[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 15 : PLANETS HISTORY :: Party Fancy Masks 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ม.ค. 56


14

Party Fancy Masks

ปังๆๆ

เสียงปืนยังคงดังรัว เมื่อชายทั้ง 15 คนต่างพบคู่แข่ง ที่ต้องยิงเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด แต่บางคนต้องพลาดไปจากการถูกสุ่มโจมตี จนต้องออกจากการแข่งขัน

“สีชมพูออก 1 คน ฟ้า 1 คน เขียว 2 คน ออกจากการแข่งขัน” เสียงอาจารย์ประกาศหลังจากดูเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิด

“หลบตรงไหนดี? หลบตรงไหน?” เสียงชานยอลกำลังถามตัวเองด้วยเสียงรนรานมองหาที่หลบ

ปังๆๆๆ

ชายหนึ่งคนจากสีเขียวมองเห็นชานยอลคลานหลบอยู่หลังกำแพงยางรถยนต์ที่วางต่างระดับ เค้าวิ่งตามชานยอลที่กำลังคลานหลบ กดปืนยิงรัวตามไปด้วย

ปังๆๆ

“ต้องแบบนี้สิ!” คริสโผล่มาจากด้านหลังชายคนที่ยิงใส่ชานยอล แล้วยิงรัวใส่ชายคนนั้นโดนไปเต็มแผ่นหลัง คริสยกยิ้มอย่างพอใจ

“สีเขียวออกไปอีก 1 คน” อาจารย์ประกาศบอกผลหลังจากนั้น

“เซฮุน... ต่อไปต้องเป็นนาย” คริสรีบวิ่งไปทางอื่นในทันที เจอใครที่ต่างสีก็ยิงรัวใส่ไม่ยั้ง

ปังๆๆ

อีกด้านหนึ่งภายในสนาม ไควิ่งหลบด้วยความเร็ว ฝ่ายตรงข้ามกระหน่ำยิงถาโถมเข้ามา ไคยิงสวนกลับจนโดนฝ่ายตรงข้าที่กำลังหลบหนี

“สีชมพูออกไปอีก 1 คน ตามด้วยสีฟ้าอีก 1 คน” อาจารย์กล่าวประกาศอีกครั้ง

“สีชมพูออกไป 2 คนแล้ว แบบนี้ก็เหลือ 3 คนน่ะสิ” ชานยอลนั่งอยู่ในซอกมุมเพื่อหลบภัย กำลังคิดคำนวณคนที่เหลือ “แต่เดี๋ยวนะ! สีฟ้าออกไป 2 แล้วใช่ไหม? สีเขียวออกไป 3 คน”

“สีชมพูออกอีก 1 คน” สิ้นเสียงชานยอลบอก เสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง

O{}O! แบบนี้ก็เหลือฉันกับอีก 1 คนน่ะสิ! หรือว่าจะเป็นหมอนั่น แต่ก็ไม่แน่นะ อาจจะบ้าระห่ำเกินไปจนโดนยิงแล้วก็ได้ ฮะๆ” ชานยอลบอกพลางหัวเราะคิกคักอยู่ลำพัง

ปังๆๆๆ

O{}O!!

เสียงปืนดังขึ้นใกล้ๆ ชานยอล ทำเอาเค้าสะดุ้งตกใจรีบนอนราบไปกับพื้น คลานหลบภัยจากตรงนี้เสีย อีกด้านของสนามชายที่ทำให้สีชมพูออกคือเซฮุน เพราะชายผู้นั้นตัวสูงมากเซฮุนจึงนึกว่าเป็นคริส เค้าจึงยิงใส่จนต้องออกจากการแข่งขัน

“ฮึ่ย! พลาดไปได้ยังไง?” เซฮุนพูดอย่างเจ็บใจที่มองผิดคน

“สีเขียวออก 1 คน สีฟ้าออก 2 คน” เสียงอาจารย์ประกาศ

สถานการณ์ตอนนี้ทำเอาทั้งนอกสนามและคนในสนามลุ้นระทึกตามๆ กันไปทุกครั้งที่ได้ยินเสียงประกาศ เพราะตอนนี้สีชมพูเหลือ 2 คนคือชานยอลและคริส สีฟ้าคือไค สีเขียวคือเซฮุน แล้วในตอนนี้คงเป็นบทตัดสินเสียทีว่าสีใดจะเป็นฝ่ายชนะและได้รับคะแนนพิเศษไป

“สวัสดีครับรุ่นพี่ ไม่คิดว่าจะได้พบในสถานการณ์แบบนี้” ไคยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อพบชานยอลกำลังหลบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

“ไค!” ชานยอลลุกขึ้นยืน มองฝ่ายตรงข้าม “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะรอดมาถึงจุดนี้ ^ ^;” ชานยอลแสยะยิ้ม

ปังๆๆ

แต่แล้วเสียงปืนก็ดังจากด้านหลังชานยอล เซฮุนผ่านมาพบชานยอลที่กำลังยืนอยู่อย่างเด่นชัด เพราะเป็นฝ่ายตรงข้ามเค้าจึงยิงเพ้นท์บอลใส่ทันที

