริม “จากที่ฟังคุณคริสตอบคำถามในช่วงที่ผ่านมา ผมคิดว่าคุณคงมีควีนที่อยู่ในใจแล้วใช่ไหมครับ?”

“ครับ! ควีนของผมคนนี้เค้ารู้ตัวมานานแล้วว่าหากผมได้เป็นคิง ยังไงเค้าก็ต้องได้เป็นควีน!” คริสกล่าวพลางยิ้มกริ่ม “รบกวนช่วยเปิดไฟในหอประชุมได้ไหมครับ?”

“คนควบคุมครับ! ช่วยเปิดไฟหน่อยครับ” พิธีกรช่วยแจ้งเสริม

พรึ่บ!!

ไฟทุกดวงถูกเปิดจนสว่าง ทำให้เห็นหน้าตาของผู้ชมในหอประชุมอย่างชัดเจน ทุกคนที่มองคริสก็ต่างลุ้นว่าเค้าจะพูดชื่อใครออกมา

“คุณพร้อมที่จะประกาศชื่อควีนแล้วใช่ไหมครับ?” พิธีกรกล่าวถาม

คริสไม่เอ่ยตอบ เพราะกำลังมองหาใครบางคนในหอประชุม แม้ว่าผู้คนจะมากมายแค่ไหน แต่ใครคนนั้นก็คงเด่นกว่าใครต่อใคร คริสยกยิ้มเมื่อได้พบ เค้ากระโดดลงจากเวที ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินผ่านผู้คนไป ท่ามกลางสายตานับหลายพันคน คริสหยุดตรงหน้าชานยอล

O///O” ทำเอาใบหน้าชานยอลแดงกล่ำ ยิ่งกว่าครั้งใดที่ได้เห็นคริสใกล้ๆ แบบนี้

แต่เสียงฮือฮาก็ดังมาอีกระรอกเมื่อทุกคนจดจำได้ว่าชายคนที่คริสเดินไปหานั้นคือชานยอล ผู้เข้าประกวดคิงที่อยู่ๆ ก็ออกจากการแข่งขันไปโดยไม่ทราบสาเหตุ อีกทั้งเหล่าสื่อมวลชมได้เดินตามคริสไปเพื่อเก็บภาพ

“นายจำได้ไหมว่าฉันเคยพูดหลายๆ ครั้งว่าต้องการให้นายเป็นควีนของฉัน...” คริสเอ่ยถามชานยอลออกไมค์ ทำให้ทุกคนได้ยินกันทั่วหอประชุมและด้านนอก

“...” ชานยอลพยักหน้ารับอย่างขัดเขิน

“แม้ว่านายจะปฏิเสธมาทุกครั้งและยังมาลงประกวดแข่งกับฉันอีก! หากฉันจะถามคำถามเดิมกับนายอีกครั้งว่าตอนนี้ฉันได้ตำแหน่งคิงแล้ว นายจะยอมเป็นควีนของฉันได้ไหม?” คริสเอ่ยถามเสียงเรียบ

“...” ชานยอลไม่ตอบเพราะทั้งร่างกายและหัวใจมันสั่นไปหมด

“...” คริสมองดูชานยอลที่ไม่ยอมตอบใดๆ “ทุกๆ คนครับ! ผู้ชายคนนี้คือคนที่ผมพูดถึงเมื่อช่วงตอบคำถาม เค้าทำให้ผมมีช่วงเวลาดีๆ ตั้งแต่เราได้พบกัน” คริสกล่าวบอกแก่ทุกคนในหอประชุม แต่สายตาของเค้ากลับมองเพียงชานยอล

“...” ชานยอลแลสายตามองทุกคนที่มองมายังพวกเค้าสองคน

“เมื่อไม่นานมานี้ผมใจร้ายใส่เค้ามาก ทำตัวแย่และทำให้เค้าร้องไห้ เสียน้ำตาไปมากมาย แต่พวกคุณรู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้กลับไม่โกรธผมเลย เค้ายังบอกว่าผมโง่ที่คิดไปเองด้วยซ้ำ ทั้งที่ผมบอกว่าผมกำลังจะย้ายกลับไปอยู่ที่ประเทศจีน ผมไม่ต้องการให้เค้ารอ แต่เค้ากลับย้อนถามผมว่า... อยู่ห่างกันแล้วรักกันไม่ได้อย่างนั้นหรอ? เค้าทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ผมคิดถึงเค้า เหมือนกับว่าผมมีเค้าเคียงข้างเสมอ...”

ยิ่งคริสพูดเอ่ยความในใจมากเท่าไร ชานยอลก็ห้ามไม่ให้น้ำตาไหลไม่ได้เลย เช่นเดียวกับหลายคนที่รับฟังและมองภาพของคริสที่สารภาพต่อหน้าชานยอล ทำเอาน้ำตาซึมไปตามๆ กัน

“แม้ว่าตำแหน่งคิงกับควีนจะอยู่กับเราได้ไม่นาน แต่ว่าความรักของนายกับฉันมันจะอยู่ในใจของฉันตลอดไป...” คริสกล่าวเสริม มือหนายื่นไปตรงหน้าชานยอล “ตอนนี้... นายจะยอมเป็นควีนของฉันไหม?”

