[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 22 : PLANETS HISTORY :: Left or Right แค่ใช้หัวใจเลือกเท่านั้นพอ... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    16 มี.ค. 56

21

Left or Right แค่ใช้หัวใจเลือกเท่านั้นพอ...

“เถา! เดี๋ยวสิ! เถาๆๆ” มินอาทั้งเรียกแล้วพยายามหยุดเถาที่เร่งเดินไม่หยุด เธอชักสีหน้าไม่พอใจ สะบัดมือออกจากเถา “นายเป็นอะไรไป!

“...” เถาเองก็มีสีหน้าที่หงุดหงิดใจเช่นเดียวกัน เสียงลมหายใจติดขัด ในตอนนี้เค้าเองก็สับสนไปหมด “ฉันขอโทษ” เค้าเพียงเอ่ยสั้นๆ

“ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้? เกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับเพื่อนของนาย รู้ไหมว่าเค้าร้องไห้น่ะ?” มินอาไต่ถามเมื่อเดินไปตรงหน้าเถา

“ฉัน... คือ...” เถาเองก็ตอบไม่ได้ว่าเค้าเป็นอะไรไป

“นี่ตกลงเราเป็นคนรักกันหรือเปล่า? นายไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นเลยสักครั้ง”

“ก็ต้องเป็นสิ!” เถารีบตอบกลับ

“แล้วบอกฉันได้ไหมล่ะว่าระหว่างนายกับเพื่อนของนาย เกิดอะไรขึ้น?” มินอามองใบหน้าชายดวงตาคมที่กำลังหลบสายตาของเธอ “วันนั้นนายบอกกับเค้าว่าไม่ต้องมายุ่งกับนายอีก แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น?” เธอย้ำถามอีกครั้ง

“พอดีว่าฉันบังเอิญเห็นเค้าบาดเจ็บ ฉันเลยเข้าไปถาม”

“บังเอิญ? ไม่ใช่ว่าตั้งใจหรอกหรอ? ทั้งที่วันนี้ไม่มีเรียน นายกลับมาที่นี่!

“แล้วมันจะผิดอะไรหากฉันจะมามหาวิทยาลัย?”

“มันไม่ผิดหรอก! ฉันก็แค่สงสัยไปตามประสาผู้หญิงคนหนึ่ง...” มินอาใจเย็นลงเมื่อคิดน้อยใจ “แค่จะใช้คำว่าแฟนยังพูดได้ไม่เต็มปาก ทุกอย่างมีแต่ฉันที่เปิดเผยอยู่ฝ่ายเดียว แต่กับนายแล้วที่ฉันแทบไม่รู้อะไรเลย”

“...” เมื่อได้มองผู้หญิงที่บอกความในใจด้วยความเศร้า ยิ่งทำให้เถารู้สึกแย่ที่เป็นแฟนได้ไม่ดี “จริงๆ แล้ว เค้าบอกว่าชอบฉัน...” เถาจึงได้บอกความจริงแก่มินอา

“ว่าไงนะ?” ครั้นได้ยินแต่ก็แทบไม่อยากเชื่อ เธอได้ถามย้ำ มองใบหน้าชายดวงตาคมที่มีสายตาอันแน่นิ่งมองมาที่เธอเช่นกัน “แล้วนายล่ะ... คิดอย่างไรกับเค้า?” มินอาจึงย้อนถาม เมื่อเริ่มสงสัยในคนที่เธอรัก

“ฉัน... ฉันจะคิดแบบนั้นได้ยังไงล่ะ...” ชายดวงตาคมแลเหลียวไปทางอื่น เมื่อเอ่ยตอบ “ในเมื่อฉันมีเธอเป็นแฟนอยู่แล้ว...”

“ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยแล้วจริงๆ” การแสดงออกของเถา ทำเอามินอายิ่งเกิดความสงสัย

“...” ดวงตาคมละกลับมามองมินอาอีกครั้ง

“ที่นายมาครบกับฉัน เพราะว่าชอบฉันจริงหรือเปล่า?”

“ฮะ?” เถาเบิกตากว้างเมื่อคำถามนั้นมันทำให้เค้ารู้สึกเจ็บขึ้นมาที่หัวใจ “ทำไม... ทำไมถึงถามแบบนั้น?”

“เพราะความรู้สึกของฉันมันกำลังสงสัยว่า... นายกับเค้ารู้จักกันก่อนที่นายจะเจอฉันไหม? หากทุกครั้งที่เค้าคนนั้นอยู่ใกล้นาย นายรู้สึกสนุกและมีความสุขหรือเปล่า? แล้วหากนายรู้สึกสับสนมากกับตัวเองขึ้นมาในวันหนึ่ง นายจึงหาใครสักคนมาเป็นแฟนเพื่อหลอกตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับเค้าคนนั้นที่เป็นผู้ชาย... ใช่ไหม?” เมื่อได้เอ่ยออกมา สายตาของหญิงสาวมองเพียงคนตรงหน้า

“...” สมองที่ว่างเปล่าของเถามันกำลังคิดตามสิ่งที่มินอาถาม ภาพในความคิดตอนนี้ต่างเต็มไปด้วยชายร่างเล็ก บยอนแบคฮยอน...

“แล้วผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ตรงหน้านาย ที่นายบอกว่าเป็นแฟน คือคนที่นายต้องการให้มาหลอกใจตัวเองใช่หรือเปล่า?”  มินอาถามออกไปตรงๆ ทั้งที่ใจเธอกลัวคำตอบของเถามากมาย

“อะไรที่ทำให้เธอคิดแบบนั้น?” แต่เถากลับย้อนถาม

“เพราะอาการของนายมันฟ้อง... ทั้งท่าทาง ดวงตาของนายทั้งหมดมันฟ้องว่าสิ่งที่ฉันสงสัยมันคือเรื่องจริง... ใช่ไหมเถา?”

“ไม่... มันไม่ใช่...” เถาเอ่ยปฏิเสธด้วยท่าทีที่รนราน

“เถา...” มินอาเรียกชื่อชายตรงหน้าเสียงแผ่วเบา

“...” ดวงตาคมมองใบหน้าหญิงสาว

“ฉันจะโกรธนายน้อยลง หากตอนนี้นายเคลียร์หัวใจตัวเองได้ว่าตกลงจะเลือกเดินทางไหน หากนายเลือกที่จะเดินไปทางซ้าย นายจะมีฉันเดินไปข้างๆ แต่หากนายเลือกที่จะเดินไปทางขวา คือทางที่นายเพิ่งเดินหนีมาเมื่อครู่ นั่นคือนายเลือกที่จะเดินไปเคียงข้างเค้าคนนั้น”

“ฉันจะเลือกไปทางนั้นได้ยังไง? คือ... เค้าเป็น...” เถาอักอวนที่จะพูดมันออกมา

“นายลองถามใจตัวเองดูดีๆ สิ! ตัดเรื่องที่ติดอยู่ในใจนายมันทิ้งไป แค่ใช่ความรู้สึกของหัวใจตัดสินก็พอ อย่าเพียงแค่เดินตามฉันไปเพราะคิดว่าถูกต้อง หากนายทำอย่างนั้นแล้วโดยที่ไม่ใช้หัวใจตัดสิน สุดท้ายคนที่เจ็บอาจจะเป็นฉัน แต่ว่าคนที่เจ็บที่สุดก็คือนาย เพราะบางทีตอนจบนายจะไม่เหลือใครเลยนะ” มินอากล่าวเตือนสติเถาก่อนตัดสินใจ

“...” เถานิ่งไปเมื่อคิดทบทวนและไตร่ตรองในสิ่งที่มินอาพูดมาทั้งหมด

“มันคงจะดีหากนายรักฉันบ้าง และมีรักของเราต่อไป...” มินอาหันหลังให้เถาเมื่อกล่าวบอกด้วยความเสียใจ “แต่ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด คือการที่นายใช้หัวใจทั้งหมดที่มีรักใครสักคนจริงๆ ฉันจะยอมรับการตัดสินใจของนายนะ” หญิงสาวกล่าวจบ สองเท้าขยับก้าวเดินตรงไปทางซ้าย...”

