[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 28 : PLANETS HISTORY :: FINALLY THE KING NO.9 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 พ.ค. 56

26

FINALLY THE KING NO.9

เพียงได้ยินคำว่ารักจากชายร่างสูง พาลทำให้ร่างกายทรุดตัวลง เสียงสะอื้นร่ำไห้ไม่ยอมหยุด มือเรียวยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ดวงตาได้แต่ก้มมองที่พื้น คำว่ารักคำนี้ทำให้ต้องร้องไห้มากกว่าเดิม

“อย่าร้องไห้อีกเลยนะ...” คริสเอ่ยบอกพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มใส ก่อนเลื่อนมือขึ้นปัดเส้นผมที่บดบังใบหน้าชานยอล “ขอโทษที่ทำทุกอย่างไปโดยที่ไม่ได้คิดถึงนายเลย... ขอโทษที่ฉันทำให้หัวใจของนายต้องเจ็บปวด... ฉันขอโทษจริงๆ”

“หยุดพูดว่าขอโทษเสียที...” ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆ แลมองใบหน้าชายร่างสูง กล่าวห้ามเสียงสั่น “คำขอโทษและคำว่ารักของนาย... รู้ไหมว่าเมื่อได้ยินมันบีบหัวใจของฉันมากแค่ไหน...”

“...” คริสมองใบหน้าชานยอลที่กำลังพร่ำบอก มืออุ่นวางสัมผัสแก้มนุ่ม “ฉันจะไม่ขอให้นายให้อภัย... แต่ฉันขอแค่ให้ฉันได้ดูแลนาย... หัวใจของนาย... จนถึงวินาทีสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน...”

“...” สิ้นประโยคจากชายร่างสูง ครั้นต้องทำให้ชานยอลหยุด หยุดทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว เพียงสบดวงตาของคริสแล้วรู้สึกใจสั่นเพราะความกลัว “จนวินาทีสุดท้าย... หมายความว่ายังไง?” เค้าเอ่ยถาม

“ฉันกำลังจะย้ายไปอยู่ที่ประเทศจีน” คริสหลบสายตาชานยอลเมื่อกล่าวตอบ

“อะไรนะ?” ชานยอลย้อนถามอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่คริสกลับเงียบไม่ยอมตอบเป็นครั้งที่สอง “นายพูดว่าอะไร? คริส! นายพูดว่าอะไร? เพราะอะไรกัน... ทำไมฉันต้องเจ็บอยู่แบบนี้ นายเก่งมากจริงๆ ที่ทำให้ฉันเจ็บปวดร้องไห้ได้มากมายถึงเพียงนี้...”

“...” คริสแลสายตามองชานยอลอีกครั้ง

“แบบนี้ใช่ไหมที่นายต้องการจากฉันไป? ไม่สนใจ ไม่แคร์ความรู้สึก และเย็นชาใส่กันน่ะ?” ชานยอลเอ่ยถาม

“...” มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ

“นายทำให้ฉันวุ่นวายใจไปหมดแล้ว... หากจะต้องจากกันแล้วทำไมต้องทำแบบนั้น หัวใจฉันมันก็มีความรู้สึกนะ”

“เพราะอย่างนี้ฉันถึงอยากอยู่กับนายจนวันสุดท้าย...”

“แต่เราไม่ได้ตายจากกันนะ!!” ชานยอลตะคอกใส่คริส “ทำไมจะต้องใช้คำว่าวันสุดท้าย! วินาทีสุดท้ายด้วยเล่า!! นายมันบ้าจริงๆ จะย้ายก็ย้ายไปสิ แล้วจะมาบอกให้ฉันเลิกวุ่นวายกับนายทำไม อยู่ห่างกันแล้วรักกันไม่ได้อย่างนั้นหรอ?”

“ฉัน...” คริสมองชายตรงหน้าที่ต่อว่าตนทั้งน้ำตา ก่อนจะยิ้มเล็กๆ “นายร้องไห้เก่งจัง...”

“ฉันร้องไห้ก็เพราะนายนั่นแหละ! ร้องไห้จนมันจะไม่มีน้ำตาอยู่แล้ว ตั้งแต่วันที่นายจากไปจนถึงตอนนี้... ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะต้องมาร้องไห้ให้กับนาย...” แม้ว่าปากจะต่อว่าไป แต่กลับในหัวใจเค้ามันรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกที่ได้รู้ความจริงจากคริส

“ก็ขอโทษแล้ว...” คริสยังคงเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุดของชานยอล

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะหยุดมันยังไง? เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงไม่ชอบร้องไห้น่ะ!” ชานยอลกล่าวพลางดึงผ้าห่มบนเตียงคริสมาซับน้ำตาและน้ำมูกของตน

“นี่นาย!!” คริสโวยวายขึ้นมาอย่างลืมตัว

“นายจะโวยวายทำไมกันเล่า...” เค้าถามด้วยเสียงสะอื้น แต่ยังคงซับน้ำตาของตนบนผ้าห่ม

เมื่อมองชานยอลผู้ชายตรงหน้าแล้ว รอยยิ้มเล็กๆ จึงเผยออกมาบนใบหน้าคริส เค้าคิดผิดไปทุกอย่าง ทำทุกอย่างจนเกือบต้องเสียชานยอล เพราะเพียงแค่ความคิดตัวเอง เค้าไม่สามารถคาดเดานิสัยชานยอลจริงๆ ได้เลยสักครั้ง

“นายบอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมต้องย้ายไปอยู่ประเทศจีนกะทันหันแบบนี้” ชานยอลหยุดน้ำตาและเสียงสะอื้นได้แล้วจึงเอ่ยถามคริสออกไปตรงๆ

“...” คริสมองตาของชานยอลนิ่ง แม้ในความคิดลังเลว่าควรบอกชานยอลดีไหมแต่เค้าเองก็ไม่ต้องการจะปิดบัง “หลังจากวันนั้น... แม่ต้องการกลับประเทศจีนเพื่อทำใจสักระยะ เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเราจึงออกเดินทางกันทันที ในเวลาตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร? ในใจก็คิดเพียงแต่ว่าทุกอย่างเป็นเพราะฉันจริงๆ หากไม่พูดไป เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้”

“...” ชานยอลนั่งรับฟังคริสอย่างตั้งใจ

“แม้ว่าพ่อจะทำเรื่องที่ผิดลงไปอย่างร้ายแรง แต่แม่ก็ไม่ขอหย่า เพราะท่านรักพ่อมากจริงๆ แค่ขอเวลาทำใจสักระยะหนึ่ง ฉันต้องการจะดูแลท่านอย่างใกล้ชิด ฉันไม่รู้ว่าเวลามันจะนานแค่ไหนที่แม่จะกลับมาเหมือนเดิม ดังนั้น... ฉันจึงไม่กล้าจะขอให้นายมารอฉัน... ฉันคิดเพียงแต่ว่าหากไม่มีฉันนายอาจจะเจอใครสักคนที่ดีพร้อมสำหรับนาย... แต่แล้วใครบางคนมาบอกฉันว่าอย่าทำร้ายนายด้วยการจากไปโดยไม่ลา และเมื่อตอนที่เห็นนายไปกับใครสักคน หัวใจฉันต้องจนมุมกับความรู้สึกแพ้... แพ้ใจตัวเอง...”