“คราวนี้สีชมพูก็เหลืออีก 1 สินะ” เซฮุนพูดอย่างพอใจ “แต่ว่าตอนนี้คงต้องกำจัดสีฟ้าก่อนล่ะมั้ง?” สายตาแลไปทางไคที่ยืนอยู่

“ฮึ! คิดจะยิงฉันน่ะมันไม่ง่ายหรอกนะ เซฮุน!” ไคกล่าวทั้งรอยยิ้ม

ปังๆๆ

ในขณะนั้นเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งเซฮุนและไคต่างหลบ คริสแสดงตนออกมาจากมุมสูง เค้าเห็นทั้งเซฮุนและไค แต่เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้คือเซฮุน

“รอบกัด!” เซฮุนพูดเสียงเข้ม

“ไม่ใช่นายหรอกหรอที่ทำก่อนน่ะ โอเซฮุน!” คริสกล่าว

“อย่ามัวเสียเวลา เรามาตัดสินกันเลยดีกว่า”

“ได้!” คริสตอบรับพลางกระโดดลงมาจากที่สูง เพื่อการสู้กันอย่างเผชิญของเค้าและเซฮุน

ครั้นเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ แล้วต่างคนต่างยกปืนเล็งไปทางฝ่ายตรงข้าม ดูเหมือนว่าเกมส์เพ้นท์บอลนี้ พวกเค้าจะไม่สนใจเลยว่าสีใดจะรอด แค่ต้องการเอาชนะซึ่งกันและกัน

“เกมส์นี้ใครโดนเพ้นท์บอลก่อนถือว่าแพ้” คริสกล่าว

“ได้!” เซฮุนยอมรับกติกา

ปังๆๆๆๆ

“ฮ่าๆๆ” แต่แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น ยิงรัวสาดใส่คริสและเซฮุนไม่ยั้ง พร้อมด้วยเสียงหัวเราะเมื่อโดนเป้าหมายทั้งคู่ “แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าเกมส์ตัดสิน และสุดท้ายฉันก็คือผู้ชนะ”

- -^ ไอ้หมอนี่เพื่อนนายไม่ใช่หรอ?” คริสแลสายตาไปมองไคที่กำลังยืนหัวเราะในชัยชนะของตน

- -^ อืม! แต่ว่าหลังจากนี้จะเลิกคบมันแล้วล่ะ” เซฮุนมองเพื่อนตน ก่อนจะตอบ

“ฉันน่ะแชมป์เพ้นท์บอลเชียวนะ จะแพ้ได้ไง ฮ่าๆ” ไคยังคงยืนหัวเราะ ภาคภูมิใจในตัวเองเอามากมาย (เสี่ยมันจะรู้ไหม? ว่าแฟนฟิคเรื่องนี้เค้าลุ้นกันแทบตายว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะระหว่างคริสกับเซฮุน - -^)

“สีฟ้าเป็นฝ่ายชนะ” อาจารย์ประกาศเสียงดังลั่น

“เฮ้!!” ฝ่ายสีฟ้าและเพื่อนที่อยู่นอกสนามต่างเฮลั่นที่ไคชนะ และพวกเค้าก็จะได้รับคะแนนพิเศษ

หลังจากนั้นทุกคนที่ลงเล่นเพ้นท์บอลเดินออกมาจากสนาม หน้าตาทั้งสุขทั้งเศร้าปะปนกันไป แต่ที่ดูจะเศร้าและเซ็งเป็นพิเศษก็มีเพียงคริสและเซฮุน เอาแต่มองไคแบบเครียดแค้น ตามด้วยชานยอลเดินรั้งท้ายออกมา

“ต่อจากนี้ไปอาจารย์จะประกาศคะแนนของแต่ละกลุ่ม ขอเชิญนักศึกษานั่งเรียงแถวตอน ตามกลุ่มของตัวเอง กลุ่มหนึ่งอยู่ขวามือของอาจารย์และเรียงกันตามหมายเลขกลุ่มนะ” อาจารย์กล่าว มองนักศึกษาที่กำลังจัดระเบียบแถว “เชิญอาจารย์แทจุนกล่าวคะแนนเลยครับ”

“อาจารย์จะแจกแจงคะแนนแต่ละฐาน ก่อนรวมผลนะครับ เริ่มจากกลุ่มที่ 1 จากฐานที่ 1 ได้ไป 7/10 คะแนน เนื่องจากเหลือผู้เล่นที่ทำไม่สำเร็จ 5 คน ฐานที่ 2 ได้คะแนน 8/10 ทำเวลาในการทำภารกิจหมดไป 42.5 นาที และในฐานสุดท้ายได้ไป 4/10 คะแนน มีผู้รอดจากสงครามลูกโปร่งแค่ 5 คนเท่านั้น และกลุ่มที่ 1 จะได้คะแนนพิเศษ 5 คะแนน จากการแข่งขันเพ้นท์บอลได้ชนะ รวมทั้งหมด 24 คะแนน” อาจารย์ประกาศ

