[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 18 : PLANETS HISTORY :: เปิดศึก Best of the Angel boy! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    20 ก.พ. 56


17

เปิดศึก Best of the Angel boy!

เช้าวันใหม่แสนสดใส ดอกไม้บานยามเช้า ไหวเอนตามสายลมหนาวอ่อนๆ เข้าสู่ฤดูแห่งความรักเดือนกุมภาพันธ์ ท่ามกลางนักศึกษามากมายที่กำลังเตรียมร่วมกิจกรรม Open House และเริ่มมีการส่งชื่อนักศึกษาหน้าสวย เข้ารวมลุ้นใน Vote Best of the Angel boy

“นายมองแบบนี้จะลงประกวดใช่ไหม?” ชายร่างสูงมองดูชายใบหน้าสวยที่เดินมาพร้อมตน แล้วหยุดมองป้ายประกาศของกิจกรรม Open House

“เปล่า!” ชายร่างบางตอบเสียงเรียบ ก่อนแลสายตามองคนด้านข้างที่กำลังเดินไปยังสถานที่รับรายชื่อผู้เข้าร่วมชิง Best of the Angel boy “นั่นนายจะทำอะไรเซฮุน?” เค้าจึงเดินตามไปขวางหน้าไว้

“ฉันก็จะส่งชื่อนายเข้าประกวดไง” เซฮุนยังเดินต่อไป

“ไม่เอาๆ ฉันไม่อยากลงประกวดอะไรนี่หรอกนะ” ชายร่างบางวิ่งไปขวางหน้าเซฮุนเอาไว้

“ลู่ฮานนายรู้ตัวไหมว่านายน่ะมีโอกาสชนะนะหากได้ลงแข่ง” เซฮุนกล่าว

“ก็ฉันไม่ชอบนี่นา...”

“แต่ฉันว่าไม่ทันแล้วล่ะ! ถึงฉันไม่ใส่ชื่อนาย แต่ก็ยังมีคนอื่นที่เป็นแฟนคลับนายอยู่นะ...” เซฮุนพูดเมื่อพบฝูงชนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินขบวนออกมาจากจุดรับรายชื่อ พร้อมป้ายภาพลู่ฮานกับข้อความที่บ่งบอกชัดๆ ว่าชนกลุ่มนี้เป็นแฟนคลับลู่ฮาน

“อะไรน่ะ? O{}O!” ลู่ฮานเบิกตากว้างมองกลุ่มฝูงชนที่ใกล้เข้ามา พร้อมเสียงเชียร์ดังกระทึ่มว่า...

“ลู่ฮานนางฟ้าแสนงาม เมื่อยามมองดวงตาใส น่าหลงใหลยิ่งกว่าอัญมณี! ลู่ฮานเริ๊ดเริ่ด!!

ToT นี่มันบ้าชัดๆ” ลู่ฮานรับไม่ได้อย่างมาก เค้าแทบคลั่งเมื่อได้ยินเสียงสโลแกนเชียร์เค้า

“ลู่ฮานอยู่นั่น! ลู่ฮาน! ลู่ฮาน!” และแล้วบรรดาแฟนคลับก็ได้พบกับชายร่างบางลู่ฮาน พวกเค้าทั้งหมดต่างวิ่งกรูเข้าไปหาด้วยใบหน้าที่สุดแสนเกินบรรยาย

O{}O! อ๊า!! ไม่น้า!!” ลู่ฮานเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งหนีไม่คิดชีวิต หลบหนีกลุ่มแฟนคลับผู้คลั่งไคล้

“ฮ่าๆๆ ^{}^” เซฮุนมองดูลู่ฮานวิ่งหนีกลุ่มแฟนคลับไกลออกไป เค้ายืนหัวเราะจนท้องแข็ง

“เฮ้ย! เซฮุน นายมาทำอะไรตรงนี้?” เสียงเพื่อนชายผู้สนิทอย่างไคเดินเข้ามาทักเซฮุน

“ก็กำลังจะไปเรียนไง” เซฮุนหยุดหัวเราะ ก่อนจะหันไปตอบเพื่อน

“นึกว่าติดใจที่เคยใส่ชุดผู้หญิงแล้วจะลงแข่ง Best of the Angel boy ซะอีก”

- -^ ไม่มีทางแน่นอน เพราะแกไม่ใช่หรือไงที่ทำให้ฉันต้องใส่”

“ฮ่าๆ ไม่เห็นจะจำได้! ฉันไปดีกว่า”

“แล้วนายไม่ไปเรียนหรือไง?”

“วันนี้ฉันไม่ได้เรียนวิชาเดียวกับนายนะ ฉันต้องไปเรียนคำนวณ”

“เอ่อ... จริงสินะ!

“เป็นเอามากนะนายเนี่ย ลืมวันลืมเวลาอย่างนี้มีความรักหรอ?” ไคหรี่ตามองเซฮุนผู้น่าสงสัย

“ฮึ! ฉันไปล่ะ” เซฮุนยิ้มกริ่มไม่ได้ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ เค้าเดินห่างออกไปด้วยสีหน้าสดใส

“ชิส์! อยากรู้จริงๆ ใครที่ทำให้หมอนั่นหลงรักได้” ไคยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปอีกทาง

ระหว่างทางเดินไคพบชายตัวเล็กยืนชะเง้อมองและทำท่าหลบอะไรบางอย่าง เค้าจึงเดินเข้าไปใกล้ จนหยุดเมื่อมาถึง ยืนกอดอกมองชายผู้นั้นนิ่งๆ จนกระทั่ง...