“มินอา...” เถาเอ่ยเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไป

“จริงๆ แล้ว ฉันก็อยากเป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัว ขอร้องให้นายเลือกฉัน แต่ถ้ามันเป็นอย่างนั้นฉันก็คงเจ็บปวดมาก เมื่อรู้ดีแก่ใจแล้วว่านายไม่ได้รักฉันเลย...” มินอาหยุดเดินก่อนกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน จนน้ำตามันรินไหล มือเล็กของเธอกำแน่น “และสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะขอหากนายไม่ได้เลือกฉันจริงๆ คือ... อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีกนะ อย่าทำเป็นเหมือนว่ารักเค้า เพราะว่าเค้าจะเจ็บปวดมาก...” เมื่อครั้นสิ้นประโยคสุดท้าย มินอาเดินจากไปทั้งน้ำตา และรู้ว่าเถาคงไม่มีวันเลือกมาทางซ้ายอย่างแน่นอน

แค่เพียงเวลาไม่นานที่มินอาได้พบกับเถา เธอกลับรักเค้าอย่างไม่มีเหตุผล แม้ว่าเถาจะเป็นคนก้าวมาในชีวิตเธอก่อน หากความรู้สึกของคำว่ารักเธอนั้นไม่เคยได้สัมผัสเลย มินอาเคยบอกตัวเองไว้ว่าสักวันเธอกับเถาคงแยกทางกัน แต่นึกไม่ถึงเลยว่าวันนั้นจะมาเร็วขนาดนี้

เถาได้แต่มองหญิงสาวเดินจากไปทั้งน้ำตา เพราะการกระทำของตัวเค้าเอง สิ่งที่เธอทิ้งไว้คือการเลือกทางเดิน จะเดินไปทางซ้ายหรือทางขวาก็ยากที่จะเลือกได้ เค้าตอบความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ มือหนายกขึ้นกุมหน้าผากก่อนเสยเส้นผมปัดไปด้านข้าง มองหนทางที่ต้องเลือกเดิน

“มินอา... แบคฮยอน...” เสียงเอ่ยชื่อคนสองคนที่ต้องมาเสียน้ำตาเพราะเค้าในเวลาไล่เลี่ยกัน

ชายดวงตาคมก้มใบหน้าลงมองพื้นทางเดิน สิ่งต่างๆ มากมายวนเวียนในสมองของเค้า ถามใจตัวเองว่าเวลาไหนที่ความมีความสุขมากที่สุดและไม่เคยเหงาเลยตอนที่อยู่กับมินอาหรือแบคฮยอน ก่อนจะตัดสินใจเลือกทางเดินของตน...

“แม้ว่าฉันจะยังไม่มั่นใจในตัวเอง แต่ว่าทางเดินนี้... ก็คงต้องลองดู...” ครั้นสองเท้าก้าวเดินตรงไปทางขวา เมื่อเถาได้บอกกับตนเอง

ทางขวาที่เค้าเลือกเดินคือเส้นทางที่ต้องย้อนกลับไปหาแบคฮยอน ร่างกายทะมัดทะแมงเดินกลับมายังที่เดิม แต่เมื่อกวาดสายตามองหาบริเวณรอบด้านกลับไม่พบใครแล้ว ในตอนนี้หัวใจเค้าได้ตั้งคำถามว่าควรทำอย่างไรถึงจะได้พบชายร่างเล็กอีกครั้ง เค้าจึงเริ่มออกตามหาอย่างจริงจัง

เถาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรหาเบอร์ปลายสายที่ชื่อแบคฮยอน เสียงสัญญาณดังขึ้นเมื่อโทรติด แต่กลับไม่มีการรับสายใดๆ เค้ากดย้ำโทรอยู่อย่างนั้นหลายต่อหลายรอบ จนทำให้คิดได้ว่าบางทีแบคฮยอนอาจจะไม่อยากรับโทรศัพท์ของตน

ดวงตาคมมองไปด้านหน้า ด้านซ้าย ด้านขวา หาชายร่างเล็ก พร้อมสองเท้าที่วิ่งตามหา อยู่ๆ ใจเค้าก็อยากพบแบคฮยอนมากเหลือเกิน ยิ่งนึกถึงน้ำตาใสๆ กับเสียงสั่นเทาที่เอ่ยขอว่าอย่าจากไป และใครอีกคนที่ตอนนี้อยู่กับแบคฮยอน กว่าจะคิดได้... บางทีแค่เพียงเสี้ยววินาทีทุกอย่างก็อาจจะเปลี่ยนไป หากไม่รีบทำตามหัวใจตัวเอง

“นายไปอยู่ที่ไหน? บยอนแบคฮยอน...” เถาวิ่งมาเรื่อยๆ จนถึงหอพักมอนสเตอร์ และความบังเอิญก็เกิดขึ้นเมื่อเค้าได้พบดีโอและชานยอลที่กำลังเดินออกมาจากตึกพอดี “ดีโอ!!” เค้าวิ่งเข้าไปหาดีโอพลางตะโกนเรียก

O_O! อะไรๆ” ทำเอาดีโอสะดุ้ง เพราะความตกใจ

“ใครกัน? หน้าตาคุ้นๆ นะ?” ชานยอลมองเถาอย่างสงสัย

“เห็นแบคฮยอนกลับมาหรือยัง?” เถาเอ่ยถามดีโอด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบ

“เอ๊ะ! ยังนะ เพราะฉันเพิ่งไปหาเค้ามาเอง แล้วนายมีธุระอะไรกับเค้าไหม?” ดีโอย้อนถาม

“เอาโทรศัพท์ของนายออกมา” เถาบอกราวกับการบังคับดีโอ

“ทำไม?” ดีโอเอ่ยถามอย่างสงสัย 

“โทรหาแบคฮยอนให้ที ถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน? และอย่าบอกว่าฉันมาหา ไม่ต้องพูดอะไรถึงฉันเลย” เถาเอ่ยสั่ง

“แล้วทำไมนายไม่โทรหาเองล่ะ?” ดีโอย้อนถาม

“เพราะว่าโทรไปแล้วเค้าไม่รับน่ะสิ! ฉันขอร้องล่ะ! โทรหาเค้าให้ฉันที” เถาเอ่ยขอร้องดีโอที่ยืนตรงหน้า

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? นายไปทำอะไรแบคฮยอนไว้ใช่ไหม?” ชานยอลขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไต่ถามเถาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เรามีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย” เถากล่าวเพียงสั้นๆ

“เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้ใช่ไหม?” ชานยอลกล่าวถาม

“เมื่อคืน? เกิดเรื่องอะไรกับแบคฮยอนหรอ?” ดีโอได้ฟังจึงเอ่ยถาม

“ก็เมื่อคืนฉันโทรไปหาเค้า ฟังจากน้ำเสียงไม่ค่อยดีเท่าไรเลย แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงแทรกจากใครสักคนตะโกนเข้ามา ก่อนที่สายจะถูกตัดไป” ชานยอลเล่าให้ทุกคนฟัง

