[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 23 : PLANETS HISTORY :: Crypticness... ปมรักในความลับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    26 มี.ค. 56

  

23

Crypticness... ปมรักในความลับ

“อยู่นี่เอง! ฉันก็คิดว่านายจะหลงทางในบ้านฉันซะแล้ว” คริสเดินตรงเข้ามาหาชานยอล พลางกล่าวเมื่อหยุดอยู่ตรงหน้า

“...” ชานยอลนิ่ง ไม่พูดไม่จา ได้แต่มองใบหน้าคริส

“ชานยอล” คริสยกมือโบกผ่านไปมาตรงหน้าชานยอล เรียกชื่อวนซ้ำไปมา “ชานยอล...”

“...” ชานยอลยังคงนิ่งไม่ตอบรับ

จุ๊บ!

“นี่นาย!! *&@$%^&!*%$#%^*” ชานยอลโวยวายเมื่ออยู่ๆ คริสมาจูบตน เค้ารีบยกมือปิดจนโวยวายไม่รู้เรื่อง

“ก็ฉันเรียกนายตั้งหลายที แล้วนายก็ยังไม่ตอบ” คริสกอดอกพร้อมคำตอบที่แสนจะยียวน

“นายก็เลยจูบฉันเนี่ยนะ?”

“ทำไม? ทีนายยังเคยจูบฉันเลย” คริสเอาเรื่องที่ชานยอลเคยจูบปลอบตนมาพูด

“นี่! นายนี่มัน...” ชานยอลเขินจนหน้าแดง ไม่รู้ว่าจะจะเถียงกลับยังไงได้

“แม่ฉันรอนายอยู่นะ ไปกันเถอะ!” คริสคว้ามือชานยอล เมื่อกล่าวจบจึงพาเดินไปพร้อมต้น

ระหว่างทางเดินชานยอลได้เดินตามคริสไปนั้น สายตากวาดไปรอบๆ งาน เห็นผู้คนที่มาร่วมงานวันเกิดเดนนิสแล้วก็ทำให้ใจต้องรู้สึกผิดแปลกไป ไม่ใช่แค่สถานที่ สังคม เสื้อผ้า แต่ทุกอย่างช่างแตกต่างกับตนเหลือเกิน ยิ่งได้เห็นคริสในวันนี้ยิ่งทำให้ตนรู้จักคำว่าห่างไกลเหลือเกินเป็นเช่นไร...

“แดดดี๊! ชานยอล...” เดนนิสเอ่ยทักชายทั้งสองที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน เค้ารีบวิ่งไปหาคริส “แดดดี๊มาถึงนานแล้วหรือยังครับ?”

“ไม่นานหรอก! ตอนที่ฉันมา นายยังแต่งตัวอยู่เลย ลูกชายใครกันนะ? หล่อมากเลย! ^ ^” คริสยกยิ้มเมื่อพูดจบ ก่อนนั่งลงยองๆ เพื่อกอดเดนนิสพร้อมหอมแก้มนุ่มไปฟอดใหญ่ๆ หนึ่งครั้ง

“มาแล้วๆๆ” เสียงจากคุณนายเอลล่าบอกขณะที่เดินเข้ามาใกล้ “^ ^ ได้พบกันอีกแล้วนะจ๊ะ อ๊าย! วันนี้แต่งตัวน่ารักจังนะ” เอลล่าเอ่ยชม พลางยกมือขึ้นลูปศีรษะชานยอลอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณครับ” ชานยอลกล่าวตอบด้วยเสียงอึกอัก

“แต่ว่าไอ้ลูกตัวดี!” จากนั้นเอลล่าก็เปลี่ยนโหมด หันหน้าโหดไปหาคริสแทน “ถ้าไม่ใช่วันเกิดเดนนิส ชีวิตนี้คิดจะกลับมาบ้านบ้างไหมฮะ?”

“โธ่! ช่วงนี้ผมต้องเรียนหนักมาก” คริสแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

“แก้ตัวแบบนี้ทั้งปี! วันหยุดก็ไม่กลับ สอบเสร็จก็ไม่กลับ ต้องให้โทรตามถึงจะกลับ มันน่าไหมเนี่ย?” เอลล่ายกมือทำท่าจะตีลูกชายตน

“>_< แม่!” คริสเสียวและเกร็งมาก รีบหลับตาคิดว่าโดนตีแน่ๆ

“ไม่ได้สิ! วันนี้ชานยอลมาด้วย” เอลล่านึกขึ้นได้ว่ามีชานยอลอยู่ เธอจึงชักมือกลับ หันไปมอบยิ้มสวยๆ ให้ชานยอลอีกที “ป่ะ! เราออกไปด้านนอกกันนะ” เอลล่าควงแขนชานยอล พาเค้าเดินออกไปที่งาน

“ฮะ? อ่อ! ครับ...” ชานยอลตอบรับแบบงุนงง เพราะการกระทำและอารมณ์ของเอลล่าที่แปรปรวน มันทำให้เค้าทราบแล้วว่าคริสนิสัยเหมือนใคร

“- -^ เห็นหนุ่มๆ ล่ะไม่ได้ ลืมแก่เลยนะย่า” เดนนิสกอดอกพลางบ่นและส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“นั่นสิ!” แม้แต่คริสลูกชายแท้ๆ ยังเห็นด้วย

คริสและเดนนิสทั้งคู่ต่างกอดอกมองเอลล่าที่กำลังควงชานยอลออกงาน พวกเค้าทั้งสองกอดอกแล้วหันหน้าเข้าหากัน พยักหน้าให้กันเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามออกไปภายในงานวันเกิด

“สวัสดีค่า! ^{}^” เอลล่าเดินควงชานยอลเข้าไปในงาน พร้อมกล่าวทักทายทุกคนด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม

“^ ^;” ชานยอลได้แต่ยิ้มและกล่าวสวัสดีทุกคนที่เอลล่าหยุดทักทาย

“นี่ใครกันหรอค่ะคุณนายเอลล่า?” หญิงมีอายุคนหนึ่งเอ่ยถามเมื่อมองชานยอล

“อ๋อ! แฟนของลูกชายดิฉันเองค่า! หน้าตาน่ารักใช่ไหมล่ะค่ะ โฮะๆๆ” เอลล่าแนะนำชานยอลให้ทุกคนที่ถามได้รู้จักอย่างไม่ปิดบัง พร้อมเสียงหัวเราะชอบใจของเธอ

“หัวเราะลืมแก่เลยนะย่า! - -^” เดนนิสยังคงยืนบ่นหน้านิ่ง “นี่ตกลงงานนี้มันงานวันเกิดผม หรืองานเปิดตัวว่าที่ลูกสะใภ้(?) กันแน่?”

