[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 27 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    27 เม.ย. 56


25

Tonight… จับมือของฉันไว้นะ

“...” ดวงตาและความคิดต่างไปคนละความรู้สึก ดวงตาของชายร่างสูงนั้นว่างเปล่าและเฉยชา ทำเหมือนไม่สนใจ แต่ในความรู้สึกลึกๆ กลับหวั่นไหวไปกับพูดของชายร่างบาง ดวงใจเค้ามันเจ็บแปลบ

“การที่นายเลือกเดินที่จะจากไป นายอาจคิดว่ามันถูก แต่นายรู้ไหมว่าคนที่อยู่ด้านหลังนายเค้าจะรู้สึกอย่างไร? หรือว่านายจะบอกว่าไม่สนไม่แคร์ ทั้งที่จริงๆ ตัวเองก็เจ็บแบบนั้นน่ะหรอ? คริส... หากนี้เป็นตอนจบ คงเป็นตอนที่เศร้าที่สุดเลยรู้ไหม?” ชายร่างบางกล่าวย้ำในสิ่งที่อยากให้คริสเข้าใจ

“...” ชายร่างสูงไม่โต้ตอบหรือพูดออกมาแต่อย่างใด

“ฉันน่ะ... อยากขอบคุณที่นายทำให้ฉันโตมากขึ้นบนโลกใบนี้ ได้พบกับใครสักคนที่ดีและมีค่ามาก... แต่ว่า... ฉันเองก็ไม่อาจเห็นนายยืนอยู่อย่างเดียวดายและโดดเดี่ยวตามลำพังได้เช่นกัน มันจะดีกว่านี้ไหมหากมีใครสักคนที่พร้อมจะเคียงข้างนายตลอดไป...” ลู่ฮานมองไปที่ดวงตาแสนเฉยชาของคนตรงหน้า เค้ากล่าวบอกพร้อมความรู้สึกที่ห่วงใย

“ฮึ!” อยู่ๆ คริสก็ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “เด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในวันนี้ ช่างแตกต่างกับเด็กผู้ชายอ่อนแอคนนั้นที่ฉันได้เห็นเค้าเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ”

“ยังจะมาพูดเล่นอีก! ฉันกำลังเครียดเรื่องของนายอยู่นะ!!” ลู่ฮานตะคอกใส่คริสเสียงดัง

“ฉันรู้... ขอบใจที่นายยังห่วงใยฉัน แม้ว่าทุกครั้งฉันจะทำร้ายจิตใจของนายมาโดยตลอด” คริสกล่าวพลางยกมือของตนขึ้นลูบผมลู่ฮานอย่างอ่อนโยน

“อะไร?” ลู่ฮานมองการกระทำของคริสอย่างสงสัย “จะทำให้ฉันชอบนายอีกหรือไง? ขอโทษนะ! ฉันคงกลับไปรักนายไม่ได้แล้ว”

“ฉันรู้น่า!” คริสยิ้มกว้างเมื่อชักมือมากอดอก “ถึงฉันจะไม่ค่อยลงรอยกับหมอนั่นเท่าไร แต่เค้าก็เป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ฉันเชื่อว่าเค้าจะไม่มีวันทิ้งนาย” คริสเอ่ยขึ้นเมื่อทราบดีว่าลู่ฮานกำลังคบกับเซฮุนอยู่

“ฮะ?”

“นายน่ะ! รีบกลับไปเคลียร์ปัญหาของนายเองที่จีนเสียก่อนเถอะ! รู้ไหมว่าตอนที่ฉันกลับไป พ่อแม่นายไปที่บ้านของฉัน เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด พวกท่านคิดว่าฉันลักพาตัวนายอีกแล้ว”

“จริงหรอ?” ลู่ฮานย้อนถามอย่างตกใจ

“ฮึ! หน้าตาฉันเหมือนพวกโรคจิตขนาดนั้นเลยหรือไง? พ่อแม่นายถึงได้คิดแบบนั้น อ่อ! แล้วอย่าลืมพาหมอนั่นไปด้วยล่ะ จะได้รู้ว่าหน้าตาพ่อตาแม่ยายเป็นยังไง?” คริสแกล้งหยอกลู่ฮานเล่น

-///- จะบ้าหรือไง? นายก็รู้ว่าพ่อกับแม่ฉันหวงฉันมากแค่ไหนน่ะ” ลู่ฮานเขินหน้าตาแดงกล่ำ ลืมเรื่องที่มาพูดกับคริสไปจนหมด เพราะเรื่องครอบครัวตัวเอง

“ฮ่าๆ ฉันไปล่ะ!” คริสหัวเราะเมื่อเอ่ยลา

“แล้วนายจะไปไหน? ฉันยังพูดเรื่องของนายไม่จบเลยนะ! คริส! คริส!” ลู่ฮานตะโกนเรียกชื่อชายร่างสูงตามหลังไป ขมวดคิ้วหน้าบึ้งตึงที่คริสทำเป็นไม่สนใจ

“นี่ให้มันน้อยๆ หน่อยนะ! แค่ให้โอกาสมาพูด ไม่ใช่ให้มารื้อฟื้นความทรงจำของพวกนาย” เซฮุนเดินเข้ามาหยุดข้างลู่ฮาน เค้าพูดด้วยอาการไม่พอใจ

“ฮ๋า?” ลู่ฮานหันไปมองคนด้านข้าง “ฮั่นแน่! นายกำลังหึงฉันหรอ?” เค้าจึงยิ้มกว้างแล้วถามด้วยใบหน้าทะเล้น

“...” เซฮุนจ้องดวงตาใสนิ่งด้วยใบหน้าจริงจัง แต่ก็หลุดยิ้มออกมา “จริงๆ เลยนะ”

^ ^” ลู่ฮานไม่สามารถหุบยิ้มได้

“พร้อมหรือยัง?” เซฮุนกล่าวถาม

“พร้อมอะไรหรอ?”

“อ้าว! ก็ไหนบอกว่าจะให้ฉันพาไปเที่ยวไง?”

“จริงสิ! ฉันโกรธคริสมากจนลืมเรื่องนี้ไปเลย” เพราะเซฮุนเป็นคนเล่าเรื่องของคริสว่ากำลังจะย้ายกลับไปอยู่ที่จีนให้ลู่ฮานฟัง และบังเอิญว่าตอนที่ชานยอลคุยกับคริสก่อนหน้านี้ลู่ฮานได้ยิน จึงเข้าใจเหตุการณ์มากขึ้นเลยเข้ามาคุยกับคริส

“ในหัวนายมีแต่เรื่องหมอนั่นหรือไง?”