“...” ชานยอลมองมือนั้นทั้งน้ำตา ก่อนจะเอื้อมมือของตนจับมือของคริสไว้แน่น เค้าลุกขึ้นยืนพลางสวมกอดคริสแน่นอย่างซึ้งใจ “นายทำบ้าอะไรของนายกัน? รู้ไหมว่ามันทำให้ฉัน... รักนายมากกว่าเดิม...” เค้ากล่าวด้วยเสียงสะอื้น

“ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง และขอบคุณที่รักฉัน...” คริสเอ่ยเสียงแผ่วยามที่กล่าวบอกชานยอล

กล้องทุกตัวต่างถ่ายและจับภาพคริสและชานยอล อีกทั้งเสียงปรบมือจากผู้รับชมที่ประทับใจการกระทำของคริสที่กล้าแสดงออกต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

“ผมซึ้งมากจริงๆ ครับ!” พิธีกรถึงกับยืนซับน้ำตาขณะที่พูดไป “แล้วพวกเราก็ได้ทราบโฉมหน้าคิงและควีนของปีนี้กันไปแล้ว ค่ำคืนนี้ผมเชื่อว่าคงมีหลายคนเลยล่ะที่อยากกลับไปหาคนรักแล้วสารภาพความในใจ รีบทำกันเถอะครับ! เพราะชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แล้วสุดท้ายนี้... เราจะล่ำลาไปพร้อมภาพความประทับใจของการประกวดคิงที่ถูกรวบรวมไว้ตลอดระยะเวลาการแข่งขัน”

พิธีกรกล่าวลาเมื่อจบการประกวดคิง วิดีโอภาพการประกวดเปิดบนจอมอนิเตอร์ ทุกคนต่างหันไปดูวิดีโอนั้น ขณะที่ผู้ประกวดที่เหลือต่างกลับไปยังหลังเวที จนงานเสร็จสิ้นลงไปตามกำหนดการ

“นั่นนายจะไปไหน?” ไคเดินออกมาจากห้องน้ำพบว่าเซฮุนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกไปจากห้อง

“ฉันมีธุระต้องรีบไปน่ะ!” เซฮุนพูดจบก็วิ่งออกไปทันที

“จะรีบอะไรขนาดนั้น? เฮ้อ...!” ไคนั่งลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองชุดที่ตัวเองใส่ประกวด ก่อนยิ้มเล็กๆ “มาได้ขนาดนี้ก็ดีแล้ว...” เค้าเอ่ยกับตัวเองเบาๆ

ในตอนนี้ห้องที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนกลับดูอ้างว้าง ไคนั่งมองดูโคมไฟที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเค้า ด้วยสายตาที่นิ่งเฉยอยู่นาน ในสมองเต็มไปด้วยสิ่งต่างๆ มากมาย

“ยังไม่กลับอีกหรอ?” ขณะนั้นชายร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องที่เงียบงัน พลางเดินเข้าไปหาไคอย่างช้าๆ เอ่ยถามเสียงเบา

“...” ไคเหลือบสายตามองคนที่ถามตน เค้ากลับรู้สึกแปลกใจที่พบว่าเป็นดีโอ ปกติชายร่างเล็กไม่เคยเข้ามาหาตนก่อนเลยสักครั้ง

“...” ดีโอมีท่าทางอึกอักเพราะขัดเขินแปลกๆ ที่ต้องเดินมาหาไคแบบนี้ เค้าพิงผนังที่อยู่ไม่ห่างจากไคนัก “ห้องนี้เงียบดีนะ” เค้าเอ่ยขึ้นมาสั้นๆ ก่อนเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากบนโต๊ะข้างๆ ตนขึ้นมาดูแก้เขิน

“นายดูแปลกๆ ไปนะ” ไคเอ่ยบอกเมื่อมองดีโอไม่ละสายตา

“หรอ? ไม่เห็นแปลกเลยนี่นา...” ดีโอกล่าวบอกเสียงติดขัด แอบชำเหลืองมองไคเล็กน้อย พอเจอสายตาคู่นั้นแล้วกลับต้องหลบไปทางอื่น เค้าเผยยิ้มเล็กๆ

“...” ไคขมวดคิ้วอย่างสงสัย ยกขาไขว้ กอดอก จ้องดีโอไม่กระพริบตา

“นายน่ะ... จะกลับหอหรือยัง?” ดีโอเอ่ยถามขึ้นเมื่อพวกเค้าต่างเงียบมาชั่วเวลาหนึ่ง

“กลับสิ!” เมื่อได้ยินคำถามของดีโอ เค้าก็ตอบรับโดยไม่ลังเล ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปใกล้ดีโอ “ไปกันเถอะ”

“อ่อ! ไปสิ...” ดีโอแลสายตาขึ้นมองหน้าไคเพียงวินาทีเดียว ก่อนพยักหน้ารับ

ไคเดินนำดีโอออกมาจากห้องแต่งตัวหลังเวที พวกเค้าทั้งสองเดินกลับหอพักอย่างช้าๆ ดีโอที่เดินตามหลังไคอยู่ไม่ห่าง ทำได้เพียงแค่มอง โดยไม่รู้ว่าในใจของไคกำลังคิดอะไรอยู่ กำลังเศร้าอยู่หรือเปล่าที่ไม่ได้เป็นคิง แต่แล้วดีโอก็ตัดสินใจเลือกที่จะเข้าหาไค เค้าเร่งเดินไปข้างๆ ไคก่อนคว้ามือหนามาจับกุมไว้ แล้วเดินต่อไปทำเป็นไม่มีอะไร

“...” ไคหยุดเดินเมื่อมองมือเล็กที่จับกุมตน ก่อนมองใบหน้าดีโอนิ่ง

“มันมืดไง... ฉันกลัวว่าจะมองอะไรไม่เห็น” ดีโอหลบสายตามองไปทางอื่น ขณะที่พูดโกหกอยู่นั้น

“ฮึ! ^ ^” ไคยกยิ้มก่อนกำชับมือเล็กแน่น แล้วพาเดินไปพร้อมกับตน

“นายเสียใจไหมที่ไม่ได้เป็นคิงน่ะ?” ดีโอเริ่มที่จะถามเมื่อเดินทางมาได้สักระยะ

“จะบอกว่าเสียใจก็คงไม่ใช่ แค่ผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็นะ! รุ่นพี่คริสเค้าเหมาะกับตำแหน่งนี้มากจริงๆ” ไคกล่าวตอบ “ฉันก็พยายามและทำเต็มที่แล้ว”

“ขอโทษนะที่ถามแบบนี้ ฉันแค่เห็นนายเงียบไป”

“ฉันกลับดีใจมากเสียอีกที่นายถามกันแบบนี้ เหมือนกับว่านายเป็นห่วงฉัน” ไคหันมองดีโอเมื่อได้พูดไป

“...” ดีโอหยุดเดินเสียดื้อๆ เค้าก้มใบหน้าลงเมื่อไม่กล้าสบตาไค “ฉันเป็นห่วงนายจริงๆ” เค้าเอ่ยบอกเสียงแผ่ว

“...” ไคมองชายร่างเล็ก ได้ยินที่บอกอย่างชัดเจน

“นายเปลี่ยนใจหรือยัง?”