“เฮ้อ! คิดไว้แล้วเชียว ว่าถ้าพามาจะต้องเป็นแบบนี้” เช่นเดียวกับคริสที่ยืนมองเอลล่าและชานยอลนิ่ง

“ว่าแต่ครั้งนี้แดดดี๊บังคับให้ชานยอลมายังไงได้ล่ะ?” เดนนิสเงยหน้ามองคริสเมื่อเอ่ยถาม

“อะไรนะ?” คริสก้มมองเดนนิส ครั้นได้ยินสิ่งที่ถามมันไม่เข้าหูเอาซะเลย “นี่นายเห็นฉันเป็นอะไรฮะ? ทำไมถึงได้ถามแบบนั้น หาว่าฉันไปบังคับเค้ามาอย่างนั้นหรอ?”

“ก็ทุกทีที่แดดดี๊ชวนชานยอลก็ไม่เคยเห็นเค้าจะยอมมาด้วยดีๆ สักครั้ง แดดดี๊ต้องหาเรื่องบังคับเค้าตลอดเลยนี่นา” เดนนิสบอกไปตามที่จำได้

“ครั้งนี้เค้ายอมมาเองต่างหากล่ะ!” คริสตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แม้ว่าความจริงแล้วเค้าก็ยังคงบังคับชานยอลเหมือนกับทุกครั้ง ด้วยการบอกว่าหากไม่ยอมมา เรื่องที่ชานยอลจูบตนจะบอกให้กับดีโอและแบคฮยอนรู้ ดังนั้นชานยอลจึงต้องยอมมาแต่โดยดี

“ว่าแต่ว่าคุณปู่ทำไมยังไม่มาอีกล่ะ?” เดนนิสเอ่ยบอกพลางชะเง้อหาคนที่กำลังรอ

“พ่อจะมางานนี้ด้วยหรอ?” ทำเอาคริสแปลกใจ

“คุณปู่สัญญาไว้ว่าจะมา” เดนนิสกล่าว “เซฮุนนี่!! ^{}^” แต่แล้วสายตาเด็กชายตัวน้อยก็ได้พบกับชายอีกคนที่เค้าโทรชวนให้มาในงานนี้เช่นกัน

“ว่าไงไอ้ตัวแสบ!” เซฮุนเผยรอยยิ้มเมื่อเห็นเดนนิสกำลังวิ่งมาหาตน เค้าอุ้มเด็กชายตัวน้อยเอาไว้ก่อนหอมแก้มหนึ่งที “อายุครบ 6 ขวบแล้วใช่ไหม?”

“^ ^ อืม!” เดนนิสพยักหน้ารับเล็กน้อย “ว่าแต่เซฮุนมากับใครอ่ะ? หน้าตาคุ้นๆ นะ” เดนนิสละสายตามองไปที่ชายร่างบางด้านหลังเซฮุน

“^ ^” ชายร่างบางเผยรอยยิ้มเล็กๆ

“พี่เค้าชื่อลู่ฮานน่ะ เพื่อนของฉันเอง” เซฮุนแนะนำ

“สวัสดี! ^ ^” ลู่ฮานเอ่ยทักทาย

“อืม! ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อเดนนิสนะ” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยทักทายเสียงเรียบ แต่สายตาจ้องลู่ฮานไม่ลดละ

“...” จนคนที่ถูกจ้องเริ่มทำตัวไม่ถูกและสงสัยว่าตนเองมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

“ลู่ฮาน...” คริสเอ่ยชื่อชายร่างบางครั้นได้พบกันอีกครั้ง

ลู่ฮานแลสายตามองไปทางคริส เช่นเดียวกับเซฮุนที่กำลังมองคริสก่อนละสายตามองลู่ฮาน ในใจก็กลัวว่าชายร่างบางจะหวั่นไหว ไม่รู้ว่าในใจดวงนั้นจะลืมคริสไปจนหมดแล้วหรือยัง

“สวัสดี... สบายดีหรอ?” ลู่ฮานเอ่ยถามด้วยความอึดอัด ที่ต้องมาเจอคริสแบบนี้ เพราะเค้าไม่ทราบมาก่อนเลยว่าหลานชายที่เซฮุนบอกว่ารักมากจะเป็นลูกชายคริส

“อืม!” คริสพยักหน้ารับเล็กน้อย เค้าเงียบและไม่พูดอะไร

“...” ลู่ฮานยิ้มเล็กๆ ที่คริสยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เมื่อก่อนเย็นชากับเค้ายังไง ในตอนนี้ก็ยังเย็นชากับเค้าแบบนั้น ดวงตาใสแลมองใบหน้าเซฮุนก่อนจะเผยยิ้ม กลัวว่าคนข้างกายตอนนี้จะคิดไกล

“อ้าว! เซฮุนมาด้วยหรอ?” เอลล่าเดินใกล้เข้ามา เอ่ยทักหลานชายอย่างเซฮุน

“ครับ! วันเกิดไอ้ตัวแสบทั้งทีจะไม่มาได้ไง” เซฮุนกล่าวทั้งรอยยิ้ม

“...” ชานยอลมองเซฮุน ก่อนละสายตามองไปที่ลู่ฮาน เค้าถึงกับนิ่ง เพราะยังจำได้ดีครั้งที่ลู่ฮานเคยทำร้ายตนอย่างไร้เหตุผล

“นี่รุ่นพี่ก็มาด้วยหรอ?” เซฮุนเอ่ยทักชานยอล

“อืม! ^ ^;” ชานยอลพยักหน้ารับเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

“ผมบอกให้แดดดี๊พาชานยอลมาด้วยเองล่ะ!” เดนนิสกล่าว

“ผู้ชายคนนี้หน้าตาคุ้นๆ นะ เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าจ๊ะ?” เอลล่ามองลู่ฮาน พลางให้ครุ่นคิดว่าตนเคยพบจากที่ไหนสักแห่ง

“คือว่า...” ลู่ฮานลำบากใจที่จะตอบไปว่าเคยพบกันครั้งหนึ่งเมื่อตอนที่พวกเค้ายังอยู่ที่ประเทศจีน

“วันๆ เจอคนก็เยอะแยะ อย่าทักผิดคนสิ!” คริสกล่าวบอกกับผู้เป็นแม่

“นั่นสินะ! เดนนิสไปเตรียมตัวเป่าเค้กวันเกิดกันเถอะ” เอลล่าบอกกับหลานชาย

“จริงด้วยๆ เซฮุนปล่อยฉันลงได้แล้ว” เดนนิสตื่นเต้นเมื่อใกล้ถึงเวลาสำคัญ เมื่อเซฮุนปล่อยตัวเค้าลง ก็รีบเดินไปพร้อมกับเอลล่า

ในช่วงเวลาที่การเป่าเทียนวันเกิดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ชายหนุ่มทั้งสี่ยืนมองไปทางเดนนิสเป็นสายตาเดียว ไม่มีเสียงใดๆ จากพวกเค้า ต้องยืนอยู่ท่ามกลางความอึดอัดใจ จนกระทั่งแสงไฟภายในงานดับลง มีเพียงแสงเทียน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มร้องเพลงวันเกิดแก่เดนนิส คริสยืนข้างกายลูกชายตน ร่วมร้องเพลงไปด้วย