“แต่ในใจฉันมีเพียงแต่นายนะ! ^ ^” (ฮี๊ว!! หวานไปแล้ว เขิน ^///^)

“ปากหวานขนาดนี้ มาชิมหน่อยสิ” เซฮุนเลื่อนไปหน้าเข้าไปใกล้ลู่ฮาน

“ไม่ๆๆ”

จุ๊บ!

O///O” แม้ปากจะปฏิเสธมีหรือที่เซฮุนจะห้ามใจไหว เพราะแค่ห้ามใจไม่ให้คิดถึงก็ยังทำไม่ได้ แล้วจะห้ามใจไม่ให้จูบลู่ฮานก็คงไม่ไหวเช่นกัน เล่นทำเอาใบหน้าชายร่างบางแดงฝาด

“ไปกันเถอะ!” เซฮุนกล่าวพลางเอื้อมไปจับมือเล็กแล้วกุมแน่น ก่อนพาเดินไปพร้อมตน

ดวงตาใสมองมือที่กุมมือของตนไว้ เผยยิ้มเล็กๆ ครั้นยามที่หัวใจรู้สึกอบอุ่น เสียงของความคิดก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ

กว่าที่คนสองคนจะมาพบกันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งหัวใจสองดวงมีความรู้สึกผูกพันและรักกันมันคือเรื่องมหัศจรรย์ แล้วมีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องปล่อยความรู้สึกนี้ไป...

ในเวลาต่อมาเซฮุนและลู่ฮานเดินทางมาเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ในกรุงโซล โดยมีคนพาทัวร์เป็นเซฮุนเอง เริ่มจากแหล่งช้อปแห่งหนึ่งที่มีผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนสองมือก็ไม่เคยปล่อยออกจากกัน ลู่ฮานมองไปตามร้านต่างๆ แค่ในใจตอนนี้อยากซื้อของบางอย่างให้เซฮุน แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรดี

จนกระทั่งพวกเค้าผ่านมาที่หน้าร้านเครื่องประดับร้านหนึ่ง แม้เซฮุนจะเดินผ่านไปแต่ลู่ฮานก็ดึงไว้และเดินเข้าไปในร้านนั้น

“หากอยากเข้าก็บอกกันสิ ดึงแบบนี้ระวังจะเจ็บนะ” เซฮุนกล่าว

“...” ลู่ฮานเอาแต่มองเครื่องประดับภายในร้าน ทำให้ไม่ได้ยินสิ่งที่เซฮุนบอกเลย แต่แล้วดวงตาใสก็สะดุดกับสร้อยข้อมือเส้นหนึ่ง เป็นสร้อยหนังสีดำเส้นเล็กที่ถักเข้าด้วยกันประดับด้วยดาวสองดวง ลู่ฮานหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาดู พลางเผยรอยยิ้ม “คุณน้าครับ สร้อยแบบนี้มีเส้นเดียวหรอครับ?” เค้าหันไปถามเจ้าของร้าน

“แบบนั้นหรอ? เดี๋ยวนะ...” เจ้าของร้านเดินเข้าไปใกล้ เค้ามองหาสร้อยเส้นที่เหมือนกัน “มีนะ แต่คนละสี...” เจ้าของร้านหยิบสร้อยข้อมืออีกเส้นที่ลายเดียวกันแต่หนังที่ถักเป็นสีขาว

“ผมเอาสองเส้นนี้ครับ” ลู่ฮานบอกกับเจ้าของร้าน โดยตัดสินใจซื้อได้อย่างรวดเร็ว “นี่เงินครับ” ชายร่างบางจ่ายเงินทันที

“ขอบคุณนะจ๊ะ” เจ้าของร้านกล่าว เมื่อทอนเงินให้กับลู่ฮาน

“ครับ! ^ ^” ลู่ฮานยกยิ้ม แล้วเดินออกจากร้านเครื่องประดับ

“ทำไมไม่ซื้อคนละแบบล่ะ?” เซฮุนกล่าวถาม เพราะไม่รู้ว่าลู่ฮานซื้อให้ตน

“แบบนี้น่ะดีแล้วล่ะ ที่ฉันซื้อเหมือนกัน เพราะว่าเส้นหนึ่งจะเป็นของฉันและอีกเส้นเป็นของนาย” ลู่ฮานกล่าวบอก ก่อนชูสร้อยทั้งสองเส้นขึ้นมา “ฉันให้นายเลือกว่าจะใส่สีไหน?”

“อืม...” เซฮุนทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอื้อมสร้อยข้อมือหนังสีดำไป “ฉันเลือกสีนี้ล่ะกัน”

“นายชอบสีดำหรอ?”

“ฉันแค่คิดว่าสีขาวเหมาะกับนายมากกว่าฉัน...”

“ทำไมล่ะ?”

“กับฉันก็เหมือนสีดำมากกว่า เพราะหัวใจและความรู้สึกของฉันมันเป็นสีดำ ส่วนนายน่ะไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนสีขาวที่บริสุทธิ์”

“อย่างนั้นหรอ? ฉันใส่ให้นะ” ลู่ฮานอมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือหนังสีดำใส่ให้เซฮุน

“ว่าแต่ในร้านก็มีสร้อยที่ลายสวยกว่านี้ตั้งมากมาย ทำไมนายถึงเลือกลายนี้ล่ะ?”

“ฉันก็แค่คิดว่าดาวสองดวงบนสร้อยเส้นนี้ก็คือนายกับฉันไง”

“...” เซฮุนได้เพียงแต่มองใบหน้าสวยของชายร่างบางที่กำลังอธิบาย

“อย่าทำหายล่ะ!” ลู่ฮานกล่าวเมื่อใส่สร้อยข้อมือให้เซฮุนเสร็จ

^ ^” เซฮุนเผยยิ้มเล็กๆ ให้ลู่ฮาน ก่อนคว้าข้อมือเล็ก เพื่อใส่สร้อยข้อมือให้เช่นกัน “ที่ซื้อมาเนี่ยเพื่อต้องการขอหมั่นฉันหรือเปล่า?”