“เรื่องอะไร?”

“ที่นายบอก... ว่าจะได้เป็นคิงหรือไม่ก็ตาม คนที่นายเลือกให้มาเคียงข้างนาย ก็คือ... ฉัน...”

“...” ไคยกมืออีกข้างของตนขึ้นมาเพื่อสัมผัสแก้มใสของดีโอเบาๆ “ฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน...” เค้าตอบออกไปด้วยความจริงใจ

“...” ดีโอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “เข้าใจแล้ว... ฉันเข้าใจแล้วจริงๆ”

“เข้าใจอะไร?” ไคเลื่อนมือลง เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

“ว่านาย... รักฉัน...” เมื่อสิ้นคำพูดนั้น ดีโอจึงค่อยๆ เงยใบหน้ามองไค สบสายตาคู่ที่เค้ากลัวมาตลอด “ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะโง่ในสายตานายมากแค่ไหน? แต่ว่า... ฉัน... ในตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้วจริงๆ” ดีโอพูดราวกับคนที่กำลังจะร้องไห้

“...” ไคดึงตัวดีโอเข้ามากอดอย่างไม่รอช้าที่จะปลอบโยนคนที่ตนรัก “ถึงต่อให้นายจะยังไม่เข้าใจ หรือจะไม่เข้าใจเลยก็ตาม หัวใจของฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้ เพราะฉันได้สัญญากับหัวใจของฉันแล้วว่าทุกนาทีที่ยังหายใจนี้ จะมีเพียงแค่นายคนเดียว...”

“ถ้าหาก... ฉันยังไม่เข้าใจ นายก็ยังจะรอแบบนี้หรอ?” ดีโอย้อนถามด้วยเสียงสะอื้นต้องร้องไห้เพราะไค

“อืม...” ไคตอบรับเพียงสั้นๆ

“แบบนี้นายคงจะเจ็บมากใช่ไหม? ตลอดเวลาที่ผ่านมา... นายรอฉันมาแบบนี้ รอมาบนความเจ็บปวด” ยิ่งได้พูดเท่าไร น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา

“ไม่เลย... ฉันไม่เคยเจ็บปวดกับการที่ต้องรอนาย... การที่เรารอใครสักคนไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เสียใจหรือต้องเจ็บปวด เพราะว่าฉันเต็มใจที่จะรอ... เต็มใจที่จะรัก... แล้วตอนนี้นายก็รับรู้ความรู้สึกของฉันแล้วไม่ใช่หรอ?”

“อืม...”

“แค่นั้นก็พอแล้ว... แค่รู้ว่าฉันรักนายก็พอแล้ว...”

“...” ดีโอโอบกอดเอวไคแน่น ยิ่งกว่าเสียใจที่ได้ยิน “ฉันขอโทษจริงๆ”

“ขอโทษฉันทำไม?”

“ฉันขอโทษ... ที่ฉัน... คงจะรักนายไปแล้ว...” เสียงสะอื้นที่กล่าวบอกผ่านความรู้สึกของหัวใจ

“เด็กโง่... จะมาขอโทษทำไมกัน?” ไคเผยยิ้มกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่ดีโอบอก

“ไม่รู้... ฉันแค่อยากขอโทษนาย...” ดีโอเอ่ยอีกครั้ง และเสียงสะอื้นนั้นดูจะหนักกว่าเดิม ราวกับเด็กน้อยที่ร้องไห้

“ฉันควรจะดีใจใช่ไหมที่นายบอกว่ารัก... แต่มันติดตรงที่นายเอาแต่ขอโทษและร้องไห้แบบนี้ เหมือนกับว่าฉันบังคับนายเลยนะ”

“ก็มันซึ้งนี่! ตลอดชีวิตของฉันไม่เคยคิดจริงๆ ว่าจะมีใครคนหนึ่งที่มารักฉันแบบนี้... แล้วที่ขอโทษไป เพราะอยากจะขอโทษที่ทำให้นายรอ...”

“ถ้าอย่างนั้นก็พูดว่าขอโทษฉันสัก 100 ครั้งสิ” ไคแกล้งหยอกดีโอเล่น

“ฉันขอโทษ... ขอโทษ... ขอโทษ... ขอโทษ...” แต่ดีโอกลับพูดออกมาจริงๆ “ขอโทษ... ขอโทษ...”

“ฉันพูดเล่น!

“แต่ว่าฉันอยากพูดมันจริงๆ ฉันขอโทษ...”

ขณะนั้นเองที่ดีโอยังคงร้องไห้และพูดคำว่าขอโทษ ไคก้มใบหน้าลงจุมพิตบนปากอิ่มเบาๆ เพียงเสี้ยววินาที ทำให้ดีโอหยุดทุกอย่าง มองใบหน้าคนที่จูบตนนิ่ง

“นายไม่ผิดอะไรเลย ทำไมถึงต้องพูดว่าขอโทษ ที่ฉันรอน่ะฉันไม่เคยรู้สึกเหนื่อยหรือท้อเลยด้วยซ้ำ ยิ่งรอก็ยิ่งทำให้รู้ว่านายมีค่ากับฉันมากแค่ไหน?”