“แล้วเสียงนั่นตะโกนพูดว่าอะไร?” เถาถามชานยอล

“ได้ยินไม่ชัดเจน! พอจากนั้นโทรกลับไปแบคฮยอนก็ไม่รับแล้ว จนกระทั่งได้รับข้อความกลับมาในช่วงหลังเที่ยงคืนว่าเค้าไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องห่วง...” ชานยอลกล่าวเสริม “นายทำร้ายเค้าใช่ไหม?” เค้าหันไปจ้องหน้าหาเรื่องเถา

“ทำไมฉันจะต้องทำแบบนั้น?” เถากอดอก พลางถามกลับสีหน้านิ่งเฉย

“แล้วไม่อย่างนั้นจะมาตามหาเค้าทำไม? แต่ว่าปกติแบคฮยอนไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลนี่ ช่วงนี้เค้าเปลี่ยนไปมากๆ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับเค้าสิ” ชานยอลครุ่นคิดอย่างสงสัย

“เถา!” อยู่ๆ ดีโอก็ตะคอกเรียกชื่อเถาเสียงดัง

“อะไร?” เถาแลสายตามองดีโอที่จ้องหน้าตน

“บอกมาเดี๋ยวเลย นายไปทำอะไรแบคฮยอน? ฉันรู้นะ!” ดีโอคาดครั้นเอาคำตอบจากชายดวงตาคม

“นี่พวกนายเห็นฉันดูร้ายมากนักรึไง?” เถาขมวดคิ้ว ย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่!” ทั้งชานยอลและดีโอต่างตอบพร้อมกัน

“ช๊ะ! ตกลงนายจะโทรให้ฉันไหม? ฉันต้องรีบเค้าพบในตอนนี้” เถาตัดบทสนทนาวนกลับมาเรื่องที่ต้องการให้ดีโอโทรหาแบคฮยอนอีกครั้ง “ฉันขอร้องล่ะ!

“ต้องมีอะไรแน่ๆ” แม้ปากจะพูดไปด้วยความสงสัย แต่ดีโอก็ยอมหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาเพื่อนของตน

(สวัสดี... ดีโอ) ไม่นานนักก็มีเสียงสายปลายทางเอ่ยขึ้นเมื่อกดรับสาย

“แบคฮยอนตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?” ดีโอกล่าวถามในทันทีที่ได้ยินเสียงแบคฮยอน

(อยู่ที่สวนอินโชน่ะ ว่าแต่นายมีอะไรหรือเปล่า?)

“สวนอินโชหรอ?” ดีโอย้ำถามอีกที ก่อนจะมองใบหน้าเถา

“...” เมื่อเถาได้ยินคำตอบก็รีบวิ่งออกไปตามหาแบคฮยอนในทันที

“เสียงของนายดูไม่ดีเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?” เมื่อน้ำเสียงของเพื่อนตนผิดสังเกตจนน่าสงสัย ดีโอจึงได้เอ่ยถามออกไป

(เปล่า...) แต่ครั้นคำปฏิเสธของแบคฮยอนที่บอกออกไปพร้อมด้วยเสียงสะอื้น เพียงแค่ได้ยินคำถามจากเพื่อน

“แบคฮยอน...” เสียงสะอื้นนั้นทำเอาดีโอผู้ได้ฟังรู้สึกไม่ดี “เกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่?”

(ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับตัวฉัน แค่ตอนนี้... รู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่หัวใจยังไงชอบกล ขอโทษนะดีโอ ฉันรู้สึกเหนื่อยจริงๆ แล้วฉันจะไปหานะ) เมื่อแบคฮยอนได้กล่าวจบ จึงวางสายไปในทันที

“เพื่อนของนายหรอ?” แบคโฮที่นั่งอยู่ข้างแบคฮยอนมองดูจนกระทั่งชายร่างเล็กได้วางสายไป จึงเอ่ยถามออกมา

“อืม...” แบคฮยอนพยักหน้ารับเล็กน้อย พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มใส

“ร้องไห้อีกแล้วนะ ไม่ไหวเลยจริงๆ” แบคโฮกล่าวพร้อมกับยกมือหนาขึ้นขยี้ผมแบคฮยอนเบาๆ

“...” แบคฮยอนเหลือบสายตามองแบคโฮนิ่ง

“ถ้าฉันมีแฟนตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักแบบพี่ก็คงจะดีนะ ^ ^” แบคโฮชักมือกลับ พลางเอ่ยบอกทั้งรอยยิ้ม ครั้นได้มองใบหน้าแบคฮยอน

“อ่อ... หรอ?” แบคฮยอนได้ยินเช่นนั้นก็ตอบรับอึกอัก ไม่รู้ว่าทำไมแบคโฮต้องพูดแบบนั้น ดวงตาเล็กหันมองไปทางอื่น ก่อนจะได้พบชายคนหนึ่งวิ่งมาทางเค้า จนใกล้เข้ามาทีละนิด... “เถา...”

“เฮ้อๆๆ” เสียงลมหายใจถี่ที่กำลังเข้าออกจากใครคนหนึ่ง อีกทั้งปะปนไปด้วยเสียงเหนื่อยหอบ ดวงตาคมมองใบหน้าชายร่างเล็กไม่ละสายตา

“...” ชายร่างเล็กก้มใบหน้าลง ละสายตาไปทางอื่น ไม่อยากจะพบใบหน้าชายดวงตาคมในเวลานี้เสียเลย

“...” แบคโฮมองแบคฮยอนที่เงียบไป ก่อนมองเถานิ่ง

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย!” เถาไม่รอช้า เค้าเดินไปจับข้อมือเล็กของแบคฮยอนแล้วดึงขึ้นเพื่อไปให้กับตน

“ฉันไม่ไป!” แต่แบคฮยอนกลับปฏิเสธ เค้ากระชากข้อมือของตนกลับเต็มแรง ตอบเสียงแข็งกร้าว ดวงตาเล็กมองค้อนคนตรงหน้าที่ทำร้ายจิตใจตน ด้วยความอย่างน้อยใจ

“แต่ว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” เถากล่าวบอกเสียงนิ่ง

“ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยด้วยอีกแล้ว... นายจะกลับมาทำไม? แค่นี้ยังทำร้ายใจกันไม่พอหรือยังไงกัน?” ชายร่างเล็กตัดพ้อไปด้วยน้ำตาซึมที่กำลังเอ่อล้น

“...” เถามองแบคฮยอนนิ่ง เห็นน้ำตาใสที่กำลังไหลลิน หัวใจเค้าก็เต้นแปลกไป “แล้วที่บอกฉันน่ะจริงไหม? ที่บอกว่าชอบฉัน...” เค้าเอ่ยถามชายร่างเล็ก

“...” แบคฮยอนไม่ยอมตอบ ยกมือเช็ดน้ำที่ไหลไม่ยอมหยุด

“ถ้าอย่างนั้นไปกับฉัน...” เถาเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กของแบคฮยอนอีกครั้ง

“พี่เค้าบอกว่าไม่ต้องการไป ไม่ได้ยินหรือไง?” ในนาทีที่เถากำลังจะพาแบคฮยอนไป คนที่อยู่ในเหตุการณ์อีกคนอย่างแบคโฮได้คว้ามือแบคฮยอนอีกข้างไว้ เพื่อไม่ยอมไปให้เถาพาแบคฮยอนไป