-///- ไม่ใช่ซะหน่อย!” ลู่ฮานหลบใบหน้าไปทางอื่นอย่างเขินๆ เมื่อเซฮุนใส่เสร็จเค้าก็เดินนำออกไป

“นายอยากไปที่ไหนอีก?” เซฮุนเดินตามไป พลางเอ่ยถาม

“ตอนนี้ก็มืดแล้ว ฉันรู้มาว่าที่แม่น้ำฮันสวยมาก” ลู่ฮานกล่าว

“แม่น้ำฮัน...” เซฮุนเอ่ยย้ำพลางพยักหน้าเล็กน้อย แต่ใบหน้าเค้าดูมีเลศนัยแปลกๆ

“มีอะไรหรือเปล่า?” ลู่ฮานหลี่ตามองหน้าเซฮุน เต็มไปด้วยความสงสัย

“เปล่า!!” เซฮุนปฏิเสธเสียงสูง

“น่าสงสัยจริงๆ” ในตอนนี้ยิ่งมองเซฮุนก็ยิ่งทำให้ลู่ฮานสงสัย

หลังจากนั้นทั้งสองได้มาถึงแม่น้ำฮัน ลู่ฮานมองด้วยตาดวงใสที่กำลังหลงใหลความสวยงามของแม่น้ำกับบรรยากาศ

“นายรู้ไหมว่าที่นี่เป็นสถานที่เดทของคู่รักติดอันดับต้นๆ เลยนะ” เซฮุนกล่าวบอก

“อืม!” ลู่ฮานพยักหน้าตอบรับเพียงสั้นๆ

“นายอยากขึ้นไปบนเรือไหม?”

“ไม่ล่ะ! ฉันอยากเดินไปเรื่อยๆ แบบนี้”

“...” เซฮุนเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กไว้อีกครั้ง “จับมือของฉันไว้นะ...” เค้ากล่าวพลางมองดวงตาใส

^ ^” ลู่ฮานยกยิ้มเล็กๆ

ทั้งสองจับมือของกันและกันไว้ ก้าวเดินไปด้วยกันอย่างช้าๆ สายลมอ่อนๆ พัดผ่านร่างกายไป ลู่ฮานและเซฮุนเดินไปทางสะพานน้ำพุสายรุ้ง ก่อนจะนั่งลงริมแม่น้ำฮัน มองแสงไฟและน้ำพุสายรุ้งที่สะพานนั้น ชมความสวยงามของน้ำพุพร้อมกับการบรรเลงดนตรี

“นายคิดว่าจะได้เป็นคิงไหม?” ลู่ฮานเอ่ยถามเซฮุน

“แล้วนายคิดว่าฉันจะได้เป็นไหม?” เซฮุนกลับย้อนถาม

“ไม่รู้สิ!

“หากฉันไม่ได้เป็นคิงนายจะเสียใจไหม?”

“ทำไมฉันต้องเสียใจล่ะ? ฉันไม่ได้เป็นคนบอกให้นายลงสมัครคิงสักหน่อย”

“หากฉันไม่ได้เป็นคิง นายเองก็อดเป็นควีนนะ”

“แต่ฉันก็ยังเป็นแองเจิลบอยนี่นา ^ ^

“นี่นายอย่างน้อยก็ควรให้กำลังใจกันบ้างสิ!” เซฮุนชักสีหน้าไม่พอใจ

“นายกำลังโกรธหรอ? ฉันแค่ล้อเล่นน่า! แต่ว่าหากนายได้เป็นคิง สิ่งแรกที่นายจะทำคืออะไร?”

“...” เซฮุนฟังคำถามของลู่ฮานจบ เค้ากลับนิ่งไป เมื่อการตัดสินใจของตนที่ลงสมัครคิงตั้งแต่แรกเพราะหากเป็นคิง เค้าจะไล่คริสออกจากมหาวิทยาลัย

“ทำไมหรอ? สิ่งที่นายอยากทำมันเป็นเรื่องไม่ดีใช่ไหม?” ลู่ฮานมองใบหน้าเซฮุนที่นิ่งเงียบ ก็แกล้งถามเล่นๆ

“อืม!” แต่เซฮุนกลับพยักหน้าตอบรับ “ฉันคิดเรื่องไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ! แต่ว่าตอนนี้ฉันจะเป็นหรือไม่เป็นมันก็มีค่าเท่ากัน” สิ่งที่เซฮุนกล่าวคือการที่คริสกำลังจะออกจากมหาวิทยาลัยแพลนนิทจริงๆ

“ทำไม? หรือว่าเกี่ยวกับคริส?”

“ช่างรู้ใจจริงๆ นะ” เซฮุนยังแปลกใจที่ลู่ฮานเดาถูก เค้ายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ฉันคิดว่าหากได้เป็นคิง ฉันจะไล่เค้าออกจากมหาวิทยาลัยแพลนนิท แต่ตอนนี้หมอนั่นกลับต้องการออกเสียเอง”

“เอ๋?” ลู่ฮานได้ยินถึงกับประหลาดใจ “พวกนายนี่มันโหดร้ายกันจริงๆ”

“ถือว่าเป็นคำชมนะ ^ ^

“แต่ว่าฉันคิดอะไรบ้างอย่างออกแล้วล่ะ!” ลู่ฮานกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“โอ๊ะ! หน้าของนายตอนนี้ร้ายมาก” เซฮุนแกล้งแซวลู่ฮาน

อั๊ก!

“นายว่าใคร?” ลู่ฮานยกกำปั้นทุบไหล่เซฮุนอย่างลืมตัว

“ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า! นายมีแผนอะไรว่ามา?”

“มันไม่ใช่แผน แต่เป็นเพียงความคิด! หากนายได้เป็นคิงก็บังคับให้อาจารย์ห้ามคริสลาออกจากมหาวิทยาลัยเด็ดขาด! อย่างน้อยเวลาที่เหลือก็ขอให้ชานยอลเค้าได้เคลียร์ปัญหากับคริส” ลู่ฮานกล่าว

“ฮึ! ใจกว้างจังนะ! ทำไมถึงได้เข้าข้างรุ่นพี่ชานยอลมากขนาดนั้น ไม่แน่รุ่นพี่เค้าอาจจะชนะการประกวดคิงก็ได้”

“นายไม่รู้หรอว่าชานยอลเค้าถูกปลดออกจากการประกวดคิงน่ะ”

“ฮะ? จริงหรอ? นายรู้ได้ยังไง?” เซฮุนกล่าวถามอย่างตกใจ

“ก็ซิ่วหมินบอกมา เพราะเฉินเป็นเพื่อนกับชานยอลไง”

“น่าเสียดายนะ! ดูรุ่นพี่เค้าตั้งใจประกวดมากกว่าฉันเสียอีก แล้วคริสรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

“รายนั้นจะรู้หรอ? ขนาดนายอยู่ที่มหาวิทยาลัยยังเพิ่งรู้ แต่กับคริสที่เพิ่งกลับมาจากจีนจะไปรู้ได้ไงล่ะ!

