[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 24 : PLANETS HISTORY :: I Miss You... ฉัน... คิดถึงนาย... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 เม.ย. 56

  

23
I Miss You... ฉัน... คิดถึงนาย...

เช้าวันใหม่เริ่มต้นอีกครั้ง ยามพระอาทิตย์ส่องแสงผ่านบานกระจกใส พร้อมสายลมอ่อนพัดปลิวผ้าม่านให้เคลื่อนไหวตามแรงลม ใครคนหนึ่งนอนมองผ่านหน้าต่างกระจกใสออกไปด้านนอก ตั้งแต่ยามที่ตื่นนอน เพียงแค่ความห่วงใยใครอีกคนทำให้ตนต้องหลับไม่สนิท คิดแต่ว่าเค้าคนนั้นจะเป็นเช่นไร

“7 นาฬิกา 15 นาที...” ชานยอลเอ่ยเสียงเบาเมื่อมองนาฬิกาบนฝาผนังห้อง เค้าเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างตน เพื่อดูว่ามีข้อความใดตอบกลับมาบ้างไหม? แต่สิ่งที่พบมีเพียงหน้าจอโทรศัพท์ที่ไม่มีอะไรเลย เค้าได้แต่ยิ้มเล็กๆ

ดวงตาคู่เศร้ามองชื่อที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์ว่า ‘ชายประหลาดอีกนานไหมที่เค้าคนนั้นจะคลายความเศร้า อีกนานไหมที่ใจเค้าจะหายเจ็บและทรมาน แล้วจะเป็นแบบนี้อีกนานไหมที่ใจเราไม่กล้าพอที่จะโทรไปหาเค้าทั้งที่ห่วงใยเค้าเหลือเกิน เสียงความคิดภายในใจต่างถามตัวเองซ้ำไปมา

“เฮ้อ...” ชานยอลถอนหายใจทิ้งก่อนวางโทรศัพท์ไว้บนเตียงอีกครั้ง “โทรดีไหม? หรือจะไม่โทร! เอายังไงดีล่ะทีนี้ ทำไมต้องมาคิดวุ่นวายแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้สิ!” เมื่อยามที่พูดไป แต่มือก็ได้คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังเบอร์ปลายสายที่ลังเลอยู่นาน

 ตืด... ตืด....

ขณะที่รอสายใจก็เต้นตึกตัก คิดคำพูดต่างๆ นานา หากว่าคริสรับสายตนแล้วจะพูดอะไรดี ควรเริ่มจากตรงไหน แล้วหากคริสถามว่าโทรมามีอะไร แล้วจะตอบไปว่ายังไง สิ่งต่างๆ พวกนี้ชานยอลคิดไปด้วยความตื่นเต้น

ตืด... ตืด.... ตืด... ตืด.... ตู๊ดๆๆ

สายหลุดไปเมื่อไม่มีใครรับสายของชานยอล เค้าจึงลองกดโทรไปอีกครั้ง ใจก็ยังคงตื่นเต้นอยู่ทุกที จนกระทั่งสายที่รออยู่มันหลุดไปอีกรอบ ในตอนนี้มีความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ชานยอลจึงพิมพ์ข้อความส่งไปแทน

คริสนายไม่เป็นอะไรแล้วนะ พอดีว่าฉันโทรไปแล้วนายไม่รับสายเลยเป็นห่วง กลัวว่านายจะเครียดจนไม่สบาย ตอนนี้อากาศก็เริ่มเปลี่ยนแล้ว นายควรดูแลตัวเอง เดนนิส และคุณน้าเอลล่าด้วยล่ะ

ชานยอลกดส่งข้อความออกไปทันทีที่พิมพ์เสร็จ เค้านั่งกอดเข่ามองโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะลุกไปเตรียมตัวอาบน้ำ แต่ขณะนั่นเองโทรศัพท์ของเค้ามีสายโทรเข้ามา ชานยอลรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำในทันที ลุ้นอยู่ในใจว่าสายที่โทรมานี้อาจจะเป็นคริส

“ดีโอ...” แต่เมื่อพบชื่อสายปลายทาง จึงทำให้ความผิดหวังเข้ามาเยือนอีกครั้ง “ว่าไงดีโอ?” ชานยอลเอ่ยทักเพื่อนตนที่โทรเข้ามาอย่างผิดหวัง

(คือว่าเมื่อวานนี้ฉันพบอาจารย์แทจุน แล้วอาจารย์เค้าก็ฝากบอกว่าให้นายไปพบในวันนี้น่ะ) ดีโอกล่าว

“งั้นหรอ...” ชานยอลตอบรับเสียงแผ่วเบา

(เป็นอะไรหรือเปล่า? เสียงนายฟังดูเหนื่อยๆ นะ) ดีโอเอ่ยถามเมื่อน้ำเสียงที่ผิดสังเกตของเพื่อนตน

“ก็แค่... เพิ่งตื่นน่ะ! ว่าแต่วันนี้นายมีเรียนช่วงไหน?” ชานยอลเปลี่ยนเรื่องยามที่ดีโอสงสัย ใจก็อยากเล่าเรื่องให้เพื่อนฟัง แต่บางครั้งมันก็ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร

(วันนี้หรอ? เอิ่ม... ฉันขอดูตารางก่อนนะ อ๊า!! ไอ้หมูอ้วนทเวจี! อย่ามานั่งทับตารางเรียนของฉันสิ!) ดีโอโวยวายใส่แมวของเค้าเสียงดังผ่านโทรศัพท์

“^ ^” ชานยอลยกยิ้มเล็กๆ ให้กับคู่เจ้านายขี้บ่นและเจ้าแมวตัวกลม “ว่าแต่! ปกตินายไม่เคยลืมเรื่องเรียนนี่นา หรือว่านายกำลังมีความรัก! ใช่ไหม?”

(O_O; ความรักอะไรกันเล่า!) ดีโอรีบปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก (ฉันจะไปมีได้ยังไง?)

“ก็เค้าบอกว่าคนที่มีความรักมักขี้ลืม เพราะมัวแต่คิดถึงคนที่รักไง อ๊ะ! หรือว่าจะเป็นรุ่นน้องคนนั้น? ไคใช่ไหม?”

