[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 17 : PLANETS HISTORY :: Love is Chocolate 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 ก.พ. 56


16

Love is Chocolate

ท่ามกลางเวลาและบรรยากาศที่แสนอึดอัดนั้นเข้ามาเยือน ใครบางคนกำลังทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนสายตาของใครอีกคนจ้องมอง ไม่กล้าแม้จะนอนหลับ ร่างบางขยับตัวลุกนั่งกดเปลี่ยนช่องสัญญาณโทรทัศน์ไปเรื่อย

“เดี๋ยวฉันมานะ” เซฮุนกล่าวบอกขณะที่ตนกำลังสวมเสื้อคลุมตัวหนา

“จะไปไหนหรอ?” ลู่ฮานมองตามพลางถาม

“ก็ออกไปหาอะไรมาให้นายกินน่ะสิ ไม่เจอกันแค่ไม่เท่าไร นายดูโทรมไปมากรู้ไหม?”

“แต่ว่า...”

“ทำไม? กลัวคิดถึงฉันหรือไง?” เซฮุนยกยิ้มแกล้งถามหยอกเย้า เดินเข้าไปใกล้ “อ่ะ!” เค้ายื่นโทรศัพท์ของตนไปให้ลู่ฮาน

“อะไร?” ลู่ฮานมองโทรศัพท์ก่อนมองหน้าเซฮุนด้วยความสงสัย

“ก็จะได้เปิดดูรูปของฉันเวลาที่ฉันไม่อยู่ใกล้ๆ ไง แบบนี้ก็เหมือนว่าเราไม่ห่างกัน”

“อี๋! นายอย่ามาพูดอะไรเลี่ยนๆ แบบนี้อีกได้ไหม ขนลุก!

“ฮ่าๆ หวานที่ไหน? ถ้าจะหวานต้องแบบนี้” ว่าแล้วเซฮุนก็เลื่อนมือเพื่อซ้อนคางลู่ฮานยกขึ้นก่อนจุมพิตหวานเพียงสั้นๆ “แบบนี้สิหวานกว่า” ร่างสูงเผยยิ้มด้วยสายตาเป็นประกาย

O///O” ลู่ฮานหลบสายตาคนตรงหน้าด้วยความเขินอาย “ฉวยโอกาสอีกแล้ว” ลู่ฮานเอ่ยเบาๆ

“ฉันไปล่ะนะ” เซฮุนเดินออกไปจากห้องในทันที

ลู่ฮานนั่งมองโทรศัพท์เซฮุนที่ทิ้งเอาไว้ ใช้มือเขี่ยไปมาลังเลว่าจะควรเปิดภาพดูดีไหม ใจหนึ่งก็อยากเปิดเพราะอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้ถ่ายรูปกับใครบ้าง แต่อีกใจก็ไม่อยากกลัวว่าจะเป็นการก้าวก่ายเกินไป

“นายไม่ควรทำรู้ไหมลู่ฮาน...” ขณะที่ลู่ฮานบอกกับตัวเอง แต่มือนั้นก็กดเข้าโปรแกรมเปิดรูปไปเสียแล้ว (- -^ นายเอกฉัน)

ดวงตาใสมองดูรูปภาพภายในโทรศัพท์ทีละรูป ไม่ใช่เพียงรูปเซฮุนแต่ยังมีรูปสถานที่ต่างๆ ที่เซฮุนเดินทางไปเที่ยว หลากฤดูกาลที่ถูกบันทึกเป็นภาพถ่าย รวมทั้งรูปของลู่ฮานเองก็ตาม ภาพที่บันทึกไว้ขณะยิ้ม หัวเราะ ไม่สนใจใคร หน้าบึ้งตึง ครั้นร่างบางมองรูปพวกนั้นแล้วหัวใจที่หวั่นไหว น้ำตาเอ่อล้นจากดวงตาทั้งสอง

“งี่เง่าจริงๆ เจ้าเด็กบ้า 303 ทำตัวเป็นโรคจิตไปได้!” เค้าต่อว่าด้วยน้ำตาที่มันอธิบายไม่ถูกจริงๆ ว่าทำไมต้องเสียน้ำตากับเรื่องแค่นี้

ตื๊ด... ตื๊ด...

โทรศัพท์ของเซฮุนสั่นขณะที่ลู่ฮานกำลังดูรูป ดวงตาใสมองชื่อสายปลายทางที่กำลังโทรเข้ามานั้นคือ...

“เซฮุน...” ชื่อที่ปรากฏหน้าจอนี้คือชื่อเซฮุน ทำให้ร่างบางลังเลก่อนที่จะกดรับสาย “สวัสดีครับ...”

(ฉันคิดว่านายจะไม่รับสายเสียแล้ว) น้ำเสียงปลายสายที่คุ้นเคยเอ่ยออกมา

“เซฮุน?”

(ใช่! ฉันเอง...)

“แล้วทำไมถึง... ชื่อของนาย...”

(เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอก แต่ที่ฉันโทรมาเพราะมีบางอยากที่อยากจะพูดกับนาย)

“อะไร? แล้วทำไมไม่รอให้กลับมาก่อนล่ะ?”

(คำบางคำที่ฉันมีนั้น บางทีมันก็ยากเกินไปที่จะบอกกับนายต่อหน้า เพราะว่าฉัน... แพ้ดวงตาของนาย...)

O///O” อยู่ๆ ใบหน้าลู่ฮานก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อได้ยิน

(ฉันน่ะ... ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเอาชนะดวงตาของนายได้ ตั้งแต่แรก... ดวงตาของนายที่ฉันได้เห็น ฉันก็ลืมดวงตานายไม่ได้เลยสักนาที ที่เฝ้าวนเวียนวุ่นวายกับนายไปวันๆ เพราะอยากเห็นดวงตาของนาย...)

“ดวงตาอย่างนั้นหรอ?”

(ฉันคิดแบบนั้นมาเสมอ จนไม่รู้ตัวเลยว่า... ชอบนายมาตั้งแต่เมื่อไร มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ฉันหึงนายและคริส จึงทำเรื่องแบบนั้นเพราะความอิจฉา คิดว่าแค่ทำไปแล้วนายจะเลิกคิดถึงคริสได้ เลิกรักคริสได้ แต่ความคิดของฉันต้องพังทลายลงเมื่อพบน้ำตาของนายที่กำลังไหลลินออกมาจากดวงตาที่ฉันหลงรักคู่นั้น...)