ดีโอได้แต่มองใบหน้าชายคนที่รักเค้าอย่างไม่ละสายตา ก่อนที่จะยืดตัวสวมกอดคอไค เอียงใบหน้ากดจูบชายผู้นั้นอย่างไม่ขัดเขิน เพราะเสียงของหัวใจที่ร่ำร้องจนร่างกายต้องยอมทำตาม ยามที่คำว่ารักเข้ามาครอบงำหัวใจที่เคยเปราะบางดวงนี้ ต่อจากนี้ไปไม่ต้องหนีที่จะรักไคอีกแล้ว

ไคกำชับเอวชายร่างเล็กแน่น ตอบรับจูบหวานที่ประทับบนริมฝีปากของตนในยามค่ำคืนนี้ที่แสนวิเศษ แม้จะมีเรื่องที่ผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังมีเรื่องที่ดีเกิดขึ้น แม้ว่าจะรักดีโอมานานเพียงใด แต่จากนี้ไปคงเป็นจุดเริ่มของคำว่า “เรา” ระหว่างไคกับดีโอ

“ฮึฮื่ม!!” ในขณะนั้นเองมีเสียงกระแอมกระไอแทรกขึ้นขัดบรรยากาศแสนหวานระหว่างไคและดีโอ

จนดีโอและไคต่างหยุดชะงัก ใบหน้าของทั้งสองหันมองไปทางต้นเสียง พบเถาที่ยืนกอดอกมองพวกเค้าทั้งสองนิ่ง และแบคฮยอนที่ยิ้มกว้างมาให้พวกเค้า

“จูบกันแล้ว! ^w^” แบคฮยอนแกล้งแซวเล่น

O_O!” ดีโอเบิกตาโต ทั้งอายทั้งเขินที่มีคนเห็น ยิ่งเขินหนักเมื่อหันไปมองใบหน้าไค “O///O” เค้าเดินหนีออกไปเสียดื้อๆ โดยไม่พูดล่ำลาสักคำ

“ดีโอ!” แบคฮยอนตะโกนเรียกชื่อเพื่อนตนทันที “เค้าเป็นอะไรไป?”

“ก็นายไปแกล้งแซวแบบนั้นจะไม่ให้อายได้ไง” เถากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“นายจะมาโทษฉันคนเดียวก็ไม่ถูก ไม่ใช่เพราะนายหรอกหรอที่ขับรถผ่านมา เห็นสองคนนี้คุยกันอยู่ แล้วอยากจะรู้ขึ้นมาว่าเค้าคุยอะไรกัน!” แบคฮยอนเถียงกลับ

“แล้วพวกนายจะมาเถียงกันทำไมไม่ทราบ?” ไคเอ่ยถามแทรกขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

“ก็...” แบคฮยอนที่อยากจะพูดต่อก็ต้องหยุด เมื่อไม่รู้ว่าจะมาเถียงกับเถาเพื่ออะไร

“ปีหน้านายจะลงประกวดคิงอีกไหม?” เถามองหน้าไค พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ทำไม?” ไคย้อนถาม

“ปีหน้าฉันจะลงประกวด! หากมีนายเป็นคู่แข่งคงสนุกน่าดู” เถากล่าว

“ก็ดีเหมือนกัน” ไคยกยิ้มที่มุมปาก ตกลงรับลงประกวดคิงครั้งที่สอง เพื่อแข่งขันกับเถา

“ถะ... ถะ... เถา...” ระหว่างที่เถาและไคกำลังประกาศศึกเพื่อชิงตำแหน่งคิงอยู่นั้น เสียงจากชายตัวเล็กเอ่ยเรียกด้วยความสั่นเทา

“...” เถาหันไปมองแบคฮยอนที่เรียกตน ต้องพบว่าชายตัวเล็กนั้นกำลังถูกล็อคคอโดยชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ที่เค้าเองรู้จักเป็นอย่างดี “นี่แก... ปล่อยหมอนั่นเดี๋ยวนี้นะ!” เถาเอ่ยสั่งเสียงแข็ง ชักสีหน้าไม่พอใจ

“โอ๊ะๆ จำกันได้ด้วยหรอฮ่ะ? นึกว่าลืมกันไปแล้วเสียงอีกนะ” ชายร่างใหญ่กล่าวบอกทั้งรอยยิ้มที่มีเลศนัย “ว่าไงหนุ่มน้อย ไหนบอกว่าไม่รู้จักมันไง แล้วทำไมวันนี้ถึงมาอยู่ด้วยกันได้ล่ะ? โกหกแบบนี้เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ โดนไปครั้งที่แล้วสงสัยคงน้อยไปหน่อยมั้ง?” เค้าเอ่ยถาม พลางล็อคคอแบคฮยอนแน่นกว่าเดิม

“ครั้งที่แล้ว...” เถาเอ่ยย้ำตาม พลางนึกไปถึงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แบคฮยอนที่เคยมีบาดแผลผกช้ำ “ตกลงว่าบาดแผลกับรอยช้ำพวกนั้น ไอ้หมอนี่มันทำนายใช่ไหม?” เถาถามแบคฮยอนด้วยเสียงที่โกรธมาก

“อ๋อ! นี่ไม่ได้มาบอกกันหรอกหรอ? ฮ่าๆ โธ่! สงสัยจะไม่รู้จักกันจริงๆ” ชายร่างใหญ่กล่าว

“...” เถากำมือแน่น “จะปล่อยหมอนี่ดีๆ หรือว่าต้องการจะปล่อยโดยที่ไม่มีลมหายใจ!” ใจเริ่มคุ้นเคืองที่ถูกปิดบังความจริงจากแบคฮยอน