(เอ๋? นายรู้ได้ยังไง?) ดีโอย้อนถามเสียงหลง

“จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?” ชานยอลแค่แกล้งหยอกเล่น แต่พอดีโอตอบรับแบบนั้น จึงทำให้เริ่มน่าสงสัย

(ใช่อะไรกันเล่า!!) ดีโอเถียงกลับหน้าแดงกล่ำ (ตารางฉันวันนี้มีช่วงบ่าย ตกลงว่านายถามทำไม?) ดีโอต้องเลี่ยงไปเรื่องอื่น ย้อนถามน้ำเสียงหงุดหงิดที่ถูกสงสัย

“ฮ่าๆ ฉันแค่อยากชวนนายไปพบอาจารย์เป็นเพื่อนหน่อยน่ะ”

(ทำไมล่ะ?)

“ฉันเกรงว่า... ฉันจะรับเรื่องบางอย่างไม่ได้ แค่ตอนนี้ฉันก็แย่พออยู่แล้ว...” ทันทีที่กล่าวบอก น้ำเสียงนั้นกลับฟังดูเหนื่อยล้า “อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่หน้าหอพักนะ”

(นี่ชานยอล... นาย...) ดีโอเรียกชื่อเพื่อนของเค้าอีกครั้ง อยากทราบว่าทำไมชานยอลถึงแปลกไป

“หลังจากพบอาจารย์แล้ว นายจะทราบทุกอย่าง” ชานยอลบอกจบ เค้าก็ได้วางสายไป มือนั้นกำโทรศัพท์แน่นอย่างใจหาย...

หลังจากนั้นผ่านไปครึ่งชั่วโมงตามที่ชานยอลได้นัดกับดีโอไว้ เค้ายืนรอดีโออยู่ชั่วครู่ จนดีโอเดินออกมาจากหอพัก เค้ามองชานยอลนิ่งก่อนจะเผยยิ้มเล็กๆ

“นายยิ้มอะไร?” ชานยอลเอ่ยถามเมื่อเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ของดีโอ

“อ้าว! นายนี่ยังไงกัน?” ดีโอขมวดคิ้วที่ถูกถามแบบนั้น

“ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นหรอกน่า รีบไปกันเถอะ!” ชานยอลบอกทั้งรอยยิ้ม พลางยกแขนขึ้นเพื่อกอดคอดีโอให้เดินไปพร้อมตน

ครั้นยามชายทั้งสองคนเดินมาถึงมหาวิทยาลัย ชานยอลเดินเข้าไปพบอาจารย์แทจุนในห้องพัก เค้ากวาดสายตามองรอบๆ ห้อง ทั้งที่ใจยังกลัวเมื่อนึกถึงสิ่งที่อาจารย์เรียกมาคุย

“มาแล้วหรอ?” อาจารย์เดินเข้ามาที่โต๊ะของเค้า เอ่ยทักชานยอลและดีโอ

“สวัสดีครับ” ทั้งชานยอลและดีโอต่างเอ่ยสวัสดีพลางโค้งเคารพอาจารย์

“นั่งก่อนสิ!” อาจารย์บอกชานยอล ก่อนจะมองไปที่ดีโอ “ผมขอคุยเป็นการส่วนตัวกับชานยอลนะ”

“คือว่า! ผมขอให้ดีโอมาเป็นเพื่อนเองครับ ผมกับเค้าเป็นเพื่อนกัน ดังนั้นแล้วผมขอให้เค้านั่งอยู่ข้างๆ ผมนะครับ” ชานยอลกล่าวบอก

“ถ้าคุณคิดว่าเรื่องที่ผมจะคุยด้วยมันไม่ใช่ความลับที่ทำให้คุณรู้สึกอายต่อเพื่อน ผมก็จะไม่ห้ามที่จะให้เพื่อนคุณอยู่ต่อ” อาจารย์แทจุนกล่าวบอก

“ขอบคุณครับ” ชานยอลเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนดึงแขนดีโอเพื่อให้นั่งลงข้างตน

“คุณคงทราบแล้วนะว่าวันนี้ผมเรียกมาทำไม?” อาจารย์แทจุนกล่าวถามชานยอล

“ครับ... ผมทราบดี” ชานยอล

“ผมและคณะกรรมการกองประกวดคิงได้ทำการปรึกษาเรื่องที่คุณกระทำความผิดในกฎระเบียบของผู้สมัครคิง โทษฐานการโกหกและหนีเที่ยวในวันที่ออกแคมป์ แถมยังหลอกผู้สมัครประกวดคิงอีกท่านนั่นก็คือคริส! ให้ออกไปด้วยนั้น ความผิดนี้จึงมีมติขอปลด นักศึกษาปาร์คชานยอลออกจากการประกวดคิงนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...” อาจารย์กล่าวบอกทุกถ้อยคำด้วยน้ำเสียงชัดเจน

“...” ชานยอลที่เตรียมใจไว้แล้วทำได้เพียงยิ้มเล็กๆ เพื่อยอมรับโทษที่ตนได้กระทำแม้ไม่ตั้งใจ

“อะไรนะครับ?” แต่กลับดีโอที่เพิ่งทราบเรื่อง เล่นทำเอาเค้าตกใจมาก ถามย้ำในสิ่งที่ได้ยินแม้มันจะชัดเจน แต่เมื่อไม่มีผู้ใดตอบ เค้าจึงเหลียวใบหน้ามองชานยอลเพื่อนของตน “นี่ใช่ไหมที่ทำให้ใจของนายเหนื่อย?” เค้าเอ่ยถามอย่างสงสารชานยอล

“ความจริงที่ฉันมาถึงตรงนี้ได้ก็ถือว่ามากเกินพอแล้วล่ะ ใครจะไปเชื่อว่าคนอย่างปาร์คชานยอลจะมาได้ไกลขนาดนี้ จริงไหม?” ชานยอลกล่าวก่อนหันไปยิ้มให้ดีโอ “ขอบคุณครับอาจารย์ที่อุตส่าห์ยืดเวลาให้ผมได้ยืนอยู่บนเวทีวัน Open House เป็นเวทีสุดท้าย... ผมขอตัวนะครับ” ชานยอลกล่าวจบพร้อมลุกขึ้นยืน โค้งลาอาจารย์แล้วเดินออกมา