“เฮ้ย! นายทำฉันตกใจนะ!!” ชายตัวเล็กตกใจมากเมื่อหันหลังมาแล้วพบไคที่มาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้

“นายกำลังมองอะไร?” ไคทำหน้าสงสัยพลางถามดีโอ

“เบาๆ สิ! ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆ คนพวกนั้นก็ถือภาพฉันไปมา พร้อมตะโกนชื่อฉัน มันช่างวุ่นวายจริงๆ แถมพอเจอกันก็วิ่งตามกันอีก น่ากลัวที่สุดเลย” ดีโอบ่นอุบ โดยไม่รู้จะจัดการคนที่รุกรานเค้าอย่างไร แต่หารู้ไม่ว่ากลุ่มพวกนั้นคือแฟนคลับเค้าที่เขียนชื่อดีโอส่งเข้ากิจกรรม Vote Best of the Angel boy

“พวกนั้นน่ะหรอ?” ไคขยับตัวยืดมองกลุ่มที่ดีโอกำลังหลบอยู่ “นายจะกลัวพวกเค้าทำไม พวกเค้าแค่แฟนคลับนายเอง”

“แฟนคลับหรอ?” ดีโอมองไคด้วยตากลมๆ ของเค้า เอ่ยย้ำคำเบาๆ

“นอกจากเรื่องหัวใจ นายยังโง่เรื่องนี้อีกหรอ? อ่อนต่อโลกเสียจริง นายเคยมีแฟนได้ไงกัน? ฉันล่ะสงสัยจัง” ไคถามด้วยสีหน้าสงสัยและรอยยิ้มอันยียวน

“นี่นาย... ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้โง่! ฉันเข้าใจหมดล่ะน่า! พวกนั้นเป็นแฟนคลับใช่ไหม? ดี! ฉันจะไม่กลัวพวกเค้า” ดีโอเชิดหน้าเถียงกลับ ก่อนเดินดุ่มๆ ออกไปหากลุ่มแฟนคลับของตน

“โง่ก็บอกไม่ได้โง่ แถมยังอวดเก่งอีก ฮึๆ ปล่อยไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” ไคยกยิ้มกอดอกมองตามดีโอ ก่อนเดินไปเรียนตามเวลา

^{}^ สวัสดีครับ!” ดีโอกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มกว้างต่อหน้าบรรดาแฟนคลับ

“ดีโอๆ ดีโอมา!!” พอแฟนคลับได้พบดีโอ ต่างเดินเค้าไปล้อม หน้าระรื่น พร้อมกล่าวสโลแกนเชียร์เป็นเสียงเดียวกันว่า... “ตัวสั้น ตากลม ผิวน้ำนม โดคยองซู! ซู่ซ่า!!” (- -^ เป็นสโลแกนที่...)

^ ^;” เสียงเชียร์สโลแกนนั่นทำเอาดีโอไม่รู้จะปลื้มหรือจิตตกดี เพราะตกลงนี่ชมใช่ไหม?

“พวกเราจะทำอย่างเต็มที่เพื่อให้น้องดีโอ เป็น Best of the Angel boy ให้ได้!” หัวหน้าแกนนำกลุ่มแฟนคลับดีโอกล่าวอย่างแน่วแน่

“ขอบคุณครับ! แต่...” ดีโอพยายามจะบอกบรรดาแฟนคลับว่าเค้าไม่ได้ต้องการจะลงแข่งอะไรพวกนี้ “ผมน่ะ...”

“ตัวสั้น ตากลม ผิวน้ำนม โดคยองซู! ซู่ซ่าๆ!!” เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกระรอก

“เอิ่ม! - -^” เล่นเอาดีโอพูดไม่ออก

“ฮ่าๆ ไม่มีทางๆ ท่านแบคฮยอนของพวกเราต้องได้!” เสียงชายคนหนึ่งพูดแทรกด้วยเสียงฮึกเหิม

“ใครพูดฟ่ะ!!” แกนนำกลุ่มแฟนคลับดีโอ มองหาต้นเสียงที่กล้ามาพูดขัด

“อยู่นี่เฟ้ย!” ชายคนเดิมที่กล่าวแทรก ยืนกอดอกเพื่อเผชิญหน้ากลุ่มแฟนคลับดีโอ “พวกเรากลุ่มแฟนคลับท่านแบคฮยอน เอาล่ะ! พวกเราเชียร์” ชายดังกล่าวคือแกนนำกลุ่มแฟนคลับแบคฮยอน

3 4 แบคฮยอนเสียงดีน่ารักๆ แบคฮยอนคึกๆ คักๆ น่ารักๆ น่าหยิก น่าตี ตี๊ดชึ้งๆ” (- -^ ก็เกือบจะดี ถ้าไม่มีไอ้ตี๊ดชึ้งๆ เนี่ย) เสียงบรรดากลุ่มแฟนคลับร้องเชียร์อย่างคึกคัก เพื่อข่มขวัญกลุ่มแฟนคลับดีโอ

“แบคฮยอน! นาย...” ดีโอเห็นเพื่อนตนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแฟนคลับ

^ ^ สวัสดี!” แบคฮยอนผู้ระรื่นระเริงตามเสียงเชียร์ กล่าวทักทายดีโอเพื่อนสนิทที่กำลังจะกลายเป็นคู่แข่งในการลงสนาม Best of the Angel boy

“พวกเราอย่ายอม!” แกนนำกลุ่มแฟนคลับดีโอตะโกนเสียงดังเพื่อไม่ยอมให้ด้อยกว่าฝ่ายตรงข้าม

“ตัวสั้น ตากลม ผิวน้ำนม โดคยองซู! ซู่ซ่าๆ!!” พวกเค้าต่างร้องเชียร์ให้เสียงดังกว่า

“แบคฮยอนเสียงดีน่ารักๆ แบคฮยอนคึกๆ คักๆ น่ารักๆ น่าหยิก น่าตี ตี๊ดชึ้งๆ” อีกฝ่ายก็ไม่ยอม

จนเสียงเชียร์ต่างอลหม่านโวยวายกลายเป็นสงครามไปในชั่วพริบตา ทำเอาดีโอและแบคฮยอนที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวต้นเหตุหรือเปล่า ถึงกลับเดินจับมือถอยหลังออกมาจากสงครามแฟนคลับ ได้แต่ยืนดูตาปริบๆ ก่อนมองหน้าเข้าหากัน

“ฉันคิดว่าไอ้การที่เราลงแข่ง Best of the Angel boy เนี่ยน่ากลัวกว่าที่คิดนะ” แบคฮยอนบอก

“ฉันก็ว่างั้น! O.O” ดีโอตอบสั้นๆ

“แล้วเราควรห้ามพวกเค้าไหม?”

“ความจริงก็ควรนะ แต่ฉันกลัวตายยังไงก็ไม่รู้สิ”

“นั่นดิ! ย้ายมหาวิทยาลัยเลยดีไหม?”

“ไม่ดีมั้ง!

“เอาไงดี?”

“นั่นดิ!