“แน่นอน! หากว่าวันนี้ฉันจะได้เอาคืนทุกอย่างที่แกทำไว้” ชายร่างใหญ่กล่าว

“ได้! จะแก้แค้นเรื่องไหนก็ว่ามา เรื่องที่สะสมมานานเป็นปีจะได้จบลงเสียที” เถากล่าว

“...” แต่ครั้นยามที่แบคฮยอนได้ยินถึงกับนิ่งไป คำที่สะดุดใจคือคำว่าเป็นปี ทั้งที่เถาความจำเสื่อมมาไม่นาน หากเป็นดั่งสิ่งที่ตนคิดได้ตอนนี้คือ... เถาโกหกตนมาตลอดเวลา

“ฮึๆ วันนี้ฉันจะไม่ปล่อยแกให้ปากดีอีกต่อไป...” ชายร่างใหญ่ปล่อยแขนออกจากคอแบคฮยอน เดินดุ่มๆ ไปทางเถา จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

เถาเดินพุ่งเข้าไปหาชายร่างใหญ่พร้อมกำมัดซัดเข้าที่ใบหน้า แรกกันไปคนละมัดจนเลือดกบปาก ต่างคนต่างไม่ยอม เถาต่อสู้โดยลืมไปทุกอย่างว่าตรงนี้ยังมีแบคฮยอนอยู่

“พี่เป็นอะไรไป?” ไคเดินเข้าไปหาแบคฮยอนแล้วถามไถ่

“เค้า... โกหกฉัน... โกหกกันมาตลอด... ทั้งที่เคยสงสัย แต่ก็ยังเชื่อใจ สุดท้าย... ก็มีแต่คำว่าโกหก...” ชายตัวเล็กกล่าวบอก มือสวยกำมัดแน่น คุ้นเคืองเมื่อรู้ว่าโดนหลอก

“พี่... อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก ควรฟังเถาอธิบายก่อนนะ” ไคกล่าว

“ฮึ! มันก็จริง” แบคฮยอนยกยิ้มเมื่อกล่าวตอบ หันไปมองเถาที่กำลังสู้กับชายร่างใหญ่

“นั่นพี่จะทำอะไร?” ไคมองตามแบคฮยอนที่กำลังเดินไปคว้าท่อนไม้ริมทางขึ้นมา แล้วเดินตรงไปทางชายร่างใหญ่ “พี่แบคฮยอน!” ไครีบวิ่งตามไปห้าม ก่อนที่แบคฮยอนจะทำอะไรลงไป

อั๊ก!

ไม่ทันที่ไคจะเข้ามาห้ามทัน แบคฮยอนออกแรงฟาดท่อนไม้ลงบนหลังชายร่างใหญ่เต็มแรง จนชายผู้นั้นเซล้มไปกองกับพื้น

“แบคฮยอน...” เถาเอ่ยเรียกชื่อชายตัวเล็กเสียงแผ่ว ดวงตาคมมองดูสีหน้าแบคฮยอนที่ผิดแปลกไป

“เก่งนักใช่ไหม?” ชายร่างใหญ่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เค้าลุกขึ้นมาแล้วยกขาถีบเข้าที่หน้าท้องชายร่างเล็กเต็มแรง ทำให้แบคฮยอนทรุดตัวลงนอนกับพื้นเพราะความจุก

“พี่แบคฮยอน!!” ไคเอ่ยเรียกแบคฮยอนด้วยความตกใจ รีบเข้าไปดูอาการชายตัวเล็ก

เถาถึงกับอึ้งที่เห็นแบคฮยอนถูกทำร้าย สติที่เลือนหายวิ่งไปเข้าซัดต่อยร่างกายชายร่างใหญ่โดยไม่หยุดยั้ง แม้ทั้งสองจะสู้อย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ชายร่างใหญ่กลับค่อยๆ หมดแรง พลาดท่าเสียหลักล้ม เถาจึงยกเท้าเตะเข้าที่ใบหน้าชายร่างใหญ่จนหมดสติไปในที่สุด

“แบคฮยอน” เมื่อสิ้นสุดการต่อสู้ เถารีบวิ่งเข้าไปหาแบคฮยอนที่ไคพยุงตัวเอาไว้

“...” แบคฮยอนหลบใบหน้าไปทางอื่น ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงกับเถา

“เจ็บมากไหม?” เถาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เดี๋ยวฉันจะพาเค้าไปรักษาเอง” เค้าบอกกับไค ก่อนจะคว้าชายตัวเล็กมาพยุงไว้

“เดี๋ยว!” ไคเอ่ยเรียกเถาไว้ขณะที่กำลังจะกลับไปที่รถยนต์

“...” เถาหันกลับไปมองไคที่เดินมาหาตน

“ตอนนี้พี่แบคฮยอนเค้าไม่ได้เจ็บแค่ร่างกาย ภายในใจก็ช้ำไม่แพ้กัน หากว่านายมีอะไรที่เก็บไว้ ก็รีบบอกพี่เค้าไป แม้ว่า... จะสายไปแล้ว” ไคกล่าวบอกเป็นนัยๆ หวังเพียงเถาจะเข้าใจ “รีบพาพี่เค้าไปหาหมอเถอะ”

“อืม!” เถาพยักหน้ารับ เค้าแทบไม่ได้สนใจฟังในสิ่งที่ไคบอกเลย เพราะห่วงแต่แบคฮยอน

เถาขับรถพาแบคฮยอนไปคลินิกใกล้ๆ เพราะกลัวว่าชายตัวเล็กจะเจ็บมาก ขณะที่เค้ารอหมออยู่นั้นก็ได้แต่มองดูประตูหน้าห้องรักษา

“ขอโทษนะค่ะ! คุณเองก็ควรรักษาแผลบนใบหน้านะ” ผู้ช่วยหมอบอกเถาเมื่อเห็นรอยช้ำและเลือดบนใบหน้า