“สวัสดีครับ!” ตามด้วยดีโอที่กล่าวลาอาจารย์แทจุน แล้วรีบเดินตามชานยอลไป “ชานยอล! เดี๋ยวก่อนสิ” ดีโอคว้าแขนเพื่อนตนเพื่อรั้งไว้ให้หยุดเดิน

“ฉันน่ะ... รู้อยู่แล้วล่ะว่าต้องเป็นแบบนี้” ชานยอลกล่าว

“รู้หรอ? ตั้งแต่เมื่อไร?” ดีโอเดินไปด้านหน้าชานยอลเพื่อย้อนถาม

“จำวันที่นายได้พบกับเดนนิสไหม? วันนั้นที่เฉินมาบอกว่าอาจารย์แทจุนต้องการพบ”

“เอ๋? ตั้งแต่ก่อนงาน Open House อีกหรอ? แล้วทำไมนายถึงไม่บอกพวกฉันเลย”

“บอกไปแล้วอะไรมันจะเปลี่ยนแปลงได้”

“ฉันรู้ว่านายไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรนอกกฎระเบียบหรอกนะ รุ่นพี่คริสชวนนายออกไปเองใช่หรือเปล่า? ทำไมนายไม่บอกอาจารย์ไป?”

“^ ^” ชานยอลยกยิ้มแล้วเดินผ่านดีโอไปอย่างช้าๆ โดยไม่มีคำตอบใดๆ

ในวันนั้นที่ชานยอลถูกอาจารย์แทจุนเรียกพบ ถูกสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนงานปาร์ตี้หน้ากาก เป็นเพราะมีคนอื่นเห็นชานยอลและคริสออกไปเที่ยวด้วยกัน จึงได้ไปแจ้งอาจารย์แทจุน แต่พออาจารย์ถามเมื่อยามที่พวกเค้ากลับเต็นท์ แทนที่จะยอมรับ ชานยอลกลับทำผิดกฎโดยการโกหกเพื่อเอาตัวรอด

แต่ชานยอลยอมรับมากเกิน อะไรที่คริสทำเค้ากลับเอามาใส่ตัว ถึงขั้นยอมออกจากการแข่งขัน ความจริงเรื่องการตัดสินความผิดชานยอล ควรตัดสินก่อนงาน Open House  เพราะชานยอลขอร้องไว้ว่าอยากขึ้นเวทีงานนี้เป็นงานสุดท้าย เพื่อที่ตนจะยืนอยู่บนเวทีเดียวกับคริสอีกครั้ง

ดีโอเดินตามชานยอลไปเรื่อยๆ ในสมองต่างคิดหาคำตอบที่ชานยอลได้กระทำลงไป ยอมรับความผิดแทนคริส ยอมออกจากการประกวดคิงทั้งที่ก่อนหน้านี้ใครห้ามก็ไม่ฟัง

“นายชอบเค้ามากเลยใช่ไหม?” แล้วดีโอก็ได้เอ่ยถามออกไป เมื่อได้คำตอบในใจตนที่ยังสงสัยอยู่

“ฉันแค่คิดว่าต่อให้ฉันอยู่ในการแข่งขันนี้ต่อไป ตำแหน่งคิงก็ไม่ได้เป็นของฉันอยู่ดี นายเองก็เห็นว่าทุกคนที่ผ่านมานั้นล้วนแต่มีความพิเศษ ซึ่งต่างกับฉันที่ไม่มีอะไรเลย แม้กระทั่งเป้าหมายก็ยังแปลกจากคนอื่น” ชานยอลหยุดเดินเมื่อพูดกับดีโอ

“ฉันแค่ถามว่า... นายชอบรุ่นพี่คริสใช่ไหม?” ดีโอย้ำถามอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด

“ฉัน...” ชานยอลมองตาดีโอที่จ้องเค้าไม่กระพริบ ได้แต่เอ่ยเรียกตัวเอง

“อยู่ที่นี่เอง!” เสียงชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักพร้อมกอดคอดีโอ หันใบหน้ามองด้วยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างยียวน

“ไค! นายนี่ชักจะเกินไปแล้วนะ” ดีโอบ่นชายคนที่กอดคอเค้าราวกับเพื่อน

“สวัสดีครับรุ่นพี่ชานยอล อีกสัปดาห์เดียวก็จะถึงการประกวดคิงรอบสุดท้ายแล้ว พี่เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม?” ไคไม่ได้สนใจที่ดีโอบ่นตนเลยสักน้อย เค้าหันไปทักทายชานยอล

“อ่อ! แล้วนายล่ะ? คะแนนดีมาโดยตลอดนี่นา แบบนี้มีลุ้นอยู่นะ ว่าแต่ควีนที่นายจะเลือกนะ ใช่...” ชานยอลเลี่ยงคำถามไค แล้วเปลี่ยนเป็นถามเรื่องควีนแทน ยามที่ถามว่าไคจะเลือกใครเป็นควีนก็แลสายตาไปมองดีโอ

“O///O มองอะไรกัน?” ดีโอมองดวงตาสองคู่ที่กำลังมองมาทางเค้า ทั้งชานยอลและไคต่างยิ้มกริ่ม “ฉันไม่เป็นแน่นอน!!

“ฮึๆ คิงน่ะมีสิทธิ์เลือก และคนที่ถูกเลือกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกนะ” ไคตอบด้วยใบหน้าที่กวนอารมณ์

“เดี๋ยวฉันจะปฏิวัติระบบคิง ถ้าหากนายได้เป็น คอยดูสิ!” ดีโอกล่าวเสียงเข้ม

“น่ากลัวจริงๆ” ไคยังคงกวนอารมณ์ดีโอ

“^ ^” ชานยอลมองคู่ไคกับดีโอก็แอบยิ้ม เพราะความน่ารักของทั้งสองคนที่กำลังถกเถียงกัน

“ผมขอตัวดีโอไปกับผมหน่อยนะครับ” ไคหันไปขอตัวดีโอกับชานยอลเสียดื้อๆ

“อะไรของนาย? ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ” ดีโอโวยขึ้นอย่างไม่ยอม