“โง่อย่างนั้นคงไม่รู้แน่ๆ” ว่าแล้วเซฮุนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิด เพื่อส่งข้อความเรื่องชานยอลไปหาคริส

“นายเองก็อยากช่วยชานยอลกับคริสใช่ไหมล่ะ?” ลู่ฮานเอ่ยถามพลางยิ้มกริ่ม

“...” เซฮุนส่งข้อความเสร็จก็หันไปมองลู่ฮานที่กำลังยิ้มยั่วเค้า “1… 2…

“นายนับเลขทำไม?” ลู่ฮานถามอย่างงุนงง

3! จู่โจม!!” พบนับเลขจบเซฮุนก็โผเข้ากอดลู่ฮานอย่างไม่ทันตั้งตัว

“นายทำอะไรเนี่ย?”

“ฮ่าๆ ก็จู่โจมไง?” เซฮุนกอดตัวลู่ฮานไว้แน่น ก่อนเอ่ยบอกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

-///-“ ใบหน้าลู่ฮานแดงเจื่อนขึ้นมากะทันหัน พยายามหลบสายตาเซฮุนหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังมิวายแอบชำเลืองมองผ่านๆ “หน้านายเนี่ยเหมือนพวกโรคจิตเลย”

“ก็โรคจิตใส่แต่กลับนายเท่านั้นแหละ” เมื่อกล่าวจบเซฮุนสวมจูบบนปากบางอย่างอ่อนโยน ใบหน้าสวยเอียงรับจูบหวาน ยกมือเล็กสัมผัสใบหน้าชายร่างสูง ต่างรับรสจูบหวานที่เนินนานท่ามกลางสายลมอ่อน เสียงเพลง และน้ำพุสายรุ้ง ของยามค่ำคืนนี้ที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงดาวระยิบระยับ...

 

แต่อีกด้านหนึ่งเมื่อคริสได้อ่านข้อความของเซฮุนที่ส่งมาเรื่องชานยอลถูกปลดจากประกวดคิง มันทำให้เค้าประหลาดใจมากทั้งๆ ที่ชานยอลคะแนนก็ดีมาตลอด

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เสียงชายร่างสูงเอ่ยถามขึ้นกับตัวเอง เค้ากำโทรศัพท์แน่น เดินดุ่มๆ กลับมาที่หอพักเพื่อขึ้นไปหาชานยอล แต่กลับไม่มีใครอยู่ “ดึกขนาดนี้แล้วไม่กลับมาอีก!

แต่พอนึกอีกครั้งสิ่งที่คิดได้คือชานยอลออกไปกับเถา ใครคนนั้นที่เค้าไม่รู้จัก จนทำให้เค้าร้อนรุ่มใจหนักกว่าเดิม กดเบอร์โทรศัพท์ของชานยอลเพื่อต่อสายไปหา แต่ว่ากลับไม่มีการตอบรับใดๆ คริสจึงลงมาที่หน้าหอพักเพื่อต้องการพบชานยอล จนเวลาค่อยๆ เดินผ่านไป... หนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง... แม้ถึงยามเที่ยงคืนชานยอลก็ยังไม่กลับมา...

“จนป่านนี้นายไปอยู่ที่ไหน?” ชายร่างสูงกล่าวเมื่อยามที่ตนต้องรอมานับหลายชั่วโมง สองเท้าเดินวนไปมาที่หน้าหอพัก จนกระทั่งรถยนต์คันหนึ่งขับมาจอดบริเวณหน้าหอพัก “รถคันนี้...” คริสเอ่ยขึ้นเมื่อจำรถยนต์คันนี้ได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นคันเดียวกับที่ชานยอลนั่งไปกับใครบางคน

ชายดวงตาคมออกมาจากรถยนต์ของตน ก่อนที่ชายตัวเล็กอีกคนจะตามออกมา คริสยืนมองอย่างแปลกใจเมื่อชายคนเล็กคนนั้นคือแบคฮยอน ไม่ใช่ชานยอล

“ชานยอล... ถึงหอพักแล้วนะ” แบคฮยอนโน้มตัวลงต่ำเพื่อเรียกเพื่อนตนที่นั่งมาในรถด้วยสภาพไร้สติ

“เดี๋ยวฉันพยุงตัวเค้าไปเอง” ชายดวงตาคมกล่าวบอก พลางดึงตัวของชานยอลออกมาจากรถตน

“ระวังหน่อยนะ นั่งเบียดกันมาแบบนี้ไม่รู้ว่าชานยอลจะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” แบคฮยอนบอกด้วยความเป็นห่วง เค้ายืนมองเถาที่กำลังพยุงตัวชานยอลออกมาจากรถยนต์ “เมามากจนไม่ได้สติเลย”

“เพื่อนนายเหมือนตัวใหญ่นะ แต่ไม่หนักอย่างที่คิดแฮะ!” เถากล่าวขณะพยุงชานยอลไว้เพื่อขึ้นไปยังห้องพัก

“หมอนี่เป็นอะไร?” คริสเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเถาและแบคฮยอน เอ่ยถามเสียงเรียบ

“คริส...” แบคฮยอนมองใบหน้าคนที่เข้ามาถาม เรียกชื่อเค้าคนนั้นเสียงเบา

“คนนี้น่ะหรอ?” เถาจ้องใบหน้าชายที่เข้ามาขวางพวกเค้าและทำให้เค้าได้รู้เสียทีว่าคริสคือใคร

“ทำไมหมอนี่ถึงได้เป็นแบบนี้ เค้าดื่มเหล้ามาใช่ไหม?” คริสมองชานยอลที่ถูกพยุงตัวไว้ ก่อนละสายตามองเถา “แล้วนายเป็นใคร?” เสียงคริสแข็งกร้าวเมื่อเอ่ยถามเถา