สิ้นเสียงเพลงวันเกิด เด็กชายตัวน้อยเป่าเทียนบนเค้กวันเกิดอายุครบ 6 ปี เมื่อแสงเทียนดับลง ทุกคนตามปรบมือพอเป็นพิธี ดวงไฟค่อยๆ ส่องแสงออกมาอีกครั้ง เดนนิสได้รับทั้งของขวัญและความรักมากมายจากผู้มาร่วมงาน รวมทั้งของขวัญจากคริส ชานยอล เซฮุน และลู่ฮาน แต่ยังมีใครอีกคนที่เดนนิสรอคอยในค่ำคืนนี้

“คุณปู่ยังไม่มาเลย...” เดนนิสรู้สึกเศร้า ชะเง้อมองหาผู้เป็นปู่ที่สัญญาไว้ว่าจะมาหาตน

“ไม่เป็นไรนะจ๊ะ! ยังมีย่าอยู่ทั้งคน” เอลล่าปลอบใจหลานชาย

“แล้วก็ยังมีป้าอีกคนนะจ๊ะ! ^ ^” เสียงหวานจากหญิงสาววัยกลางคนบอกแทรก

“คุณป้าฮยอนจี! ^{}^” เดนนิสมองไปทางหญิงสาววัยกลางคน เค้าเผยยิ้มอย่างดีใจ “ผมคิดถึงคุณป้าจัง!” เด็กชายตัวน้อยเดินเข้าไปหาฮยอนจีพร้อมคำกล่าวจากใจ

“ป้าก็คิดถึงเดนนิสเหมือนกัน” ฮยอนจีบอก

“แม่! มาที่นี่ได้ยังไง? หายป่วยแล้วหรอครับ?” เซฮุนรีบเข้าไปหาหญิงสาววัยกลางคน

“แม่?” ลู่ฮานย้ำคำเรียกของเซฮุน มองฮยอนจีนิ่ง

“สวัสดีจ้ะคริส!” ฮยอนจีเอ่ยทักทายคริสที่ยืนมองตน

“ครับ” คริสตอบรับเสียงเรียบ แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“สวัสดีนะค่ะพี่เอลล่า ไม่เจอกันนานเลยนะค่ะ” ฮยอนจีกล่าวทักเอลล่า

“^ ^ นั่นสินะ!” เอลล่ายิ้มเมื่อได้พบฮยอนจี “แล้วชุนฮวาไม่มาหรอ?”

“เค้าติดงานน่ะ! ฉันก็เลยมาคนเดียวค่ะ” ฮยอนจีกล่าวตอบ “ว่าแต่พี่เอริคไม่มาด้วยหรอค่ะ?”  

“ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เห็นเดนนิสบอกว่าเค้าจะมานะ” เอลล่าตอบ

“ถามทำไมหรือครับ?” คริสกอดอก มองใบหน้าฮยอนจีนิ่ง ย้อนถามเสียงแข็ง

“น้าก็แค่ถามไปตามประสาคนรู้จักกันน่ะ” ฮยอนจีรีบอธิบาย เกรงว่าคริสจะเข้าใจผิดอีก

“คริส!! นี่ลูกเริ่มนิสัยเสียอีกแล้วนะ” เอลล่าต่อว่าลูกชายตนที่ไปถามฮยอนจีแบบนั้น

“ผมทำอะไรผิด? ผมก็แค่อยากรู้ว่าน้าเค้าจะถามถึงพ่อทำไม? แค่นั้น...” คริสหันไปพูดกับแม่ตนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนแลสายตามองไปทางฮยอนจีด้วยความเย็นชา

“อย่ามองแม่ของฉันด้วยสายตาแบบนั้น” เซฮุนเดินไปบดบังผู้เป็นแม่จากสายตาคริส เค้าชักสีหน้าไม่พอใจ “ครั้งก่อนฉันยังไม่ลืมหรอกนะ แต่หากมันเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!” เซฮุนเดินเข้าไปใกล้คริส เอ่ยบอกเสียงเบาด้วยคำเตือน

“ฮึ!” คริสกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวคำเตือนของเซฮุนแต่อย่างใด

“โจยู!! โจยู!!” เอลล่าตะโกนเรียกโจยู ลูกพี่ลูกน้องอีกคนให้มาหาตน

“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ?” ครั้นโจยูเดินเข้ามาใกล้ ได้เอ่ยถามเมื่อมองสถานการณ์ที่มาคุ

“บอกแขกทุกคนว่างานเลิกแล้ว และพาเดนนิสไปที่ห้องนอนด้วย” เอลล่าเอ่ยสั่งเสียงนิ่ง

“...” ชานยอลมองเอลล่าที่มีสีหน้าเปลี่ยนไป ในตอนนี้เธอช่างดูน่ากลัว

ในช่วงเวลาไม่นานแขกที่มาร่วมงานวันเกิดเดนนิสได้ทยอยกลับบ้านกันจนหมด เดนนิสมองทุกคนอย่างไม่เข้าใจ เค้าจำใจต้องกลับเข้าบ้านพร้อมโจยู

“เมื่อไรลูกจะเลิกพูดจาว่าน้าฮยอนจีเค้าสักที เรื่องนี้เราคุยกันหลายครั้งมากแล้วนะ!” เอลล่าไต่ถามลูกชายตนอย่างไม่เข้าใจในความคิด “เมื่อก่อนลูกไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ ไหนบอกว่ารักน้าฮยอนจีไงฮะ?”

“มันจบแล้วล่ะ! ตอนนั้นกับเดี๋ยวมันต่างกันมาก จนผมไม่เหลือความรู้สึกนั้นแล้ว” คริสเอ่ยด้วยถ้อยคำเย็นชา จ้องใบหน้าฮยอนจีไม่ลดละ

“นี่คริส!!” เอลล่าตะคอกเสียงใส่ลูกชายตน

“บางทีน้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าทำไม?” ฮยอนจีเอ่ยถาม เพราะความสงสัยที่ติดอยู่ในใจมานาน

“ฮึ! น้าจะมาถามผมทำไม เรื่องแบบนี้ถามใจตัวเองดีกว่าไหม ว่ามีอะไรที่ซ่อนไว้บ้าง บางทีสิ่งนั่นแหละที่ทำให้ผมเปลี่ยนไป!” คริสกล่าว

“...” ฮยอนจีนิ่งไปเมื่อได้ยิน

“กินอยู่กับปาก อยากอยู่กับท้อง บอกไปขนาดนี้แล้วคงรู้แล้วล่ะมั้ง?” คริสพูดจาด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชัน อารมณ์ร้ายของเค้ากลับมาควบคุมจิตใจตนให้ลืมตัวไป

“มันจะมากเกินไปแล้ว!” เซฮุนหมดความอดทนกับคริส เค้าเดินตรงเข้าไปผลักอกคริสเต็มแรง ก่อนยกหมัดซัดใบหน้าชายร่างสูงจนเซถลา