“ตามสบายเลย” ชานยอลตอบตกลง

“เฮ้ย! นี่ชานยอล...” ดีโอหันควับไปมองหน้าเพื่อนตนที่อุตส่าห์ไว้ใจ

“ไปกันเถอะ!” ไคที่กอดคอดีโออยู่นั้น ได้พาชายตัวเล็กเดินออกไปพร้อมตนโดยไม่สนเสียงโวยวายและบ่นไปตลอดทางของดีโอเลยแม้แต่น้อย

ชานยอลมองตามไคและดีโอที่เดินห่างออกไปไกล เค้าหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมามองดูว่ามีข้อความมาไหมหรือว่ามีใครที่กำลังรอโทรมาหาหรือเปล่า แต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม สิ่งที่ทำได้หลังจากรอคือการส่งข้อความไปหาคริสอีกที

นี่นายรู้ไหมว่า อีกแค่อาทิตย์เดียวจะถึงการแข่งประกวดคิงรอบสุดท้ายแล้วนะ หากนายไม่กลับมานายอาจจะถูกปลดก็ได้นะ แล้วอย่ามาร้องไห้ล่ะ! มันน่าเกลียด

นายจำไคได้ไหม? เค้าบอกว่าจะเลือกดีโอเพื่อนของฉันเป็นควีนด้วยล่ะ หากได้เป็นคิง! คู่แข่งคนนี้น่ากลัวมากนะ ฉันว่าพวกเราแพ้เค้าแน่เลย

ชานยอลพิมพ์ข้อความส่งไปหาคริส โดยเอาเรื่องราวต่างๆ มาบอกผ่าน เผื่อว่าหากคริสอ่านแล้วจะตอบมาบ้าง เพราะตำแหน่งคิงคือสิ่งที่คริสต้องการ

คริส... วันนี้อากาศดีมากจริงๆ นายห้ามมีน้ำตานะ

ยามส่งข้อความสุดท้ายไปหาคริสแล้วว่าอย่ามีน้ำตา แต่กลับตัวเองแล้วชานยอลกลับน้ำตาซึมเสียเอง เมื่อกำลังผิดหวังจากสิ่งที่เคยหวังไว้ อยู่ๆ ก็ถูกปลดจากการประกวดคิง ต่อให้เตรียมใจไว้นานแค่ไหน แต่พอได้ฟังก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่ดี อีกทั้งยังรอคอยคริสแบบนี้ โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรเค้าจะกลับมา

“ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ” เสียงใสจากชายร่างบางเอ่ยกล่าวเมื่อพบชานยอล

“...” ชานยอลมองเจ้าของเสียงนั้น ทำเอาเค้าถึงกับถลึงตาโต เพราะว่าชายร่างบางนั้นคือลู่ฮาน

“ทำไมนายต้องทำหน้าแบบนั้น หรือว่ากำลังกลัวฉันใช่ไหม?” ลู่ฮานกล่าวถามเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางชานยอลแล้ว เค้าเผยยิ้มเล็กๆ “ฉันขอโทษนายจริงๆ ที่เคยทำไม่ดีไว้”

“จริงๆ ผมก็พอจะเข้าใจนะว่าที่รุ่นพี่ทำไปเพราะหึงหวงคริส...” ชานยอลเอ่ยบอก

“มันน่าตลกดีใช่ไหมล่ะ?”

“ที่รุ่นพี่ทำไปก็เพราะรักเค้า ผมเข้าใจ! แต่ว่ามันก็น่ากลัวนะกับคนที่ไม่รู้เรื่อง แล้วโดนสาดน้ำใส่หน้าแบบนั้น” ชานยอลกล่าวพร้อมยิ้มแห้งๆ เมื่อจบประโยค

“นั่นสิ! ฉันน่ะมักจะโกรธและหงุดหงิดทุกทีที่คริสไปคุยกับใคร”

“ทำไมล่ะครับ?”

“คงเป็นเพราะฉันรักเค้ามากมั้ง! ยิ่งพอได้เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เมื่อเวลาคริสคุยกับใครสักคน มันทำให้ฉันอิจฉาคนนั้นจริงๆ เพราะว่าฉันไม่เคยเลยสักครั้งที่จะได้รับสิ่งเหล่านั้นจากคริส...”

“...” ชานยอลมองใบหน้าลู่ฮานเวลาที่กำลังพูดอยู่นั้น ใจเค้ากลับรู้สึกสงสาร

“แต่ฉันก็ยังรักเค้า และอยากจะเคียงข้างเค้าเสมอมา”

“แม้ว่าเค้าจะไม่ใยดีรุ่นพี่เลยอย่างนั้นหรอ? อะไรกันที่ทำให้รุ่นพี่รักคริสได้ถึงเพียงนี้?”

“ฉันเองก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน? ^ ^” ลู่ฮานตอบอย่างยิ้มๆ

“เอ๋?” ทำเอาชานยอลสงสัยหนัก

“จริงๆ แล้วความรักที่ฉันคิดนั้นมันคือความผูกพันกับบุญคุณต่างหาก... เมื่อครั้นตอนที่ฉันและคริสยังอยู่ที่ประเทศจีน จำได้ว่าอายุประมาณ 14 ปี ฉันเป็นผู้ชายที่ตัวเล็กและดูอ่อนแอ เลยถูกเพื่อนในห้องแกล้งเสมอ วันหนึ่งที่คริสย้ายเข้ามาเรียนที่ห้องเดียวกับฉัน เค้าช่วยปกป้องฉันจากเพื่อนที่คอยกลั่นแกล้งจนไม่มีใครกล้าแกล้งฉันอีก ตอนนั้นน่ะผู้ชายตัวสูงๆ คนนั้นเหมือนฮีโร่สำหรับฉันเลยล่ะ”

“หมอนั่นอ่ะนะ?” ชานยอลย้อนถามพลางนึกถึงคริสในครั้งแรกที่เจอกัน มีแต่ตบกับจูบจนเลือดออก

“จากที่ฉันไม่มีใคร ก็ได้มีคริสเป็นเพื่อนจนความรู้สึกเปลี่ยนไป อยากเข้มแข็ง อยากอยู่ข้างๆ เค้าตลอดเวลา ทำเรื่องไม่ดีก็เพื่อได้อยู่ใกล้เค้า จนงี่เง่าน่ารำคาญ พอมานึกย้อนไปในตอนนั้นฉันมันน่าสมเพชสิ้นดีเลยล่ะ... วันหนึ่งคริสมาบอกว่าจะย้ายมาอยู่ที่เกาหลี หัวใจของฉันพังเป็นเสี่ยงๆ”