แบคฮยอนและดีโอ ได้แต่ถามกันไปมา จนลงไปนั่งกับพื้นเพื่อมองกลุ่มแฟนคลับที่ตะโกนเชียร์พวกเค้าแข่งกัน อย่างไม่รู้ว่าจะห้ามยังไง

T{}T แม่จ๋า...” เช่นเดียวกับลู่ฮานที่จนบัดนี้แล้วก็ยังหนีกลุ่มฝูงชนแฟนคลับตัวเองไม่หยุด วิ่งผ่านหน้าดีโอและแบคฮยอน

“ลู่ฮานนางฟ้าแสนงาม เมื่อยามมองดวงตาใส น่าหลงใหลยิ่งกว่าอัญมณี! ลู่ฮานเริ๊ดเริ่ด!!” กลุ่มแฟนคลับร้องเสียงเชียร์วิ่งตามไป...

“แบคฮยอน! ดีโอ! พวกนายอยู่นี่เอง” เสียงทุ้มหนาเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนทั้งสองเมื่อเดินใกล้ๆ

“ชานยอล!” ทั้งแบคฮยอนและดีโอต่างเรียกชื่อเพื่อนพร้อมกัน

“ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้กัน แต่กว่าจะมาเจอพวกนายทั้งสองคนได้เนี่ยยากจริงๆ นะ” ชานยอลกล่าวทั้งรอยยิ้ม

“ฉันว่าก่อนอื่น รีบไปจากตรงนี้ดีกว่าไหม” แบคฮยอนบอก ก่อนลุกขึ้นยืน

“แล้วจะไปไหน?” ดีโอถามพลางลุกขึ้นยืนอีกคน

“ก็ไปร้านเบเกอรี่ร้านโปรดของฉันไง! ^{}^” ชานยอลเสนอ

“ว่าแล้วเชียว!” แบคฮยอนพูดทิ้งท้าย แต่ทั้งสามก็เดินห่างออกไปจากศึกแฟนคลับที่ยังเชียร์กันไม่หยุด

เวลาผ่านไปเกือบหลายนาที ชายหนุ่ม 3 คนเดินเข้ามายังร้านเบเกอรี่ ร้านที่ชานยอลโปรดปรานเอามากมาย พวกเค้านั่งโต๊ะประจำ ภายในร้านตอนนี้เต็มไปด้วยรูปภาพนักศึกษาหน้าสวยหลายคน ราวกับป้ายหาเสียงที่บรรดาแฟนคลับเริ่มกระจายติดไปทั่วมหาวิทยาลัยและรอบบริเวณนอก

“พวกนายสองคนนี่ไม่เบาเลยนะ แฟนคลับเพียบเลย” ชานยอลกล่าว

“จะดีก็ว่าดี แต่สงสัยจริงๆ ว่ามาจากไหนกัน?” ดีโอพูดขึ้น

“นั่นสิ! เมื่อเช้าตอนฉันเจอล่ะตกใจแทบแย่ แต่พอคิดๆ ไปก็สนุกดีนะ มีแฟนคลับเนี่ย” แบคฮยอนผู้แสนปราบปลื้มกับกลุ่มแฟนคลับตน

“ใช่สิ! สโลแกนเชียร์นายมันน่ารักนี่ แต่ของฉันยิ่งฟังเหมือนยิ่งโดนด่าไงไม่รู้!” ผิดกับดีโอที่หน้าบึ้งตึง!

“ฮ่าๆ น่ารักดีออก มีซู่ซ่าด้วย” แบคฮยอนแซวทั้งเสียงหัวเราะ

“ของนายก็มีตี๊ดชึ้งแหละน่า!” ดีโอหน้าตึงใส่ ล้อกลับด้วยคำเชียร์

“ซู่ซ่า!” แบคฮยอน

“ตี๊ดชึ้ง!” ดีโอ

- -^” ชานยอลนั่งมอง

“ซู่ซ่า!” แบคฮยอน

“ตี๊ดชึ้ง!” ดีโอ

“นี่พวกนายอายุเท่าไรกันแล้วเนี่ย? ล้อกันเป็นเด็กๆ ไปได้!” ชานยอลทนไม่ไหวจึงห้ามศึกเพื่อนของตน

“...” แบคฮยอนและดีโอหยุดลงในทันที “ฮ่าๆๆ” ก่อนจะมาเปลี่ยนมาหัวเราะใส่กัน กับเรื่องเด็กๆ ที่พวกเค้าทำ

- -^” ชานยอลนั่งมองเพื่อนของเค้าไปมา เพราะอารมณ์ที่เปลี่ยนไวจริงๆ

“ชานยอลนี่! ^ ^” เสียงใสของเด็กชายคนหนึ่งเรียกชานยอลมาแต่ไกล

“...” ชานยอล แบคฮยอน ดีโอ หันไปมองเสียงใสของเด็กชายตัวน้อยพร้อมกัน

“เด็กที่ไหนน่ะ?” ดีโอถาม

“น่ารักจัง!” แบคฮยอนเอ่ยชม

O_O! เดนนิส...” ชานยอลอึ้ง

^ ^ Hi! 1 2 3 4 พบกันอีกแล้วนะ!” เดนนิสวิ่งเข้าไปหาชานยอลด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

1 2 3 4 อะไร?” ดีโอถามอีกครั้ง

“น่ารักจัง!” แบคฮยอนเอ่ยชมอีกที

“นายมาที่นี่ได้ไง? แล้ว...” ชานยอลถามพลางกวาดสายตามองไปที่ประตูทางเข้าร้านเบอเกอรี่ เพื่อหาพ่อของเดนนิส

“อ๋อ! พอดีว่าฉันหนีออกจากบ้านมาน่ะ ^ ^” เดนนิสกล่าว

“หนีออกจากบ้าน!!” ชายหนุ่มทั้งสามถึงกับนั่งไม่ติดเมื่อได้ยินว่าเดนนิสหนีออกจากบ้าน

“ตกใจอะไรกัน?” เดนนิสมองชายทั้งสามที่ทำท่าทางประหลาด ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพียง

“ก็นายบอกว่าหนีออกจากบ้าน” ชานยอลย้อนคำ

“ก็ใช่ไง? แต่มันน่าตกใจตรงไหนเนี่ย?” สำหรับเดนนิสแล้วเรื่องหนีออกจากบ้านคือเรื่องธรรมดา เพราะการหนีออกจากบ้านของเค้าคือการที่มีคนขับรถมาส่ง และคนขับรถก็รายงานย่าของเดนนิสเสมอ ที่สำคัญเดนนิสหนีออกจากบ้านเพื่อมาหาคริสและเซฮุนแค่สองคนนี้เท่านั้น

“หนีออกจากบ้านนะ ไม่ใช่ไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า จะได้ไม่ตกใจ! คุณน้าเอลล่ารู้เรื่องนี้ไหม?” ชานยอลถามสีหน้ากังวล