“...” ชายร่างบางฟังทุกคำที่กำลังบอกความในใจจากเซฮุน ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งพาลทำให้น้ำตาไหลไปกับหัวใจที่ไหวหวั่นดวงนี้

(ยิ่งฉันได้ห่างนายในวันที่นายร้องไห้ มันยิ่งทำให้ฉันกลัวว่านายจะหายไป หากฉันกลับมา...)

“แต่ฉันก็ยังอยู่...” ลู่ฮานเอ่ยเสียงแผ่ว

(ขอโทษนะ...)

“นายจะขอโทษฉันอีกทำไม?”

(ฉันอยากขอโทษทุกทีที่คิดถึงน้ำตาของนาย ขอโทษที่ทำให้นายทรมาน เจ็บปวด...)

“รู้แล้ว...” ร่างบางตอบรับเสียงสั่นเทา

(และอยากจะขอบคุณ... ขอบคุณจริงๆ ที่ให้อภัยผู้ชายนิสัยไม่ดีอย่างฉัน ขอบคุณที่ยังอยู่ที่เดิมไม่จากไปไหน และขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้รักนาย... ลู่ฮาน...)

“...” มือเล็กยกขึ้นปิดปากปิดเสียงที่กำลังสะอื้นร้องไห้ จากสิ่งที่ได้ฟัง จริงๆ แล้วคนที่แย่คือเค้ามากกว่าที่ควรขอโทษเซฮุน ตอนที่ขอคบกับเซฮุนก็เอาแต่คิดถึงคริสตลอดเวลา ไม่ว่าเซฮุนจะทำอะไรก็ไม่เคยใส่ใจ แล้วยิ่งเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเซฮุนขอโอกาส ที่ยอมให้ไปก็เพียงเพราะสงสารและนึกถึงตัวเองที่เคยทำกับคริสแค่นั้น

ร่างบางลุกออกจากเตียงในทันใด มือเล็กกำโทรศัพท์แน่น สองเท้าวิ่งออกจากห้องที่พักรักษาตน ดวงตามองหาชายคนหนึ่งที่เค้ารู้สึกผิดด้วยมากมาย แต่แล้วร่างบางก็ได้พบชายร่างสูงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องตนเสียเท่าไร ลู่ฮานมองเซฮุนที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่นั้น สองเท้าเปล่าค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้

“เซฮุน...” เสียงสั่นนั่นเอ่ยเรียกชายร่างสูง

“...” เซฮุนหันมองไปตามเสียง “ลู่ฮาน... นาย...”

ร่างบางวิ่งเข้าไปหาชายร่างสูงก่อนสวมจูบทั้งน้ำตา จูบนี้คงไม่ต่างจากช็อกโกแลตที่ทั้งขมและหวาน แม้ว่าจะเป็นอีกครั้งที่ลู่ฮานวิ่งมาจูบเซฮุนเหมือนครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้มันต่างที่ความรู้สึกของหัวใจเค้า ไม่เคยเลยสักครั้งที่ต้องหวั่นไหนกับใครได้มากมายขนาดนี้ ไม่เคยเลยจริงๆ ที่ต้องเสียน้ำตาเพราะความรู้สึกของคนอื่น

“ฉัน... ฉัน...” ร่างบางเอ่ยทั้งเสียงสะอื้น เมื่อถอนจูบออก ดวงตาใสมองใบหน้าเซฮุนด้วยความพล่ามั่วเมื่อมีแต่น้ำตามาบดบัง เค้าสวมกอดร่างสูงแน่น

“เป็นอะไร?” เซฮุนเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ แต่อ้อมแขนทั้งสองก็โอบร่างบางไว้เพื่อปลอบโยน

“ฉันไม่รู้จะพูดมันออกมาอย่างไร แค่ตอนนี้... แค่นาทีนี้... ฉันอยากกอดนายจริงๆ”

เมื่อเป็นเช่นนั้นชายร่างสูงจึงค่อยๆ ลูปแผ่นหลังร่างบางเบาๆ ราวกับการปลอบโยน ทั้งสองยืนกอดกันอยู่อย่างนั้น แม้ใครต่อใครจะเดินผ่านไปมา มองพวกเค้าอย่างไร เซฮุนก็ไม่ได้ใส่ใจ

“ขอบคุณ...” ร่างบางผละตัวออกจากเซฮุน กล่าวขอบคุณพลางเช็ดน้ำตาบนแก้มใส แต่น้ำเสียงยังคงสะอื้นไม่หาย “กลับกันเถอะ” พอพูดจบลู่ฮานก็เตรียมจะเดินกลับห้อง

“เดี๋ยวสิๆ” เซฮุนดึงมือเล็กรั้งไว้ “ทำอะไรไว้ รับผิดชอบหน่อยสิ!

“อะไรล่ะ...” ลู่ฮานหันกลับไปมอง กล่าวถามไปก็สะอื้นไป

“ไม่รู้หรือไงว่าสิ่งที่นายทำคนอื่นเค้าเห็นกันหมดแล้ว ทั้งจูบ ทั้งกอดฉัน ใครผ่านไปมาก็ถ่ายรูปหมดเลย” เซฮุนแกล้งหยอกลู่ฮานเล่นๆ

“ฮ๋า? จริงหรอ? ทำไงดีๆ T^T” ลู่ฮานหลงเชื่อ มองซ้ายมองขวา เห็นคนมองมาที่พวกเค้าจริงๆ ก็ทำเอาเค้าแทบอยากจะแดดิ้นเพราะความอาย “แบบนี้ต้องกลับหอพักเลย อยู่ต่อไปมีแต่อาย” ลู่ฮานคิดเตลิดไปไกล รีบกลับห้องพักรักษาตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อแล้วเก็บของกลับหอพัก

“หมอนี่หลอกง่ายกว่าที่คิดแฮะ!” เซฮุนยืนพิงประตูมองดูลู่ฮานที่กำลังหาเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนก่อนออกจากโรงพยาบาล “แต่แบบนี้ก็น่ารักดีนะ ^ ^

“นายแอบยิ้มอะไร?” ลู่ฮานหันไปมองเซฮุนที่กำลังยืนอมยิ้มเพียงลำพัง

“ถ้าฉันแอบยิ้มแล้วนายจะเห็นไหม?” เซฮุนตอบกลับกวนๆ

“ก็เห็นอยู่! อ่อ! นี่นายกำลังกวนฉันหรอ? อย่าลืมนะว่ามีคดีติดตัวอยู่ ระวังต้องโทษ 2 ข้อหาล่ะกัน!