“...” ชานยอลได้ฟังแบบนั้นแล้ว มันทำให้รู้ว่าความรู้สึกของเค้าในตอนนี้มันเล็กน้อยไปเลย ถ้าเทียบกับลู่ฮาน

“ช่วงนั้นฉันเหมือนคนตายทั้งเป็น ไม่กินไม่นอน ไม่ต้องการพบใคร ได้แต่คิดถึงเค้า แต่ความดื้อดึงของฉันมันมีมากเกินไป เลยคิดไปว่าหากตามเค้ามาที่เกาหลีก็จะได้เคียงข้างเค้า ฉันต้องฝึกเรียนภาษาเกาหลี เก็บเงินเพื่อที่จะย้ายมาที่นี่ โดยที่พ่อแม่ของฉันไม่มีใครรู้เลย ฉันทิ้งทุกอย่างเพื่อที่จะมาหาเค้า...”

“พ่อแม่ไม่ทราบงั้นหรอ? แล้วตอนนี้พวกท่าน...” ชานยอลย้อนถาม

“อืม! ท่านทราบแล้วล่ะ แต่ก็ไม่มีใครยอมรับสิ่งที่ฉันทำ... ฉันเองก็ทราบดีว่าสิ่งนี้มันไม่ถูกต้อง แต่ที่เจ็บที่สุดคือเมื่อฉันได้พบคริสแล้ว เค้ากลับเย็นชายิ่งกว่าเดิม ตัดเยื่อใยของฉัน บอกให้ฉันกลับประเทศจีน ฉันพยายามอดทนแล้วเริ่มใหม่อีกครั้งแต่มันก็ยังเหมือนเดิม ฉันเสียใจมากได้แต่บอกว่าตัวเองโง่มากมายที่มาที่นี่...”

“...” ชานยอลรับฟังอย่างตั้งใจ

“จริงๆ แล้ว... ฉันว่ามันเป็นสิ่งที่พระเจ้าได้สร้างขึ้นมาให้ฉันต้องเสียใจ ก่อนที่จะได้พบใครอีกคนที่เค้ารักฉัน นายว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ไหม? คนสองคนต่อให้อยู่ใกล้กันมาตลอด ต่อให้คิดว่ารักแต่กลับไม่ใช่ กับอีกคนที่อยู่กันไกลแสนไกล กลับเป็นคนที่ใช่เสียอย่างนั้น... กว่าจะรักก็ต้องผ่านอุปสรรคมาไม่ใช่น้อยเลยล่ะ...” ลู่ฮานพูดจบประโยคด้วยรอยยิ้ม

“...” ชานยอลพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ลู่ฮานบอกมาทั้งหมด “แล้วตอนนี้รุ่นพี่ยังรักคริสอยู่ไหม?”

“อืม! รักสิ! แต่รักและผูกพันในฐานะเพื่อนนะ ครั้นจะให้ไปยุ่งวุ่นวายเหมือนแต่ก่อนก็คงไม่ทำ ตอนนี้ทราบแล้วว่าอะไรคือเพื่อน อะไรคือคนรัก...” ลู่ฮานตอบ “แล้วนายล่ะ... รักคริสไหม?”

“เอ๋?” ชานยอลเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำถาม “คือ... คือว่า...”

“ไม่ต้องตอบฉันก็ใจ แค่หัวใจนายรู้ดีก็พอ... ฉันแค่จะมาบอกว่าเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น คริสคงเจ็บปวดมากไม่น้อยเลยล่ะ เค้าเป็นแบบนี้เสมอเวลาเศร้าก็มักจะเก็บไว้คนเดียว เมื่อไม่ถึงที่สุดก็คงไม่ระบายออกมา หากนายมีความรู้สึกดีๆ ให้เค้า อย่าทิ้งเค้าไปไหน... แค่ให้กำลังใจเค้าอยู่ข้างๆ”

“ผมเอง... ก็อยากจะทำแบบนั้น แต่ว่า... ตั้งแต่เมื่อคืนผมติดต่อเค้าไม่ได้เลย โทรไปหาก็ไม่รับสาย ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบกลับ จนตอนนี้ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรแล้วล่ะ”

“หากเป็นฉัน... ฉันจะไปหาเค้า” ลู่ฮานกล่าว

“...” ชานยอลมองใบหน้าลู่ฮานนิ่ง

“จะกลัวอะไร... หากจะรักใครสักคนก็ต้องกล้าที่จะแสดงออก หากไม่ชัดเจนก็มีแต่จะเจ็บปวดนะ”

“...” ชานยอลทบทวนตามไปจนเข้าใจในสิ่งที่ลู่ฮานบอก “ขอบคุณครับ ขอบคุณที่บอกผม...” ชานยอลกล่าวขอบคุณพร้อมกับวิ่งห่างออกไปเพื่อต้องการจะพบใครบางคนที่ทำให้เค้าเป็นห่วงเป็นใย

^ ^” ลู่ฮานยกยิ้มเมื่อทราบความรู้สึกของชานยอล เค้าแค่ต้องการให้ใครสักคนที่ดีคอยอยู่เคียงข้างคริส เพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งของเค้าเพียงแค่นั้น...

เมื่อยามเส้นทางสุดท้ายที่ชานยอลมาถึง คือหน้ารั้วบ้านของคริส เค้าหยุดเคลื่อนไหวเพื่อค่อยๆ หายใจเข้าออกให้หายตื่นเต้น ก่อนจะเอื้อมมือไปกดออด แล้วรอคนในบ้านเปิดประตู

แอ๊ด...

“มาหาใครครับ?” ชายวัยประมาณ 40 คนหนึ่ง กล่าวถามเมื่อเปิดประตูรั้ว

“ผมมาหาคริสครับ” ชานยอลบอก

“คุณคริสไม่อยู่หรอกครับ”

“แล้วเดนนิสล่ะครับ?”

“คุณหนูเดนนิสก็ไม่อยู่ครับ”

“แล้วจะกลับมากี่โมงครับ?”