“ถ้ารู้แล้วจะเรียกว่าหนีไหม? นายนี่ก็แปลก” เดนนิสตอบแกมหรอกว่าชานยอล

- -^ ปากนายนี่ช่าง...” ชานยอลจะต่อด้วยคำว่า... เหมือนคริสไม่มีผิด แต่ก็ต้องหยุดไว้

“นายรู้จักเด็กคนนี้ด้วยหรอชานยอล?” ดีโอมองดูสถานการณ์ ซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัย จึงถามเพื่อนตน

“นั่นสิ! เด็กหน้าตาน่ารักคนนี้เป็นใคร? แล้วนายรู้จักได้ยังไง?” เช่นเดียวกับแบคฮยอน

“คือว่า...” ชานยอลอึกอักไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“ผมชื่อเดนนิส เคน อายุ 5 ปี เป็นลูกของแดดดี๊คริส และแดดดี๊ก็เป็นแฟนชานยอล ยินดีที่ได้รู้จักครับผม! ^ ^” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

“แฟนหรอ?” แบคฮยอนและดีโอย้ำคำด้วยความประหลาดใจ ต่างมองหน้าชานยอลเป็นสายตาเดียว

“นี่นาย...” ชานยอลหันไปมองเดนนิสที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้เค้า ก่อนเดินไปสั่งขนมเค้กหน้าตาเฉย

“เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว นายต้องเล่ามาให้หมดเลยนะ” แบคฮยอนกอดอกพูดบีบบังคับครั้นเอาความจริงจากชานยอล

“ถึงว่าสิ! ช่วงนี้นายดูแปลกๆ แอบไปมีแฟนนี่เอง” ดีโอจิกตามองชานยอลราวกับผู้ร้ายต้องสงสัย

^ ^; คือเรื่องนี้...” ชานยอลก้มหน้านั่งลงในท่าที่สงบ ตึงเครียดกับเรื่องที่ยากจะบอกของชีวิตตัวเอง แต่ก็แอบเหล่สายตามองไปที่เจ้าเด็กตัวปัญหาเดนนิส

“ว่ายังไงล่ะชานยอล พวกเราอยากรู้จะแย่แล้ว!” แบคฮยอนครั้นถามอีกครั้ง

“ทีเรื่องอื่นไม่เห็นพวกนายอยากจะรู้?” ชานยอลขมวดคิ้วย้อนถาม

“ก็มันไม่เหมือนเรื่องนี้นี่นา... บอกมาสิเร็วๆ” แบคฮยอนตอบสีหน้ากวนๆ

“ก็แค่... เดนนิสเป็นลูกชายของรุ่นพี่ที่ชื่อคริส” ชานยอลตอบเสียงเรียบ

“รุ่นพี่คริส! ที่เป็นคนจีนหน้าตาดีๆ ดูหยิ่งๆ เรียนปี 4 ใช่ไหม?” แบคฮยอนย้ำถาม

“อืม!” ชานยอลพยักหน้าเล็กน้อย

“แปลกๆ” อยู่ๆ ดีโอก็พูดขึ้นมา

“แปลกอะไร?” ชานยอลหันไปมองก่อนจะเอ่ยถาม

“คนอย่างนายเนี่ยไปรู้จักรุ่นพี่คริสได้ยังไง?” ดีโอตอบหน้านิ่ง

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง? นี่นายเองก็เคยเจอตอนที่ฉันอยู่กับคริสไม่ใช่หรอไง? นายนั่นแหละที่แปลก! ดีโอ” ชานยอลเถียงกลับ

“- -^ เอ๊ะ! จริงหรอ? ทำไมฉันถึงจำไม่ได้ล่ะ” ดีโอพูดพลางกรอกตากลมมองขึ้นบนไปมา

“ฉันว่าดีโอช่วงนี้ก็แปลกๆ ไปนะ” แบคฮยอนเห็นเช่นนั้นก็เปลี่ยนมากระซิบพูดกับชานยอล

“ใช่! แปลกมาก! กลุ่มเรานะที่แปลก!” ชานยอลกอดอก ก้มหน้ามองแบคฮยอนคิ้วขมวด

“ชานยอลนี่! เย็นนี้เราไปเที่ยวกันนะ ^ ^” เดนนิสเดินกลับมาหาชานยอล เค้าเอ่ยชวนชานยอลทั้งรอยยิ้มแทนการพูดออดอ้อน

“แต่ว่าพ่อของนาย...” ชานยอลเกรงว่าจะคริสจะต่อว่าเค้าเหมือนครั้งที่แล้วอีก

“ชานยอลนี่ไม่ต้องกลัวนะ เราจะปกป้องนายเอง” เดนนิสพูดจนมาดมั่น จะคุ้มครองชานยอลจากคริส

“พ่อนายเวลาโกรธน่ากลัวจะตายไป” ชานยอลยังคงลังเล

“เถอะนะๆๆๆ ^ ^” เดนนิสส่งยิ้มน่ารัก เอ่ยขอย้ำๆ เป็นการออดอ้อน

“ก็ได้... ฉันแพ้ทางอ้อนนายตลอดเลย ใช้ตายสิ!” ชานยอลยอมตกลงที่จะไปเที่ยวกับเดนนิสในเย็นของวันนี้

“น่ารักจริงๆ เลย” แบคฮยอนก็แพ้คำขอแบบน่ารักๆ ของเดนนิสไปด้วย “พี่ชื่อแบคฮยอน เป็นเพื่อนของชานยอล” เค้านั่งยองๆ เพื่อแนะนำตัวเอง

“ครับ! ^ ^” เดนนิสยิ้มรับ

“ส่วนผู้ชายคนนี้ชื่อดีโอ” แบคฮยอนแนะนำดีโอให้เดนนิสรู้จัก

“สวัสดีครับ! ^ ^” เดนนิสโค้งอย่างสุภาพ

“ว่าแต่ฉันสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง รุ่นพี่คริสยังเรียนอยู่เลย ทำไมมีลูกแล้วล่ะ?” ดีโอเอ่ยถามชานยอล

“คือ...” ชานยอลละสายตามองเดนนิสที่กำลังคุยกับแบคฮยอนอยู่นั้น เค้าดึงตัวดีโอเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบตอบ “เดนนิสเป็นลูกบุญธรรมน่ะ นายไม่ควรถามเสียงดังแบบนั้นนะ”