“นายไม่จำเป็นต้องรู้!” เถาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงยียวน “ไปกันเถอะ” เค้าไม่สนใจว่าคริสจะมาขวางยังไง เถาจึงเดินเบียดแทรกไป

“...” คริสไม่พอใจที่เถาทำแบบนี้ เค้าหันหลังเพื่อรั้งตัวของชานยอลไว้ “ฉันจะพาเค้าไปส่งที่ห้องเอง”

“...” เถาหยุดเมื่อตัวของชานยอลถูกดึงไว้ เค้าหันกลับไปมองคริส “ที่มารั้งเค้าไว้แบบนี้ นายมีสิทธิ์อะไร?” เค้าเอ่ยถามคริสด้วยสีหน้าที่นิ่ง

“ฉันจะไปส่งเค้าเอง” คริสไม่ได้สนใจในคำถามของเถา เค้ากลับดึงตัวของชานยอลให้เข้ามาหาตัว

“...” แต่เถากลับไม่ยอมให้คริสทำตามใจ มือข้างหนึ่งกำชับร่างกายของชานยอลไว้แน่น “ฉันจะไม่มีทางปล่อยเค้าไป หากนายยังตอบฉันไม่ได้ว่านายเองมีสิทธิ์อะไรในตัวผู้ชายคนนี้!

“...” ดวงตาคริสจ้องเขม็งไปที่ชายดวงตาคม ทั้งที่รู้ว่าใจคิดอะไรแต่ปากก็หนักไป ยากที่จะตอบได้ “แล้วนายล่ะเป็นใคร? ทำไมชานยอลถึงไปกับนาย?”

“ฮึ! นายสนใจเค้าด้วยหรอ?” เถายกยิ้มที่มุมปาก พลางย้อนถาม

“ฉันจะสนหรือไม่สนใจ นายเองที่ไม่ควรเข้ามายุ่ง” คริสโต้กลับด้วยความเหลืออด

“พอทีเถอะ!” แบคฮยอนตะคอกใส่ชายทั้งสองที่กำลังต่อปากต่อคำไม่จบเสียที “รุ่นพี่ต้องการอะไรจากชานยอลกันแน่! ไม่สนใจเค้าแล้วไม่ใช่หรอ? แล้วจะมาวุ่นวายกับชานยอลอีกทำไม?”

“...” คริสยืนนิ่งเมื่อฟังสิ่งที่แบคฮยอนถาม

“หากแค่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำกับเค้าไว้ ก็ควรหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพราะหากว่าชานยอลเกิดคิดว่ารุ่นพี่มีใจให้อีกจะทำยังไง? ถึงตอนนั้นเค้าคงรับอะไรไม่ไหวอีกแล้วนะ! รุ่นพี่รู้ไหมว่าตอนที่ชานยอลร้องไห้น่ะน่าสงสารแค่ไหน?” แบคฮยอนกล่าวถามอีกครั้ง เมื่อมองไปยังชานยอลที่น่าสงสาร “ไปกันเถอะ...” ชายร่างเล็กกล่าวบอกเถาให้พาชานยอลขึ้นไปที่ห้องพัก

“ฉันไม่ได้ต้องการจะทำเพราะแค่รู้สึกผิด...” คริสเอ่ยขึ้นเพื่ออยากให้แบคฮยอนเข้าใจในความรู้สึกตน “ที่ฉันทำในตอนนี้ แค่อยากดูแลเค้าจริงๆ”

“...” แบคฮยอนและเถาต่างหยุดเดินเมื่อได้ยินในสิ่งที่คริสกล่าว “ทำไม?” ชายตัวเล็กหันกลับไปถามเพียงสั้นๆ

“ฉันไม่สามารถบอกความรู้สึกของฉันกับใครต่อใครได้ แต่ฉันทำได้เพียงแค่ตอนนี้ให้ฉันเป็นคนดูแลชานยอลจะได้ไหม?” ดวงตาที่เรียบเฉยกับท่าทางอันแข็งกร้าวของชายร่างสูง แม้ดูราวกับคนที่ไม่สนใจใครๆ แต่กลับให้ความรู้สึกได้ว่าเค้าต้องการดูแลชานยอลจริงๆ

“...” ไม่เพียงแค่มองจากภายนอก แต่หากมองไปที่ดวงตาของชายร่างสูงที่เฉยชาแล้ว แบคฮยอนกลับต้องยอมแพ้ เค้าเผยยิ้มเล็กๆ “เถาน่ะ! เค้ามีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งมาก หากรุ่นพี่ทำให้ชานยอลร้องไห้ ผมจะให้เค้าอัดรุ่นพี่ให้เละเป็นโจ๊กเลย” แบคฮยอนกล่าวขู่ เมื่อตัดสินใจที่จะยอมปล่อยให้คริสดูแลชานยอล

“ทำไมนายถึงยอมให้หมอนี่ดูแลเพื่อนของนายแบบนี้ เค้าเป็นคนทำให้ชานยอลเสียใจนะ” เถาคัดค้าน

“ใช่... ผู้ชายคนนี้เป็นคนทำให้ชานยอลเสียใจ... เสียน้ำตามากมาย... ไม่ว่าเวลาเหงาเค้ามีน้ำตา... แม้เวลายิ้มก็ยังมีน้ำตา... แต่ว่าผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนที่ชานยอลรักไม่ใช่หรอ? เราก็เป็นเพียงคนกลางที่ไม่สามารถตัดสินใจแทนชานยอลได้ ถ้าหากชานยอลจะเกลียดหรือไม่รักรุ่นพี่คริส ต่อให้เค้าทำดีแค่ไหน ชานยอลก็คงไม่สนใจ...” แบคฮยอนกล่าวบอกกับเถา แต่ประโยคเหล่านั้นที่บอกไป แค่อยากให้คริสได้เข้าใจเช่นกัน

คริสเดินเข้าไปรับชานยอลมาจากเถา มองใบหน้าชายที่ไร้สติเพราะความเมา ก่อนจะพาชานยอลไปที่ห้องพัก โดยที่เถาและแบคฮยอนได้เพียงยืนมองอยู่ห่างๆ

“พวกเราก็ทำได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือก็ต้องไปปล่อยตามความรู้สึกของพวกเค้าเอง...” แบคฮยอนกล่าว

“...” เถาไม่เอ่ยพูดอะไรยามที่ได้ฟัง เค้าขยับกายเข้าไปกอดแบคฮยอนไว้จากด้านหลัง ซบใบหน้าลงบนไหล่ของชายตัวเล็กเบาๆ

“ทำอะไร?” แบคฮยอนแปลกใจมากกับการกระทำของเถา

“หากวันหนึ่งนายรู้ว่าฉันไม่ได้ดีอย่างที่นายคิด นายจะยังรักฉันอยู่ไหม?”