“คริส!” ทั้งชานยอลและลู่ฮานต่างเอ่ยชื่อคริสออกมาพร้อมกัน เมื่อเซฮุนได้เริ่มใช้กำลัง

“ชิส์!” คริสยกนิ้วโป้งปาดเลือดที่มุมปาก สีหน้าเริ่มหงุดหงิดเมื่อรู้สึกเจ็บ

คริสเดินดุ่มๆ พร้อมยกหมัดชกเข้าที่ใบหน้าเซฮุนเต็มแรง จนกลายเป็นเรื่องที่ไม่สามารถควบคุมได้ ทั้งคู่สู้กันไม่หยุด แม้เอลล่ากับฮยอนจีจะห้ามยังไงก็ตาม อีกทั้งชานยอลกับลู่ฮานพยายามแยกคริสและเซฮุนออกจากกัน

“ปากดีนักใช่ไหม?” เซฮุนเอ่ยบอกก่อนชกไปที่ใบหน้าคริส

“แรงดีนี่! แต่หากนายไม่รู้อะไรก็อย่ามายุ่ง!” คริสสวนกลับทันควันเมื่อกล่าวจบ “จะบอกอะไรให้นะ นายน่ะ! น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้เลยรู้ไหม? อ่อ! ไม่ใช่แค่นายสิ แต่ยังมีพ่อของนายอีกคน”

“พูดบ้าอะไรของนาย! เลิกปากดีสักที!!” เซฮุนโกรธจัดที่ได้ยินคำพูดคริสราวกับการดูถูก เค้ายกเท้าขึ้นถีบหน้าท้องคริสเต็มแรง

อั๊ก!

คริสเซถอยหลังจนล้มลงไปกองกับพื้น เค้าดันตัวเองลุกขึ้นยืน เตรียมเดินเข้าไปเอาคืนเซฮุนที่ทำร้ายตน แต่ครั้นจะไป กลับมือหนึ่งมารั้งแขนของเค้าไว้

“พอได้แล้วมั้ง...” ชานยอลมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ เอ่ยบอกคริสเพื่อเป็นการขอให้เลิกสู้เสียที

“อย่ายุ่งได้ไหม!!” แต่คริสกลับตะคอกเสียงใส่ชานยอล โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่เป็นห่วงเลย

“...” สิ่งที่ได้ยินนั้น มันทำให้ชานยอลถึงกับพูดไม่ออก มือที่รั้งแขนคริสไว้มันอ่อนแรงลงทันที โดนตะคอกใส่เหมือนกับตนไม่ใช่คนสำคัญ

“มันชักจะเกินไปแล้วนะ! จะโกรธจะเกลียดอะไรกันมากมายนักหนาฮะ” เอลล่าต่อว่าลูกชายตนที่ไม่ยอมหยุด “ลืมตัวก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่อะไร? ไม่สนใจคนรอบข้างเลย...”

“แล้วแม่เคยรู้บ้างไหมว่าตอนที่แม่รักพ่อหมดใจ พวกเค้าสองคนกลับแอบไปรักกัน เคยรู้ตัวไหมว่าตัวเองถูกพ่อกับผู้หญิงคนนี้หักหลังน่ะ!” คริสกล่าวสิ่งที่ต้องเก็บไว้มาเป็นเวลานาน เมื่อหมดความอดทน เค้าชี้นิ้วไปทางฮยอนจี “ผู้หญิงคนนี้ที่ทั้งแสนดีมีเมตตา คนที่แม่และผมต่างรักด้วยใจ แต่กลับเป็นคนที่ทรยศแม่ ทรยศน้าชุนฮวา แอบคบหากับพ่อ...”

เมื่อคริสบอกจบประโยค ทุกคนมีปฏิกิริยาไม่ต่างกันคือไม่อยากจะเชื่อ เอลล่ายกมือสวยขึ้นปิดปาก เธอมองใบหน้าฮยอนจีนิ่ง แต่คนที่พูดไม่ออกและอึ้งไปเลยคือโอเซฮุน เค้ามองหญิงผู้เป็นแม่ แม้ไม่เชื่อในสิ่งที่คริสบอก กลับมีบางอย่างทำให้จิตใจตนต้องสับสนจนแทบคลั่ง

“ไม่จริงใช่ไหม?” เซฮุนเอ่ยถามฮยอนจีด้วยน้ำเสียงเหมือนคนที่ไร้วิญญาณ

“...” ฮยอนจีมองใบหน้าลูกชาย ดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องใบหน้าเธอ เพื่อรอคำตอบ

“ตอบมาสิ!!” เซฮุนครั้นสั่งเสียงดัง ก่อนละสายตาไปหาคริส “นายโกหกใช่ไหม? บอกมาว่าเรื่องทั้งหมดแค่พูดออกไปเพราะนายเกลียดฉัน มันไม่เป็นความจริง!

“...” คริสมองสีหน้าและดวงตาของเซฮุนนิ่ง “ฉันก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น นายรู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดมากเท่าไร เมื่อได้รู้เรื่องแบบนี้ คนหนึ่งคือ... ผู้เป็นพ่อ ส่วนอีกคนคือ... น้าที่ฉันรัก...” คริสเอ่ยบอกก่อนมองไปทางฮยอนจี ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

“พอได้แล้วคริส!!” เอลล่าห้ามปรามลูกชายของเธอด้วยความเจ็บปวด แม้เธอรู้จักนิสัยของคริสดีว่าไม่ใช่คนที่จะมาใส่ร้ายใครและสามารถสร้างเรื่องเลวร้ายกับครอบครัวแบบนี้ แต่เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ “หยุดเสียที... อย่าพูดมันออกมาให้ทุกคนต้องเจ็บปวด”

“หากมันไม่ใช่ความจริง ผมก็จะหยุด!” คริสหันไปบอกกับเอลล่า ก่อนมองไปทางฮยอนจีอีกครา “คุณตอบผมได้ไหมว่าสิ่งที่ผมบอกมันคือเรื่องโกหก ก่อนที่คุณจะแต่งงาน ก่อนที่เซฮุนจะเกิด คุณแอบคบหากับพ่อของผม ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าพ่อกับแม่ผมแต่งงานกันแล้ว และมีผมบนโลกใบนี้ ในตอนนั้นคุณกับพ่อรักกันไปได้ยังไง?” คริสเอ่ยถามด้วยดวงตาแดงกล่ำ แม้ว่ารู้สึกเจ็บมากเมื่อพูดไป

“แกพูดอะไรของแก?” เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยแทรก ขณะที่กำลังเดินเข้ามา ได้ยินสิ่งที่คริสกล่าวจนหมด ชายผู้นั้นหยุดตรงหน้าคริส

“พ่อ...” คริสเอ่ยเรียกชายวัยกลางคนเสียงเรียบ

เพี๊ยะ!!