“...” เถาแลดวงตาคมมองไปยังคนที่ขัดขว้างตน “นายมายุ่งอะไรด้วย?” เค้าถามเสียงดุดันเมื่อเกิดความไม่พอใจ

“ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งอะไร หากพี่แบคฮยอนเค้าจะยอมไปด้วยดีๆ ไม่ใช่การถูกบังคับแบบนี้” แบคโฮกล่าว

“ได้! อยากยุ่งนักใช่ไหม?” เถาพูดจบพร้อมด้วยการยกเท้าขึ้นถีบร่างแบคโฮเต็มแรง

“แบคโฮ!” แบคฮยอนถึงกับตกใจที่อยู่ๆ เถาก็ถีบแบคโฮจนเซถลา “นายทำบ้าอะไรของนายฮะ?” เค้าหันไปตวาดใส่เถา

“แค่นี้น่ะไม่เจ็บหรอก!” แบคโฮปัดรอยเท้าเถาบนเสื้อของเค้า ก่อนเดินตรงไป ยกกำปั้นชกเข้าไปที่ใบหน้าเถาเต็มแรงจนเซถลาไปอีกทาง

“เถา...” แบคฮยอนเอ่ยชื่อเถาที่กำลังโดนแบคโฮเอาคืน

จากนั้นทั้งเถาและแบคโฮจึงเริ่มบทบู๊กันนัว ต่างคนต่างไม่มีใครยอมใคร แบคฮยอนมองดูอย่างกระวนกระวาย ครั้นจะห้ามผู้ชายตัวโตสองคนนี้ ลำพังแค่ตัวเองก็คงไม่ไหว

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เถา! แบคโฮ!” ชายร่างเล็กตะโกนห้ามเสียงดัง แต่ก็ไร้ผล เมื่อทั้งสองคนไม่ยอมหยุด

ซ่าส์!!

จนกระทั่งมีน้ำมาสาดใส่พวกเค้าทั้งสองคน ก่อนมีเสียงโยนถังน้ำออกไปด้านข้าง แบคฮยอน เถา แบคโฮ ต่างหยุดแล้วหันไปมองคนที่สาดน้ำ นั่นก็คือ...

“ดีโอ!” แบคฮยอนเอ่ยชื่อเพื่อนของตน

“นายทำอะไรเนี่ยฮะ?” เถาโวยวายที่ถูกดีโอสาดน้ำใส่

“มาแล้วๆ” แล้วเสียงทุ่มจากชายอีกคนก็ตะโกนและวิ่งมาแต่ไกล พร้อมถังน้ำอีกใบที่เตรียมมาเพื่อสาดใส่เถาและแบคโฮ “อ้าว!

ตุ๊บ!

^ ^;” แต่เมื่อพบว่าทุกคนเลิกต่อสู้กันแล้ว เล่นทำเอาชานยอลมือไม้อ่อน ทิ้งถังน้ำลงทันที แถมด้วยรอยยิ้มกลบเกลื่อนความผิด

“นายมากับฉัน!” เถาหันไปมองชายร่างเล็กที่ยืนอยู่ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาพร้อมจับมือแล้วพาเดินไปทางอื่น

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ไป! เถา! เถา!” แบคฮยอนพยายามสะบัดมือออก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เถาก็ไม่ยอมปล่อยแบคฮยอนไปเช่นกัน

“นี่นาย!” แบคโฮเห็นดังนั้นจึงต้องการจะเข้าไปห้าม

“อย่าตามไปเลย” ดีโอเข้ามาขัดขว้างแบคโฮเอาไว้ พร้อมเอ่ยห้าม “บางทีสองคนนั้นอาจจะมีอะไรต้องคุยกันตามลำพัง ยิ่งนายเข้าไปห้าม เรื่องก็คงไม่จบสักที!

“ฮึ!” แบคโฮกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก เมื่อฟังคำพูดของดีโอ “แปลกนะ! อยู่ๆ ก็กลับมา ขณะที่เค้าร้องไห้แทบตายมัวไปทำอะไรอยู่... ทำไมคนเราจะต้องรอให้ทุกอย่างมันเกือบสายไปถึงจะรู้สึกตัว...” แบคโฮพูดขึ้นลอยๆ ก่อนจะเดินจากไปอีกทาง โดยไม่ตามแบคฮยอนและเถาไป แค่คิดในใจว่าเกือบไปแล้วที่จะหลงรักแบคฮยอน...

 

ในขณะนั้นเถาพาแบคฮยอนเดินไปเรื่อยๆ เพื่อต้องการพาไปที่ไหนสักแห่ง แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยหากเพียงแต่แบคฮยอนไม่ต้องการจะทำตามเค้า

“ปล่อยฉันเดียวนี้!” แบคฮยอนคะตอกเสียงสั่งเถาให้ปล่อยมือตน

“แค่ตามฉันมาไม่ได้หรือไง?” เถาหยุดเดิน หันกลับมามองชายร่างเล็ก

“แล้วตอนที่ฉันขอร้องนายว่าอย่าไปล่ะ...” แบคฮยอนได้ย้อนถามด้วยเสียงที่เจ็บปวด เหลือบสายตาขึ้นมองคนตรงหน้า “นายเองไม่ใช่หรอที่ทำร้ายความรู้สึกของฉัน... แบบนี้ยังจะให้ฉันตามนายไปได้ยังไง?”

“ทำไมถึงตามฉันมาไม่ได้?”

“จะให้ฉันทำแบบนั้นได้ยังไง? ฉันเพิ่งจะบอกว่าชอบนายไป แต่นายก็ปฏิเสธความรู้สึกของฉันอย่างคนเลือดเย็น แม้ว่าฉันจะเอ่ยขอร้อง นายก็ยังจากไป... ตอนนี้น่ะ... ฉันต้องบอกหัวใจว่าต่อจากนี้อย่าคิดถึงนาย... อย่าไปรักนายอีก...” ชายร่างเล็กกล่าวบอกเสียงสั่นเทา

“อย่าทำแบบนั้นนะ...” เถาเอ่ยห้ามเสียงเรียบ ทั้งดวงตาคมที่กำลังนิ่งไม่หวั่นไหวไปทางอื่น

“...” แบคฮยอนมองใบหน้าเถาที่มองมาที่ตนอย่างจริงจัง เกิดความสงสัยว่าอะไรที่เถากำลังบอก

“อย่าเลิกคิดถึงฉัน... และอย่าเลิกรักฉัน... ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป!” เมื่อชายดวงตาคมได้เอ่ยบอก พลางยกมือหนาเช็ดน้ำตาบนแก้มใสเบาๆ “ฉันเองก็บอกตัวเองไม่ได้ว่าตอนนี้คิดยังไงกับนาย แต่ว่า... นายอย่าเลิกชอบฉันจะได้ไหม?”

“ใจร้าย... ใจร้ายที่สุด... นายมันคนเลือดเย็นที่สุดเลย...” ชายร่างเล็กปล่อยน้ำตาและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มือเล็กทั้งสองข้างทุบอกกว้างของเถา แม้ว่าจะเจ็บปวดเพราะคำขอร้องของเถาที่เห็นแก่ตัว แต่หากว่าคำขอร้องนั้นคือการเปิดใจของเถาเอง “ฉันเกลียดนายจริงๆ เถา... ฮือๆๆ” เสียงสะอื้นร่ำไห้บอกสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจของตน

“...” เถาจับมือเล็กทั้งสองข้างที่กำลังทุบตีตนไว้ ก่อนดึงชายร่างเล็กเข้ามาโอบกอด “ฉัน... ขอโทษ...”