“ถ้าไม่มีใครบอกนาย นายจะกลับมาไหม? หากนายไม่เห็นว่าฉันไปกับใครสักคน นายจะยอมแพ้หัวใจตัวเองหรือเปล่า?”

“ฉันคิดว่า... ถึงไม่มีใครบอก ถึงไม่มีใครคนนั้นเข้ามาหานาย สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องแพ้หัวใจตัวเองอยู่ดี...” คริสกล่าวบอกด้วยความรู้สึกของหัวใจ “ฉันไม่สามารถลืมนายได้เลย ยิ่งได้เห็นข้อความที่นายส่งมา ยิ่งเห็นหน้าเจ้าลิงฉีกยิ้มนั้น ยิ่งห้องเราอยู่ใกล้กันแบบนี้ ฉันก็ยิ่งทรมานกับการบังคับใจตัวเอง แต่สิ่งที่เห็นทุกครั้งแล้วเจ็บเกินคำว่าทรมานคือน้ำตาใสๆ ของนาย...” ทุกวินาทีที่พร่ำบอกไป ดวงตาคริสไม่เคยละออกจากดวงตาชานยอลเลย

“...” ชานยอลไม่เอ่ยคำใด เพียงแต่ยกมือขึ้นเอื้อมไปวางสัมผัสแก้มคริสไว้เบาๆ

“...” คริสแลมองมือนี้ก่อนละสายตามองใบหน้าชานยอลอย่างสงสัย

“นายรู้สึกถึงความอุ่นบนมือของฉันไหม?”

“...” คริสพยักหน้ารับเล็กน้อย

“ฉันอยากให้นายเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจของนาย ยามใดที่เราต้องจากกันจริงๆ หากนายรู้สึกว่ากำลังท้อแท้... เหนื่อย... หรือรู้สึกหนาวในหัวใจลึกๆ ก็แค่นึกถึงความอบอุ่นจากมือของฉัน...”

“...” คริสยกขึ้นมือเพื่อกุมมือชานยอลที่สัมผัสบนแก้มของตนไว้

“ทุกอย่างที่ผ่านมามันคืออดีตไปแล้ว... ต่อให้เรื่องนั้นจะเป็นความสุขความเศร้า เจ็บปวดมากเพียงใด มันก็ย่อมเป็นอดีตมันไม่สามารถย้อนกลับมาทำร้ายเราได้ นอกจากใจของนายเองต่างหากว่าคิดถึงมันอยู่หรือเปล่า? นายน่ะชอบเก็บเรื่องราวที่เลวร้ายไว้ในใจตัวเอง มันมากเกินไปสำหรับหัวใจเพียงดวงเดียวนะ”

“ฉันรู้... ฉันพยายามทำมันทุกครั้ง แต่มันก็เหมือนฝันร้ายที่เข้ามายามที่ฉันเหงา...”

“ให้มันเป็นแบบนี้ไหม? หากนายกำลังเหงาแค่คิดถึงฉันเท่านั้นพอ... ฉันอยากอยู่เคียงข้างนายน่ะ”

“ทำไม?”

“คำตอบของฉันก็เหมือนกับที่นายบอกว่าอยากดูแลฉัน...” ชานยอลตอบพลางยกยิ้มเล็กๆ

รอยยิ้มนั้นทำเอาคริสหลุดยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ เค้าไม่รู้ว่าจะขอบคุณผู้ชายคนนี้อย่างไรดีที่เข้าใจและคอยเคียงข้างเสมอมา แม้ว่าคริสจะทำเรื่องร้ายๆ กับชานยอลมามากมาย แต่สุดท้ายชานยอลก็ยังยิ้มให้ตนด้วยความจริงใจ

“ขอบคุณนะ” สิ้นประโยคคำขอบคุณจากใจชายร่างสูง เค้าคว้าชานยอลมากอดไว้อย่างแนบแน่น

“...” แม้ว่าจะมีสีหน้าเหวอ แต่ชานยอลก็ยังโอบกอดรับชายร่างสูงเอาไว้ “ฉันถามอะไรหน่อยสิ?”

“ฮะ?”

“แล้วเรื่องประกวดคิงล่ะ? นายจะทำอย่างไร?”

“...” คริสคลายกอดออกจากชานยอล ก่อนนั่งมองคนตรงหน้าด้วยการครุ่นคิดสักครู่ “อืม... นายคิดว่าฉันควรสละสิทธิ์ดีไหม?”

“ทำไมล่ะ?” ชานยอลย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ

“เหตุผลนั้นฉันก็บอกไปแล้ว”

“แต่ว่าพรุ่งนี้นายจะต้องเข้าไปรายงานตัวก่อนถึงวันประกวดรอบสุดท้ายแล้วนะ”

“ถ้าฉันยังแข่งต่อ... หากบังเอิญว่าฉันได้เป็นคิง นายจะยอมเป็นควีนไหม?” คริสเปลี่ยนสีหน้าเข้าโหมดเจ้าเล่ห์

“...” พอได้ยินชานยอลก็แกล้งลอยหน้าลอยตา ไม่ยอมตอบแต่กลับหลุดยิ้มออกมาเสียอย่างนั้น

“ตกลงยอมเป็นควีนใช่ไหม?”

“หาว!! ฉันง่วงมากแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะ” ชานยอลเฉไฉไปเรื่องอื่น แกล้งหาววอดใหญ่ ลุกขึ้นยืนทันที

“ฮะ? นี่นาย... ปกติเวลาคนเค้าคืนดีกันแล้วต้องมีบทหวานๆ ไม่ใช่หรอ?” คริสที่นั่งงงๆ ก็เงยหน้าถาม

“บทหวานหรอ?”

“ใช่! อย่างจูบกันอะไรแบบนี้น่ะ!

“อ่อ! ขอโทษนะ! ฉันไม่ค่อยปกติเลยหวานไม่เป็น หวังว่าพรุ่งนี้นายจะไปรายงานตัวประกวดคิงรอบสุดท้ายนะ”

“ฮะ?”