เอริคผู้เป็นพ่อคริสได้กระทำความรุนแรงด้วยการตบใบหน้าคริสอย่างเย็นชา ต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ทำให้ทุกคนนั้นต่างตกใจ

“คริส!” ชานยอลเอ่ยเรียกชายร่างสูงอย่างใจหายที่ถูกทำร้าย

“แกไปเอาเรื่องบ้าๆ พวกนี้มาจากไหนฮะ! ไร้สาระสิ้นดี!” เอริคตวาดใส่ลูกชายด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ฮึ!” คริสกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาละมองใบหน้าผู้เป็นพ่อนิ่ง “เรื่องบ้าๆ ที่พอจะทำให้พ่อร้อนใจได้น่ะหรอ?” เค้าโต้ตอบพ่อของตนด้วยท่าทางแข็งกร้าว

“นี่แก!!” เอริคโกรธมากที่คริสย้อนตน

“หรือว่าพ่อจะเถียงล่ะว่าไม่เป็นความจริง! ใส่ความรักและถ้อยคำหวานซึ้งลงจดหมายเพื่อสื่อสารถึงกัน ทุกฉบับถูกเก็บไว้เป็นอย่างดีในหนังสือเล่มหนาที่ห้องทำงานของพ่อ... พ่อกับน้าทำแบบนี้ยังไง? เอาความไว้ใจที่แม่มีให้มาเป็นเครื่องมือทำร้ายแม่แบบนี้น่ะหรอ? ทำได้ยังไง!!” คริสถามสิ่งที่ทำให้ทุกคนเจ็บปวด เค้าตะคอกใส่ผู้เป็นพ่อราวกับคนไร้สติ

ในตอนนาทีนี้ไม่มีใครเลยที่จะไม่เจ็บปวดกับความจริงที่แสนเลวร้าย แม้แต่ลู่ฮานกับชานยอลเองได้รับฟังยังสลดใจ ต่างมองใบหน้าชายที่ยืนเคียงข้างอย่างเจ็บปวด เอลล่ามองใบหน้าเอริค ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา เธอเจ็บจนแทบขาดใจ

“แม่...” เซฮุนเอ่ยเรียกฮยอนจี ดวงตาของเศร้ามาก ยังคงรอคำตอบว่าทุกอย่างคือเรื่องหลอกลวงที่คริสสร้างขึ้น

“ขอโทษ...” ฮยอนจีเอ่ยบอกทั้งน้ำตาต่อหน้าลูกชาย “ขอโทษจริงๆ”

“...” คำขอโทษที่ได้ยินนั้นทำให้เซฮุนถึงกับพูดไม่ออก หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่ว่างเปล่า ร่างกายไร้กำลังจะยืนได้ จนขาทั้งสองทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าฮยอนจี ใบหน้าก้มลงเพื่อหลั่งน้ำตาแห่งความเจ็บปวด

“เซฮุน...” ลู่ฮานเอ่ยเรียกชื่อเซฮุนที่กำลังเสียใจ มองน้ำตาใสๆ ของชายคนนั้นด้วยความห่วงใย

“ถ้าหากผมไม่ไปเจอจดหมายพวกนั้น ผมก็คงไม่ต้องเจ็บปวด พ่อรู้ไหมว่าผมทรมานจนแทบขาดใจ” คริสกล่าวบอกทั้งน้ำตา “ผมต้องเก็บเรื่องราวเจ็บปวดเอาไว้มากมาย จนบางทีผมก็คิดว่าตัวเองกำลังจะบ้า! ยิ่งได้เห็นแม่แล้ว ผมก็ยิ่งสงสาร... แม่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย อีกทั้งน้าชุนฮวา...”

“แต่เรื่องพวกนี้มันเป็นอดีตไปแล้ว! แกจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาให้ทุกคนเจ็บปวดทำไม?” เอริคกล่าวว่าคริส

“พ่อจะให้ผมปิดบังความเห็นแก่ตัวของพ่อและน้าฮยอนจีอย่างนั้นหรอ? พ่อพูดออกมาได้ยังไง? ความลับมันไม่มีในโลกหรอกนะ หากวันนี้ผมไม่พูดออกไป สักวันเรื่องนี้ก็ต้องถูกเปิดเผยออกมาอยู่ดี” คริสกล่าวบอก “ผมอาจจะดูเป็นคนเลวมากที่พูดเรื่องนี้ออกมา แต่ว่าผมคงเลวยิ่งกว่าที่ปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้แม่รู้”

“พอเถอะคริส... แม่อยากเข้าบ้านแล้ว ช่วยพาแม่ออกไปจากที่ตรงนี้ที...” เอลล่าเอ่ยขอลูกชาย

“ครับ...” คริสตอบรับเสียงเรียบ เตรียมเดินไปหาเอลล่า แต่กลับหันไปบอกบางสิ่งในใจกับเอริค “ผมก็ยังอิจฉาเซฮุน เพราะว่าน้าฮยอนจียังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้างเมื่อรู้ว่าจะแต่งงานกับน้าชุนฮวาก็ขอเลิกกับพ่อ แต่ขณะที่พ่อทั้งที่มีแม่กับผมแล้ว พ่อก็ยังไม่พอ จนบางทีผมคิดว่าพ่อเคยรักแม่กับผมบ้างไหม?” คริสเอ่ยถามไปด้วยความน้อยใจ เค้าเดินไปหาแม่ของตนเพื่อพาเข้าไปในบ้าน

ชานยอลมองตามคริสไปไม่ละสายตาจนหายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ไม่มีแม้แต่คำเอ่ยลา หรือกล่าวบอกอย่างห่วงใย แค่คิดไปว่านี่มันไม่ใช่เวลาจะมาน้อยใจ คริสกำลังเจ็บปวด ในตอนนี้คริสต้องเคียงข้างเอลล่าและคอยดูแล ชานยอลจึงเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปเพียงลำพัง

“เซฮุน...” ฮยอนจีเอ่ยเรียกชื่อลูกชาย

“...” เซฮุนเงยใบหน้ามองผู้เป็นแม่ มือสวยยื่นใกล้เข้ามาเพื่อสัมผัสใบหน้าเค้า เซฮุนกลับหลบ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “แม้ว่าเรื่องนี้มันจะผ่านมานาน แต่เมื่อผมได้รู้... ผมยังทำใจไม่ได้จริงๆ ผมขอตัวนะครับ”

“เซฮุน...” ฮยอนจีเรียกชื่อลูกชายอย่างรู้สึกผิด

“กลับกันเถอะ” เซฮุนคว้าข้อมือเล็กของชายร่างบางไว้แน่น พาเดินออกไปพร้อมตน

“เซฮุน...” ลู่ฮานเอ่ยเรียกชื่อชายที่กำลังพาตนไป ก่อนหันกลับไปมองฮยอนจีที่กำลังยืนร้องไห้ แต่เค้าคงทำอะไรไม่ได้นอกจากในตอนนี้จะไม่ทิ้งเซฮุนไปไหนและคอยอยู่เคียงข้าง