“ฮึ!” เซฮุนยกยิ้มพลางเดินเข้าไปใกล้ลู่ฮานจนตัวแทบจะติดกัน “ไม่กลัวอยู่แล้ว” เค้ายื่นใบหน้าไปใกล้ลู่ฮานจนต้องเอนตัวหนี

“...” ลู่ฮานได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองเซฮุน ครุ่นคิดอยู่ว่าเด็กคนนี้จะทำอะไร แค่หยอกเล่นหรือจะจูบกันแน่

“...” ครั้นเซฮุนเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมอีก

>_<” ลู่ฮานจึงหลับลง เกิดไม่กล้าสบตา แถมหัวใจยังเต้นรัวตึกตัก เผยอปากเล็กน้อยคิดว่าเซฮุนจะจูบตน

“เป็นอะไรหรอ?” เซฮุนถอยห่างมาหนึ่งก้าว ยืนกอดอกมองลู่ฮานที่ยังหลับตา แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าลู่ฮานคิดอะไร

O_O!” เมื่อลู่ฮานลืมตาขึ้นมา พบเซฮุนยืนห่างจากเค้า เล่นเอาเค้าหน้าแดงกล่ำด้วยความอายหนัก

“ฮ่าๆ คิดว่าฉันจะจูบอีกหรือไง?” เซฮุนหัวเราะร่า เมื่อได้แกล้งลู่ฮานได้ “ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ” แล้วเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะอีกระลอก

“ไอ้เด็กบ้า!!” ลู่ฮานตะโกนด่าเซฮุนตามหลังแบบไร้เสียง เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าโดนแกล้ง แต่ก็คิดๆ ไปก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว บางทีรักกันก็ไม่จำเป็นต้องแสดงออกมากมาย รู้ไว้ที่หัวใจของทั้งสองคนแค่นั้นพอ...

 

อีกด้านหนึ่ง... ในยามค่ำคืนอันแสนหนาวเย็น ชายตัวเล็กเดินวนไปมาอยู่หน้าหอพักมอนสเตอร์ ดวงตาโตมองนาฬิกาแล้วถอนหายใจ นั่งรอเจ้าแมวตัวกลมกลับมาหา

“ทเวจี... เฮ้อ... เจ้าแมวอ้วน! เจ้าแมวขี้เกียจ! นายจะรู้ไหมว่ามีคนคิดถึงนายแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว” ดีโอนั่งบ่นตามลำพัง ณ สวนข้างหอพัก

หากนับช่วงเวลาที่แมวตัวกลมนั้นหายไปก็เกือบสองวัน ดีโอได้แต่เดินตามหาไปเรื่อยๆ อยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าจะเจอกันอีกวันไหน แต่หากไม่ทำอะไรเลยก็คงอยู่อย่างไร้ความสุข แค่ได้นั่งรอไปอย่างนี้ที่เค้าทำได้

“อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมถึงมานั่งอยู่แบบนี้?” เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยถามขณะที่เดินมาหยุดตรงหน้าดีโอ

O.O ไค...” ดีโอเอ่ยชื่อชายตรงหน้าเบาๆ

“พอดีฉันเห็นป้ายประกาศนี่ มันคืออะไร?” ไคยกป้ายประกาศตามหาทเวจีขึ้นเพื่อถามดีโอ

“นายไม่เข้าใจมันหรือยังไง? ถ้าจะมากวนใจกันฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะ” ดีโอกล่าวพลางเดินหนี

“แล้วนายจะไปไหน?” ไคเดินตามไปติดๆ

“ก็ไปหาทเวจีน่ะสิ”

“แล้วรู้หรอว่ามันอยู่ที่ไหน?”

“ไม่รู้... แต่ถ้าไม่หาก็คงไม่เจอ”

“นายทำแบบนี้มากี่วันแล้ว”

“ก็ตั้งแต่วันที่ฉันไม่เจอทเวจี ว่าแต่นายจะมาถามเซ้าซี้ทำไม?”

“...” ไคคว้ามือดีโอไว้แล้วพาเดินไปที่ไหนสักแห่ง

“นายจะพาฉันไปไหน?” ดีโอถามเสียงแข็ง “อย่ามาวุ่นวายกับฉันตอนนี้ได้ไหม?”

“แค่ตามฉันมา!” ไคหยุดเดิน กล่าวบอกด้วยเสียงเรียบ สายตาจริงจัง

“...” ดีโอจึงเงียบไปโดยไม่พูดอะไร ทั้งๆ ที่ยังสงสัยอยู่

ไคพาดีโอเดินไปเรื่อยๆ โดยที่ดีโอกวาดสายตามองรอบทิศทาง ยิ่งเดินไปก็เริ่มคุ้นตาแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนทั้งคู่มาถึงที่แห่งหนึ่ง

“คลินิกรักษาสัตว์ของหมอจางยุน...” ดีโอมองหน้าคลินิกรักษาสัตว์ก่อนจะเอ่ยชื่อเจ้าของ “พาฉันที่นี่แบบนี้ หรือว่า...” ไม่ทันที่จะกล่าวจบ ดีโอรีบวิ่งเข้าไปในคลินิก

“อ้าว! ดีโอมารับทเวจีแล้วหรอ?” หมอจางยุนมองลูกค้าที่เข้ามาในร้าน ก็พบว่าเป็นดีโอชายหนุ่มที่รู้จักกันอย่างดี

“ทเวจีอยู่นี้หรอครับ?” ดีโอเบิกตาโตไต่ถามก่อนกวาดสายตามองภายในร้าน

“ก็ใช่สิ! นี่นายไม่รู้หรอกหรอ? ไค! นี่นายไม่ได้บอกเค้าใช่ไหม?” หมอจางยุนมองไคที่กำลังเดินตรงเข้ามา

“นายก็รู้เรื่องนี้อย่างนั้นหรอ?” ดีโอชักสีหน้าถามไคอย่างเอาเรื่อง

“คือว่า...”