“แล้วเรื่อง... ที่เราต้องจากกัน... ฉันจะไม่สนใจว่าเราจะเหลือเวลาเท่าไร แต่ฉันจะยืนอยู่ที่เดิม อยู่เคียงข้างนาย และไม่จากไปไหน...” สิ้นประโยคชานยอลได้เดินออกไปจากห้องชายร่างสูง

คริสนั่งมองกอดเข่าทั้งรอยยิ้ม คิดถึงแต่ความโง่เขลาที่เอาแต่ทำเรื่องบ้าๆ ออกไปให้ชานยอลต้องเสียน้ำตามากมาย แค่จากนี้ให้ทุ่มเทรักไปเท่านั้นพอ!

 

วันต่อมา...

ณ มหาวิทยาลัยแพลนนิท ท่ามกลางบรรยากาศสุดคึกคักเมื่อนักศึกษาผู้เข้าประกวด 19 คนสุดท้ายได้ทยอยกันเข้ามารายงานตัวก่อนวันประกวดรอบสุดท้ายในวันพรุ่งนี้ พร้อมแฟนคลับและกองเชียร์ สื่อมวลชนที่เข้ามาถ่ายภาพ พร้อมสัมภาษณ์เล็กน้อย

“ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้เตรียมพร้อมมากแค่ไหนค่ะ?” ผู้สัมภาษณ์

“ครับ!” ชายผู้ให้สัมภาษณ์ตอบสั้นๆ ยิ้มเขินๆ เพราะตื่นกล้อง “^///^

“นี่เซฮุน! ทำไมนายไม่ตอบล่ะ?” ชายร่างบางที่ยืนข้างๆ ได้สะกิดถาม

“อ่อครับ! ^///^” เซฮุนยังคงตอบเพียงสั้นๆ

- -;” สีหน้าผู้สัมภาษณ์และคณะ ต่างคิดในใจ จะไปรอดไหมเนี่ย?

“ขอบคุณครับ!” แล้วจู่ๆ เซฮุนก็กล่าวขอบคุณราวกับเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์ เค้าเดินดุ่มๆ ออกไปเสียดื้อๆ

“นี่เซฮุน!!” พอลู่ฮานเห็นก็รีบวิ่งตามไปอย่างงงๆ จนถึงตัว “นายเป็นอะไรไป?”

“คือ... เอ่อ... ฉัน... ขะ... ขะ... เขิน...” เซฮุนรู้สึกอายลึกๆ ที่จะตอบว่าตนเขินกล้อง

“เขินกล้องใช่ไหม? ฮ่าๆ ไม่อยากจะเชื่อเลย โอเซฮุน...” ลู่ฮานปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “แล้วนายเคยขึ้นเวทีที่มีกล้องมาถ่ายเยอะกว่านี้ไม่ใช่หรอ? ดูไม่เห็นจะเขินเลย?”

“ก็ถ้าบนเวทีไม่เหมือนกันการถ่ายแล้วให้สัมภาษณ์นี่นา”

- -^ มีเลือกที่จะเขินด้วย น่ารักจริงๆ” ลู่ฮานกล่าวชมพลางยื่นมือไปหยิกแก้มเซฮุนอย่างเอ็นดู

“ขอโทษนะ! ขอทางหน่อย!” เสียงขรึมจากชายร่างสูงเอ่ยบอก ขณะที่ยืนอยู่ด้านหลังเซฮุนและลู่ฮาน

“คริส!” ลู่ฮานเอ่ยเรียกชื่อชายร่างสูงอย่างประหลาดใจ

“...” ขณะที่เซฮุนขมวดคิ้วมองหน้าอย่างเอาเรื่อง

“...” จากนั้นคริสจึงมองหน้าเซฮุนกลับ พลางกอดอก พร้อมมีเรื่องทุกเวลา

“นายเองก็มารายงานตัวอย่างนั้นหรอ?” ลู่ฮานกล่าวถาม

“อืม!” คริสพยักหน้ารับอย่างหยิ่งๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่านายจะลงแข่งและไม่กลับจีนแล้วใช่ไหม?” ลู่ฮาน

“ลงประกวดก็คือเรื่องที่ฉันยังต้องการมาเสมอ ส่วนกลับประเทศจีนก็อีกเรื่อง!” คริส

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาประกวดเลยดีกว่านะ เพราะยังไงนายก็แพ้อยู่แล้ว” เซฮุนเอ่ยแทรก

“ฮึ! สงครามที่แท้จริงระหว่างฉันกับนายมันคือวันพรุ่งนี้ต่างหากล่ะ!” คริสกล่าวตอบพลางยิ้มยั่วโทสะเซฮุน

“ขอโทษนะครับ! ไม่ทราบว่าพวกคุณลืมผมไปแล้วหรอ?” เสียงจากชายอีกคนเอ่ยขึ้น ขณะเดินเข้ามาใกล้

“...” ทั้งคริส เซฮุน ลู่ฮานต่างหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น

“ไค!” เซฮุนเอ่ยชื่อเพื่อนของตนผู้เป็นคนพูดเมื่อครู่นี้

“งานนี้น่ะ! อย่าลืมไปสิว่ามีฉันอีกคนที่ได้คะแนนดีตลอด” ไคพูดทั้งรอยยิ้มอันแสนกวน

“นี่มันสงครามคนหล่อชัดๆ” สื่อมวลชนที่เดินผ่านเข้ามาได้กดถ่ายภาพคริส เซฮุน ไค ทั้งสามคนนี้ไว้ขณะที่ยืนประชันหน้ากันอยู่ โดยไม่มีใครยอมใครในการประกวด King No.9

“นั่นกองประกวดคิงไม่ใช่หรอ?” แบคฮยอนกล่าวบอกขณะที่เดินผ่านมาทางกองประกวดคิงพร้อมกับเพื่อนของตน “ดูคนเยอะแฮะ!

“อืม... คนเยอะมากจริงๆ” ชานยอลมองตามตาละห้อย ก่อนพยักหน้ารับพร้อมคำกล่าวที่เสียดายเมื่อตนไม่ได้ประกวดต่อ

“จะทำหน้าเศร้าไปทำไม? เมื่อ 1 ในนั้นก็มีคนบางคนอยากให้นายเป็นควีนอยู่แล้วน่ะ” เถากล่าวเมื่อมองใบหน้าชานยอล

“พูดอะไรของนาย? - -^” ทั้งที่เป็นความจริง ชานยอลก็แอบเขินอยู่ดีแสร้งทำเป็นไม่รู้

“นายคิดว่าปีหน้าฉันจะลงสมัครดีไหม?” เถาหันไปถามแบคฮยอนคนที่ยืนข้างกาย

“ฮะ?” แบคฮยอนขมวดคิ้วทำหน้าสงสัย เงยหน้ามองชายดวงตาคม “พูดจริงหรอ?”

“เอ้า! นายเห็นฉันชอบโกหกหรือยังไง?” เถาย้อนกลับ

“เชื่อเหอะว่านายไปไม่รอดหรอก” แบคฮยอน

“ทำไม?”