“พวกเราคงทำสิ่งที่เลวร้ายมากๆ จนยากจะขอให้พวกเค้าอภัยให้ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างจะย้อนกลับมาทำร้ายฉันอย่างนี้ เซฮุนที่ไม่เคยมีทีท่าหมางเมินใส่ฉัน แต่ดวงตาของเค้าเมื่อครู่นี้ช่างเย็นชาเหลือเกิน...” ฮยอนจีกล่าวบอกทั้งน้ำตา มองลูกชายที่เดินจากไป

“ฉันผิดเองที่ไม่ทิ้งจดหมายพวกนั้น จนทำให้คริสไปพบเข้า” เอริคกล่าว

“ไม่ใช่ค่ะ! เราทั้งคู่ต่างหากที่ผิด อย่าโทษสิ่งรอบด้าน ต้องโทษจิตใจของพวกเรา ฉันเองก็รู้สึกสงสัยมานานอยู่เหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆ คริสถึงเปลี่ยนไป เค้าต้องมาเจ็บปวดและทรมาน ฉันรู้สึกผิดต่อเค้าจริงๆ ” ฮยอนจีกล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจ

“เฮ้อ... เธอกลับไปก่อนเถอะ! ฉันจะคุยกับลูกชายของฉันเอง...” เอริคกล่าวจบ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

ฮยอนจีเดินทางกลับบ้านของตน ขณะที่เอริคเข้าไปในบ้านของตน เพื่อคุยในสิ่งที่ตนทำลงไปกับครอบครัวของเค้า ครั้นเดินเข้ามาในบ้านต้องพบว่าเอลล่ากำลังร้องไห้อย่างหนัก

“เอลล่า... ฉันขอคุยด้วยหน่อย...” เอริคนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เอลล่า เมื่อกล่าวจบ

“...” เอลล่ามองใบหน้าเอริค “ฉันคิดว่าตอนนี้ เราอย่าเพิ่งคุยอะไรกันเลย ฉันไม่อยากคุยกับคุณในขณะที่ฉันยังควบคุมอารมณ์ไม่ได้ คุณไปพักผ่อนเถอะ ฉันขออยู่กับคริสตามลำพัง...” เอลล่าเอ่ยบอกด้วยเสียงสะอื้น

“อืม...” เอริคตอบรับเสียงเรียบ พลางลุกขึ้นยืน แต่ก่อนที่เค้าจะไป ดวงตาแลมองภรรยาและลูกชาย ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำ “ฉันขอโทษ... ขอโทษจริงๆ” เมื่อเอ่ยจบเอริคเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน

เอลล่าร่ำไห้หนักกว่าเดิมเมื่อชายผู้เป็นสามีเอ่ยขอโทษ คริสโอบกอดเอลล่าไว้เพื่อปลอบโยน เช่นเดียวกับเค้าที่เสียใจ แม้ไม่ร่ำไห้แต่ก็มีน้ำตา 4 ปีที่เค้าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว เป็นความจริงที่ทำให้เค้าแสดงท่าทีเปลี่ยนไปต่อเอริคผู้เป็นพ่อ และฮยอนจีแม่ของเซฮุนทั้งที่เค้าเคยรักมากมาย

เค้าพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเจอเอริคและฮยอนจีมาโดยตลอด เพราะกลัวว่าตนจะควบคุมตนเองไม่ได้อย่างวันนี้ เค้าเลือกที่จะย้ายออกจากบ้านไปอยู่คอนโดตามลำพัง แต่แล้วสิ่งที่เค้าหนีมาตลอดมันก็เกิดขึ้นจนได้

“ผมขอโทษ...” เค้าเอ่ยขอโทษขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่าทำไม แค่รู้สึกผิดในใจลึกๆ อ้อมกอดกำชับร่างกายของเอลล่าแน่น แค่เพียงคิดว่าจากนี้ไปขอให้ความทรมานมันสิ้นสุดลงเสียที ไม่ว่าเอลล่าจะเลือกอย่างไรเค้าก็พร้อมที่จะเคียงข้างเธอ

ขณะเดียวกันที่เซฮุนพาลู่ฮานเดินมาเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่มีแสงสว่างรำไร น้ำตาที่เหือดแห้งหายไปจากดวงตา เค้ารู้สึกเหนื่อยมากในตอนนี้ จนสองเท้าหยุดเดิน ใบหน้าก้มลงมองพื้นนิ่ง

“เซฮุน...” ชายร่างบางมองเซฮุนจากด้านหลัง พลางเอ่ยเรียกชื่อเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง

“อยู่ๆ มันก็เจ็บขึ้นมาอีกครั้ง แล้วหัวใจฉันก็รู้สึกเหนื่อย” เซฮุนบอกเสียงแผ่ว

“หัวใจของนายกำลังวิ่งหนีอะไรอยู่หรือเปล่า? แม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเจ็บปวดเกินกว่าที่ใจนายจะรับได้ก็จริง เพียงแต่... นายต้องพยายามผ่านมันไปให้ได้ เมื่อวันใดที่นายก้าวข้ามความเจ็บนี้ได้ นายจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง” ลู่ฮานเอ่ยบอกพลางเดินไปตรงหน้าเซฮุน

“แล้วมันจะอีกนานแค่ไหนกัน?” ดวงตาเศร้ามองชายใบหน้าสวย พร้อมย้อนถาม

“อยู่ใจของนายต่างหากว่าให้อภัยแม่ของนายได้ไหม?”

“ฉัน... ฉันเองก็ตอบไม่ได้...” ยิ่งคิดตามไปหัวใจเซฮุนก็ยิ่งเจ็บ

“หากยิ่งปล่อยไปหัวใจของนายก็ยิ่งทรมาน นายเองก็เห็นใช่ไหมว่าคริสเป็นเช่นไร พวกเราไม่มีใครรู้เลยว่าเค้าต้องเจ็บและทรมานเพราะเก็บเรื่องนี้มานานเพียงใด เค้าเลือกที่จะเก็บและหลีกเลี่ยงมาโดยตลอดมันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย นายเองก็น่าจะรู้จักนิสัยของเค้าดีไม่ใช่หรอว่าเป็นเช่นไร”

“ไม่เลย... พอฉันได้ยินสิ่งที่เค้าทำในวันนี้ เราเหมือนคนไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ... หมอนั่นน่ะ... โง่มาก... ชอบทำอวดดีและอวดเก่งตลอดเวลา... ใช่... เค้าเป็นแบบนั้น เมื่อเจ็บก็มักเก็บไว้คนเดียว” เซฮุนกล่าวถึงใครอีกคนที่เป็นญาติและไม่เคยจะเข้าใจกัน แต่กลับรู้ว่านิสัยของอีกคนเป็นอย่างไร

“ทุกอย่างอยู่ที่ความรู้สึกในใจของนายแล้วว่าจะเลือกอย่างไร ให้อภัยหรือจะเก็บอดีตที่แสนเจ็บปวดนี้ไว้เป็นปมในหัวใจตัวเอง...” ลู่ฮานเอ่ยบอกอีกครั้ง

ฟุ๊บ!