“นายทำบ้าอะไรอยู่ฮะ!!” ไม่ทันที่ไคจะได้บอก ดีโอตะคอกแทรกด้วยความโมโห “หรือว่านี่คือวิธีแกล้งฉันอีก สนุกมากนักหรอที่เห็นฉันทุกข์ใจได้ขนาดนี้”

“ดีโอ! ใจเย็นสิ” หมอจางยุนห้ามปราม

“โทรศัพท์นายอยู่ไหน?” ไคเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ถามทำไม?” ดีโอค้อนสายตาย้อนถาม

“เพราะว่าฉันส่งข้อความมาบอกนายตั้งแต่เช้าวันที่ฉันรู้เรื่อง ก็คือวันที่ฉันไปเข้าแคมป์ประกวดคิง” ไคกอดอก มองใบหน้าดีโอที่เข้าใจเค้าผิด “ฉันโทรมาเท่าไรนายก็ไม่รับ ก็เลยต้องส่งข้อความแทน แล้วยังไงต่อคงไม่ต้องคิด เพราะว่านายมัวแต่ตามหาโดยทเวจี แล้วแบบนี้จะลงประกาศไปทำไมหากไม่สนใจโทรศัพท์ตัวเองเลย”

“ค่อยๆ พูดกันก็ได้นะ” หมอจางยุนเห็นบรรยากาศตึงเครียดของชายหนุ่มทั้งสอง ก็พยายามพูดเพื่อให้มันจางลง “หมอเองก็ผิด! เพราะไม่ได้โทรไปตามดีโอให้มารับทเวจี มัวแต่ยุ่งๆ หมอต้องขอโทษจริงๆ นะ”

“ไม่ครับๆ หมอไม่ใช่คนผิดเลย” ดีโอไม่โทษหมอจางยุนเลยแม้แต่น้อย

เมี๊ยว! เมี๊ยว!

“ทเวจี! ^{}^” ดีโอก้มมองแมวตัวกลมที่เดินออกมาหาตนพร้อมเสียงร้องที่คุ้นเคย เค้ารีบอุ้มทเวจีมากอดด้วยความคิดถึง “ว่าแต่ทเวจีเป็นอะไรหรอครับ ถึงต้องมาอยู่ที่นี่?” ดีโอถามหมอจางยุน

“คือว่าคืนก่อนโน้น เจ้าทเวจีเนี่ยโดนแมวตัวอื่นไล่กัดมาจนขาเจ็บ เดินกะเผลกผ่านมาแถวนี้ หมอก็เลยเอามันมารักษานี่แหละ จนช่วงเช้าหมอพบไคก็เลยฝากไปบอกนายนั่นแหละ”

“อย่างนั้นหรอครับ?” ดีโอตอบรับก่อนแลสายตามองไค “ฉันขอโทษล่ะกัน!

“ไม่เป็นไร!” ไคตอบเสียงเรียบ “ฉันไปล่ะ!” เค้าเอ่ยลาสั้นๆ ก็เดินออกไปทันที

“นี่เดี๋ยวสิ! ผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ดีโอเอ่ยลาหมอจางยุนก่อนจะวิ่งตามไคออกไป

“อ้าว! แล้วค่ารักษาเจ้าทเวจีล่ะ!” หมอจางยุนตะโกนถามไล่หลังไป แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว “รักษาฟรีอีกแล้วสินะเรา”

ชายร่างเล็กวิ่งตามไคมาพร้อมทเวจี แต่พอใกล้ถึงตัวเค้ากลับไม่เดินไปข้างๆ ไค แค่เดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ เพราะรู้สึกผิดที่ต่อว่าไคไปโดยใช่เหตุ แต่ทำไมครั้งนี้ไคจึงดูเหมือนว่าโกรธเค้าจริงๆ ทั้งๆ ที่ผ่านมาโดนดีโอต่อว่ามากกว่านี้ก็ไม่เคยจะสนใจด้วยซ้ำไป

“นายจะตามฉันมาทำไม?” ไคหยุดเดินกะทันหัน หันไปถามดีโอสีหน้านิ่ง

ฟุ๊บ!

เมี๊ยว...

O_O! คือ...” ดีโอหยุดไม่ทันจนเดินชนไค ทำให้เจ้าทเวจีร้องด้วยตกใจ เค้าเงยมองใบหน้าไค “ฉันก็แค่จะกลับหอพักต่างหาก ไม่ได้ตามนายสักหน่อย” ดีโอก้มหน้าเดินเบียดไคไปทันที เพราะไม่กล้าบอกความจริง

“ทำไมนายถึงได้ชอบเดินก้มหน้าเพื่อหนีทุกๆ อย่าง” ไคเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อมองดีโอที่กำลังจะหนีเค้า

“...” ดีโอหยุดชะงัก หันใบหน้ากลับไปมองไคอย่างไม่เข้าใจ “ฉันหนีอะไร? ฉันไม่ได้หนีอะไรสักหน่อย”

“ก็อย่างตอนนี้ไง นายเดินตามฉันมาเมื่อรู้สึกผิดไม่ใช่หรอ? แต่พอฉันถามนายกลับปฏิเสธ แบบนี้เรียกว่าหนีหรือเปล่า ทำไมนายถึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับฉันเลยสักครั้ง”

“ก็ฉัน... ไม่รู้สิ!” ดีโอก้มหน้ามองทเวจีเมื่อเค้าไม่สามารถตอบไคได้

“แล้วนายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชอบแกล้งนาย?” ไคเดินเข้าไปใกล้ดีโอ เพื่อถามไปอีกประโยค

“นายคงไม่ชอบขี้หน้าฉัน?” ดีโอมองไคด้วยดวงตาโตๆ ของเค้า ครั้นกล่าวตอบ

“เหตุผลแค่นี้น่ะหรอที่ฉันแกล้งนาย?”

“ฉันจะไปรู้นายหรอว่าทำไม?”

“แล้วนายไม่เคยสงสัยบ้างหรือไง?”

“ก็สงสัย...”

“แล้วทำไมไม่ถาม?”

“ก็ฉัน...” ดีโอเดินเลี่ยงออกห่างจากไคประมาณสองก้าว “ไม่รู้จะถามยังไง?”

“นายเป็นคนฉลาดทุกๆ คนก็ต่างรู้ แต่นายนี่โง่เรื่องบางเรื่องมากๆ เลยรู้ไหม?”

“ฮ๋า?” ดีโอถลึงตาโต มองไคที่กำลังต่อว่าตน

“ในขณะที่คนอื่นๆ เค้าดูออกกันหมด มีแต่นายที่ไม่รู้!

“นายกำลังพูดเรื่องอะไรของนาย?” ยิ่งได้ฟัง ดีโอก็ยิ่งไม่เข้าใจ

“นายนี่... โง่หรือบื้อกันแน่ฮะ?” ไคถามย้ำอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

“อ้าว... ตกลงว่าหมอนั่นกำลังต่อว่าฉันอยู่หรอ? แล้วด่าฉันว่าโง่หรือบื้อกันแน่? ทเวจีนายรู้ไหม?” ดีโอที่ไม่รู้เลยว่าไคสื่อถึงอะไร แล้วทำไมต้องโกรธ ต้องต่อว่าเค้าแบบนั้น หาคำตอบเองก็ไม่ได้คำตอบ ได้แต่ถามเจ้าแมวกลมตัว “นี่ทเวจี! นายอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย? ฉันชักจะเมื่อยแขนแล้วสิ”

“บ่นอะไรของนายคนเดียว?” เสียงถามสำเนียงแปลกๆ จากชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ดีโอ

“เถาเองหรอกหรอ?” ดีโอมองไปทางต้นเสียง พบเถาที่กำลังเดินมาพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหน้า “เพื่อนนายหรอ?”