“คือว่าคุณคริส คุณหนูเดนนิส และคุณเอลล่ากลับประเทศจีนไปเมื่อเช้านี้เองครับ พวกท่านไม่ได้แจ้งไว้นะครับว่าจะกลับมาวันไหน อาจจะเป็นอาทิตย์ เป็นเดือน หรือเป็นปี ผมก็บอกไม่ได้เพราะเป็นเรื่องในครอบครัวน่ะครับ”

“...” ชานยอลได้ยินถึงกับพูดไม่ออก ตอนนี้ในสมองเค้าว่างเปล่าไปหมด เก้าท้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเมื่อร่างกายเริ่มไร้แรง

“มีธุระสำคัญไหมครับ?” ชายผู้เฝ้าบ้านเอ่ยถาม

“ไม่... ไม่มีครับ... ขอบคุณครับ...” ครั้นกล่าวจบชานยอลเดินห่างออกมาจากบ้านคริส

เค้าไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ หัวใจของเหมือนมีบางอย่างมาบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตามองไปมาเมื่อพล่ามัวด้วยน้ำตา มือที่กำลังสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคริสอีกครั้ง แต่ก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีการรับสายใดๆ

“ท่านกำลังเข้าสู่บริการรับฝากข้อความเสียง...” เมื่อสายสัญญาณถูกตัดไป จึงมีระบบอัตโนมัติของการฝากข้อความเสียงดังขึ้น ชานยอลจึงฝากข้อความเสียงไว้...

“คริส...” เสียงสั่นเทานั้นเอ่ยชื่อเจ้าของเบอร์ที่โทรไปหาอย่างห้ามไม่ได้ “นายกำลังทำอะไรอยู่... นายมันคนเลือดเย็นจริงๆ ฉันโทรไปนายก็ไม่รับ ส่งข้อความไปนายก็ไม่ตอบกลับ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน... ฉันต้องกังวลเรื่องของนายจนวุ่นวายใจ แล้วทำไมนายถึงได้แต่เงียบแบบนี้...”

ชานยอลกดวางสายหลังหมดนาทีของการฝากเสียงข้อความ ในใจของเค้าอยากพูดอะไรมากมาย แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะไม่รู้ว่าจะพูดไปทำไม เมื่อคริสไม่เคยรับรู้เลย การกระทำของคริสนั้นทำให้เค้าสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไร เป็นคนรักกัน เป็นเพื่อน หรือเป็นเพียงแค่คนรู้จักแค่นั้น...

 

หลายวันต่อมา...

“แปลกๆ” เสียงชายดวงตาคมเอ่ยพูดเป็นภาษาจีน เมื่อนั่งมองกลุ่มเพื่อนของแบคฮยอน ที่มีชานยอล ดีโอ และไค

“นายสิแปลก!” แบคฮยอนขมวดคิ้วหันไปว่าเถา

“โอะ! นายฟังออกด้วยหรอ?” ดีโอถลึงตาโตหันควับไปถามแบคฮยอน

“นายแอบไปเรียนมาใช่ไหมเนี่ย?” เถาถามพลางยิ้มกริ่ม

“อะไรเล่า! ฉันไม่ได้เรียนสักหน่อย ที่รู้น่ะเพราะว่าฉันเก่งต่างหาก” แบคฮยอนตอบอย่างเชิดๆ กอดอกแล้วยกยิ้ม

“ช๊ะ! รักฉันมากขนาดยอมไปเรียนภาษาจีนก็บอกมาเถอะน่า! ฉันไม่ว่าหรอก” เถากล่าวถามด้วยสีหน้ายียวน

“แล้วนายล่ะไม่คิดจะทำอะไรเพื่อฉันบ้างหรอ?” อยู่ๆ ไคก็กอดคอดีโอพลางถามด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

“ทำสิ!” ดีโอตอบพลางใช้ศอกกระทุ้งเข้าไปที่ท้องไค

“นี่นาย!” ไคถึงกับจุก

“ชานยอล...” ดีโอมองดูชานยอลเมื่อใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนเศร้า

“ทำไม?” ชานยอลเอ่ยถาม

“รุ่นพี่คริสยังไม่ติดต่อมาใช่ไหม?” ดีโอกล่าวถาม

“อืม!” ชานยอลพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

“อีก 2 วันจะต้องเตรียมเข้าซ้อมการประกวดคิงในรอบสุดท้ายก่อนวันจริงในวันเสาร์นี้แล้ว ถ้าหากเค้าไม่มาอาจจะถูกตัดสิทธิ์เลยนะ” ไคกล่าว

“เอาอย่างนี้ไหม? ให้ฉันไปลากตัวเค้ากลับมาจากจีนวันนี้เลย” เถาเสนอความคิดเห็น

“เงียบไปเลย! ดีแต่ใช้กำลัง” แบคฮยอนปรามเถา

“ทำไม? จะได้รู้ไงว่าหมอนั่นยังมีชีวิตอยู่ไหม? โทรไปไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบกลับ หรือจะปล่อยให้เพื่อนนายรออยู่อย่างนี้ ไม่สงสารเค้าหรือไง?” เถากล่าวเสียงเรียบ

“ขอบใจนะ... แต่ว่าหากเค้าคิดถึงฉันบ้างจริงๆ ก็คงติดต่อกลับมาเองล่ะ” ชานยอลเอ่ยบอก

“ไม่เอาน่าชานยอล นายอย่ายิ้มด้วยความเศร้าแบบนี้” ดีโอ

“ฮึ! หน้าฉันมันบอกว่าเศร้ามากนักหรือไง?” ชานยอลยกยิ้มเมื่อย้อนถาม “คุยแต่กับคนมีความรักมันเลี่ยนจริงๆ ฉันไปหาขนมเค้กทานดีกว่า” เมื่อพูดจบเค้าลุกขึ้นเดินหนีห่างไปทันที

“น่าสงสารชานยอลจริงๆ” แบคฮยอนเอ่ยด้วยความรู้สึกสงสาร

“ฉันก็บอกแล้วไงว่าให้ฉันตามไปลากคอหมอนั่นจากที่จีนเอง” เถายังคงยืนยันข้อเสนอตัวเอง

“แล้วรู้หรอว่าเค้าอยู่ที่ไหน เมืองไหน? จะไปลากคอเค้าน่ะ?” แบคฮยอนจึงย้อนถาม

“ไม่รู้เหมือนกัน” เถาตอบหน้านิ่ง

- -^ ติงต๊อง!” แบคฮยอนเอ่ยว่าเถา “ไม่รู้แล้วยังจะอวดดีอีก!