“เซฮุน...” ร่างบางถูกชายตรงหน้าสวมกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ฉันขอกอดนายไว้สักพักจะได้ไหม?” เซฮุนกล่าวบอกเมื่อกอดร่างบางเอาไว้แน่น

ลู่ฮานไม่ขัดขืนที่จะถูกโอบกอดจากเซฮุน มือเล็กกอดตอบรับร่างสูงเบาๆ เพื่อปลอบโยน ไม่ว่าจะเซฮุนจะกอดลู่ฮานไว้นานแค่ไหน ร่างบางก็ไม่บ่นเลยสักคำ

จนเวลาผ่านพ้นไปเข้าสู่ยามราตรีที่เงียบงัน ชายทั้งสองลงจากรถเมล์รอบสุดท้าย เดินทางกลับหอพักเอเลี่ยน ระหว่างทางนั้นลู่ฮานกุมมือเซฮุนเอาไว้แน่น ไม่ต้องการให้เค้ารู้สึกว่าตนเองโดดเดี่ยว จนมาถึงหน้าห้อง 303

“ราตรีสวัสดิ์นะ” ลู่ฮานกล่าวบอกพลางปล่อยมือเซฮุน

“คืนนี้ให้ฉันนอนค้างด้วยได้ไหม?” เซฮุนกลับคว้ามือเล็กไว้อีกครั้ง เอ่ยถามทั้งดวงตาเศร้า

“แต่ว่า...” ลู่ฮานลังเลใจที่จะยอมตอบรับ แต่เมื่อมองใบหน้าเซฮุน นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจึง... “อืม... แต่ห้ามคิดอะไรนะ!” ลู่ฮานยกนิ้วชี้ขึ้นสั่ง กล่าวติดตลกเพื่อต้องการให้เซฮุนยิ้มได้

“ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า!” เซฮุนกล่าวจบจึงเดินเลยไปหน้าห้อง 304 ก่อนจะไขกุญแจเข้าไป

“...” ตามด้วยลู่ฮานเจ้าของห้องที่ต้องเป็นฝ่ายปิดประตู

“ฉันขออาบน้ำก่อนล่ะกัน” เซฮุนไม่พูดเปล่าเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

ลู่ฮานนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง นั่งรอเซฮุนที่กำลังอาบน้ำ จนผ่านไปเกือบ 20 นาที แล้วเซฮุนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เค้าเท้าคางมองเซฮุนด้วยดวงตาพล่ามัวเมื่อรู้สึกง่วงจนแทบหลับ

“นายไปอาบน้ำต่อสิ!” เซฮุนกล่าวบอกพลางหยิบชุดนอนมาใส่

“อืม...” ลู่ฮานตอบรับเสียงงัวเงีย

เค้าเดินเข้าห้องน้ำไปทั้งที่กำลังง่วงพร้อมผ้าเช็ดตัวและชุดนอน เค้าใช้เวลาอาบน้ำเพียงไม่นาน ลู่ฮานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอน พบเซฮุนนอนหลับไปแล้ว

“คงจะเพลียมากสินะ” ลู่ฮานเอ่ยขึ้นเมื่อมองใบหน้าเซฮุนที่หลับใหล ก่อนที่ตนจะปิดไฟในห้องนอนจนหมดทุกดวง เค้าเอนตัวลงนอนข้างกายเซฮุน ก่อนจะขยับนอนตะแคงมองแผ่นหลังกว้างของชายร่างสูง “ราตรีสวัสดิ์นะ” พร้อมเอ่ยบอกก่อนที่ตนจะหลับตาลง

ภายในห้องที่เงียบงัน ไม่มีแสงไฟ กลับมีเสียงสะอื้นที่กลั้นเอาไว้เล็ดลอดออกมาจากชายร่างสูง เค้าไม่ได้หลับเลยตั้งแต่แรก เพียงแต่พยายามจะข่มตาบังคับใจให้หลับแค่นั้น แต่มันยากยิ่งกว่าเมื่อหลับตาลงแล้วกลับเห็นภาพเหตุการณ์ที่ทำให้เค้าต้องเจ็บปวดลอยขึ้นมาอย่างชัดเจน

“เซฮุน...” ลู่ฮานลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงจากชายด้านข้าง เค้าเอ่ยเรียกเซฮุนคิดว่ากำลังนอนละเมอร้องไห้

“ฉันหลับไม่ได้... ภาพทุกอย่างมันชัดเจน... มันยังคงติดอยู่ในสมองของฉัน...” เซฮุนเอ่ยบอกทั้งน้ำตา “มันทรมานเหลือเกิน...”

“เซฮุน...” ร่างบางเอ่ยเรียกชื่อชายร่างสูงด้วยความสงสาร เค้าขยับตัวเข้าไปใกล้เซฮุน ใช้แขนด้านขวาโอบกอดร่างสูงไว้ ซบใบหน้าบนแผ่นหลัง “ไม่เป็นไรนะ นายจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างแน่นอน ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย จะกอดนายไว้จนกว่านายจะหลับ...”

ในยามนี้ที่เซฮุนต้องเสียน้ำตาอย่างทรมาน มีลู่ฮานคอยปลอบใจอยู่ไม่ห่าง ความเจ็บปวดที่ห้ามไม่ได้ เพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจนกว่าร่างกายจะหมดแรง แล้วหลับไปพร้อมความอ่อนเพลียในอ้อมกอดชายร่างบาง...

ค่ำคืนนี้ยังมีใครอีกคนที่ยังคงนอนไม่หลับ แม้จะผ่านเลยช่วงเที่ยงคืนไปแล้วก็ตาม เค้านั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอน มองโทรศัพท์มือถือของตนที่วางข้างๆ ก่อนจะหยิบขึ้นมากดไปมา เพียงแค่ตอนนี้กำลังรอสายจากใครอีกคน

“หรือบางทีเค้าอาจจะนอนไปแล้วก็ได้...”

ชานยอลบอกกับโทรศัพท์ในมือ ก่อนวางลงข้างกายตน เค้าเอนตัวลงนอนพร้อมดึงผ้าห่มมาคลุมกาย หลับตาลงแล้วข่มใจให้นอนเสียที หากแต่เพียงความคิดความห่วงใยที่มีต่อคริสมันมากมายเกินไป ไม่ว่าจะหลับตายังไงก็หลับไม่ได้เสียที เค้าจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดโปรแกรมข้อความเพื่อพิมพ์ส่งไปหาคริส

คริส... นายเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? หากนายอยากมีเพื่อนคุย ก็อย่าลืมนะว่ายังมีฉัน

เมื่อพิมพ์เสร็จชานยอลกลับลังเล อ่านข้อความทวนแล้วก็ลบข้อความทิ้งไปไม่กล้าส่ง วางโทรศัพท์ลงอีกที แต่ใจก็ยังว้าวุ่นอยู่แบบนี้ เค้าจึงหยิบโทรศัพท์มาอีกครั้งหนึ่ง พิมพ์ข้อความเดิมลงไป แม้จะยังลังเลแต่ก็กดส่งไปยังเบอร์คริส แล้วรีบวางโทรศัพท์ข่มตาข่มใจให้หลับ แต่ก็ยังแอบรอว่าคริสจะโทรกลับมาเมื่อเห็นข้อความ ครั้นตอนนี้กับคำว่ารอแล้วยิ่งดูเลื่อนลอย ไม่มีทีท่าเลยว่าคริสจะโทรมาหาตน ชานยอลได้แต่ปลอบใจตัวเองอีกครั้งว่าในตอนนี้คริสคงหลับไปแล้ว บางทีพรุ่งนี้คริสอาจจะโทรกลับมาก็เป็นได้...