“ฉันเกลียดนาย... หวงจือเถา...” แบคฮยอนบอกไปทั้งน้ำตาเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเถา ทั้งโกรธที่ถูกทำร้ายหัวใจ ทั้งเกลียดหัวใจที่เลือดเย็น แต่กลับรักสิ่งที่เค้าทั้งโกรธทั้งเกลียดอย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย...

“ไปกับฉันนะ...” เถาจับชายร่างเล็กขยับออก เมื่อเอ่ยจบ ก่อนเช็ดน้ำตาบนแก้มใส

“...” แบคฮยอนมองใบหน้าเถานิ่ง แถบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะกลับมาหาตนทั้งๆ ที่เค้าเดินจากไปอย่างเย็นชาขนาดนั้น

“ฮึ! ^ ^” เถายกรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อมองแบคฮยอนแล้ว เพราะเค้าไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมถึงต้องเป็นคนนี้ที่เค้าเลือก เพราะแค่ทำตามหัวใจบอกแล้ว ก็มีแต่ภาพชายร่างเล็กคนนี้คนเดียวจริงๆ

เถากำชับมือเล็กแน่นพร้อมพาเดินไปพร้อมตน แม้แบคฮยอนจะไม่ได้ตอบตกลงแต่กลับเดินตามเถาไปโดยไม่ขัดขืน แต่ก็คิดสงสัยในใจว่าเถาจะพาตนไปที่ไหน

ครั้นเมื่อทั้งสองนั่งรถเมล์มาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง แบคฮยอนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เป็นที่คุ้นๆ ตา เมื่อเคยมาในครั้งหนึ่งกับผู้ชายคนนี้

“นายจำที่นี่ได้ใช่ไหม?” ชายดวงตาคมหันมองไปทางแบคฮยอนเมื่อได้กล่าวถาม

“...” แบคฮยอนพยักหน้ารับเล็กน้อย

จากนั้นเถาได้พาแบคฮยอนเดินเข้าไปยังสุสานฝังศพของแม่ตน ครั้งที่สองแล้วเมื่อเถาได้พาแบคฮยอนมายังที่นี่ ชายทั้งสองเดินมาถึงยังหลุมฝังศพแม่ของเถา

“แม่ครับ...” ชายดวงตาคมกล่าวหลังจากที่คำนับศพผู้เป็นแม่ “ผมมาเยี่ยมแม่นะครับ”

“...” แบคฮยอนที่ได้คำนับหลุมฝังศพแม่เถาแล้ว ก็ได้แต่ยืนฟังเถาพูด แต่ไม่อาจเข้าใจได้ เมื่อต่างภาษา

“ผมพาเค้ากลับมาหาแม่อีกครั้งแล้ว แต่ว่า... มันไม่เหมือนครั้งที่แล้วนะครับ จากเพื่อนที่ดีได้กลายเป็นใครสักคนที่ทำให้ผมต้องวุ่นวายใจได้มากมาย เค้าทำให้ผมสับสน กังวล และกลัวหัวใจตัวเอง เค้าคือผู้ชายที่มีน้ำตาใสมากๆ ถ้าหากตอนนี้แม่ยังอยู่ผมเชื่อว่าแม่ต้องรักเค้าแน่ๆ เลย” ชายดวงตาผมกล่าวบอกทั้งรอยยิ้มเล็กๆ ละสายตามองชายร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างตน

“...” เมื่อรู้สึกว่าดวงตาของเถากำลังมองมาที่ตน แบคฮยอนจึงหันไปสบดวงตาคู่นั้น ก่อนจะหันกลับเมื่อไม่กล้าพอที่จะมองดวงตาคมคู่นั้นให้นานพอ

“ฮึ! ^ ^” เถายกยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของแบคฮยอน ก่อนจะเหลียวกลับไปพูดกับหลุมฝังศพแม่ตนอีกครั้ง “แม่ยังจำสัญญาของผมได้ไหม? ว่าเมื่อไรผมเจอคนที่ทำให้รู้สึกว่าแพ้ใจเค้าได้ผมจะพามาหาแม่ ผมคิดว่าคนๆ นี้แหละครับ แม้ผมจะยังสับสนกับตัวเอง แต่เค้าก็ทำให้ผมยอมแพ้กับหัวใจตัวเองได้ ผมเกือบจะเสียเค้าไปในนาทีที่ผมกำลังสับสน ผมจะจับมือเล็กๆ ของเค้าไว้ให้แน่น...” เถากล่าวพร้อมจับมือเล็กของแบคฮยอนไว้

“...” ชายร่างเล็กมองมือหนาที่กำลังจับกุมมือตนไว้ ก่อนละดวงตามองใบหน้าเถาอย่างไม่เข้าใจ

“ผมจะไม่มีวันปล่อยมือเล็กๆ ของผู้ชายคนนี้ไปอีกครั้งแน่นอน แม่ครับ... ช่วยปกป้องเค้าด้วยนะครับ เพราะผมไม่อยากเหงาอีกแล้ว เพราะตอนนี้ผมคิดว่าผม... ชอบเค้าเสียแล้ว...” เพราะบางสิ่งที่อยู่ในใจลึกๆ ที่เค้าไม่เคยได้รู้ตัว แต่เมื่อยิ่งได้จับมือเล็กๆ และมองดวงตาแบคฮยอนแล้ว มันทำให้เถาได้ทราบคำตอบในใจตัวเองอย่างชัดเจน จนได้สารภาพออกไปต่อหน้าหลุมฝังศพแม่ตน

“...” สิ่งที่อยู่ภายในใจของชายตัวเล็กขณะนี้คือความสงสัยว่าเถากำลังบอกอะไรกับแม่ของเค้า มีเรื่องของเค้าไหม? หรือเพียงทักทายและบอกเล่าเรื่องต่างๆ ของเถาเอง แล้วทำไมดวงตาคมคู่นั้นถึงได้มองมาที่เค้าแบบนี้

“ฉันขออะไรสักอย่างจะได้ไหม?” เถาเอ่ยขอ เมื่อมองใบหน้าชายร่างเล็กไม่ละสายตา

“อะไร?” แบคฮยอนย้อนถาม

“ช่วยหลับตาสักครู่จะได้ไหม?”

“ทำไม?”

“เถอะน่า...”

“...” แบคฮยอนขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงตามที่เถาได้เอ่ยขอ

ดวงตาคมมองใบหน้าเล็กของแบคฮยอนที่กำลังหลับตา ครั้นเมื่อยามลมพัดผ่านเบาๆ เส้นผมปลิวปะปลายบนใบหน้าใส เถาจึงยกมือหนาจับเส้นผมที่กำลังบดบังใบหน้าชายร่างเล็กออก ก่อนเลื่อนมือหนาทั้งสองข้างสัมผัสใบหน้าใสไว้ นิ้วโป้งทั้งสองถูไปมาบนแก้มนุ่ม เถาเพียงแค่อยากสัมผัสใบหน้าของแบคฮยอน เพื่อตอบคำถามภายในใจตนว่าคนที่เค้าชอบนั้นหน้าตาเป็นแบบนี้ใช่ไหม แล้วแก้มเค้านุ่มมากไหม? แล้วเมื่อยามหลับตาจะน่ารักหรือเปล่า?