“ฮะ?”

“หากวันนั้นมาถึง... นายจะให้อภัยฉันได้ไหม?” เถาเอ่ยถาม เพราะสิ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจ เมื่อยิ่งรักแบคฮยอนมากเท่าไร ความรู้สึกผิดที่เคยโกหกไว้ก็ยิ่งน่ากลัว “หากวันพรุ่งนี้... ฉันทำให้นายเสียใจ นายจะยังรักฉันอยู่ไหม?”

“ทำไม? นายเป็นอะไร? มีอะไรหรือเปล่า?” แบคฮยอนหมุนตัวของตนในอ้อมแขนเถา ย้อนถามอย่างสงสัย “นายมีอะไรที่ฉันต้องเสียใจอย่างนั้นหรอ?”

“เปล่า!” เถากลับปฏิเสธ “ฉันก็แค่ถามน่ะ ฉันกลับก่อนนะ” เถายกยิ้มเมื่อกล่าวลา แล้วปล่อยตัวของชายตัวเล็ก

“อืม...” แบคฮยอนพยักหน้ารับ “ฉันจะยืนส่งนาย จนกว่านายจะขับรถออกไป”

เถาเผยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะเดินไปทางรถยนต์ของตน ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่ง แล้วขับเคลื่อนรถยนต์ออกไปไกล ชายตัวเล็กหันหลังเดินเข้าไปยังหอพัก เมื่อมองไม่เห็นรถยนต์ของเถาแล้ว

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง คริสพาชานยอลมาที่ห้องของตน เค้าวางตัวชานยอลลงบนเตียงก่อนที่ตนจะนั่งลงข้างกาย ดวงตาเฝ้ามองชายที่หลับใหลไร้สติ มือหนาเลื่อนไปทางใบหน้าใส ปัดเส้นผมที่ปะปลายออกเบาๆ ใบหน้าของชานยอลนั้นแม้จะหลับ แต่กลับดูเศร้าเหลือเกิน คริสนั่งมองอยู่อย่างนั้น จนนาฬิกาเดินหมุนผ่านไป...

ยามราตรีที่แสนเงียบงันของค่ำคืน นานเท่าไรที่ชายร่างสูงยังคงนั่งเฝ้ามองชายที่หลับไร้สติโดยไม่ห่างไปไหน ดวงตาใสค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นพล่ามัวเมื่อมองเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างกาย จนใบหน้านั้นค่อยๆ ชัดขึ้นราวกับว่าตนยังไม่ตื่นจากความฝัน

“คริส...” น้ำเสียงแผ่วเบานั้นเอ่ยชื่อผู้ชายที่ได้เห็นหน้า พลางเลื่อนมือไปสัมผัสใบหน้าคริสอย่างช้าๆ

“ตื่นแล้วหรอ?” ชายร่างสูงเอ่ยถามเสียงเรียบ ก่อนเผยยิ้มเล็กๆ

O_O” ชานยอลเบิกตากว้างเมื่อเค้านั้นไม่ได้ฝันไป รีบชักมือกลับ พร้อมดันตัวลุกขึ้นนั่งในทันใด

“เป็นอะไรไป?” คริสกล่าวถาม

“...” ชานยอลหลบดวงตาของคริสไปทางอื่น “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เอ่ยถามทั้งที่ไม่มอง

“นายไม่ปวดหัวใช่ไหม? ก่อนหน้านี้นายไม่ได้สติเพราะความเมา” คริสกล่าวด้วยสายตาที่มองเพียงชานยอล

“...” ชานยอลแลสายตามองไปทางคริสอย่างไม่เข้าใจ เพราะคำถามนั้นมันเหมือนกับว่าคริสกำลังเป็นห่วงตน แต่เพียงไม่ถึงนาทีที่ได้มองผู้ชายใจร้าย ดวงตากลับเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาจนลินไหลลงมาที่แก้มใส

“กี่ครั้งแล้วที่นายต้องมีน้ำตาเพราะฉัน...” คริสเอ่ยถาม พลางเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มใส

“อย่า... อย่าทำแบบนี้...” ชานยอลหลบใบหน้าหนี ไม่ต้องการให้คริสเช็ดน้ำตาของตน “ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้...” น้ำเสียงสั่นเทากล่าวบอกทั้งน้ำตา

“ฉันแค่อยากดูแลนาย” คริสกล่าวเสียงเรียบ

“...” ดวงตาเศร้าหันกลับไปมองชายร่างสูงอีกครั้ง “ที่พูดมาน่ะ... นายแค่พูดไปตามนิสัยของนายใช่ไหม? ใจร้ายมาก ใจร้ายมากจริงๆ หัวใจของฉันไม่ใช่สิ่งที่ไร้ความรู้สึกนะ อย่าพูดออกมาแบบนั้น เพราะฉันไม่อยากคิดไปเองว่านายกำลังสนใจฉันอยู่ รู้ไหมว่ามันเจ็บแค่ไหน...” เค้ากล่าวไปพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เมื่อนึกน้อยใจที่คริสเคยบอกไว้

“ช่วงเวลาที่เราห่างกันมีอะไรเกิดขึ้นที่ฉันไม่รู้คงมากมาย รวมทั้งเรื่องที่นายถูกปลดออกจากการประกวดคิง ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน?” คริสกล่าวถาม

“...” ชานยอลจ้องใบหน้าคริสที่ทราบเรื่อง “ทำไม? หรือว่าที่นายมาหาฉันเพราะเรื่องนี้?” เค้าเบือนใบหน้าเมื่อคิดไปว่าที่คริสมาหาตนก็แค่เรื่องที่ถูกปลดออก

“มันเกี่ยวกับฉันไหม? นายถูกปลดออกเป็นเพราะฉันหรือเปล่า?”

“เปล่า!” ชานยอลตอบไปส่งๆ

“แล้วเหตุผลอะไรที่นายต้องออกจากการแข่งขันนี้!