“ก็เค้าไม่เอามาเฟียมาประกวดหรอก!

-_-^” เถาเงียบ

“นายคิดว่าหมอนี้จะ...” แบคฮยอนหันไปถามชานยอล แต่ปรากฏว่าชานยอลกำลังห่างออกไปจากพวกเค้าสองคน “อ้าว! ชานยอล...” แบคฮยอนตะโกนเรียกก่อนเดินตามไป

“ดีโอ!!” สาเหตุที่ทำให้ชานยอลเดินห่างออกมาจากกลุ่มเพราะเค้าเห็นดีโอเดินดุ่มๆ มองๆ แถวกองประกวดคิงคนเดียว

O_O!” ดีโอสะดุ้งเฮือกเมื่อตกใจที่ชานยอลพบตน ทำเอาหน้าซีด เหงื่อซึม

“นายมาทำอะไรที่นี่หรือว่ามาหาไค... ใช่ไหม?” ชานยอลยิ้มกริ่มเมื่อกล่าวถาม

“อะไร... ไม่ได้มาหาไคเสียหน่อย” ขณะที่ดีโอปฏิเสธไป เค้าไม่รู้ตัวเลยว่าหน้าตัวเองแดงมากแค่ไหน

“ว่าไงเด็กชายตากลม!” เถาเดินเข้าไปทักทายดีโอพลางกอดคอแล้วมองหน้าทั้งรอยยิ้ม

“ก็บอกไม่ได้มาหาไงเล่า!” ดีโอโวยวาย

“ฮะ? ฉันยังไม่ได้ถามอะไรเลย” เถาหน้าเหวอเมื่อไม่รู้เรื่องอะไร แต่ดีโอกลับร้อนตัวเสียเอง

“แปลกๆ” แบคฮยอนยืนกอดอกเมื่อบอกไป จ้องหน้าเอาเรื่องเถาที่ไปกอดคอดีโอ

“...” พอเถาสังเกตสีหน้าแบคฮยอน ก็ต้องยกแขนตัวเองออกจากร่างกายดีโอ แล้วเดินไปยืนข้างๆ แบคฮยอน พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

“ตกลงนายมาหาไคใช่ไหม?” แบคฮยอนเอ่ยถามดีโออีกคน

“นั่นสิ! แอบมาเป็นกำลังใจให้เค้าใช่ไหมล่ะ? น่ารักจริงๆ” ชานยอลกล่าว

“เปล่าซะหน่อย” ดีโอยังคงค้านเสียงแข็ง

“จริงๆ น่ะหรอ?” เสียงชายอีกคนเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยถามพลางกอดคอดีโอ ก่อนมองหน้าด้วยดวงตาที่เจ้าเล่ห์ “ไม่ได้จะมาหาฉัน หรือมาให้กำลังใจกันจริงๆ น่ะหรอ?”

O_O!” ครั้นน้ำเสียงที่คุ้นเคยได้เอ่ยถาม ทำเอาชายตากลมต้องยืนนิ่ง

“บอกฉันมาสิว่านายมาหาฉัน... ใช่ไหม?” ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง

O///O” ดีโอหน้าแดงกล่ำ แต่ก็ยังคงยืนนิ่ง

“คริส...” ขณะนั้นเองชานยอลได้พบกับคริสที่กำลังเดินใกล้เข้ามา

“...” คริสหยุดเดิน เค้ากอดอกแล้วกวาดสายตามองผู้คนตรงหน้า ทั้งชานยอล แบคฮยอน เถา ไค และดีโอ “พวกนายมาชุมชนอะไรกัน?” เค้าเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่ง

“พวกนายมาอยู่ที่นี่กันเองหรอ?” แล้วซิ่วหมินก็เดินเข้ามาอีกคนพร้อมกับเฉิน

“คนเยอะแยะไปหมด คิดว่าจะหาไม่เจอกันเสียแล้ว” เฉินกล่าว

“แล้วซูโฮกับเลย์ล่ะ? เมื่อกี้เห็นเดินตามมาอยู่เลย” ซิ่วหมินหันหลังมองหาซูโฮและเลย์

“พวกเราอยู่ทางนี้” ซูโฮเดินจับมือมาพร้อมกับเลย์อีกทางหนึ่ง ทุกคนต่างหันมองซูโฮและเลย์ แต่กลับต้องละมองไปทางด้านหลังของสองคนนั้น เมื่อพบใครอีกสองคน

“พอดีว่าเราเดินมาจากอีกทาง ได้เจอเซฮุนกับลู่ฮานกำลังจะเดินมาทางนี้พอดี” เลย์กล่าว

“...” ทั้งที่ทุกคนในกลุ่มต่างรู้จักกันแทบทุกคน แต่นาทีนี้ต่างดูอึดอัดแปลกๆ จนกระทั่ง...

“คนพวกนี้เป็นใครกัน? เยอะแยะไปหมด” เถาเอ่ยถามแทรกขึ้นเมื่อคนกำลังสงสัย

- -^” แบคฮยอนถึงกับเซ็ง ที่เถาถามได้ไม่ดูเวลาเลยจริงๆ

“ฮัลโลเทสๆ นักศึกษาผู้ประกวดคิงทุกท่านครับ!” เสียงประกาศจากกองประกวดคิง ได้กล่าวขณะที่ทุกคนกำลังชุลมุน “หลังจากเสร็จสิ้นการรายงานตัวแล้ว วันนี้ผู้เข้าประกวดทุกคนต้องมาที่หอประชุมใหญ่ในเวลา 14.00 น. เพื่อทำการเตรียมตัวและซักซ้อมการประกวดในวันพรุ่งนี้กับการประกวดครั้งสุดท้ายที่จะเริ่มขึ้นในเวลา 18.00 น.”

สิ้นเสียงประกาศจบนักศึกษาทุกคนต่างเดินแยกย้ายออกไป และผู้เข้าประกวดก็ต้องเตรียมตัวที่จะเข้าซ้อมการประกวดครั้งสุดท้าย

14.00 น. อย่างนั้นหรอ?” ลู่ฮานกล่าวเสียงเรียบ ก่อนมองใบหน้าเซฮุน มือเล็กเอื้อมไปคว้ามือชายที่อยู่ข้างๆ ไว้

“...” เซฮุนเหลียวใบหน้ามองชายร่างบาง ก่อนละมองมือที่จับตนไว้

^ ^” ลู่ฮานเผยยิ้มบางๆ “ก่อนจะถึงเวลา 14.00 น. ไปกับฉันสักครู่ได้ไหม?”