“จะกลัวอะไร? พ่อของฉันมีเพื่อนอยู่ที่จีนทุกเมืองแหละ เชื่อว่าไม่เกิน 1 วัน ตามเจอแน่ๆ” เถาผู้มั่นคง

- -^ ฉันล่ะปวดหัวกับนายจริงๆ” แบคฮยอนยกมือกุมขยับ

“พวกนายนี่น่ารักดีนะ” ไคมองแบคฮยอนกับเถาที่ถกเถียงกันก็เอ่ยชม

“น่ารักตรงไหน? น่าตีสิไม่ว่า!” แบคฮยอนเถียงกลับ

“ทำไม? ถ้าฉันไม่น่ารักแล้วนายมาจะชอบหรอฮะ?” เถาเชิดหน้าย้อนถามด้วยประโยคที่เหนือกว่า

“นี่นาย!...” แบคฮยอนเถียงไม่ออกที่โดนเถาย้อน “ฉันต้องพลาดไปแล้วแน่ๆ ที่ชอบนายเนี่ย?”

“ถึงจะมาบอกว่าพลาดไป ก็สายไปซะแล้วล่ะ!” เถายิ้มกริ่ม

“อย่ายิ้มแบบนี้นะ! ฉันไม่ชอบ! นายยิ้มทีไรเหมือนกำลังมีเลศนัยทุกทีเลย” แบคฮยอน

- -^ ช๊ะ! เถียงเก่งดีนักเดี๋ยวก็จูบโชว์เพื่อนซะหรอก” เถาข่มขู่

จุ๊บ!

O_O!” แบคฮยอนอึ้งเมื่อทันทีที่เถาพูดจบก็ยื่นใบหน้ามาจุ๊บเค้าทันที “นี่นาย! เมื่อกี้มันคำขู่ไม่ใช่หรือไง แล้วมาจูบฉันทำไม?” แบคฮยอนต่อว่าด้วยใบหน้าแดงกล่ำ

“บังเอิญว่าฉันไม่ใช่คนชอบขู่ แต่หากพูดแล้วถ้าอยากทำก็ทำเลย” เถาตอบด้วยหน้านิ่งเฉย

“...” ดีโอและไคได้แต่มองตาปริบๆ

“นายนี่มัน...” แบคฮยอนอยากจะว่าแต่ก็ว่าไม่ออก เพราะรู้สึกอายเพื่อนของเค้ามากในตอนนี้ จึงลุกเดินหนีไปที่อื่นแทน

“แบคฮยอน! นั่นนายจะไปไหน?” เถารีบเดินตามแบคฮยอนไปทันที

“น่ารักดีนะ” ไคกล่าวสั้นๆ พลางหันหน้าไปมองดีโอนิ่ง เค้าจ้องไปที่ปากอิ่มของดีโอ

“มองอะไร?” ดีโอเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับสายตาไค

“เรามาจูบแบบคู่เมื่อกี้ดีไหม?”

“มะเหงกสิ!” ดีโอขมวดคิ้วตอบ พลางยกมือทำท่าจะเขกหัวไค

“นายนี่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลยนะ” ไคกล่าว ก่อนยกมือขึ้นมาเท้าคางมองดีโอ

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าความโรแมนติกต้องทำอย่างไร?”

“ใช่ๆ เพราะขนาดฉันบอกชอบนายไปแล้ว นายยังไม่รู้ตัวเลย”

“ชิส์! ก็อยากพูดอ้อมไปมาทำไมล่ะ?” ดีโอกล่าวพลางหนีหน้าไปทางอื่น

“ฉันว่าการพูดอ้อมๆ ของฉันนี่ตรงสุดๆ เลยนะ แต่ก็เอาเถอะ! แค่ตอนนี้นายรู้ก็พอแล้ว หาว!! ง่วงนอนจริงๆ” ไคพูดจบ พลางหาววอดใหญ่

“นายนี่ง่วงนอนได้ทุกที่จริงๆ” ดีโอบ่นเล็กๆ “ถ้าง่วงก็กลับไปนอนจะดีไหม? เหมือนว่าวันนี้ฝนจะตกยังไงก็ไม่รู้”

“นั่นสิ...” ไคตอบรับพลางเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้าสีเทา

เช่นเดียวกับชานยอลที่กำลังยืนมองท้องฟ้าที่หน้าหอพักมอนสเตอร์ ซึ่งเค้ากลับมาที่หอพักแทนที่จะไปร้านเบเกอรี่ตามที่บอกเพื่อนไว้ เค้าเดินเข้าไปในหอพักแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 5 สองเท้าเดินมาเรื่อยๆ จนหยุดที่หน้าห้องตัวเอง สายตาแลไปยังห้องตรงข้าม

“ไม่รู้ว่าที่ประเทศจีนตอนนี้ฟ้าจะครึ้มเหมือนกันไหม? 5 วันแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน... ไม่ได้พบหน้า ไม่ได้คุย ไม่ได้เถียง ไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่กวนโมโหของนาย...”

เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาด้วยความเศร้าและคิดถึงคริส ทุกๆ วันที่กลับมา ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องจนรู้ค่ำมืด จนรู้สึกง่วง จึงเข้าห้องของตัวเอง เกรงว่าหากเข้าไปก่อนแล้ววันใดคริสกลับมาอาจจะพลัดพรากทำให้ไม่ได้เจอ

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจทิ้งจากชานยอล เค้ายืนที่หน้าประตูห้องของคริส ใช้ศีรษะพิงประตูด้วยความเหนื่อยที่ต้องรออย่างไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอ ขาเรียวค่อยๆ อ่อนแรง ชานยอลหันหลังแล้วนั่งลงกอดเข่า แผ่นหลังพักพิงประตูห้องของคริส ใบหน้าซบลงบนเข่า

ชานยอลทำเหมือนทุกวันที่ต้องนั่งรอคริสที่หน้าประตูห้องแบบนี้ แม้ว่าคนคุมหอพักจะสั่งห้ามไว้ เพราะคนที่พักชั้น 5 ต่างกลัวชานยอลที่นั่งนิ่งอยู่หน้าห้องแบบนี้ แต่ว่าชานยอลก็ยังคงนั่งรอคริสอยู่แบบนี้เรื่อยมา กระทั่งตอนนี้เข้ายามราตรี ชานยอลก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน...