“นายจะมาสนใจทำไม?” ชานยอลค้อนสายตามองคริสด้วยความโกรธ เค้าขยับตัวเพื่อจะออกไปจากห้องนี้

“อย่าไปนะ!” คริสเอ่ยบอกเสียงแข็ง แต่ชานยอลกลับไม่ฟัง ลุกขึ้นยืนเตรียมก้าวเดิน “ฉันบอกว่าอย่าไปไงล่ะ!” ชายร่างสูงเอ่ยห้ามไว้พร้อมกับเดินเข้าไปขวางทาง

“แค่เรื่องที่ฉันถูกปลดออกนายไม่ต้องมาใส่ใจ! ฉันก็เป็นใครคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนาย ฉันเคยเอ่ยคำลาไปแล้ว ฉันคงไม่ต้องพูดมันแล้วใช่ไหม?” ชานยอลกล่าวเมื่อมองสายตาของคนตรงหน้า

“ใช่! ที่ฉันกลับมาหานายเพราะเรื่องที่นายถูกปลดออกจากการประกวดคิง!” คริสกล่าวตอบเสียงดัง “แต่มันเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น เพราะความจริง... ฉันคิดถึงนายจนแทบบ้า! คิดถึง... คิดถึงจนแทบคลั่งตาย!” ความในใจที่เอ่ยออกไป ยามที่กลั้นความรู้สึกไว้ไม่ได้อีกแล้ว

“...” ชานยอลยืนนิ่ง ไม่สามารถพูดหรือขยับตัวได้เมื่อรับฟังคำเหล่านั้นจากชายร่างสูง

“ฉัน... ขอโทษ...” ชายร่างสูงเอ่ยคำขอโทษออกมาจากความรู้สึกของหัวใจ “ฉันขอโทษ...”

เพี๊ยะ!!

“นายทำแบบนี้ทำไม?” ชานยอลตบใบหน้าคริสด้วยความโกรธ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “นายมาขอโทษฉันเพื่ออะไร? หากจะไม่แคร์กันแล้วก็อย่ามาขอโทษกันสิ! พอแค่นี้เถอะ... หยุดเสียที... ได้โปรด... อย่าทำให้ฉันเจ็บอีกเลย...” เค้าเอ่ยขอร้องคริสทั้งน้ำตา

ตุ๊บ!

“...” คริสคุกเข่าลงต่อหน้าชานยอล เพราะสิ่งที่ชานยอลได้เอ่ยขอกลับทำให้หัวใจของเค้ารู้สึกเจ็บมาก

“ฉันร้องไห้และเสียน้ำตาเพราะคิดถึงนาย... เป็นห่วงนายมากจนแทบนอนไม่หลับ ช่วงเวลานั้นมันทำให้ฉันเริ่มเข้าใจตัวเองว่า... ฉันรักนาย...” ครั้นเมื่อมองชายร่างสูงที่คุกเข่าต่อหน้า ชานยอลเอ่ยบอกความรู้สึกที่แสนเจ็บปวดออกมา “แต่ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้ ดั่งคนเลือดเย็น... คำพูดของนายไม่ต่างกับมีดแหลมคมที่มาทิ่มแทงหัวใจของฉันจนมันบาดเจ็บสาหัส แล้ววันนี้นายกลับมาบอกว่าคิดถึงฉัน... นายเอ่ยคำขอโทษ... ตกลงแล้วนายเห็นฉันเป็นอะไร?”

“ฉันขอโทษ...” คริสเอ่ยคำขอโทษอีกครั้งเมื่อต้องทำให้ชานยอลร้องไห้

ตุ๊บ! ตุ๊บ!

“นายมันคนใจร้าย... ใจร้ายมากจริงๆ ฉันเกลียดนายมากจริงๆ” ชานยอลยกมือขึ้นตีร่างกายของคริสด้วยความแค้นแสนเศร้าที่เค้าเองก็เจ็บปวดเหมือนกัน

“...” คริสนั่งนิ่งยอมให้ชานยอลตีตนจนกว่าจะพอใจ แต่เค้ากลับมีน้ำตาออกเมื่อรู้สึกผิดมากขึ้น ร่างกายโน้มตัวเข้าไปกอดเอวของชานยอล ซบใบหน้าลงบนหน้าท้องของชายร่างโปร่ง “ฉันขอโทษ... ที่ทำให้นายต้องเสียใจ ขอโทษจริงๆ ที่ฉันทำลงไปแบบนั้น เพราะแค่อยากให้นายเกลียดฉัน แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันจะทรมานมากขนาดนี้ ยิ่งได้เห็นน้ำตาของนายหัวใจของฉันก็แทบสลาย ทำได้แค่ฝืนความรู้สึกเหมือนคนไร้หัวใจ ทั้งที่อยากกอดนายใจแทบขาด...”

“...” ชานยอลสะอื้นร่ำไห้ยิ่งกว่าที่ผ่านมา เมื่อรับฟังสิ่งที่คริสเอ่ยมานั้น

“ฉันคงเป็นผู้ชายที่ดีเหมือนคนอื่นไม่ได้จริงๆ แต่ว่าฉัน... มีเพียงหัวใจดวงเดียวที่มัน... รักนาย...” ชายร่างสูงเอ่ยบอกความรู้สึกลึกๆ ของหัวใจ ยามที่เงยใบหน้ามองดวงตาใสที่กำลังมีน้ำตาคู่นั้น


 


................................................................................
KongJu_Pink :: กลับอัพให้ได้อ่านและหายคิดถึงกันแล้วค่า! ขอโทษที่หายไปนานนะค่ะ

เปิดสำรวจรอบสุดท้าย สำหรับผู้ที่สนใจสั่งซื้อฟิค

ตาม Link >>https://www.facebook.com/questions/508319035894241/


เหตุผล :: เพราะนักอ่านหลายท่านกดโหวตกันอย่างทล่มทลายมาก
จึงได้ยอดไม่แน่ชัด เพราะโหวตในเว็บเด็กดีสามารถโหวตได้ชั่วโมงละครั้ง
ไรท์เตอร์จึงขอจัดทำโหวตอันใหม่ขึ้นมาใน Facebook ค่า!
ใครที่สนใจอย่าลืมเข้าไปโหวตกันไว้นะค่ะ ^ ^
หากโหวตมากกว่า 50 เล่มที่ไรท์เตอร์กำหนดไว้ อาจจะมีการตีพิมพ์เพิ่มนะจ๊ะ

 
ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ!