“ก็ฉันสงสัยนี่นา... แต่เอาเถอะ! เรื่องเดนนิสน่ะเคลียร์แล้ว เหลือแต่เรื่องนาย! รู้เรื่องของรุ่นพี่คริสดีขนาดนี้ เป็นแฟนกันแล้วแน่เลย” ดีโอพูดหยอกชานยอลเสียงดัง

“ไม่ใช่ซะหน่อย! ลืมไปแล้วหรือไงว่าหมอนั่นเป็นคู่แข่งฉัน” ชานยอลรนรานรีบแก้ตัว

“แล้วความสัมพันธ์ไปถึงไหนแล้วล่ะ?” แบคฮยอนเห็นท่าชานยอลก็อดที่จะแกล้งถามบ้างไม่ได้

“ความสัมพันธ์อะไรเล่า!” ชานยอลตอบเสียงดังอย่างมีพิรุธ

“ก็เคยนอนเดียวกันแล้วล่ะ” เดนนิสที่กำลังจะลงมือทานขนมเค้กก็ตอบขึ้นมาลอยๆ

O{}O! นอนด้วยกันหรอ?” ทั้งดีโอและแบคฮยอนต่างตกใจ ถามย้ำออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

O///O ไม่ใช่อย่างที่พวกนายคิดนะ พวกเรา 3 คนเคยนอนด้วยกันแค่นั้น ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย!” ชานยอลต้องรีบปฏิเสธอีกครั้ง แม้ว่าที่เดนนิสหมายถึงจะเป็นวันที่พวกเค้า 3 คนนอนด้วยกัน แต่ก็ยังมีความจริงที่แบคฮยอนกับดีโอคิดถูกอีก เรื่องแบบนี้จะไปบอกใครได้อย่างไร! (>///< เขินแทน)

“นึกว่านายกับรุ่นพี่...” แบคฮยอนชำเลืองมองชานยอลยังไม่หายสงสัย

“คิดเรื่องแบบนั้นได้ไง!” ชานยอลบ่น

“ก็ท่าทางนายมันน่าสงสัยนี่” ดีโอกล่าว

“ใช่! ท่าทางชานยอลน่าสงสัยมาก” เดนนิสพูดเสริมอีกคน แต่ไม่ได้หันไปมองชานยอลเลยว่าตอนนี้โกรธจนแทบจะกินหัวเดนนิสได้อยู่แล้ว

“ชานยอล!” เสียงใสจากชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้กลุ่มชานยอล เมื่อเอ่ยเรียก

“มีอะไรหรอเฉิน?” ชานยอลหันไปมองคนที่เรียกเค้า ก็พบว่าคือเฉิน

“อาจารย์แทจุนต้องการพบน่ะ” เฉินกล่าว

“ตอนนี้เลยหรอ?” ชานยอลย้อนถาม

“อืม!” เฉินพยักหน้ารับ

“แต่ว่าเดนนิส...” ชานยอลมองไปทางเดนนิส เพราะปัญหาตอนนี้คือเดนนิสจะอยู่กับใคร “นายโทรบอกพ่อของนายให้มารับสิ”

“นายไปเหอะ! ฉันจะนั่งรอนายอยู่ที่นี่” เดนนิสบอกไปทานเค้กไป โดยไม่รู้สึกเครียดแม้แต่น้อย

“ที่จริงฉันก็ไม่ได้ไปไหน ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเดนนิสจนกว่านายจะมาล่ะกัน” แบคฮยอนกล่าว

“อืม! ถ้าอย่างนั้นฝากเดนนิสก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา” ชานยอลฝากเดนนิสไว้กับเพื่อนของตนก่อนจะเดินออกไปพร้อมเฉิน

“ฉันเองก็อยากอยู่ด้วยนะ แต่ว่าต้องไปเรียนก่อนแล้วล่ะ” ดีโอกล่าวบอก

“ไม่เป็นไร นายไปเรียนเถอะ!” แบคฮยอนบอกดีโอ

“ไว้เจอกันที่หอนะ เดนนิส! พี่ไปแล้วนะ บ๊ายบาย ^ ^” ดีโอลาเด็กชายตัวน้อย

“สวัสดีครับ” เดนนิสก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อลาดีโอ

หลังจากนั้นดีโอเดินออกไปจากร้านเพื่อเข้าเรียนตามรายวิชา เหลือแต่แบคฮยอนกับเดนนิส 2 คนในร้านเบเกอรี่ แบคฮยอนนั่งเท้าคางมองเดนนิสที่กำลังทานเบเกอรี่

“น่ารักจริงๆ” เค้าเอ่ยชมเสียงเบา แต่เมื่อนั่งมองนานๆ ไป ก็เริ่มง่วงนอน ทำให้ตาแบคฮยอนค่อยๆ ปิดลงช้าๆ

เดนนิสเหลียวมองแบคฮยอนที่กำลังนั่งหลับข้างๆ เค้า ก่อนจะหันไปจับกระเป๋าเดินทางขนาดเท่าตัวเปิดออกมา แล้วหยิบสมุดวาดรูปขึ้นมาพร้อมดินสอสี ปากกาสีครบเซ็ต

“นานๆ ทีจะมีแบบมาให้วาดรูป” เดนนิสบอกด้วยรอยยิ้มกริ่ม เพราะเค้ากำลังจะทำการสเก็ตใบหน้าแบคฮยอนออกมา “ฮะๆ หน้าเล็กๆ” เดนนิสเริ่มหัวเราะคิกคักเมื่อชอบใจในผลงานตัวเอง

ผ่านไปเกือบ 10 นาที ผลงานการสเก็ตภาพหน้าแบคฮยอนของเดนนิสเป็นอันเสร็จสิ้นสมบูรณ์ เดนนิสนำมันขึ้นมาเทียบหน้าแบคฮยอนที่ยังหลับอยู่

“ทุกอย่างเพอร์เฟคมาก แต่ว่ามันมีริ้วรอยบนภาพที่ลบไม่ออก ทำไงดี?” เดนนิสนั่งครุ่นคิดกับภาพวาดที่ดันมีริ้วรอยซึ่งลบไม่ออก “อ๊า! รู้แล้วต้องทำยังไง! ฮะๆ ^ ^” พอมีความคิดสุดบรรเจิด เดนนิสก็อดขำไม่ได้ (- -^ ซวยแล้วไงแบค)

จากนั้นเดนนิสก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ แบคฮยอนที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องราว เดนนิสเติมแต่งริ้วรอยบนหน้าแบคฮยอนด้วยดินสอสีเมจิกตามรูปวาดที่เค้าวาดว่ามีรอยตรงไหน ก็เติมบนหน้าแบคฮยอนตรงนั้นจนเสร็จสมบูรณ์

“เพอร์เฟคมากที่สุด! เราเกือบจะได้เป็นจิตกรแล้วล่ะ” เดนนิสกล่าวชมเชยตัวเองเมื่อมองใบหน้าแบคฮยอนที่ถูกเติมแต่ง

“แบคฮยอน...” เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยเรียกแบคฮยอนที่หลับอยู่โดยไม่รู้ ขณะที่กำลังเดินเข้ามาใกล้จากด้านหลัง “บยอนแบคฮยอน...”