“อ๋อ! แฟนของฉันเอง เธอชื่อมินอา” เถาแนะนำผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างตน

“แฟนหรอ?” ดีโอย้ำคำอย่างประหลาดใจ ก่อนละมองผู้หญิงคนนั้น

“เมี๊ยว...” แม้กระทั่งเจ้าทเวจียังตกใจ (- -^)

“สวัสดีค่ะ! ^ ^” มินอากล่าวทักทายดีโอ

^ ^; ครับ” ดีโอยิ้มตอบรับ

“ว่าแต่ทำไมนายมายืนบ่นอะไรตรงนี้คนเดียว?” เถาถามพลางกอดอก

“ใครว่าฉันบ่นคนเดียว ฉันกำลังยืนคุยกับทเวจีต่างหากล่ะ!” ดีโอย้อนกลับ

“ใครคือทเวจี?”

“ก็เจ้าแมวตัวอ้วนนี่ไง?” ดีโอตอบพลางก้มมองพร้อมลูบหัวเจ้าทเวจี

“นายคุยกับแมวเนี่ยนะ! แปลกจริงๆ” เถามีสีหน้างุนงง

“แล้วนายเถอะ! กำลังจะไปไหน? หรือว่าจะไปหาแบคฮยอน?” ดีโอถามกลับ

“เปล่า! ฉันแค่จะไปดูหนังกับแฟนของฉัน” เถาบอกพลางจับมือมินอา

“อย่างนั้นหรอ”

“ฉันได้ยินมาว่าแฟนนายได้คะแนนสูงสุดจากการคัดเลือกรอบสองของการประกวดคิง” เถายกยิ้มเมื่อเอ่ยถาม

“แฟนฉัน? นายกำลังหมายถึงไคใช่ไหม? ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่! หมอนั่นน่ะชอบแบคฮยอนนะ นายเองก็รู้!” ดีโอโวยวายที่เถาเข้าใจผิด

“ไม่เห็นจะต้องเสียงดังเลย ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ แต่ว่านายสองคนน่ะเหมาะกันจะตายไปนะ” เถาแกล้งพูดหยอกกวนโมโหดีโอ

“เหมาะที่ไหนกัน! นาย...”

“ฉันไปล่ะนะ” ไม่ทันที่ดีโอจะพูดจบ เถาก็ตัดบทสนทนาโดยการล่ำลา พามินอาเดินจากไปเสียดื้อๆ

“แปลกจริงๆ ทำไมถึงเป็นผู้หญิงคนนั้น แล้วแบคฮยอนล่ะ?” ดีโอมองตามเถาไปด้วยความสงสัย ทั้งที่เถามักแสดงท่าทีเหมือนว่าชอบแบคฮยอน หรือว่าเค้าแค่คิดไปเอง “ว่าแต่ว่าทำไมทุกๆ คนถึงได้เข้าใจเสมอเลยว่าฉันกับไคเป็นแฟนกัน? เฮ้อ!

ดีโอเดินกลับหอพักมอนสเตอร์พร้อมทเวจี เพราะอากาศที่หนาวทำให้ทั้งคู่ถึงกลับสั่น ขณะที่เค้ากำลังจะเข้าไปในตึก สายตาพลันเห็นแบคฮยอนนั่งอยู่ในซุ้ม ดีโอจึงเดินเข้าไปหา แต่ยิ่งเข้าไปใกล้ก็ได้เห็นชายที่นั่งตรงข้ามแบคฮยอน ซึ่งผู้ชายผิวสีแทนคนนั้นคือไค

ดีโอจึงหยุดชะงัก พร้อมทั้งก้าวถอยหลังห่างออกมา ยืนมองชายทั้งสองคุยกันด้วยใบหน้าสนุกสนาน ดีโอกำชับกอดทเวจีแน่นกว่าเดิม เพราะอยู่ๆ ก็หนาวไปถึงขั้วหัวใจ

เมี๊ยว...

“นายจะร้องทำไมทเวจี?” ดีโอมองแมวของเค้าพร้อมเอ่ยถาม ก่อนละมองไปทางซุ้มอีกครั้ง “ที่หมอนั่นบอกว่าฉันโง่เรื่องหนึ่งมากๆ คงเป็นเรื่องที่เค้าชอบแบคฮยอนจริงๆ สินะ” เค้าเลิกสนใจแล้วหันหลังกลับ

“ดีโอ!” แต่ไม่ทันไรที่เค้าจะก้าวเดิน แบคฮยอนตะโกนเรียกดีโอเมื่อได้พบ

“...” ไคแลสายตามองดีโอ

^ ^; อ่อ! ว่าไงแบคฮยอน” ดีโอแสยะยิ้มหันกลับไปตอบรับเพื่อนตน

“นายกำลังจะกลับห้องใช่ไหม?” แบคฮยอนเดินมาหาดีโอพลางเอ่ยถาม

“อืม!” ชายตากลมพยักหน้ารับสั้นๆ

“เจ้าทเวจี! ไอ้แมวหมูอ้วน!! มานี่เร็วๆ” แบคฮยอนมองทเวจี ก่อนยื่นมือเข้าไปหาเพื่อต้องการจะอุ้มมัน

เมี๊ยว...