“จะไปไหน?” เซฮุนกล่าวถาม

ลู่ฮานไม่กล่าวตอบ เค้าดึงร่างกายเซฮุนให้เดินไปพร้อมตน ผ่านทุกคนที่ยืนอยู่โดยไม่ได้สนใจว่าใครจะมองยังไง แต่กับคริสเองที่มองตามไป เค้ายกยิ้มเล็กๆ รู้สึกดีที่วันนี้ลู่ฮานมีเซฮุนอยู่ข้างๆ

“ยิ้มอะไรน่ะ?” ชานยอลมองเห็นรอยยิ้มของคริส ก็เอียงไหล่ไปชนไหล่ก่อนจะถาม ทั้งที่รู้ว่าคริสยิ้มเรื่องอะไร

“...” คริสหุบยิ้มลงทันที แลค้อนสายตาไปทางชานยอล

“ไม่รีบไปเตรียมตัวหรือไง? อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วนะ” ชานยอลถาม

“เป็นห่วงเป็นใยกันจัง น่าอิจฉาจริงๆ” ดีโอยกยิ้มแกล้งแซวคู่คริสและชานยอล

“จะไปอิจฉาเค้าทำไม?” ไคได้ยินจึงกล่าวแทรก

“ว่าแต่เมื่อไรนายจะเลิกกอดคอฉันสักที หนักนะเนี่ย!” ดีโอบ่นพลางยกแขนไคออก

“ก่อนจะลงประกวดครั้งสุดท้าย ฉันขออะไรสักอย่างสิ” ไคจ้องใบหน้าดีโอ เอ่ยขอบางอย่างด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“...” ดีโอเอียงใบหน้าเล็กน้อย หลี่สายตามองไคอย่างสงสัย “อะไร?” เค้าถามสั้น

“...” ไคไม่ตอบเอาแต่จ้องหน้าดีโอ จนกระทั่งเค้าเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ดีโออย่างกระทันจนแทบติดกัน

O{}O!

O[]O

สีหน้าของทุกคนรอบข้างต่างแตกตื่น นึกว่าไคจะจูบดีโอต่อหน้าสาธารณะชน ดีโอถึงกับยืนอึ้ง ไม่กล้าขยับตัวไปไหน ทำได้เพียงกระพริบตาปริบๆ

^ ^” ไคยกยิ้มที่มุมปาก แล้วยืนตัวตรงเลิกแกล้งดีโอ “หากพรุ่งนี้ฉันจะได้เป็นคิงหรือไม่ก็ตาม! แต่นายรู้ไว้นะว่าฉันจะไม่เลือกใครให้มายืนเคียงข้างฉันนอกจากนาย... แล้วเจอกันวันพรุ่งนี้นะ” สิ้นประโยคไคเดินห่างออกไปไกล

“...” ดีโอยืนมองคนที่เดินห่างออกไป ใบหน้าแดงระเรื่อบางๆ เมื่อรู้สึกขัดเขินกับคำบอกของไค

“หลงรักหมอนั้นแล้วใช่ไหมล่ะ?” เถาเดินเข้าไปใกล้ดีโอพลางกอดคออีกครั้งเมื่อเอ่ยถาม

“ฮึฮื่ม!” แบคฮยอนทำเสียงกระแอมกระไอ

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ! ถึงหมอนั่นจะหน้าเจ้าเล่ห์มากๆ แต่แววตาหมอนั่นมองแค่นายคนเดียวจริงๆ แล้ว... อ๊า! อะไรเนี่ย?” ขณะที่เถากำลังพล่ามไปเรื่อยนั้น แบคฮยอนหมดความอดทนจนต้องเข้าไปลากคอเสื้อเถาออกมาจากดีโอ

“นายนี่มัน...” แบคฮยอนหน้าบึ้งตึงและเอาเรื่องมาก

“อะไรล่ะ? ฉันทำอะไรผิด!” เถาถามเสียงแข็งโดยไม่รู้ตัว

“...” ยิ่งทำให้แบคฮยอนโกรธมากกว่าเดิม “นายนี่มัน...!!” เค้าออกแรงต่อยไปที่ท้องเถาเต็มแรง

“โอ๊ย!!” เถาร้องออกมาเพราะความจุก

“ฮึ่ย!” แบคฮยอนสะบัดหน้าเดินหนีไปทางอื่น

“เป็นอะไรของเค้ากัน?” เถายังคงงุนงง

“ไม่รู้หรือไงว่าหมอนั่นน่ะหึงนาย” ซูโฮกล่าวบอก

“ฮะ?” เถาหันไปมองซูโฮนิ่ง ก่อนจะมองตามแบคฮยอนไป “ถ้าจะหึงและเหวี่ยงขนาดนี้... น่ากลัวจริงๆ” เถาพรึมพรำคนเดียว ก่อนจะวิ่งตามไปง้อแบคฮยอน

ไม่นานนักฝูงชนก็จางไป เหลือเพียงแต่ดีโอคนเดียวที่ยังคงยืนอึ้ง เมื่อรู้สึกตัวอีกที ก็เหลียวซ้าย แลขวา ไม่พบใครนอกจากสุนัขตัวหนึ่งที่นั่งคอเอียงมองหน้าดีโอ

“มองหน้าแบบนี้หมายความว่าไง? เดี๋ยวให้ทเวจีจัดการเลยหนิ!” ดีโอพูดจบก็เดินกลับไปอีกคน

ขณะเดียวกันที่ลู่ฮานเดินจับมือพาเซฮุนมาที่หลังมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นสระน้ำกว้าง เซฮุนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนหันไปมองลู่ฮาน

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม? หรือว่า!... ไม่นะ” เซฮุนกล่าวติดตลกพร้อมยกมือทั้งสองข้างปิดบังหน้าอกตนเอง ราวกับว่าลู่ฮานจะทำมิดีมิร้ายเค้า

- -^ คำพูดแบบนั้นฉันมากกว่าที่ต้องพูด...” ลู่ฮานโต้กลับ

“ฮ่าๆ แล้วตกลงนายพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

“ก็ไม่มีอะไร... ก็แค่...” ลู่ฮานกล่าวพลางค้นหาของบางอย่างในกระเป๋ากางเกงตนเอง “อยู่นี่เอง!” เค้าหยิบเข็ดกลัดติดเนคไทขึ้นมาแล้วยื่นไปทางเซฮุน

“เข็มกลัดติดเนคไท...”

“อืม! หวังว่านายจะติดมันตอนขึ้นประกวดรอบสุดท้าย”

“ฉันยังไม่รู้เลยว่าเค้าจะให้ใส่ชุดอะไรบ้าง?”

“ก็ไม่เป็นไร แค่อยากให้นายพกติดตัวไว้ นายเห็นอักษรภาษาจีนนั่นไหม?”

“...” เซฮุนมองอักษรภาษาจีนตามที่ลู่ฮานบอก “มันแปลว่าอะไร?”