“...” เดนนิสเหลือบสายตาขึ้นมองชายคนที่เอ่ยเรียกแบคฮยอน และผู้หญิงอีกคนที่ยืนข้างกาย “พี่เค้าหลับอยู่” เดนนิสจึงบอก

“หลับหรอ?” ชายดวงตาคมเดินเข้ามาใกล้แบคฮยอน ก่อนเอื้อมมือไปเขย่าไหลแบคฮยอนเบาๆ “แบคฮยอน...”

“นี่นายแพนด้า! ฉันบอกว่าพี่เค้าหลับแล้วจะปลุกทำไม?” เดนนิสต่อว่าชายดวงตาคม

“ฉันชื่อเถา! ไม่ใช่แพนด้า แล้วนายล่ะเป็นใคร?” เถาเริ่มต่อล้อต่อเถียงกับเดนนิส

“ทำไมฉันต้องบอกคนแปลกหน้าด้วยล่ะ?” เดนนิสเมินหน้าใส่เถาด้วยท่าทีเฉยชา ไม่สนใจ

“ไม่เอาน่าเถา จะเถียงกับเด็กทำไม?” มินอาหญิงสาวที่มากับเถาห้ามปราม

“เฮ้อ... ชานยอลยังไม่กลับมาอีกหรอ?” แบคฮยอนตื่นขึ้นมา ขยับตัวมองหาชานยอลก่อนหาววอดใหญ่ สายตามองไปทางเดนนิสที่กำลังมองอะไรบางอย่างอยู่ทางด้านหลังของเค้า จึงได้หันกลับไปมองก็พบ... “เถา...”

แบคฮยอนมองเถาก่อนจะลุกขึ้นยืน เค้าทำตัวไม่ถูกที่อยู่ๆ ก็ได้พบกัน ตั้งแต่วันที่พวกเค้าจูบกันอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันเลย

“นายสบายดีหรอ?” แบคฮยอนกล่าวถาม เพราะไม่รู้จะเริ่มพูดเช่นไร

“อืม!” เถาพยักหน้าตอบรับ เค้ายืนกอดอกมองแบคฮยอนนิ่ง “หน้านายไปโดนอะไรมา?”

“ฮะ? หน้าหรอ?” แบคฮยอนย้ำถามพลางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเอง “ก็ไม่มีอะไรนี่” เค้าไม่รู้ตัวเลยว่าโดนวาดใบหน้าด้วยฝีมือเดนนิส

“นายเป็นคนทำหรอ?” เถาหันไปถามเดนนิสที่นั่งอยู่

“ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” เดนนิสตอบปฏิเสธทั้งที่กำลังวาดภาพและมีหลักฐานครบครัน แต่กลับเปลี่ยนไปวาดรูปอื่น

“แล้วนายมาที่นี่ทำไม?” แบคฮยอนถาม “หรือว่านายจำได้แล้ว ความจำนายกลับมาแล้วใช่ไหม?” เค้ากล่าวถาม ยกยิ้มอย่างมีความหวัง

“ความจำหรอ? ฉันจำไม่ได้หรอก แค่มาที่นี่เพื่อมาซื้อเบเกอรี่กับแฟนของฉันแค่นั้นเอง” เถาตอบพลางเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของมินอา “นี่มินอา แฟนของฉันเอง” เค้าเอ่ยแนะนำ

^ ^ สวัสดี! ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ” มินอากล่าวทักทาย

“แฟนหรอ?” แบคฮยอนมองใบหน้ามินอา ก่อนละสายตามองมือสองมือที่กำลังจับกุมแน่น

“แล้วที่บอกว่าฉันจำความได้ แปลว่าร้านนี้มีความหมายกับฉันงั้นหรอ?” เถาแสร้งถามทั้งที่ทราบดีอยู่แล้วว่าร้านนี้เป็นที่พวกเค้าเจอกันโดยบังเอิญ

“เปล่า...” แต่แบคฮยอนกลับโกหกเสียเอง เค้านั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดไปแบบนั้น

“จริงหรอ?” เถาย้ำถามอีกครั้ง

“นายจะมาเซ้าซี้ถามฉันทำไมล่ะ?” แบคฮยอนตวาดใส่เถาเสียงดังอย่างลืมตัว

“นายไปหงุดหงิดอะไรมา? อ่อ! ฉันเห็นภาพของนายหลายที่เลยในมหาวิทยาลัย ไม่รู้มาก่อนเลยว่านายเองก็เข้ากิจกรรม Open House ด้วย” เถากล่าว

“...” แบคฮยอนหันหน้าไปทางอื่น ทำเหมือนกับไม่ได้ยินสิ่งที่เถาพูด

“นายน่ะ...” เถามองแบคฮยอนที่หันหลังให้ตน ก่อนที่จะกล่าวต่อไป... “จากนี้คงไม่ต้องมาดูแลฉันแล้ว ปล่อยไปอย่างนี้แหละ อ่อ! ลืมไป! ปกตินายก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วไม่ใช่หรอ? หลังจากนี้มินอาจะมาช่วยฉันเอง นายจะได้ไม่ต้องมารู้สึกผิดอีก” เถากล่าวประชดประชัน

“...” แต่สิ่งนี้ทำให้แบคฮยอนพูดไม่ออก เค้าหันกลับไปมองเถาอย่างไม่เข้าใจ “ฉันทำอะไรผิด?”