“ตัวหนักมากๆ เลยนะ” แบคฮยอนบ่นเล็กน้อยเมื่ออุ้มทเวจีมาอยู่ในอ้อมกอด “ฉันก็กำลังจะขึ้นห้องพอดีเลยล่ะ แต่ว่านายช่วยไปคุยกับไคหน่อยสิ”

“ฮะ?” ดีโอไม่เข้าใจในสิ่งที่แบคฮยอนบอก

“เรื่องบางอย่างมันก็ไม่ได้มีอยู่ในตำราเรียนที่นายขยันเรียนรู้ จนทำให้นายอาจไม่เข้าใจเรื่องของความรู้สึก ถ้าหากนายลองมองดูดีๆ คนที่นายคิดว่าเค้าเกลียดนาย ที่จริงแล้วก็คือคนที่รู้สึกดีกับนายที่สุดก็ได้นะ ^ ^

- -??” ยิ่งได้ฟัง ดีโอก็ยิ่งไม่เข้าใจหนักกว่าเดิม

“ฉันไปล่ะนะ! อ่อ! ส่วนทเวจีฉันจะดูแลมันให้ก่อนล่ะกัน หากเสร็จเรื่องของหัวใจแล้วก็มารับมันที่ห้องของฉันนะ และฉันก็จะรอฟังคำตอบจากนาย” เมื่อกล่าวจบ แบคฮยอนก็อุ้มทเวจีเข้าไปในหอพัก “นี่ทเวจีนายจะกินเยอะไปแล้วนะ หนัก 10 กิโลได้แล้วมั้งเนี่ยฮะ?” ก่อนจะเข้าหอก็ยังมิวายบ่นน้ำหนักทเวจี

O.O” ดีโอยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ดวงตากลมกวาดมองรอบด้าน ก่อนก้มหน้ามองกระถางดอกไม้ข้างๆ ตน

“นายจะยืนตรงนั้นอีกนานไหม?” ไคถามชายตัวเล็ก

“นายมีอะไรจะคุยกับฉันล่ะ?” ดีโอถามกลับ แต่ก็ไม่ยอมเดินเข้าไปหา

“ก็เดินเข้ามานั่งคุยกันตรงนี้สิ”

“อ่อ!” ดีโอเดินดุ่มๆ เข้าไปนั่งในซุ้มทันที “มีอะไรล่ะ?”

“...” ไคนั่งเท้าคางมองดีโอนิ่ง

“ตกลงนายมีอะไร? ฉันง่วงนอนแล้ว” ดีโอถามอีกครั้ง แต่ไม่กล้าสบตาไค

“ไม่มีอะไร แค่อยากจะแกล้งมองนาย... แค่นั้น” ไคตอบเสียงเบาด้วยสายตาที่ไม่มองไปที่ใดนอกจากใบหน้าดีโอ

“ว่าไงนะ?” ดีโอมองหน้าไคเพื่อเอาเรื่อง แต่พอเห็นสายตาของไคแค่แว๊บเดียวก็ต้องหลบไปทางอื่นอีกครั้ง “ถ้านายไม่มีอะไรจะพูด ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าที่นายบอกว่าฉันโง่เรื่องบางเรื่องมากนั่นก็คือเรื่องที่นายชอบแบคฮยอนใช่ไหม?”

“ฮะ?”

“ฉันจะบอกว่าฉันไม่ได้โง่อย่างที่นายว่าหรอกนะ ฉันรู้เรื่องนี้ดีแล้ว!

“...” ไคเอนตัวพิงเก้าอี้ กอดอกมองดีโอ “นายคิดว่าตัวเองฉลาดแล้วใช่ไหม?”

“ใช่!” ดีโอพยักหน้ารับ

“แล้วเมื่อครู่นี้รุ่นพี่แบคฮยอนบอกอะไรกับนาย และนายเข้าใจแล้วใช่ไหม?”

“ที่แบคฮยอนบอก... คือ... ความจริงก็เกือบจะเข้าใจหมดนะ แต่คำพูดของหมอนั่นมันฟังแล้วซับซ้อนเกินไป” ดีโอตอบพลางคิดทบทวนอีกครั้ง

“ฮึ!” ไคยกยิ้มที่มุมปาก เพราะว่าดีโอไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด “บางทีฉันก็อาจจะต้องพูดกับนายตรงๆ ไม่อย่างนั้นนายคงไม่มีวันเข้าใจแน่”

“เรื่องอะไร?” ดีโอย้อนถามทำหน้าสงสัยจนคิ้วแทบจะผูกโบว์

“ความจริงแล้วฉันไม่ได้บอกรักพี่แบคฮยอนเค้าหรอกนะ แค่วันนั้นไปบอกกับพี่เค้าว่ากำลังชอบใครบางคนอยู่แต่ไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร จึงขอให้พี่เค้าช่วยแสดงว่าเป็นคนรักเพื่อซ้อมก่อนจะไปบอกคนที่ฉันชอบจริงๆ”

“ซ้อมหรอ? หมายถึงเล่นละครใช่ไหม?”

“ก็ประมาณนั้น! แต่พี่เค้าก็ไม่ยอมตกลงรับปาก เพราะเค้าคิดว่าถ้าหากคนที่ฉันชอบมาเห็นฉันกับพี่เค้า แล้วลึกๆ ก็ชอบฉันอยู่ อาจเป็นการทำร้ายจิตใจเค้าก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันจึงเลิกที่จะแกล้งลองหัดรักกับรุ่นพี่แบคฮยอนแล้วมาเล่าเรื่องพวกนี้ให้คนที่ฉันชอบฟังจริงๆ”

“อย่างนั้นเองหรอ?” ดีโอรับฟังพลางพยักหน้าเข้าใจในความจริงที่ไคเล่า “แล้วทำไมนายถึงขอให้แบคฮยอนช่วยเรื่องแบบนั้นล่ะ?”

“เพราะความคนที่ฉันชอบเป็นคนใกล้ตัวเค้าไง” ไคกล่าวแฝงด้วยความจริงบางอย่าง

“นายนี่แย่ชะมัดเลยนะ ถ้าหากแบคฮยอนยอมตกลงช่วยแล้วเกิดมีใจให้นายจริงๆ จะทำอย่างไร?”

“ก็เพราะว่าฉันเคยขอให้คนที่ชอบเป็นตัวกลางให้ฉันกับพี่แบคฮยอน เพื่อที่เราจะได้ใกล้ชิด แต่เค้าก็ไม่ยอมไงล่ะ”

“คนๆ นั้นคงไม่อยากจะยุ่งเรื่องของนายน่ะสิ และทำไมนายไม่แสดงออกบ้างว่าชอบเค้า” ดีโอยังถามต่อ

“ฮะ?” ไคถึงกลับพูดไม่ออก เมื่อคนที่เค้าพูดถึงอยู่ในตอนนี้ก็คือดีโอเอง แต่ดีโอกลับยังไม่เข้าใจ “ใครว่าฉันไม่แสดงออกล่ะ ฉันน่ะชอบหาเรื่องแกล้งเค้าทุกๆ วัน เพื่อที่จะได้คุยได้เห็นหน้า แต่เพราะคนๆ นั้นเค้าค่อนข้างโง่ ไม่ค่อยเข้าใจ เลยทำให้ฉันอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้า”

“นอกจากฉันที่นายแกล้ง นายยังไปแกล้งคนอื่นอีกหรอ?”