“โชคดี” ลู่ฮานตอบ “เก็บมันไว้ดีๆ นะ”

“ขอบคุณ...” เซฮุนเอ่ย เค้ากำเข็มกลัดติดเนคไทไว้แน่น “พาฉันมาที่นี่เพื่อต้องการมอบสิ่งนี้น่ะหรอ?”

“ก็ด้วยแหละ! แต่ว่า... พรุ่งนี้หลังจบการประกวดคิงแล้ว ฉันจะรอนายที่นี่”

“มีอะไรหรือเปล่า?” เซฮุนถามด้วยความสงสัย

^ ^” ลู่ฮานยิ้มกริ่มพลางส่ายหน้าเล็กน้อย “เป็นความลับ”

“เดี๋ยวนี้มีความลับแล้วหรอ?”

^ ^” ลู่ฮานยักคิ้วหนึ่งทีด้วยรอยยิ้มกวนๆ “กลับกันเถอะ!” เค้าจับเซฮุนหันหลังเมื่อบอก ก่อนจะกระโดนขี่หลัง

“อะไรเนี่ย?” เซฮุนเอ่ยถาม

“ถ้าจะให้ฉันเป็นควีนก็ต้องยอมทุกอย่าง ถึงคิงจะใหญ่แต่ควีนน่ะเหนือกว่ารู้ไหม?”

“ร้ายจริงๆ”

^ ^ ก็เพราะฉันร้ายนายเลยหลงรักไม่ใช่หรอ?”

“ฮึ! ^ ^” เซฮุนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเมื่อเจอประโยคนี้ของลู่ฮานเข้าไป จนต้องจำยอมพาร่างบางขี่หลังเดินกลับหอพักด้วยกัน

 

แล้วเข็มนาฬิกาแห่งเวลาก็เดินหมุนผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันใหม่ผ่านเข้ามา เวทีแห่งการประกวดคิงเสร็จสิ้น การซ้อมครั้งสุดท้ายจบลง ผู้คนมากมายทยอยเข้าหอประชุมใหญ่ ร่วมถึงสื่อต่างๆ มากมายที่นั่งเรียงรายอยู่แถวหน้า แล้วในตอนนี้เวลา 18.00 น.

เสียงดนตรีดังขึ้นเพื่อเป็นการเริ่มงานประกวดคิง แสงไฟทุกดวงปิดลง เหลือเพียงแต่แสงไฟที่สาดส่องบนเวที ผ้าม่านสีแดงค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ หลังผ้าม่านนั้นคือผู้เข้าประกวดคิงทุกคน เสียงปรบมือดังกระฮึ่มหอประชุม ครั้นผ้าม่านหยุดเคลื่อนไหว ชายผู้เข้าประกวดเริ่มเดินโชว์ตัวบนเวที

“ขนลุกจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้เข้ามาดูการประกวดคิง” แบคฮยอนกล่าวขณะนั่งมองบนเวที

“ปีหน้าหากฉันจะลงแข่ง นายจะมาไหม?” เถากระซิบถามแบคฮยอน

“ให้ผ่านรอบแรกก่อนเหอะ!” แบคฮยอนตอบไปโดยไม่ต้องคิดมาก

“...” เถาเงียบไปโดยปริยาย

อีกด้านของหอประชุม...

“นั่นไงๆ เซฮุนอ่ะ! ลู่ฮาน!!” ซิ่วหมินที่ดูจะตื่นเต้นกว่าลู่ฮานได้ตะโกนบอกเมื่อถึงเวลาที่เซฮุนกำลังเดินโชว์ตัวบนเวทีการประกวด

“...” ทำให้เฉินเริ่มอายขึ้นมาทันที รีบดึงตัวซิ่วหมินให้นั่งลง

^ ^” ผิดกับลู่ฮานที่นั่งสงบเสงียมแต่ยิ้มแก้มปริไม่มีหุบ

อีกมุมหนึ่ง ณ หอประชุม

“...” ชายดวงตากลม นั่งมองไปบนเวทีนิ่ง

“...” ส่วนชายอีกคนเอาแต่จ้องผู้ชายหนึ่งบนเวทีคนตาไม่กระพริบ

“นี่ชานยอล...” ดีโอเรียกเพื่อนที่นั่งข้างๆ

“ฮะ?” ชานยอลตอบรับแต่ไม่หันมอง

“นายตื่นเต้นไหม?”

“อะไรนะ?” ชานยอลได้ยินสิ่งที่ดีโอพูดไม่ชัดเจน เพราะเสียงเพลงที่ดังเกินไป

“ฉันถามว่านายตื่นไหม?”

“อ๋อ! ก็นึดนึง... ทำไมหรอ?” ชานยอลละสายตามองดีโอ “นายเองก็ตื่นเต้นใช่ไหม?”

“เปล่าๆ” ดีโอรีบปฏิเสธ แต่หัวใจกลับเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

“จริงๆ นะ ฉันอยากเห็นไคเป็นคิงเหมือนกัน”

“ทำไมล่ะ?” ดีโอขมวดคิ้วย้อนถาม

“นายไม่สังเกตหรอว่าเวลาไคอยู่บนเวที เค้าดูไม่เหมือนไคที่เรารู้จักเลย ไคมีบางอย่างที่ดึงดูดสายตาคนได้มาก และที่สำคัญฉันอยากเห็นนายเป็นควีน”

“เอ๋? แล้วรุ่นพี่คริสล่ะ? ตกลงนายมาเชียร์เค้าหรือเปล่าเนี่ย?”

“ก็เชียร์ไง! ฮ่าๆ แต่ฉันเชียร์ไคมากกว่า!

- -^ ตกลงนายรักรุ่นพี่คริสจริงหรือเปล่าฮะ?”

“รักก็ส่วนรักสิ! ส่วนนายน่ะรีบๆ ยอมรับรักไคเค้าเสียที”

“พูดบ้าอะไรของนาย” ดีโอตัดบทสนทนาไปเสียดื้อๆ เมื่อขัดเขิน หันไปมองบนเวทีประกวดไม่สนใจเสียงหัวเราะชานยอลที่ดังอยู่ข้างๆ

จบการเดินโชว์ตัวของผู้เข้าประกวดทุกคนบนเวที พิธีกรเดินมายังกลางเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือ

“สวัสดีครับ! สวัสดีทุกๆ คนที่มาร่วมรับชมการประกวดครั้งใหญ่ของปี นั่นคือ... The King No.9! แล้ววันนี้เราจะได้ทราบกันแล้วว่าใครจะเป็นคิงหมายเลข 9 ในตลอดระยะเวลากว่า 2 เดือน ที่ได้ทำกิจกรรมกันมา” พิธีกรกล่าวเปิดงาน “ตอนนี้เราจะให้ผู้เข้าประกวดได้ไปเตรียมตัวโชว์กันก่อนนะครับ ขอเสียงปรบมือให้พวกเค้าอีกครั้งครับ!