“นี่... ตกลงให้ฉันลืมตาได้หรือยัง?” แบคฮยอนเอ่ยถามเบาๆ เมื่อไม่รู้ว่าควรลืมตาได้ตอนไหน

จากนั้นนิ้วโป้งทั้งสองเลื่อนจากแก้มใสขยับไปสัมผัสปากสวยเบาๆ สิ่งนั้นทำให้ดวงตาเล็กได้ลืมขึ้นมามองการกระทำของเถา ทำเอาหัวใจเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ จนกระทั่ง...

“เถา...”

ชายร่างเล็กเอ่ยชื่อคนตรงหน้าที่กำลังโน้มตัวและใบหน้าเข้ามาใกล้ตน จนปลายจมูกทั้งสองชนกัน แล้วจากนั้นปากบางได้สัมผัสปากสวยเบาๆ หนึ่งครั้งเพียงสั้นๆ

O.O” การกระทำนั้นทำให้ชายร่างเล็กตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน เมื่อสิ่งที่เถาทำราวกับฝันไป

ชายดวงตาคมใช้นิ้วโป้งของตนสัมผัสปากสวยอีกครั้งเบาๆ ก่อนที่จะไม่สามารถควบคุมใจตัวเองได้อีกต่อไป ปากบางสวมจูบปากสวยอย่างนุ่มนวล ชายร่างเล็กที่ยังไม่ทันได้ออกจากฝันต้องกลับไปหลงทางในภวังค์นั้นอีกครั้ง เมื่อเถาได้จูบตนอย่างเนินนาน ปากบางที่ขยับไปมาบนปากสวยนั้นกำลังหลงใหลรสหวานจนอยากที่จะถอนตัว เพียงแต่ตอนนี้เค้าต้องควบคุมใจตัวเองให้หยุด

เถาถอนจูบออก เมื่อยามมองชายร่างเล็กที่ก้มใบหน้าลงมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตาของตน พลางเม้มปากสวย จึงทำให้เค้าเผยยิ้มออกมา

“แม่ครับ...” เถาหันไปกล่าวกับหลุมฝังศพแม่ตนอีกครั้งด้วยภาษาเกาหลี เพื่ออยากให้แบคฮยอนได้รับรู้ “ตอนนี้แม่ต้องเป็นพยานให้ผมนะ เพราะว่าผมได้จูบคนที่ผมพ่ายแพ้หัวใจของเค้าแล้ว อย่าให้เค้าเลิกคิดถึงผม อย่าให้เค้าไปร้องไห้ให้ใครเห็นน้ำตาใสๆ อย่าให้เค้าไปทำตัวน่ารักใส่ใคร อย่าให้เค้าไปหวั่นไหวหัวใจกับคนอื่นนอกจากผม และอย่าให้เค้า... เลิกรักผม... เพราะว่าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผม... ชอบเค้าเหมือนกัน...”

“...” เมื่อสิ้นประโยคที่เถาได้กล่าวต่อหน้าหลุมฝังศพผู้เป็นแม่ ครั้นแบคฮยอนได้ฟังอยู่นั้นถึงกับประหลาดใจ ดวงตาเล็กมองใบหน้าเถานิ่งอยู่อย่างนั้น แทบไม่เชื่อหูตัวเอง คนที่เถาบอกอยู่นั้นคือเค้าใช่ไหม...

^ ^ ฮึ! รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวฉันเลยจริงๆ” เถายกยิ้มเมื่อรู้สึกขัดเขินที่ต้องมาพูดจาหวานๆ แบบนี้ ทั้งที่ตัวเองเป็นผู้ชายร้ายๆ คนหนึ่ง เป็นอันธพาลที่คอยมีเรื่องกับคนมากมายไปวันๆ ไม่เคยคิดสักครั้งว่าจะมาพ่ายแพ้ใจให้กับผู้ชายตัวเล็กๆ คนนี้ได้

“นายมันร้ายกาจที่สุดเลยรู้ตัวไหม?” แบคฮยอนบอกด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

“ถึงฉันจะร้าย แต่ก็มีคนบางคนมารักไม่ใช่หรอ?” เถากอดอก ยกยิ้ม ด้วยประโยคหยอกย้อนแบบกวนๆ

“ตอนแรกน่ะใช่! ตอนนี้ขอคิดดูใหม่ล่ะกัน!” แต่แบคฮยอนกลับตอบไปอย่างมั่นไส้เถา

“อะไรนะ?” เถาถึงกับหน้าเหวอเมื่อได้ยิน “นายหมายความว่าไงแบคฮยอน?”

“ผมไปแล้วนะครับ!” แบคฮยอนแกล้งทำไม่สนใจคำถามเถา เค้าหันไปกล่าวลาหลุมฝังศพแม่เถา ก่อนเดินจากไปเสียดื้อๆ

“นี่นาย! แบคฮยอน! บยอนแบคฮยอน!” เถาเรียกตามหลังแบคฮยอนที่เดินห่างออกไป “แม่ครับ! วันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วผมจะมาหาใหม่!” เถารีบกล่าวอำลาหลุมฝังศพแม่ของเค้า ก่อนวิ่งตามแบคฮยอนไป

“ฮึๆ” แบคฮยอนแอบหัวเราะกับตัวเอง เพราะแค่ต้องการจะเอาคืนเถาที่ทำให้เค้าต้องเสียน้ำตาไปมากมาย “ถึงจะรัก แต่ขอเอาคืนสักนิดล่ะกัน!

“นี่แบคฮยอน! ฉันเรียกนายไม่ได้ยินหรือไง?” เถาวิ่งตามมาจนถึงตัวชายร่างเล็ก ก่อนจะคว้ามือไว้เพื่อถาม

“ได้ยินแล้ว!” แบคฮยอนตอบเพียงสั้นๆ

“ได้ยินแล้วทำไมไม่หยุดล่ะ?”

“แล้วรู้ไหมว่าฉันยังไม่หายโกรธนายนะ” แบคฮยอนดึงมือของเค้าออกจากมือเถา แล้วกอดอกบอกหน้านิ่ง

“ฮ๋า?” เล่นทำเอาเถางงไปเลยทีเดียว “แล้วยังไง? นายกำลังทำฉันงงนะ ตกลงนายชอบฉัน แล้วฉันก็บอกไปแล้วไงว่าชอบนาย คือนายยังโกรธอะไรฉันอีก?”

“ชอบก็ชอบมันเป็นเรื่องหนึ่ง! แต่สิ่งที่ฉันยังโกรธอยู่คือ... 1. นายทำให้ฉันรัก 2. นายทำให้ฉันร้องไห้ 3. คือตอนที่นายเดินจากฉันไป 4. คือนาย... นายพูดภาษาจีนกับแม่ของนาย แล้วฉันไม่เข้าใจ!

“เดี๋ยวนะ! ข้อ 2 กับข้อ 3 ฉันยังพอรู้ตัวว่าทำผิด แต่ข้อ 1 กับข้อ 4 นี่ฉันทำผิดยังไง? นายรักฉันไม่ใช่สิ่งที่หัวใจนายรู้สึกเองหรือไง ใช่ว่าฉันไปบังคับนายให้มารัก และข้อ 4 แม่ของฉันเป็นคนจีนนะ ถ้าหากฉันพูดเกาหลีไปท่านจะเข้าใจไหมฮะ?” เถาพยายามอธิบายและคัดค้านกับความผิดตัวเอง

“ไม่รู้ล่ะ! ยังไงนายก็ผิด” แบคฮยอนยังคงยืนยันคำเดิม เค้าบอกด้วยน้ำเสียงงอลๆ และอมลมทำแก้มป่อง หันหน้าหนีไปทางอื่น

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง นายถึงจะหายโกรธ” เถาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการง้อเพื่อให้แบคฮยอนให้อภัยตน

“เอิ่ม...” แบคฮยอนทำท่าครุ่นคิดไปชั่วครู่ เค้ารู้สึกสนุกขึ้นมาทันทีที่เถามาง้อแบบนี้ “ถ้านายทำตามใจฉัน บางทีฉันอาจจะหายโกรธ” เค้าหันไปบอกทั้งรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์

“อะไรล่ะ?” เถาย้อนถามหน้านิ่ง

“เริ่มจากง่ายๆ ก่อนล่ะกัน นายต้องให้ฉันขี่หลัง แล้วพาเดินไปจนถึงป้ายรถเมล์ที่ห่างจากที่นี่ 3 ป้าย”

“ฮะ?” เถาอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำ “มันไม่ไกลไปหน่อยหรือไง?”