“เหอะ! โง่จริงๆ” ไคถึงกลับสบถเสียงเบา แต่ก็แอบขำลึกๆ ที่ดีโอไม่เข้าใจสักที

“แล้วคนที่นายชอบน่ะ นายบอกว่าเป็นคนใกล้ตัวแบคฮยอน แล้วฉันรู้จักไหม?”

- -^” ไคค้อนสายตามองดีโอที่ยากเกินจะบรรยาย “ผู้ชายคนนั้นน่ะค่อนข้างเตี้ย ตากลม เป็นพวกหนอนหนังสือ วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือ แต่ก็ไม่ค่อยจะฉลาดเรื่องความรักสักเท่าไร?”

“สงสัยจริงๆ ว่าเป็นใคร? แล้วเมื่อไรนายจะบอกกับเค้าล่ะว่าชอบเค้าอยู่?”

“ฮ๋า?” ไคถึงกับร้องแปลกใจเสียงหลง “ที่ฉันพูดมามากมายนายไม่เข้าใจเลยหรือไง?”

“เข้าใจ? เข้าใจอะไร ในเมื่อนายพูดถึงแต่ความรู้สึกตัวเองน่ะ”

“ช่างมันเหอะ!” ไคถึงกลับยอมแพ้ดีโอ

“นั่นนายจะไปแล้วหรอ? จะไปบอกชอบเค้าใช่ไหม?”

“...” ไคที่ลุกยืนเตรียมตัวกลับหอพัก ได้หันมามองดีโอที่ถามเค้า “นายน่ะหัดไปกินอะไรที่บำรุงสมองหน่อยนะ อย่าเอาแต่อ่านหนังสือเรียน ไปหาหนังสือเรื่องรักมาอ่านบ้างจะได้ฉลาดขึ้น!

“นี่นาย! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันฉลาดแล้ว” ดีโอโวยวายกลับ

“ทีแรกก็ว่าบื้อและโง่! ตอนนี้น่ะงั่งเข้าขั้นโคม่าแล้วล่ะ” ไคบ่นพรึมพรำพลางส่ายหน้าเล็กน้อย ขณะที่เดินกลับหอพักของตน

“อะไรของเค้ากัน?” ดีโอถามตัวเองลอยๆ พลางเกาหัวเบาๆ เดินเข้าหอพักเพื่อขึ้นไปรับทเวจีที่ห้องแบคฮยอน

ก๊อกๆ

ครั้นเมื่อดีโอเดินมาถึงหน้าห้องแบคฮยอนแล้ว เค้าเคาะประตูก่อนยืนรออยู่หน้าห้อง

“มาแล้วหรอ?” แบคฮยอนเปิดประตูออก พบดีโอยืนอยู่

“ดูหน้านายสิ คงหลับไปแล้วใช่ไหมเนี่ย? ทเวจีล่ะ?” ดีโอกล่าวถาม

“อืม! เดี๋ยวนะ” แบคฮยอนตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่ออุ้มทเวจีมาให้ดีโอ “อ่ะ! เอาไอ้หมูอ้วนคืนไป แล้วตกลงคุยกับไครู้เรื่องแล้วใช่ไหม?”

“อือ! ก็พอเข้าใจอ่ะนะ แต่ก็สงสัยเหมือนกันว่าใครคือคนที่เค้าชอบ เห็นบอกว่าสนิทกับนาย?”

O_O! ฮะ?” แบคฮยอนถึงกลับถลึงตาโตหายง่วง มองหน้าดีโอที่ไม่เข้าใจ “ฮ่าๆๆ” เค้าปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“นายหัวเราะอะไร?” ดีโอมองแบคฮยอนหน้านิ่งและสงสัย

“จริงๆ เลยนะนายเนี่ย แต่ก็เอาเหอะ! เรื่องนี้นายควรจะเรียนรู้ด้วยตัวเองจะดีกว่านะ หากสงสัยและยังไม่เข้าใจ ลองค่อยๆ หาคำตอบดูสิ เดี๋ยวนายจะก็พบกับคำตอบนั้นเอง” แบคฮยอนกล่าวทั้งรอยยิ้ม “ฉันขอตัวไปนอนล่ะ!

“เดี๋ยวๆ คือว่าฉัน...” ดีโอยกมือยันประตูไว้ไม่ให้ปิด เค้าเพิ่งนึกถึงเรื่องเถากับมินอา คิดว่าควรจะบอกแบคฮยอน

“อะไรหรอ?” แบคฮยอนถามพลางขยี้ตา

“ฉัน... แค่จะบอกว่าพรุ่งนี้เจอกันนะ ไปล่ะ!” แต่แล้วดีโอก็ไม่ได้พูดออกไป

“อืม!

ปัง

หลังจากแบคฮยอนปิดประตูห้อง ดีโอก็เดินกลับไปยังห้องนอนของตน เรื่องเถากับมินอาที่ทั้งสองเป็นแฟนกัน แต่แบคฮยอนก็คงไม่เกี่ยวอะไร และเถาจัดในกลุ่มอันตรายที่ชอบใช้กำลัง ซึ่งดีโอก็ทราบดีว่าแบคฮยอนไม่ชอบคนแบบนี้ เค้าจึงเลิกใส่ใจกลับเข้าห้องแล้วนอนหลับพร้อมทเวจีในเวลาต่อมา

 

ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ ในมหาวิทยาลัยแพลนนิทมักจะมีกิจกรรม “Open House” ซึ่งงานนี้จะมีการเปิดให้ผู้ปกครอง บุคคลภายนอกเข้ามาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ในงานนี้นอกจากการพาเยี่ยมชมแล้ว ทุกๆ ปีจะมีการจัดโหวตผลต่างๆ นอกจากการประกวด King ก็ยังมี Vote Best of the Angel boy

เป็นการโหวตผู้ชายที่หน้าสวย โดยแต่ละปีจะเริ่มกิจกรรมโหวต โดยการที่เปิดโอกาสให้ส่งรูปนักศึกษาชายภายในมหาวิทยาลัยแพลนนิท ไม่ว่าจะเป็นตัวเองที่ส่งหรือเพื่อนส่งให้ตามแต่ ในวันงานจะเปิดโอกาสให้ทุกคนที่มาร่วมโหวต รางวัลชนะจะได้ตั๋วเครื่องบินไปกลับต่างประเทศ 2 ที่นั่ง กิจกรรมนี้ถือว่าได้รับการตอบรับอย่างดีไม่แพ้การประกวด King!