“ก็ไม่มีหนิ! เพราะฉันตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้มินอาช่วยอยู่เคียงข้างฉันจากนี้ ส่วนความทรงจำเก่าๆ มันจะกลับมาหรือไม่นั้นฉันก็ไม่สนใจอีกแล้ว แค่ตอนนี้มีมินอาก็เพียงพอ... ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ!” เถากำชับมือมินอาก่อนเตรียมพาเดินออกไปจากร้าน

“แล้วไม่ซื้อขนมเค้กแล้วหรอ?” มินอาถาม

“ไม่แล้วล่ะ! ฉันไม่อยากอยู่ร้านนี้แล้ว” เถากล่าวบอกขณะที่กำลังจะออกจากร้านไป

“...” เดนนิสมองเถากับมินอาที่เดินออกไป ก่อนมองมาที่แบคฮยอน “เพื่อนพี่หรอ?” เค้าเอ่ยถาม

“ฮะ? อ๋อ! คนรู้จักน่ะ! ไม่รู้ว่าเรียกเพื่อนได้หรือเปล่าด้วยซ้ำ?” แบคฮยอนบอกพลางยิ้มเล็กๆ แต่ในใจเค้ารู้สึกเจ็บแปลบ ที่อยู่ๆ เถาก็บอกว่าไม่ต้องไปดูแลอีก ราวกับการตัดขาดความสัมพันธ์ที่ไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นมันอยู่ที่ไหน

“เค้าพูดได้ไม่น่าฟังที่สุด เท่าที่เคยได้ยินมา” เดนนิสต่อว่าเถา

“อย่างนั้นหรอ? ปกติเค้าปากร้ายแบบนั้นแหละ พูดอะไรไม่ค่อยคิดถึงใจคนฟังหรอก” แบคฮยอนก้มหน้าเมื่อกล่าวบอกนิสัยเถา

“แบบนี้เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่างนะ” เดนนิสกอดอกพลางบอก

“ชิส์! นายไม่ใช่หรอที่เป็นเด็กน่ะ” แบคฮยอนหันมองเดนนิส ก่อนยกยิ้ม ขยี้ผมเดนนิสอย่างเอ็นดูเบาๆ “ว่าแต่ทำไมชานยอลยังไม่มาอีก”

“พี่มีธุระหรอ? จะไปก็ได้นะ ผมอยู่ได้! สบายมาก”

“ไม่มีหรอก! ถ้าฉันทำแบบนั้นชานยอลฆ่าฉันแน่”

“ฮ่าๆ กลัวอ่ะดิ! ^{}^” เดนนิสหัวเราะร่าเมื่อได้ยิน

“ฮึ!” แบคฮยอนยกยิ้มที่มุมปาก ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่แค่อยู่ๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไร เพียงแค่คิดไปต่างๆ นานา อย่างไม่เข้าใจเถาทำไมถึงต้องทำแบบนั้น เพียงแค่มีแฟนกลับต้องพูดราวกับตัดขาดเชียวหรอ?

 

ในขณะเดียวกันนั้น เถาเดินออกมาพร้อมมินอา เดินห่างออกมาจากร้านมาสักระยะ เถากลับปล่อยมือมินอาก่อนจะล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง หญิงสาวเดินตามไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าเถากำลังจะไปไหน

“เถา...” เธอเรียกชายที่เดินนำอยู่ด้านหน้า

“ฮะ?” เถาตอบรับเพียงแค่มีเสียงสั้นๆ แต่กลับไม่หันมาฟังมินอา

“กับแบคฮยอนน่ะ! ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”

“พูดแบบไหน?” เถาหยุดเดินก่อนจะหันหลัง เพื่อเอ่ยถามมินอา

“ที่พูดราวกับประชดประชัน แถมยังสั่งห้ามไม่ให้เค้ามาวุ่นวายกับนายอีก แบบนั้นมันไม่แรงไปหน่อยหรอ?”

“ก็ไม่หนิ!” เถาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันกลับเตรียมเดินต่อไป

“แต่ว่า...”

“จะเอาเรื่องคนอื่นมาพูดทำไมกัน? ไหนบอกว่าเวลาเราอยู่ด้วยกันจะไม่นำเรื่องคนอื่นมาพูดไง?” เถาหยุดแล้วหันไปถามมินอาอีกครั้ง

“อ่อ! เข้าใจแล้วล่ะ” มินอารีบพยักหน้ารับในสิ่งที่เถากล่าว

แม้มินอาจะมีสิทธิ์ในคำว่าคนรักของเถา แต่เธอกลับไม่รู้เรื่องของเถามากเลย รู้เพียงแต่เถาเป็นคนจีน ย้ายมาอยู่ที่เกาหลี เค้าความจำเสื่อมเพราะอุบัติเหตุแค่นั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับชอบเถาเอามากๆ อย่างไม่รู้ตัว

ในขณะที่เถากลับรู้จักเพียงแต่คำว่าคนรัก ที่ไม่ผูกพัน ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วรู้สึกอย่างไรกับมินอา เพียงแค่เพราะป้องกันความสับสนตัวเองจากแบคฮยอน จากวันที่จูบกัน ก็ยิ่งทำให้เค้าวุ่นวายภายในใจ เถารู้เพียงแต่สมองเค้าบอกว่าไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบแบคฮยอน...

ที่ทำทุกอย่างไป เพราะความเบื่อหน่ายที่เกิดจากความเหงาก็เท่านั้น แต่ยิ่งปล่อยไปเรื่องมันก็ยิ่งบานปลาย จนอาจทำให้แบคฮยอนคิดไกล ทำให้เค้าสับสน เถาจึงต้องมีใครสักคนเพื่อเป็นคนรักไว้ยามที่เหงา

“นี่เถา...” มินอาเอ่ยเรียกเถาอีกครั้ง “ฉันต้องขอตัวกลับก่อนนะ พอดีว่าจะต้องไปทำธุระให้ทางบ้านน่ะ” เธอกล่าวเมื่อเถาหันมามอง จากนั้นเธอก็เดินไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อเดินทางห่างออกไป

เถามองตามรถแท็กซี่ที่แล่นออกไปไกล ก่อนเดินต่อเรื่อยๆ จนถึงคณะที่ต้องเข้าเรียน แต่ครั้นยังไม่ถึงเวลา เค้าจึงนั่งลงหน้าตึกเรียนก่อน

“ขอนั่งด้วยคนสิ!” ชายผิวสีแทนเอ่ยขอ แต่กลับไม่รอคำตอบ นั่งลงฝั่งตรงข้ามเถาเสียดื้อๆ

“ช๊ะ! นี่นายไบ ถ้าจะขออนุญาตก็ควรให้ฉันตอบก่อนสิ” เถากล่าวเสียงเรียบ

“ฉันชื่อไค! และฉันรู้ว่านายก็ให้นั่งอยู่แล้วก็เลยนั่งเองจะดีกว่า” ไคตอบสีหน้ากวนอารมณ์

“แล้วมีอะไร?” เถามองใบหน้าไค ก่อนจะกอดอก เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไคไม่ละสายตา สงสัยว่าทำไมถึงมาขอนั่งด้วยแบบนี้


 


..................................................................................