 


...........................................................................................
KongJu_Pink:: อัพ อัพ อัพ ฮี่ๆ ^{+++}^

แอบอู้ไปหลายวัน เพราะอัพติดต่อกันเรื่อยๆ จนเพลียไปเลย T^T

แต่ผลที่ได้มาก็คือความดีใจที่มีแฟนฟันแท้เกิน 500 คนแล้ว

ยุ้ยอยากจะบอกว่ายินดีที่ได้รู้จัก และจะรักแฟนฟิคที่ติดตามทุกคนค่า

ตอนนี้จี๊ดๆ จี๊ดใจเลยพี่น้อง! มันใกล้เข้ามาทุกทีแล้วล่ะ!

ใครอ่าน รัก ชอบ โหวต คอมเม้น! สร้างกำลังใจให้ไรท์เตอร์ได้ง่ายๆ เลย

และจะดีใจมากกว่าทุกที คือการที่ได้อ่านคอมเม้นที่มากกว่าคำว่า "อัพ" "สนุก" "รีบอัพนะ"


ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ

 
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7496 after Y (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 21:28
    เจ็บทุกฝ่ายเลย ทั้งเฮียทั้งฮุน เฮียต้องเก็บความลับนี้มาตลอด ต้องทรมานที่รับรู้มันเพียงคนเดียว พ่อที่ให้กำเนิดกับน้าที่ตนรักกับทำร้ายจิตใจ ส่วนเซฮุนคงไม่ต่างที่มารู้ทีหลังว่าแม่ที่ตนเทิดทูนปกป้องจากเฮีย ได้ทำร้ายจิตใจกันแบบนี้ ชานยอลกับพี่ลู่ต้องอยู่ข้างๆเฮียกับฮุนนะ เฮ้อ เศร้าเลย
    #7,496
    0
  2. #7495 after Y (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 21:26
    เจ็บทุกฝ่ายเลย ทั้งเฮียทั้งฮุน เฮียต้องเก็บความลับนี้มาตลอด ต้องทรมานที่รับรู้มันเพียงคนเดียว พ่อที่ให้กำเนิดกับน้าที่ตนรักกับทำร้ายจิตใจ ส่วนเซฮุนคงไม่ต่างที่มารู้ทีหลังว่าแม่ที่ตนเทิดทูนปกป้องจากเฮีย ได้ทำร้ายจิตใจกันแบบนี้ ชานยอลกับพี่ลู่ต้องอยู่ข้างๆเฮียกับฮุนนะ เฮ้อ เศร้าเลย
    #7,495
    0
  3. #7356 lulu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:16
    สงสารฮุนอะ คริสด้วยนะ ฮุนอยากร้องให้นะยังมีลู่คอยอยู่ค้างๆๆนะ
    #7,356
    0
  4. #7302 rain&snow (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:38
    สงสารทั้งคริสแล้วก็เซฮุนเลยอ่ะ สาหัสทั้งคู่
    #7,302
    0
  5. #7222 pemika2543 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 18:35
    น่าสงสารยอลจัง
    #7,222
    0
  6. #7194 Grace Yada (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 17:56
    สงสารเซฮุนจังงงงงง
    #7,194
    0
  7. #7165 ninini (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 20:52
    เศร้า อ่า
    #7,165
    0
  8. #7127 Milin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 20:04
    สงสารทุกคนเลย เศร้า T-T
    #7,127
    0
  9. #7078 oohsxhxn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 23:17
    ดราม่าอ้ะTT
    #7,078
    0
  10. #7025 ParkMeple (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 18:32
    มันเป็นเหตุการณ์ช็อคโลกจริงๆ แต่หวังว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดี และฮุนกับเฮียจะกลับไปเป็นพี่น้องที่สนิทกัน อิอิ
    #7,025
    0
  11. #6986 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:10
    เหมือนถูกแทงข้างหลังเลยอ่ะ เจ็บข้างในหัวใจจจจจจ
    #6,986
    0
  12. #6924 Mermaidtears (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 20:49
    ชอบเกบไว้คนเดียวตลอดแบ่งความเศร้าให้คนอื่นบ้างก็ได้นะอิคริส น่าสงสารทั้งสองฝ่าย T_T
    #6,924
    0
  13. #6835 odroro (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:08
    สงสารทุกคนเลยอะเจ็บทั้ง2ฝ่ายเลย
    #6,835
    0
  14. #6769 Fafannie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 07:43
    สงสารทุกคน เจ็บปวดมากจิงๆ TT
    #6,769
    0
  15. #6717 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:22
    ฮุน ยังมีลู่หาน แล้วพี่คริสละ จะพักกับใคร ทำไมไม่ยอมรับใจตัวเองซะที
    #6,717
    0
  16. #6683 Minni Baby (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 23:34
    เจ็บปวดTTT^TTT
    #6,683
    0
  17. #6643 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 08:55
    เศร้าอ่ะ
    #6,643
    0
  18. #6590 Luhanonly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 19:00
    เจ้บปวด เหมือนโดนมีดแทงงง TT
    #6,590
    0
  19. #6572 MILKSEOB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 11:08
    ตอนนี้แบบ .. TT
    #6,572
    0
  20. #6536 โรมินิค (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 22:27
    อ่านแล้วคิดภาพตามเลยละ
    #6,536
    0
  21. #6471 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 10:19
    โอ้ยยเศร้าTT TT ไม่ไหว น้ำตาไหลแล้ว
    #6,471
    0
  22. #6429 Tao Tao EXO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 12:24
    เริ่มงงและ มันจะเศร้าไปไหนอ่ะไรท์ผมร้องแล่วน่ะเนี้ย #แง่ๆๆๆๆ

    #6,429
    0
  23. #6428 Tao Tao EXO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 12:22
    เริ่มงงและ มันจะเศร้าไปไหนอ่ะไรท์ผมร้องแล่วน่ะเนี้ย #แง่ๆๆๆๆ



    #6,428
    0
  24. #6390 fah_parrotsehun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 15:35
    ตอนนี้ดราม่าทุกสุดแล้ว แงๆๆ
    สงสารทุกคนเลย ดีกันไวๆนะ :)
    #6,390
    0
  25. #6386 Baby Freedom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 14:20
    ฮือๆๆๆๆตอนนี้เศร้าจัง
    แล้วพี่คริสจะะเป็นยังงัยนร๊
    #6,386
    0