“ผมไม่เป็นอะไรหรอก!” เถาตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ

“แต่ว่า...” ผู้ช่วยพยาบาลพยายามที่จะรักษาเถา

“แบคฮยอน!” เถาเห็นแบคฮยอนเดินออกมาจากห้องตรวจ ก็รีบเดินไปพยุงตัวไว้ “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“...” แบคฮยอนส่ายหน้าเพียงเล็กน้อย

“เค้าถูกทำร้ายที่หน้าท้องจึงทำให้เกิดรอยเขียวช้ำ แต่ไม่มากนัก หมอจะออกยาให้นะครับ วันนี้กลับไปก็รีบทานยา พรุ่งนี้จะได้อาการทุเลาลง” หมอกล่าวบอกขณะที่เดินตามแบคฮยอนออกมา

“ขอบคุณครับ” เถาเอ่ยบอกขอบคุณ

จากนั้นเถาก็จัดการทุกอย่าง โดยที่แบคฮยอนนั่งรออยู่อย่างเงียบๆ เค้ามองเถาไม่ละสายตา แม้กระทั้งผ่านไปหลายนาที ขณะที่พวกเค้ากำลังกลับหอพัก

“นายปวดท้องมากใช่ไหม? ถึงไม่พูดอะไรเลย” เถาเอ่ยถาม พลางแลสายตามองแบคฮยอน

“...” แบคฮยอนยังคงเงียบ ไม่ตอบคำถามใดๆ จนเกิดอึดอัดใจมากเสียจนต้องเอ่ยออกมา “เถา... จนตอนนี้นายมีอะไรปิดบังฉันไหม?”

“ฮะ?” เถาหันไปมองหน้าแบคฮยอนที่กล่าวถามมา “อะไรปิดบังหรอ? ฉันจะมีอะไรปิดบังนายทำไม?” เค้าตอบออกไปโดยลืมเรื่องที่ตัวเองโกหกแบคฮยอน

“อย่างนั้นหรอ?” แบคฮยอนที่พยายามจะเปิดโอกาสให้เถาได้บอกเรื่องที่เถาโกหกตน แต่สิ่งที่ได้ยินนั้นมันทำให้เค้าผิดหวังมาก “ฉันถามนายอีกครั้งได้ไหม? ว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน?”

เอี๊ยด!!

“...” เถาเลี้ยวรถยนต์เข้าริมทางแล้วเหยียบเบรคในทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ “ทำไม?” ย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ

“นายเคยเห็นฉันเป็นคนรักบ้างไหม? ลองคิดดูสิ! หากวันหนึ่งนายรู้ว่าฉันกำลังโกหกนายมาโดยตลอดนายจะทำอย่างไร?”

“นายกำลังพูดอะไร?” เถาเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี แต่ก็ย้อนถามกลับไปอีกครั้ง

“นายจะโกหกเรื่องความจำเสื่อมไปถึงเมื่อไร!!” แบคฮยอนตะคอกใส่เถาเสียงดัง เพราะความโกรธ “สนุกมากนักใช่ไหม?”

“ฉัน... ฉันขอโทษที่โกหกนาย...” เถาถึงกลับชะงักที่แบคฮยอนพูดเรื่องที่ตนโกหกออกมา “แต่ว่าฉันพยายามที่จะบอกนายแล้ว เพราะว่าความกลัว... กลัวว่านายจะโกรธ!” เค้ากล่าวอธิบายเสริม

“แล้วหากฉันรู้เองแบบนี้ นายไม่คิดว่าฉันจะโกรธใช่ไหม? นายเคยรักฉันบ้างหรือเปล่า? หรือแค่จะคบกันไปวันๆ แค่คบสนุกๆ ต้องใช้เสียใจกันไปถึงเท่าไรถึงจะพอ!

“มันไม่ใช่อย่างนั้น! หากฉันไม่รักแล้วจะมาคบกับนายทำไม? ถึงชีวิตฉันจะดูเสเพล แต่ไม่เคยรักนายเล่นๆ เลยสักครั้งนะ!

“แล้วนี่มันอะไรล่ะ!!” แบคฮยอนตะคอกกลับเสียงดังอีกครั้ง ก่อนจะข่มใจให้เย็นลง “ฉัน... ฉันคิดว่าเรา...”

“อย่าพูดอะไรที่เลวร้ายออกมา เพราะมันจะเป็นการสร้างกำแพงกลั้นระหว่างเราสองคน” เถามองแบคฮยอน ก่อนเอ่ยขอร้อง เพราะกลัวว่าแบคฮยอนจะตัดขาด

“เรา... เราสองคน... ลองทบทวนกันอีกครั้งจะดีไหม? เรามันต่างกันตั้งแต่เริ่มต้น บางทีหากเราคิดให้ดีกว่านี้อาจจะรู้ว่า... เราไม่ควรพบกันตั้งแต่แรกเลย...” แบคฮยอนเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเฉยชา แต่หากข้างในเจ็บช้ำเจียนตาย

“แบคฮยอน...” ชายดวงตาคมทำได้เพียงเอ่ยชื่อชายตัวเล็กที่บอกตนให้ทบทวน

“ตอนนี้ฉันอยากกลับห้องแล้ว นายจะสะดวกใจไปส่งฉันไหม?” แบคฮยอนถามราวกับเถาไม่ใช่คนคุ้นเคย

เถามองชายร่างเล็กที่เฉยชาแล้วทำให้เจ็บปวดมาก น้ำตาที่ไม่เคยไหลมานานกับต้องมารินไหลเพราะแบคฮยอน คนที่กำลังจะตีห่างจากตน หากไม่โกหก ก็คงไม่มีนาทีที่แสนเจ็บปวดแบบนี้ เค้าขับรถออกสู่ถนนใหญ่อีกครั้ง เพื่อไปส่งชายตัวเล็กที่นั่งเงียบตลอดทาง จนกระทั่งถึงหอพัก