กิจกรรม “Open House” จะเริ่มในอีกไม่กี่วันนี้ และวันนั้นผู้เข้าประกวด King ทุกคนจะต้องโชว์ตัวบนเวที และออกทำคะแนนเสียงด้วยการจัดบูธต่างๆ จะเป็นอะไรก็ได้ โดยไม่มีข้อบังคับ!


 


...........................................................................


ฮัลโลๆ แฟนฟิคมิตรรักทั้งหลายค่า!

ไม่ต้องแปลกใจทำไมไรท์เตอร์ เปิดตอนใหม่ไว

เนื่องจากกระแสแฟนฟิคค่อนข้างดีขึ้นเรื่อยๆ ไรท์เตอร์ปลื้มใจมาก

ที่หลายๆ คนชอบฟิคเรื่องนี้ และติดตามอย่างไวมากๆ

ไรท์เตอร์จึงขอสำรวจความคิดเห็น จากหลายๆ คนว่า...


"เรื่องนี้ควรร่วมเล่มไหม? แล้วหากรวมจะสั่งซื้อไหม?"

ขอคนที่ต้องการสั่งซื้อจริงๆ นะค่ะ ผลนี้ไรเตอร์จะพิจารณาว่า

ควรตีพิมพ์ประมาณกี่เล่มดี แต่บอกก่อนเลยว่าเล่มอาจจะหนา

และมีราคาพอสมควร แต่ที่สำคัญมีตอนพิเศษแน่ๆ ที่หาอ่านในเนทไม่ได้จ้า!!


ปล้ำลู่! ขอแค่คนละโหวตนะค่ะ จะได้ดูยอดคนที่อยากได้ถูกค่า!!

โพล142286ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้น มาตรฐานเกิน 80 คอมเม้นจ้า!!


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7489 after Y (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 13:08
    ดีโอ!!!! ทำไมนายเข้าใจอะไรยากขนาดนี้ สงสารไคเลย รอต่อไปนะไค ถึงพี่แกจะงั้งแต่รับรองความน่ารักน้าาาาา
    #7,489
    0
  2. #7442 -ว่างเปล่า- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 00:31
    ดีโอ เข้าใจอะไรง่ายจิมๆ - -" // ประชด !!
    #7,442
    0
  3. #7429 MeangPor (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:16
    ดีโอจ้า ถ้าจะซื่อขนาดนี้นะ-..-
    #7,429
    0
  4. #7394 bell (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 00:24
    I like hunhan! !!!!!!!!!!
    #7,394
    0
  5. #7383 kat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 00:55
    ดีโอ ไหวป่ะเนี่ยยยยยนน -//-
    #7,383
    0
  6. #7352 lulu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:55
    ชอบฮุนฮาน รักฮุนฮาน เขินมากอะ อยากให้พี่ลู่เป็น ผู้ชายกน้าสวยอะ ควีน ฮุนเป็น คิง อะ คงจะดีน่าดู กริ๊ดดดด
    #7,352
    0
  7. #7296 rain&snow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:16
    ชายหน้าหวาน จะเป็นลู่หานหรือชานยอลน้า
    #7,296
    0
  8. #7251 AommyZ94 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 19:11
    ดีโอคงจะโง่จริงๆ (?) ฮุนฮานฟินที่สุดดดดดดด ><
    #7,251
    0
  9. #7216 pemika2543 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 17:25
    เทาใจร้ายอ่ะ
    #7,216
    0
  10. #7188 Grace Yada (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 12:07
    โด้ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยย ~
    #7,188
    0
  11. #7155 ninini (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 21:32
    ซื่อเกิ๊นโด้เอ่ย 5555
    #7,155
    0
  12. #7121 Milin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 18:50
    โด้ ไม่รู้จริงๆใช่ป่ะ เฮ้อ !
    #7,121
    0
  13. #7099 oill (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 19:07
    ดีโอสมองเทอชั่ง...
    #7,099
    0
  14. #7072 oohsxhxn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 21:13
    ดีโอย่าาาาา ไปหมดละสมงสมอง5555555
    #7,072
    0
  15. #7051 punch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 17:01
    ลู่เป็น นายเอก?

    โดโด้ พี่ไม่รู้จิงอ่ะ โด่!!!!!=3=*
    #7,051
    0
  16. #7019 ParkMeple (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 03:16
    อื้อหื้ออ คยอง~ ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรอ อยู่ไคแล้วล่ะแสดงออกตรงๆเลย -,.-
    #7,019
    0
  17. #6993 ผู้สนับสนุนชานแบค อิอิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 00:43
    โด้คือแบบว่าแกไม่รู้ตัวจริงๆอะ เค้าเล่ามาสะขนาดนั้นแกยังไม่รู้อีก ปลงแทนอิเสี่ย 555555555
    #6,993
    0
  18. #6977 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 22:40
    โด้นี้ลูกไม่รู้จิงๆหรอ(ไปเป็นแม่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ=_=) ใสเกินไปนะ อย่างที่ไคว่าแหละอย่าอ่านหนังสือเรียนให้มาก///ขอncหน่อยนะคะ>>>syukolthorn@yahoo.com
    #6,977
    0
  19. #6917 Mermaidtears (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 21:57
    อืมๆๆๆๆเขินจุงอาลู่อาฮุนเคล้าน้ำตาอยู่นะ อิเถาแกจะทำไรวะ 

    โด้ซื่อมากกกกขนาดรีดยังรู้เลย 5555+
    #6,917
    0
  20. #6894 Yada Kongsugsawut (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 12:49
    โด้ใสไปมั้ยลูก-..-
    #6,894
    0
  21. #6829 odroro (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 12:40
    ดีโอซื่อได้ใจจริงๆ ไคคงต้องบอกตรงๆแล้วล่ะอิๆ
    #6,829
    0
  22. #6764 Fafannie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 15:47
    ดีโอ งั่งเกินไปจริวๆ แต่ก็น่ารักนะ อิอิ
    #6,764
    0
  23. #6751 KYZZZ<My.iD> (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 21:50
    เอิ่มมมมม - - น้องโด้คะ ทำไมน้องอ่อนต่อโลกเยี่ยงนี้ อิไคบอกรักน้องไปแล้วนะคะ แต่..

    น้องยังไม่รู้อีก - -" ให้ตายสิ รึต้องให้บอกตรงๆซึ่งๆหน้า ไคหนูสู้นะลูก อย่ายอมแพ้!!!

    เชียร์ขาดใจ!!!!!!! >
    #6,751
    0
  24. #6711 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:42
    เป็นเด็กน้อยในเรื่องความรักสินะ
    #6,711
    0
  25. #6693 kaka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 14:35
    เอ่อ.. ดีโอคะ โถ่ววว
    #6,693
    0