สิ้นเสียงพิธีกร เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครั้ง ผู้เข้าประกวดทยอยกันเดินไปหลังเวที พิธีกรกล่าวต่อไปเพื่อเป็นการรอเวลาตามกำหนดการ

“เอาล่ะครับ! แล้วตอนนี้โชว์ชุดแรกจากผู้เข้าประกวดกลุ่มแรกก็มาถึง... ขอบอกเลยว่าเป็นโชว์ที่น่ารักมากจริงๆ ขอเชิญพบกับโชว์ชุดควีโยมิ!!

นักศึกษาผู้เข้าประกวด 5 คน เดินออกมาในชุดนอนสัตว์ต่างๆ หนึ่งในนั้นคือ... คริสที่ใส่ชุดนอนเสือ เรียกเสียงฮือฮาจากหอประชุมได้มากเลยทีเดียว รวมทั้งชานยอลที่นั่งหัวเราะไปกดถ่ายรูปไปทุกช็อต!

เมื่อดนตรีเริ่มขึ้นชายหนุ่มรูปงามบนเวทีก็เริ่มโยกย้าย 4 คนมีใบหน้ายิ้มแย้ม สดใส ร่าเริง กับการเต้นเพลงน่ารักๆ เพลงนี้ ผิดกับใครบางคนที่หน้าบึ้งตึงเมื่อเต้น ก่อนหน้านี้เค้าค้านการเข้าร่วมกลุ่มนี้หัวชนฝาแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะทุกคนลงมติว่าเค้าเหมาะกับเพลงนี้มากจริงๆ

สิ้นสุดการแสดงชุดควีโยมิ! ต่อด้วยการแสดงโชว์เพลงเร็วในชุด For Fire! มีสมาชิกทั้ง 5 คน ซึ่งรวมไคกับเซฮุน ทีมนี้เป็นการโชว์เต้นอันเร้าร้อน สะกดทุกสายตาด้วยท่าเต้นและดวงตาจากผู้เข้าประกวด รวมทั้งคนที่มองไคเพียงคนเดียวโดยไม่รู้ตัวอย่างดีโอ และอีกคนคือลู่ฮานที่เฝ้ามองเซฮุน

“เข็มกลัดนั่น...” ดวงตาของลู่ฮานสะดุดกับเข็มกลัดติดเนคไทบนเสื้อของเซฮุน แม้ไม่ใช่ชุดที่ต้องใส่เนคไท แต่เซฮุนก็ติดมันไว้บนเสื้อของตน ลู่ฮานยิ้มกว้างที่เซฮุนติดมันไว้แบบนี้

การแสดงโชว์แต่ละชุดของผู้เข้าประกวดยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนจบชุดสุดท้าย ขั้นรายการประกวดด้วยนักร้องดังที่ถูกเชิญให้มาร่วมแสดงบนเวทีแห่งนี้จนสิ้นสุดลง...

“วันนี้ช่างเป็นวันดีจริงๆ ว่าไหมครับ?” พิธีเดินขึ้นมาบนเวที เพื่อดำเนินรายการต่อไป “ต่อจากนี้จะเป็นช่วงที่ทุกคนจะได้ยินเสียงหล่อๆ นุ่มๆ ของชายหนุ่มรูปงามผู้เข้าประกวดทั้ง 19 ท่าน ที่จะขึ้นมาตอบคำถามเดียวของเราวันนี้”

ในทุกการประกวดคิงคำถามจะมีเพียงคำถามเดียวที่ทุกคนจะต้องตอบ เมื่อ 1 ในคณะกรรมการจะเป็นผู้จับโพยคำถามขึ้นมา ซึ่งในครั้งนี้ได้คำถามที่ว่า... ทำไมถึงต้องการประกวด King!’ เพราะตำแหน่งคิงทุกต่างรู้ดีว่ามันอยู่เหนือกฎเกณฑ์ของมหาวิทยาลัย การตอบคำถามจะเป็นส่วนสำคัญที่ใช้ตัดสินเลยก็ว่าได้

และช่วงเวลาตอบคำถาม ผู้เข้าประกวดที่อยู่หลังเวทีจะไม่สามารถได้ยินคำถามและคำตอบของผู้เข้าประกวดด้วยกันเอง เพื่อไม่ให้เป็นการได้เปรียบเสียเปรียบเกิดขึ้น

“อย่ารอช้ากันเลยครับ! ขอเชิญผู้เข้าประกวดคนแรกคุณอู๋ฟาน หรือคุณคริสนั่นเอง! เชิญบนเวทีเลยครับ...” พิธีกรประกาศเรียกผู้เข้าประกวดขึ้นมาตอบคำถาม

“สวัสดีครับ” คริสกล่าวทักทายเมื่อหยุดที่กลางเวที “ผมคริสครับ! ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ”

กรี๊ด!!!!

“ใจเย็นครับ! ใจเย็น...” พิธีกรเอ่ยบอกเพื่อควบคุมสถานการณ์เสียงกรี๊ดของบรรดาแฟนคลับ “แหม! ดังจริงๆ เอาล่ะครับ! เรามาฟังคำตอบของคุณคริสดีกว่าครับว่า “ทำไมถึงต้องการประกวด King!

“ครับ! ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี ในเมื่อความคิดของผมค่อนข้างแย่มากจริงๆ ที่ต้องการประกวดเพื่อความสนุก ต้องการอยู่เหนือกฎเกณฑ์ทุกอย่าง โดยลืมอะไรไปหลายๆ สิ่งว่าชีวิตคนเรามันไม่ได้มีแต่ความคิดสนุก ยังมีความรู้สึกอื่นๆ อีกมากมาย ผมได้พบมันแล้วว่าตลอดเวลากว่า 2 เดือนที่ผมมีความรู้สึกสุข เศร้า เหงา และ... รัก...” คริสเอ่ยตอบไปตามความรู้สึกของตน “ผมไม่รู้ว่าผมจะได้เป็นคิงหรือไม่? แต่ผมอยากจะขอบคุณการประกวดนี้มากจริงๆ เพราะทำให้ผมได้พบกับใครสักคนที่มีค่ามากในชีวิตผมคนหนึ่ง... และผมก็อยากจะพูดคำนี้สักล้านๆ ครั้งกับเค้าว่า... ขอบคุณจริงๆ ที่รักกัน...”