“ขอบใจนะ” แบคฮยอนกล่าวบอก ก่อนจะออกมาจากรถยนต์ แล้วเดินตรงเข้าหอพัก โดยไม่หันกลับไปมองเถาเลยสักครั้ง

“แบคฮยอน!” จนชายดวงตาคมต้องเอ่ยเรียก

“...” แบคฮยอนหยุดเดิน แต่ไม่หันกลับไปมอง

“ฉันรู้ว่าการโกหกเป็นสิ่งที่นายเกลียด! แต่ว่าฉันไม่เคยโกหกว่ารักนาย จากวันนั้นจนถึงนาทีนี้ ทุกนาทีฉันมีแต่นาย ต่อให้นายบอกว่าเราควรทบทวนกันใหม่ แต่คำตอบของฉันมันก็เหมือนเดิม... ว่าฉันรักนาย...” เถาตะโกนบอกออกไป น้ำตากลับมาไหลโดยไม่รู้ตัว

แบคฮยอนฟังจนจบประโยค ก็เดินเข้าไปในหอพักราวกับไม่เกิดอะไรขึ้น เพียงแค่พ้นจากสายตาเถา ร่างกายก็ทรุดลงเมื่อเจ็บปวด ในใจได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมไม่ให้อภัยเถา แต่ว่าเพราะยิ่งรักมากเท่าไร หัวใจก็ยิ่งโกรธและผิดหวังที่ถูกหลอกมาโดยตลอดเท่านั้น บางทีรักนี้คงต้องปล่อยไป หรือคอยให้เวลารักษาใจของเค้าให้หายดี...

 

อีกด้านหนึ่งของค่ำคืน ณ สระน้ำหลังมหาวิทยาลัยแพลนนิท เซฮุนรีบมาหาลู่ฮานตามที่ได้นัดหมายกันไว้หลังเลิกงานประกวดคิง ในที่ตรงนี้มีแสงสว่างน้อยมากจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น เค้าพยายามจะมองหาลู่ฮาน

“ลู่ฮาน... ลู่ฮาน...” เซฮุนเอ่ยเรียกชื่อชายร่างบาง

“...” แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ

“ลู่ฮาน... ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่ ลู่ฮาน!” เซฮุนเริ่มขมวดคิ้วหน้าบึ้งที่ลู่ฮานไม่ยอมออกมา ทั้งที่เค้าจำกลิ่นน้ำหอมของลู่ฮานที่ใช้เป็นประจำได้

นาทีนั้นเองมีเงาตะคุ่มๆ มาจากด้านหลังเซฮุน เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนใกล้เซฮุน ยกมือขึ้นสะกิดไหล่สองสามครั้ง เซฮุนหันหลังกลับมามอง

“แบร๊!!” ลู่ฮานแกล้งเปล่งเสียง พร้อมเปิดไฟฉายส่องหน้าตัวเอง เพื่อแกล้งหลอกผีเซฮุน

\(O{}O)/! อ๊า!!” เซฮุนร้องลั่นเพราะความตกใจ

“ฮ่าๆๆ” ลู่ฮานหัวเราะร่าที่แกล้งเซฮุนได้

- -^ นี่นาย!” เซฮุนถึงกลับเสียฟอร์มที่โดนลู่ฮานแกล้ง “ให้ฉันมานี่มีอะไร?” เค้ารีบถามเปลี่ยนเรื่องทันที

“ฮ่าๆ งอนหรอ?” ลู่ฮานถามพร้อมทำใบหน้าน่ารักใส่ “โอ๋ๆ ไม่เอาน่า! หายงอนนะ! มีอะไรจะให้ดูด้วยแหละ”

“อะไร?” เซฮุนถามอย่างสนอกสนใจ เค้ามองใบหน้าสวยของชายร่างบางที่ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์จนหน้ามันเขี้ยว “หยุดยิ้มแบบนี้เหอะ! เดี๋ยวฉันอดใจไม่ไหวแล้วจะยุ่งนะ”


 

................................................................,,

KongJu_Pink >> ผลประกวดคิงออกมาแล้ว! หลายคนคงคิดกันถูก

แต่ไรท์เตอร์เข้าใจว่าหลายคนก็เชียร์เซฮุน และไคเหมือนกัน!

ผลไม่ออกมาเป็นอย่างที่ใจคิดก็อย่าเพิ่งเลิกอ่านฟิคเรื่องนี้นะจ๊ะ T^T

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้น โหวต วิจารณ์ กันด้วยนะค่ะ


ปล. ตอนหน้า THE END แล้วจ้า!!

ปล. อีกไม่กี่วันจะเปิดเรื่องใหม่แล้วนะจ๊ะ! จุ๊บๆ
 
ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ ครบ 80 คอมเม้นอัพ!!

 
 