“ถ้าไม่ทำก็ตามใจ ฉันก็คงไม่มีอะไรจะคุยแล้วล่ะ” แบคฮยอนหันหลังให้เถาอย่างคนเอาแต่ใจ

“อ่ะๆ ก็ได้! ฉันยอมแพ้แล้ว” เถาตอบรับที่ให้แบคฮยอนขี่หลังตน เค้าบอกพลางนั่งลงยองๆ

^ ^” แบคฮยอนยิ้มกริ่ม หันไปมองเถาที่นั่งหันหลังให้ตน ก่อนจะโน้มตัวไปที่แผ่นหลังกว้าง แขนทั้งสองข้างโอบกอดคอเถาไว้ ขณะที่ชายดวงตาคมให้แขนทั้งสองสอดขาชายร่างเล็กก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ตัวเบาขนาดนี้ นายมีอะไรบ้างเนี่ย?” เถาเอ่ยถามพลางเดินทางไปด้านหน้าเรื่อยๆ

“เดินไปเถอะน่า! ตอนนี้นายน่ะเป็นลูกน้องฉันแล้วนะ”

“ฮ๋า? คนอย่างฉันเนี่ยนะเป็นลูกน้องนาย!

“ก็ใช่ไง! เพราะว่านายจะต้องทำตามฉันไปเรื่อยๆ จนกว่าจะฉันจะหายโกรธเลย!” เมื่อได้ทีเอาคืน แบคฮยอนก็แกล้งเถาใหญ่ แม้ว่าในใจจะหายโกรธไปแล้วก็ตาม

“ช๊ะ! ระวังตัวไว้ดีๆ นะ ถ้าฉันเป็นฝ่ายเอาคืนบ้าง นายจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้ล่ะ ฉันน่ะยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่” เถากล่าวที่แฝงไปด้วยคำขู่

“นายจะฆ่าฉันหรือไง?” แบคฮยอนย้อนถาม เริ่มใจไม่ดีขึ้นมา ทำให้คิดว่าเค้าทำเกินไปหรือเปล่า

“เปล่า! ฉันไม่ฆ่านายหรอก! แต่จะทำอย่างอื่นมากกว่า ฮึๆ” เถากล่าวจบตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ ฟังยังไงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ เพราะมันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“อะไรๆ บอกมาเดี๋ยวนี้เลย” แบคฮยอนตื่นตระหนก คิดไม่ออกจริงๆ ว่าเถาต้องการจะทำอะไร

“ไม่บอกหรอก! แต่ถ้านายหายโกรธก็อาจจะลดหย่อนให้ก็ได้”

“เอะ! ตกลงใครเหนือใครกันแน่? ฉันโกรธนายอยู่นะ หวงจือเถา!!

กลายเป็นว่าแบคฮยอนต้องมากังวลและครุ่นคิดว่าเถาคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่เรื่องดีกับเค้าแน่นอน และทำให้คิดย้ำถามตัวเองอีกครั้งว่า... ตกลงที่เค้ามารักเถาเนี่ยดีหรือร้ายกันแน่ เหมือนจะชนะแต่กลับอยู่ภายใต้วังวนของเถา และคงยากจะถอนตัวขึ้นไปเสียแล้ว

อีกด้านหนึ่ง! หลังจากที่ชานยอลกลับหอพักมาพร้อมดีโอ ทั้งคู่เดินหมดแรงมานั่งพักที่ซุ้มข้างหอ เพราะทั้งวิ่งตามหาแบคฮยอนกับเถา ทั้งวิ่งหนีเจ้าของถังน้ำที่พวกเค้าแอบไปเอามาอีก กว่าจะมาถึงหอได้ก็หมดสภาพไปตามๆ กัน

“ฉันเตือนนายแล้วใช่ไหมดีโอว่าอย่าไปเอาถังน้ำคนอื่นมาน่ะ?” ชานยอลบอกเสียงเพลีย ซบใบหน้าลงบนโต๊ะ

“ขอโทษนะ ไอ้คุณชานยอล! ปากนายห้ามแต่มือนายหยิบมาแล้ว จะมาโทษฉันทำไมฮะ?” ดีโอย้อนกลับ เมื่อได้นั่งพัก ซับเหงื่อบนใบหน้า

“อยู่ที่นี่เองหรอ?” เสียงชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเอ่ยถาม เมื่อเค้ากำลังยืนกอดอกมองชานยอลที่นอนซบโต๊ะอยู่

“...” ชานยอลค่อยๆ ขยับตัวขึ้นนั่งตรงด้วยความเหนื่อยล้า มองคนที่ถามเมื่อครู่ “คริส...”

“...” เช่นเดียวกับดีโอที่ขมวดคิ้ว เพ่งมองคริสอย่างสงสัย

“นายไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย สภาพถึงได้ดูไม่ได้ขนาดนี้?” คริสนั่งลงข้างชานยอล พลางกล่าวถามอีกครั้ง เมื่อเห็นสภาพชานยอล

“คริส...” ชานยอลเรียกชื่อคนด้านข้างด้วยใบหน้าเศร้า เบะปากเล็กน้อย “ฉันวิ่งหนีเจ้าของถังน้ำมาน่ะสิ! รู้ไหมว่ามันเหนื่อยแค่ไหนน่ะ!

“ฮ๋า?” ยิ่งได้ฟังคริสก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าชานยอลพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

“เฮ้อ... หมดแรง...” เมื่อกล่าวจบชานยอลก็ซบใบหน้าลงบนโต๊ะอีกครั้ง ดวงตามองคริสที่มองตนนิ่ง “แล้วนายกำลังตามหาฉันอยู่อย่างนั้นหรอ?”

“พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้านน่ะ” คริสบอกเสียงเรียบ

“กลับบ้าน? แล้วมาบอกฉันทำไมล่ะ?” ชานยอลเอ่ยย้อนถาม

“พอดีว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดเดนนิส แม่ของฉันจึงได้จัดงานให้ แล้วเค้าก็ต้องการให้นายไปด้วยนะ” คริสกล่าว

“จะไปได้ยังไง? ในเมื่อฉันไม่รู้จักใครเลย” ชานยอลดันตัวเองนั่งตรง ตอบเสียแผ่ว เมื่อไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงหากได้ไปที่บ้านคริส

“ฉันและเดนนิสไม่ใช่คนที่นายรู้จักหรือไง? อีกทั้งแม่ฉันก็อยากเจอนายอีก”

“แต่ว่า...” ชานยอลลังเลใจ ไม่รู้ว่าจะไปในฐานะอะไร “ฉันควรไปดีไหมดีโอ? อะอ้าว! หายไปไหนแล้วล่ะ?” แต่เมื่อชานยอลต้องการปรึกษาเพื่อนของตน แต่กลับหายไปเสียแล้ว

“เค้าเดินไปตั้งนานแล้วล่ะ! และนายจะลังเลทำไม? ก็แค่ไปในฐานะคนของฉันไง” คริสกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“พูดบ้าอะไรของนาย! ฉันไม่ไปหรอก! ฉันไม่รู้จักใครนี่นา ยังไงแล้วก็คือไม่ไป OK!” ชานยอลพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในหอพักทันที โดยไม่หันกลับมามองคริสอีก

 

วันถัดมา...