สิ้นประโยคของคริสที่พูดความในใจออกมาจนหมด เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องดังไปทั้งหอประชุม ชานยอลรับฟังคำกล่าวของคริสถึงกับน้ำตาซึม ไม่คิดจริงๆ ว่าคริสจะพูดถึงเค้าบนเวทีแห่งนี้

“หลายคนคงอยากทราบเหมือนผมแล้วล่ะว่าคนๆ นั้นที่คุณคริสพูดถึงคือใคร? แต่ถ้าผมได้ยินแบบนี้คงน้ำตาไหลเลยล่ะครับ” พิธีกรกล่าว “ขอบคุณคริสครับ!!” เค้าบอกขอบคุณเพื่อปิดการตอบคำตอบของคริส

การตอบคำถามยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ผู้เข้าประกวดทุกคนต่างตั้งใจตอบคำถามให้ดีที่สุด คณะกรรมการต้องตัดสินกันอย่างยากลำบาก

“คนต่อไป เชิญคุณไค!!” พิธีกรกล่าวเชิญผู้เข้าประกวดคนต่อไป “เชิญครับๆ ผู้เข้าประกวดที่น่าจับตามองอีกคนหนึ่ง เค้าน่าหลงใหลจริงๆ ใช่ไหมครับ เรามาฟังคำตอบของเค้ากันดีกว่าว่าทำไมถึงต้องการประกวด King!



...............................................................................................................................
 


KongJu_Pink :: ใกล้แล้วๆๆ ใกล้จบแล้ว!! ^w^

ว่าแต่ว่าจะมีใครติดตามอ่านผลงานไรท์เตอร์เรื่องต่อไปบ้างหนอ?

ขอให้ยกมือขึ้น!! แล้วพบกันนะค่ะ


เปิดสำรวจรอบสุดท้าย สำหรับผู้ที่สนใจสั่งซื้อฟิค

ตาม Link >>
https://www.facebook.com/questions/508319035894241/
 


ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นจนะจ๊ะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7501 after Y (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 23:11
    สุดท้ายก็รักกันอย่างแฮปปี้เอนดิ้งซะทีนะเฮีย ชานยอล ซึ้งเลยเฮียพูดถึงยอลบนเวทีด้วย บอกรักกันแบบนี้ก็เขินนะสิ อยากรู้จังใครจะได้เป็น King NO.9 ไม่ว่าจะเป็นคู่ไหนก็ได้ทั้งนั้น อยากเห็นคิงกับควีนสวีทวี้ดวิ้วกันจัง5555555 ลุ้นต่อไป
    #7,501
    0
  2. #7360 lulu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:07
    อยากให้ฮุนชนะอะ ฮ่า ลู่มีความรับอะไร อยากรู้ กริ๊ดดเขิน ฮุนฮาน
    #7,360
    0
  3. #7306 rain&snow (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 01:01
    ลืมเม้นท์จนต้องกลับมาเม้นท์ 555555 ขอไปตอนต่อไปเลยนะคะไรเตอร์
    #7,306
    0
  4. #7226 pemika2543 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 19:19
    สุดท้ายเฮียก็ได้เป็นคิงเเละยอลลี่ก็ได้เป็นควีน
    #7,226
    0
  5. #7169 ninini (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 16:21
    ฟินทุกคู่ เบย 5555
    #7,169
    0
  6. #7132 Milin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:19
    ฟิน ทุกคู่เลยค่ะ >////< น่ารัก คริสนายพูดได้ดีมาก อ๊าย พี่ลู่ ความลับอะไรกันเค้าอยากรู้
    #7,132
    0
  7. #7083 oohsxhxn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 01:46
    เชียไคดีน้าาาา อ้ะเชียไคไง555555

    ดีโอซึนอ้ะ น่าร้ากกกกกก
    #7,083
    0
  8. #7030 ParkMeple (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:45
    อื้อหื้ออ คำตอบเฮียนี่ชั่งชวนเขินและซึ้งในเวลาเดียวกัน อยากรู้แล้วว่าฮุนกับไคจะตอบว่าไร อิอิ
    #7,030
    0
  9. #6991 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 21:49
    ความลับๆๆๆอะไรอ่ะลู่ ความลับอารายยยยยย?????
    #6,991
    0
  10. #6929 Mermaidtears (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 22:43
    ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดชั้น
    #6,929
    0
  11. #6839 odroro (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:42
    ใครจะเป็นคิงน้าาา ตื่นเต้นๆแทน
    #6,839
    0
  12. #6808 Melt"GJX (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 11:15
    ฟิน ~ แต่คือยอล หวานบ้างก็ดีนะ - - พี่คริสตอบคำถามได้ซึ้งมาก อ๊าก >< || สู้ๆค่ะไรท์เตอร์ ;)
    #6,808
    0
  13. #6774 Fafannie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 08:55
    อูยยย เฮียคนิสบอกรักกลางเวทีเลยยย
    #6,774
    0
  14. #6721 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:43
    โอ๊ย อี้ฟ่าน ทำฉันใจเต้นระรัว
    #6,721
    0
  15. #6687 Minni Baby (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 03:00
    เขินที่พี่คริสพูดง่ะ-///-
    #6,687
    0
  16. #6646 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:42
    อร๊ายยย ฟินทุกคู่เลย
    #6,646
    0
  17. #6576 MILKSEOB (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 15:15
    คริสเต้นควีโยมิ 555555555555555555
    #6,576
    0
  18. #6541 โรมินิค (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:24
    แบคเข้าใจหน่อยสิ
    #6,541
    0
  19. #6478 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 11:29
    โอ้ยยตื่นเต้นใครจะได้เป็นคิง
    #6,478
    0
  20. #6394 fah_parrotsehun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 17:45
    เซฮุนสู้ๆนะ เชียร์เซฮุน เย้ๆ
    #6,394
    0
  21. #6246 sbater (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 14:26
    ใครกันนะที่จะได้เป็นคิง
    ความัลบของลู่ฮานคือ?
    #6,246
    0
  22. #6114 HUNHAN 'iissue :)) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 22:56
    เด็กดาว มาชุมนุมลูกันสินะ ><
    ปริ่มแทนยอลนะ เฮียแอบหวานอ่ะ
    ฮุนฮานหวานไม่เกรงใจใครเลยจริง ๆ >[]<
    คยอง ยังไม่รับรักคิมไคอีกเหรอ -0-
    เทาแบค น่ารักอ่ะ
    #6,114
    0
  23. #6033 exo_fic (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 11:02
    ไม่ได้สั่งงงง ฟิค ไม่โกดกัน ชิมิ
    #6,033
    0
  24. #5950 roddump (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 22:20
    ปริ่ม!!!



    สนุกมากอ่ะ



    ไรท์เตอร์แบบว่ากระชากอารมณ์มาก



    เศร้าปนน่ารัก



    คริสยอลลลลล ^^
    #5,950
    0
  25. #5936 min (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 22:40
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย

    ฟินกับทุกคู่เลยอ่ะ



    ดีใจด้วยนะยอลที่คริสเค้ายอมรับ

    ว่าในใจมีแก่อยู่เต็มๆๆ



    ไรท์เตอร์มาคชต่อเร็วๆๆนะ

    ติดตามอยู่เสมอนะ

    #5,936
    0