แจ้งเรื่องการรวมเล่มค่า!! >>
http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=504256&chapter=23
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7572 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:32
    ซึ้งงงงรักกันตลอดไป
    #7,572
    0
  2. #7502 after Y (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 08:14
    อาเฮียทำซึ้งขอยอลเป็นควีน อย่างกับขอแต่งงานเลยทีเดียว โอ้ยยยฟินเลย คู่ไคนี้ก็ฟินไปอีก ดีโอเข้าใจแล้ว มีจูบตอบคล้องคอด้วย อร้ายยยยย ดีนะอยู่ริมทางถ้าอยู่บนห้องล่ะก็คงมีต่อกันอีกยาวเลย (^////^ หื่นอีดแหละ 55555) น่าห่วงคู่เทาแบค คืนดีกันให้ได้นะ เทาอย่าท้อนะ ถ้ารักมากก็สู้ต่อไป
    #7,502
    0
  3. #7361 lulu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:33
    เสียใจอะ ฮุนไม่ได้เป็นคิง แต่ไม่เป็นไร ของแค่ฮุนฮานรักกันหวานกันก็พอแล้ว กริ๊ดดดเขินอะ ลู่น่ารักอะ อยากให้ลู่เป็นควีนอะ เศร้าเลย อุสาโหลด ฮุน แต่จะอ่านจนจบนะ
    #7,361
    0
  4. #7307 rain&snow (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 01:04
    เย้ คริสยอลเป็นคิงและควีนซะที
    #7,307
    0
  5. #7279 Siry (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 08:06
    ร้องไห้เพราะคำพูดเซฮุนนน โคตรซึ้ง
    #7,279
    0
  6. #7227 pemika2543 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 19:53
    จบเเล้ว ฟินสุดๆ ขอบคุณมานะค่ะที่เขียน ฟิคดีดีเเบบนี้ให้อ่าน เเล้วจะติดตามผลงานเรื่องต่อๆไปนะค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะค่ะ
    #7,227
    0
  7. #7135 Milin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:31
    คริสยอล ฟิน~ ไคโด้ น่ารักจริงๆเบย
    #7,135
    0
  8. #7031 ParkMeple (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 23:22
    ตอนนี้เค้าหินกันไป3คู่แล้ว คริสยอล ไคโด้ ฮุนฮาน แล้วเถาแบคคือไร แบคช็อคอย่างแรง เราเข้าเข้าใจอารมณ์คนโดนโกหกแล้วรู้ความจริงนะ มันเจ็บมากเลย
    #7,031
    0
  9. #6992 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 22:10
    เทาน่าจะบอกแบคตั้งแต่คบกันแล้วนะ



    ลู่จะเอาไรให้ฮุนดูอ่ะ!!!
    #6,992
    0
  10. #6930 Mermaidtears (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 23:04
    กำจบคู่นั้นทะเลาะคู่นี้ น้ำตาแตกแล้วนะฮือๆๆๆ
    #6,930
    0
  11. #6840 odroro (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:50
    ฟินสุดยอด คริสกับชานยอลทำเอาต่อมฟินกระจายเลยค่าา
    #6,840
    0
  12. #6775 Fafannie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 14:09
    เซฮุนอ่าาา อย่าปล้ำลู่ห่านนะ อิ้อิ้ ลุ้นคู่แบคเทาอยู่น้าาาาา
    #6,775
    0
  13. #6722 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:50
    เดี๋ยวนะ คู่อื่นเขาก็โอแล้ว เหลือแค่คู่เธอ อย่ามาทำให้ฉันต้องลุ้นได้ไหมย่ะ แบคกี้
    #6,722
    0
  14. #6688 Minni Baby (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 03:40
    คริสยอลทำคนอ่านฟินตัวจะแตกแล้ว>///< ส่วนแบคให้อภัยเทาเถอะนะพรีส~~
    #6,688
    0
  15. #6647 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:44
    เขิน ฟิน โอ้ย ตายแป๊บ
    #6,647
    0
  16. #6577 MILKSEOB (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 15:27
    เทาแบคคค ...
    #6,577
    0
  17. #6542 โรมินิค (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:45
    จบแล้วสินะ เรา ติดตาม นิยายเรื่องนี้ดีมากๆๆเลยละขอบคุณทีามีผลงานดีๆไห้อ่านนะคะ
    #6,542
    0
  18. #6480 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 11:46
    ฟินนนนนนนนนนนนทุกคู่เลย เหลืออยู่คู่เดียว เทาแบค แบคฮยอนยกโทษให้เทาเถอะ แล้วลู่หานทำไรเนี่ย5555
    #6,480
    0
  19. #6434 Tao Tao EXO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 20:40
    คู่อื่นเค้าลงตัวกันหมดแล้ว เท่แบคเนี้ยจะดราม่าทำไมไม่ทราบเทาน้าไม่น่าหลอกแบคเลยงอนไรท์แล้วชิ#เก่งจริงไรท์เตอร์....
    #6,434
    0
  20. #6395 fah_parrotsehun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 18:17
    อร๊ายยยย ซึ้งแทนยอลอ่า คริสน่ารักมากจิงๆ
    แบคหายโกรธเทาเหอะ นะๆๆๆ

    #6,395
    0
  21. #6312 ลายจุด (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:51
    แบคจะให้อภัยเทาไหมนะ ให้อยู่แล้วแหละ 55555555
    #6,312
    0
  22. #6278 Puparipay (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 12:24
    เทาแบคเริ่มดราม่า
    #6,278
    0
  23. #6247 sbater (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 14:37
    เขินแทนยอลเลยวุ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ไคโด้ละมุนตลอดดด
    #6,247
    0
  24. #6115 HUNHAN 'iissue :)) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 02:34
    ไคโด้ฟินไปอีกคู่ ><
    เทาแบค ดราม่าซะงั้น TT
    อาลู่แกล้งหลอกผี น่ารักเกิน

    #6,115
    0
  25. #6069 mikana (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 13:37
    ไรท์เตอร์~~~ TT^TT ดราม่าโคตร!! ร้องไห้หลายตอนเลยขอบอก!! ฮุนฮาน = น่ารัก + อ่านแล้วฟินชุ่มชื่นใจฝุดๆ >< ไคโด้ = น่ารัก -//- (บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก -.-) คริสยอล = ร้องไห้!! แต่น่ารักจัง -///- เทาแบค = ...(โปรดติดตามตอนต่อไป ? ) #ส่วนคู่อื่นๆ...โปรดติดตามตอนต่อไป (??) ป.ล. ไรท์เตอร์เก่งมากๆๆๆๆๆๆ สู้ต่อไปนะคะ เพื่อนักอ่านอย่างเราๆ ป.ล.2 รักไรท์จัง จุ๊บ~!! >3<
    #6,069
    0