ยามกลางคืนแห่งราตรี มีแสงไฟนับร้อยถูกประดับตามต้นไม้ในสวน มีเสียงเพลงคลาสสิคเบาๆ ชายร่างโปร่งยืนมองภายในงานเลี้ยงวันเกิดเล็กๆ ที่คริสบอก แต่มันไม่เล็กเลยเมื่อมีคนมากมายต่างมาในงานนี้ ทำเอาชานยอลยืนอึ้งไม่พูดไม่จา กระพริบตาปริบๆ ยิ่งได้เห็นคริสในชุดสูทสีขาวแล้วคิดเพียงว่าชายคนนั้นเป็นเจ้าชายใช่ไหม...

 



>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

KongJu_Pink >> อัพกันอย่างต่อเนื่อง เพราะเครื่องไรท์เตอร์ร้อยแล้ว! อ๊าย! >///<

ตอนนี้ยังต่อกันที่ TaoBaek! แต่ขอแถลงการณ์นิดหน่อยนะจ๊ะที่ว่าไรท์เตอร์ลังเล

ไรท์เตอร์แค่หยอกกันเล่นนะ! เพราะยังไงแล้วไรท์ทั้งดัน ทั้งเชียร์เทาแบคสุดใจขาดดิ้น!

รับรองได้ว่าถ้าไรท์เตอร์เขียนคู่ไหนแล้ว จะรักและฟินกันจนตายเลยล่ะ!

ไรท์เตอร์เป็นพวกรักเดียว ใจเดียว แต่รักหลายคู่นะตัวเธอจ๋า! ^w^


อ่านกันแล้ว ชอบ รัก อย่าลืม โหวต คอมเม้น เป็นกำลังใจด้วยนะจ๊ะ

อยากอ่านคอมเม้นเยอะๆ น่ารักๆ แบบอ่านแล้วยิ้มไม่หุบเลย!!


ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ!

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7494 after Y (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:31
    กำลังดราม่าเลย อย่างกะศึกชิงนาง แต่พอชานยอลถือถังน้ำมาเอาฮาป่ะเนี้ยไรท์ 555555 แต่น่ารักดี แบคเอาคืนเทาให้หนักๆเลย อยากทำให้เสียใจดีนัก เอาคืนแบบให้เทาร้องไห้เลย ชานยอลนายปฏิเสธเฮียทำไม สุดท้ายก็ต้องไป คุณแม่ที่ให้ชานยอลไปเพราะจะเปิดตัวลูกสะใภ้ใช่ไหมคร้าาา เฮียก็เตรียมเปิดตัวแฟนใช่ป่าว อร้ายยยยยย ^////^
    #7,494
    0
  2. #7301 rain&snow (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:32
    ไปเปิดตัวบ้านสามีซะที555555
    #7,301
    0
  3. #7221 pemika2543 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 18:25
    เศร้าจัง
    #7,221
    0
  4. #7193 Grace Yada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 17:29
    ฟินเถาแบค เบาๆ
    #7,193
    0
  5. #7164 ninini (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 20:51
    กว่าจะรู้ตัว ลุ้นซะ 5555
    #7,164
    0
  6. #7126 Milin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 19:52
    เทา แบค ดีกันแล้ว :)
    #7,126
    0
  7. #7077 oohsxhxn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 23:03
    เทากว่าจะรู้ตัว ลุ้นแทบแย่
    #7,077
    0
  8. #7024 ParkMeple (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 17:58
    เป็นคำสารภาพที่เขินยิ่งกว่า ไค อีกอ่ะ >////<
    ยอล จะปฏิเสธเฮียตะไม สุดท้ายก็ไปจนได้ เฮียหล่อจังงง
    #7,024
    0
  9. #6985 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 21:54
    อร๊ายยยยยยย ฟินนนนนนนนนนน นั่งจิกหมอนยุครึ่ง ชม.เลยย เทาแบคๆๆๆ
    #6,985
    0
  10. #6923 Mermaidtears (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 20:26
    ลงเอยจนได้ลุ้นจริงๆ
    #6,923
    0
  11. #6922 Mermaidtears (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 23:28
    ลงเอยจนได้ลุ้นจริงๆ
    #6,922
    0
  12. #6768 Fafannie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 22:42
    เฮียใส่สูทขาวววว ทั้งหล่อ ทั้งเท่ แอบเซกซี่อีกต่างหาก ชาลยอลจะไม่เคลิ้มได้ไงเนอะไรท์ ไรท์เขียนซะเห็นภาพเลยยย เอ๊ะ!! หรือฉันขี้มโนกันแน่ 5555
    #6,768
    0
  13. #6716 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:15
    ตกลงบ้านนี้จะให้พี่ชานเป็นสะใภ้จริงๆ 
    #6,716
    0
  14. #6681 Minni Baby (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 22:53
    ปรับอารมณ์ไม่ทันเลยอ่ะไรท์5555

    ในที่สุดเทาแบคก็เข้าใจกันสักที^^
    #6,681
    0
  15. #6642 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 08:08
    เทาแบคดีกันแล้ว
    #6,642
    0
  16. #6566 MILKSEOB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 22:31
    เทาแบคลงเอยแล้วว -..- เหลือคริสยอล 5555555
    #6,566
    0
  17. #6535 โรมินิค (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 22:09
    ซึ่งคะ +
    #6,535
    0
  18. #6463 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 18:32
    เฮ้อออ ในที่สุดเทาก็รู้ตัวว่ารักแบคฮยอน ^ ^ แต่แอบสงสารแบคโฮ แบคโฮมาอยู่กับเค้าแทนแบคฮยอนก็ได้นะ #มโน 555555556555556655655
    #6,463
    0
  19. #6427 Tao Tao EXO (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 11:42
    เทาจูบแบค อ้าก~~~ฟินวุ้ย เขินอ่ะสารภาพรักแบคต่อหน้าแม่(ภาษาจีน)
    #กลับมาขอโทดไรท์ผมสำนึกผิด
    #6,427
    0
  20. #6388 fah_parrotsehun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 15:09
    เทานายเท่มาก 555 สะใจแทนแบค เอาให้หนักๆเลยแบค
    #6,388
    0
  21. #6384 Baby Freedom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 13:45
    เผลอม่ด่เลยนร๊คริสมาหาชานยอลตลอด
    #6,384
    0
  22. #6304 ลายจุด (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:07
    ยิ้มทั้งน้ำตาเลยตอนนี้ มีความสุข 55555555
    #6,304
    0
  23. #6256 Kyungmin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 00:12
    อ้ายย น่ารัก เถาอ่าา
    #6,256
    0
  24. #6241 sbater (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 13:09
    เทาแบคสมหวังแล้วฮิ้วววววววววววว
    โด้หายตัวไวดีโนะ555555
    #6,241
    0
  25. #6211 view.view (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 21:05
    ไหนบอกไม่ไปฮะ ชานยอล ???????????
    #6,211
    0