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7500 after Y (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 21:17
    ฮุนฮานนี้ก็หวานเวอร์มาก ฟินแลนด์เลยทีเดียว แม่ยกเป็นปลื้ม ส่วนเฮียกว่าจะพูดได้ เกือบสายไปแล้วไหมล่ะ ถ้าชานยอลหายไปจากชีวิตแล้วจะเสียใจ แล้วถ้าชานยอลไม่รับรักจะสมน้ำหน้าให้ มีโอกาสให้พูดตั้วหลายรอบไม่ยอมพูด ตอนเทาเจอเฮียหน้าจะให้เทาซัดหน้าเฮียจักหมัดสองหมัด หมั่นไส้เฮียโคตรๆอ่ะ ชานยอลเอาคืนให้หนักเลยโทษฐานที่ทำให้เสียน้ำตา เสียใจ ทำเย็นชาใส่ไม่สนใจกัน ขัดให้หนักเลย เดี๋ยวทางนี้เป็นกำลังเสริมให้เลย
    #7,500
    0
  2. #7499 after Y (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 20:57
    ฮุนฮานนี้หวานเวอร์มาก ฟินแลน์เลยทีเดียว ส่วนเฮีย กว่าจะพูดได้ก็เกือบสาย ถ้าชานยอลไม่รับรักนะจะสมน้ำหน้าให้ โทษฐานที่ทำให้ยอลต้องเสียน้ำตา แถมกับมายังทำเป็นเย็นชาใส่ ไม่สนใจยอลอีก เอาคืนให้หนักเลยชานยอล!!! ทางนี้พร้อมเป็นกำลังเสริม ตอนเทาเจอเฮียน่าจะซัดเฮียซักหมัด โคตรหมั่นไส้เฮียเลยจริงๆ!!
    #7,499
    0
  3. #7359 lulu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:44
    ชอบฮุนฮาน กริ๊ดด เขินอะ ลู่น่ารัก ฮุนก็หืนตลอดอะ
    #7,359
    0
  4. #7305 rain&snow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:56
    ฮือ หน่วงไปหมดแล้ว ทำไมคริสต้องทำเย็นชา
    #7,305
    0
  5. #7225 pemika2543 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 19:08
    555 เซฮุน เขินอ่ะ
    #7,225
    0
  6. #7168 ninini (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 16:19
    เฮีย ร้ายอีกแล้ว
    #7,168
    0
  7. #7131 Milin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 20:51
    ยอมพูดแล้วสินะค่ะเฮีย ฮุนฮานน่ารัก ฝุดๆ
    #7,131
    0
  8. #7082 oohsxhxn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 01:32
    ฮือออออออออออออ

    เฮียใจร้ายยยย มุ้งมิ้งกันไวๆน้าาา
    #7,082
    0
  9. #7029 ParkMeple (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:11
    ชั้นลืมอีกอย่าง ฮุนฮานฟินเฟ้อออออออ ชั้นรักฮุนฮานนะ รักมากมาย
    #7,029
    0
  10. #7028 ParkMeple (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:10
    เฮียยย บอกเลยนะ ชั้นเกือบเกลียดเฮียขั้นรุนแรง

    แต่ก้ไม่ ชั้นเกลีดเฮียไม่ลงจริงๆนะคนหล้อ อิอิ

    ดีนะฮุนส้งข้อความไปบอกเฮียถึงรู้ใจตัวเอง

    ฉันเขินคำสารภาพจัง
    #7,028
    0
  11. #6990 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 21:20
    เพราะรักสินะ ถึงทำให้คนเราเปลี่ยนไป
    #6,990
    0
  12. #6928 Mermaidtears (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 22:23
    อิเกอเกอคริสคนปากหนักสุดท้ายแกก้อยอมพูดสะทีฉันเหนี่อยคอดเลยแก
    #6,928
    0
  13. #6838 odroro (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:34
    ในที่สุดก็ยอมพูดซะที กว่าจะยอมพูดเล่นทำให้คนอ่านเสียน้ำตาเป็นลิตรแล้ว(เวอร์)
    #6,838
    0
  14. #6773 Fafannie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 08:38
    อย่าทะเลาะกันอีกนะคริสยอลลล
    #6,773
    0
  15. #6720 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:36
    รู้ตัวเเล้ว ง้อซะ 
    #6,720
    0
  16. #6686 Minni Baby (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 02:04
    พี่คริสคนบื้อเอ้ยฮืออออ
    #6,686
    0
  17. #6645 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:39
    เกลียดพี่คริส
    #6,645
    0
  18. #6575 MILKSEOB (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 15:01
    กว่าจะรู้ตัวนะคริส ..
    #6,575
    0
  19. #6540 โรมินิค (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:05
    คริสๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,540
    0
  20. #6477 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 11:14
    ฟินฮุนฮาน แต่ดรามาคริสยอลT T
    #6,477
    0
  21. #6432 Tao Tao EXO (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 14:23
    มัน.......ไม่มีอะไรตะพูดอ่ะชีวิตจริงของผมเลยอ่ะ

    ฮุนฮานเหมือนตอนที่ครบกันคริสยอลเหมือนตอนที่ผมต้องย้ายบ้าน ไคโด้เหมือนตอนที่บอกรัก เทาแบคเหมือนตอนที่ผมพาแฟนไปเจอครอบครัว#ไรท์เก่งโคตร ตบมือ
    #6,432
    0
  22. #6393 fah_parrotsehun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 16:53
    ฮุนฮานจะหวานไปหนายยย คนอ่านอกจะแตกตาย น่ารักไปแล้วนะ ><
    ซึ้งอ่ะ คริสยอล คริสอย่ากลับไปเลยจีนอ่ะ อยู่เนี่ยแหละ อยู่กับยอล
    #6,393
    0
  23. #6307 ลายจุด (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:22
    ตอนนี้เกลียดเฮียโคครตตตตตตตตตตตตตต
    #6,307
    0
  24. #6276 Puparipay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:53
    ให้ตายเถอะ!!! น้ำตาคลอเบ้าเลย พูดออกมาแล้วสินะ
    #6,276
    0
  25. #6245 sbater (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 14:09
    ตนิสยอลดราม่าอ่ะฮือออออออออ
    คืนดีกันไวๆนะ
    #6,245
    0