Hey! Baby ^{}^

ทักทานแฟนฟิคมิตรรักทุกคนจ้า!

อยากบอกว่ารักๆๆๆๆ ทุกคนที่ติดตามกันเสมอ

ไม่ว่าจะใหม่จะเก่า ไรท์เตอร์ก็รักทุกคน ไม่มีลำเอียง

แอบตื่นเต้นที่จะได้รวมเล่มฟิคหลังจากไม่ได้ทำมาปีกว่าๆ


และใครกดโหวตเกิน 1 รอบ สารภาพกันนะจ๊ะ

เพราะไรท์เตอร์จะได้คำนวณเล่มถูกจริงๆ

ส่วนระยะการตีพิมพ์ ประมาณปลายเดือนเมษายน

ช้าสุดคงปลายเดือนพฤษภาคม


เพราะฉะนั้นเก็บตังค์รอได้เลยจ้า!

ของแถมจะแจ้งให้ทราบกันอีกทีนะจ๊ะ! ^3^


..........................................................................................


ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7490 after Y (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 13:43
    วุ่นล่ะทีนี้แฟนคลับล้นหลามกันเลยทีเดียว5555 ตัวแสบของเรามาแล้วววว คิดถึงจังเลยยย เทาทำไมนายพูดกับแบคอย่างนั้น รีบค้นใจตัวเองให้เจอ แล้วเอามินอามาลบความสับสน แต่จริงๆลึกๆแล้วใจนายชอบแบคเนี้ยนะ ถ้าถึงวันหนึ่งที่แบคไม่สนใจ นายอย่ามาเสียใจล่ะกัน // อีนี่อินเกิ้น 5555
    #7,490
    0
  2. #7430 MeangPor (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:43
    เดนนิสมาแล้ววว คิดถึงจัง
    #7,430
    0
  3. #7396 bell (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 20:18
    ทำไมยอลลี่ ไม่เข้าประกวดง่า

    =_=!เซ็งเป็ด
    #7,396
    0
  4. #7384 kat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 01:09
    แบคกี้น่าสงสารร TT
    #7,384
    0
  5. #7353 lulu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:15
    สโลแกนของพี่ลู่นี้ได้ใจจริงๆๆชอบอะ ตรงแปะ เราเป็นแฟนคลับของพี่ลู่เหมื่อนกัน กริ๊ดดด ลู่สู้ๆๆๆ
    #7,353
    0
  6. #7297 rain&snow (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:20
    แง้ เดนนิส คิดถึงที่สุดเลย
    #7,297
    0
  7. #7217 pemika2543 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 17:37
    ดีโอน่ารักจัง
    #7,217
    0
  8. #7189 Grace Yada (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 16:05
    เคะเรื่องมีแฟนคลับหมดเลยยย เมื่อไหร่เถาจะรู้ใจตัวเองน้าาา
    #7,189
    0
  9. #7157 ninini (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 11:33
    เทาเทา ใจร้าย
    #7,157
    0
  10. #7122 Milin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 19:02
    สโลแกนช่าง........ น่ารักจริงๆเลย ^^
    #7,122
    0
  11. #7073 oohsxhxn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 21:25
    เดนนิสน่ารักกกก

    แฟนคลับดีโอนี่เป็นแอนตี้แฟนปลอมตัวรึป่าว สโลแกนช่างทำร้าย555555
    #7,073
    0
  12. #7020 ParkMeple (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 16:29
    สโลแกนลู่ฮานนี่สุดยอดอ่ะ แอบสงสารดีโอเบาๆ ลู่ฮานๆไฟท์โต๊ะ
    #7,020
    0
  13. #6978 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 13:00
    เทาไม่เห็นใจแบคเลยหรอ///แบคทำไมยังไม่รุอีกว่าหัวใจของตังเองนั้นรู้สึกยังไง///ดราม่าแล้วๆๆๆ///หนุกคะๆๆๆ
    #6,978
    0
  14. #6918 Mermaidtears (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 22:15
    สโลแกนช่างคิดน่ารัก+ฮา

    เทาแกจะเอาไงวะฮะแบคเราจะเจบนะ เฮ้อ
    #6,918
    0
  15. #6830 odroro (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 12:53
    สโลแกนแฟนคลับเริ่ดมากค่าาาา
    #6,830
    0
  16. #6796 Melt"GJX (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 16:58
    สโลแกนแต่ละอันช่าง. . .น่ารักจริงๆ ๕๕๕ แบค อย่าร้องนะ ฮืออออออออ อ
    #6,796
    0
  17. #6765 Fafannie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 00:19
    เทาอ่าา ยอมรับใจตัวเองได้แล้ว แบคยอนเสียใจรู้ไหมมม ติดตามอยู่นะคะไรท์ สู้ๆ
    #6,765
    0
  18. #6712 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:48
    แฟนคลับยังพอรับได้..แต่สโลแกนแต่ละนางนี่แบบ...
    #6,712
    0
  19. #6677 Minni Baby (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 18:46
    เอิ่มเทา-..-
    #6,677
    0
  20. #6638 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 07:53
    เทาใจร้ายว่ะ
    อยากรุ้จังใครจะได้ที่1
    #6,638
    0
  21. #6560 MILKSEOB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 21:11
    ้เทาพูดเกินไปแล้วววว ! .
    #6,560
    0
  22. #6555 yeolly (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 11:22
    ซู้ซ่าๆๆๆ เอิ่มสโลเเกนนี่ชั่ง...55 อยากรู้จังใครจะได้ที่1น้ะ

    เถา นายนี่คิดไรอยุ่เนี่ยยย
    #6,555
    0
  23. #6531 โรมินิค (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 19:51
    ดีโออย่าคิดเองสิเค้าอาจมาให้กำลังใจก็ได้
    #6,531
    0
  24. #6459 Tam_Nattaya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 17:23
    หน่วงเทาแบค T T เอิ่มสโลแกนแต่ละคน555556555555555555565555
    #6,459
    0
  25. #6423 Tao Tao EXO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 02:17
    สโลแกนน่าปวดหัวจริง เทาแบคมาและนึกว่าจะทิ้งผมไปแล้วส่ะอีก
    #น่ารักจริงลูกเฮียเนี้ย เขินแทนปาร์คเลยอ่า
    #6,423
    0