“นายมาทำอะไรตรงนี้?” เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยถามชานยอล เมื่อเดินมาหยุดที่หน้าห้องของตัวเอง

“...” ชานยอลค่อยๆ เงยใบหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยถามอย่างคุ้นเคย ครั้นได้พบว่าชายร่างสูงผู้นั้นคือคนที่เค้าเฝ้ารอทุกวัน ดวงตาใสมองใบหน้าคริสก่อนจะมีน้ำตา “ฉัน... คิดถึงนาย...”


 


................................................................................

KongJu_Pink>> มีข่าวรวมเล่มมาบอกจ้า!!

ตอนนี้ไรท์เตอร์จัดรูปเล่มเป็นขนาด A5

ปรากฏว่าเกือบจะ 500 หน้าแล้วจ้า บร๊ะเจ้า!! O{}O


นี่ยังไม่จบนะ แล้วเหลือตอนพิเศษที่จะแถมในเล่มอีก

แล้วไรท์เตอร์คิดว่าต้นทุนก็จะสูง ราคาก็อาจจะเพิ่ม

จึงไม่แน่ใจว่าแฟนฟิคและนักอ่านที่ต้องการ

จะยังซื้อไว้เป็นที่ระลึกกันอยู่ไหม?


แต่ไรท์เตอร์จะทำการตีพิมพ์ 50 เล่มเท่านั้นจ้า!
 
****************************
ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ
 
 
 
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7497 after Y (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 16:17
    ตอนนี้พาอารมณ์ครึ้มเลย ได้แต่รอ รอทั้งๆที่ไม่รู้เค้าจะกลับมาเมื่อไหร่ โถ่ชานยอล เฮียกลับมาแล้ว รีบบอกความรู้สึกไปนะ เฮียนี้ก็ใจร้ายจริงๆ ไม่ยอมติดต่อกลับบ้างเลย หนีไปจีนก็ไม่บอกชานยอล ถ้าไม่กลับมาชานยอลจะเศร้าแค่ไหน นี้กลับมาแล้วห้ามหนีไปไหนอีกนะ
    #7,497
    0
  2. #7303 rain&snow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:43
    คริส ค้มแบ็ค !!!!!!!!!
    #7,303
    0
  3. #7223 pemika2543 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 18:46
    ยอลลี่ร้องไห้อ่ะ
    #7,223
    0
  4. #7195 Grace Yada (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 18:10
    กลับมาซะทีนะคริส ยอลเศร้าแล้วเศร้าอีก
    #7,195
    0
  5. #7166 ninini (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 15:46
    ฮื่อๆๆๆๆ สงสาร ชานยอล อ่า
    #7,166
    0
  6. #7128 Milin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 20:26
    สงสารยอลอ่า กลับมาสิค่ะเฮีย
    #7,128
    0
  7. #7079 oohsxhxn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 00:52
    ซึ้งอ้ะะะะะ ฉันคิดถึงนายTT
    #7,079
    0
  8. #7026 ParkMeple (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 18:50
    กลับมาซะทีเฮีย ยอลทำชั้นดราม่าน่ะเฮีย (ฟ้อง)
    ปลอบยอลเลยนะ!!!!
    #7,026
    0
  9. #6987 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:27
    ดราม่าจิงงงงงงงง ร้องไห้แปป
    #6,987
    0
  10. #6925 Mermaidtears (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 21:07
    เจบอ่ะฉันคิดถึงนาย โอ้ย!!!สุดท้ายก้อกลับมาสักทีว่ะเฮ้ย
    #6,925
    0
  11. #6836 odroro (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:16
    ในที่สุดคริสก็กลับมาสะที นึกว่าต้องให้ชานยอลไแหาที่จีนซะแล้วววว ฮือๆ
    #6,836
    0
  12. #6804 Melt"GJX (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 06:58
    อ๊าก ชยอล พี่คริสกลับมาแล้ว ว ว คิดถึงพีคริส >< || สนุกมากๆ ๕๕ ยิ่งเทาแบค จะกัดกันอีกนานมั่ย - -
    #6,804
    0
  13. #6770 Fafannie (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 08:00
    กี๊ดดดดด "ฉัน...คิดถึงนาย" สนุกมากค่ะไรท์
    #6,770
    0
  14. #6718 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:27
    พี่คริสกลับมาแล้ว?
    #6,718
    0
  15. #6684 Minni Baby (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:01
    จะร้องไห้แล้วฮืออออ
    #6,684
    0
  16. #6644 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 09:03
    สงสารชานยอล
    #6,644
    0
  17. #6573 MILKSEOB (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 13:23
    คริสกลับมาแล้ววว T^T 
    #6,573
    0
  18. #6558 yeolly (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 16:49
    คริสใช่ม้ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    คริสมาเเล้ววว >
    #6,558
    0
  19. #6537 โรมินิค (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 22:43
    นี่เป็นอะไรไปคริส
    #6,537
    0
  20. #6472 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 10:35
    กว่าจะมาาาาาคริส สงสารชานยอลสุดๆ
    #6,472
    0
  21. #6391 fah_parrotsehun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 16:02
    เย้ๆๆ คริสกลับมาแล้ว เคลียเลยๆ
    #6,391
    0
  22. #6305 ลายจุด (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:46
    มันจะร้องไห้แต่มันก็มีความสุขอ่าาาาา  งื้อออออ
    #6,305
    0
  23. #6274 Puparipay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:14
    หวานทุกคู่ ยกเว้นคริสยอล ฮอลลล~
    #6,274
    0
  24. #6243 sbater (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 13:38
    เย่!!!!!!!!!! พี่คริสกลับมาแล้ววู้ๆๆๆ
    คุ่เทาแบคน่ารักอ่ะ
    #6,243
    0
  25. #6109 HUNHAN 'iissue :)) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 16:15
    เฮีย !! กลับมาซะที 
    นึกว่าจะปล่อยให้ยอลเฉาตายซะก่อน
    ฉันคิดถึงนาย !!! ฟินอ่ะ
    #6,109
    0