“ถือว่าไม่น้อยนะ” อาจารย์อีกท่านกล่าวเสริม

“ต่อไปคือคะแนนของกลุ่มที่ 2 ฐานแรกได้ไป 8/10 คะแนน มีผู้ทำภารกิจไม่สำเร็จ 5 คน ฐานที่ 2 ได้ 8/10 คะแนน ทำเวลาไปทั้งหมด 43 นาที ฐานสุดท้าย 6/10 คะแนน เนื่องจากเหลือผู้รอด 9 คน รวมเป็นทั้งหมด 22 คะแนน”

“ห่างกันเพียง 2 คะแนนเอง น่าเสียดายจริงๆ” อาจารย์เสริม

“และกลุ่มที่ 3 ฐานที่ 1 ทำคะแนนได้ 9/10 คะแนน มีผู้ทำภารกิจไม่ผ่านเพียง 2 คน ฐานที่ 2 ทำแนนได้ 4/10 คะแนน เพราะใช้เวลาไปถึง 53 นาที และในฐานสุดท้ายทำไปได้ 8/10 มีผู้รอดชีวิต 11 คน รวมทั้งหมด 21 คะแนน”

“ได้คะแนนกันตามลำดับกลุ่มเลยนะ 1 2 3 เอาล่ะ! นักศึกษากลุ่มใดคะแนนเท่าไรก็อย่างเพิ่งท้อไป เพราะอย่าลืมว่าเรายังมีคะแนนโหวตจากประชาชนอีก แต่ละคะแนนของกลุ่มจะเป็นคะแนนเสริมที่นำมารวมกับผลโหวต ที่เราจะทำการประกาศและคัดนักศึกษาที่ผ่านเข้ารอบสาม จำนวน 20 คน ในวันพรุ่งนี้” อาจารย์อีกท่านกล่าวต่อ

“แต่ว่าๆ คืนนี้เราจะมีกิจกรรมปาร์ตี้เล็กๆ เพื่อผ่อนคลายสำหรับนักศึกษาผู้เข้าประกวดทุกคนที่เหนื่อยมาพอสมควรแล้วกับกิจกรรมสุดโหด งานจะเริ่มที่เวลา 20.00 น. ยังเหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมง ขอให้ทุกคนไปอาบน้ำ เตรียมตัวเพื่อเข้าร่วม Party Fancy Masks ณ สระน้ำแคมป์พลอยจี คืนนี้ขอให้ทุกคนเต็มที่นะครับ”

“แต่ว่าอาจารย์ พวกเราไม่ได้เตรียมชุดหรือหน้ากากมากันเลยนะครับ” นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้นเพื่อบอก

“นักศึกษาไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นครับ เพราะทางกองประกวดได้จัดเตรียมไว้ให้นักศึกษาทุกคนแล้ว เมื่อกลับไปที่เต็นท์นักศึกษาจะพบกล่องที่ใส่ชุดนั้นไว้ให้ พร้อมระบุชื่อหน้ากล่อง ในตอนนี้นักศึกษาแยกย้ายกันไปพักได้เลยครับ” อาจารย์จบคำกล่าว

นักศึกษาทุกคนต่างแยกย้ายกลับเต็นท์ที่พักของตัวเอง ทั้งร่างกายอันเมื่อยล้าและแทบจะหมดแรง รวมทั้งชานยอล คริส ไค เซฮุน ที่เดินกลับเต็นท์ตัวเอง

“โชคดีนะที่ไม่ต้องมาอาบน้ำแบบทหารจริงๆ” ชานยอลพูดกับตัวเอง

“ถึงจะน่าเสียดาย แต่ก็ไม่เป็นไร เพราว่านายกับฉันก็เคย...” คริสได้ยินก็กล่าวแทรกเบาๆ ข้างกายชานยอล

O///O” ชานยอลหยุดเดินทันที “ทะลึ่ง! พูดบ้าอะไรของนาย”

“ก็เรื่องจริงไม่ใช่หรอ?” คริสยิ้มกริ่มเมื่อแกล้งชานยอลให้ต้องเขิน

“นายมันโรคจิตจริงๆ”

“ทำไมล่ะ? ทีเมื่อตอนทำกิจกรรมฐานที่สองนายยังกล้าโชว์ร่างกายท่อนบนตัวเองได้เลย”

“ก็นั่นมันไม่เหมือนอาบน้ำนี่นา ใครจะไปกล้าอาบน้ำร่วมกับคนอื่นล่ะ?”

“เอาไว้กลับหอพักเมื่อไร ลองมาอาบน้ำกับฉันดูไหมล่ะ? ต่อไปจะได้ไม่ต้องอาย”

“นี่นาย!!

“ฮ่าๆ” คริสหัวเราะร่า

“โชคดีที่ฉันไม่ได้นอนเต็นท์เดียวกับนาย” ชานยอลบอกพลางกอดอก

“ใครจะไปรู้ว่าตอนตื่นมาอาจจะเห็นฉันนอนอยู่ข้างๆ ก็ได้” คริสพูดจบเผยยิ้มอย่างกวนอารมณ์ให้ชานยอล ก่อนเดินลอยหน้าลอยตากลับเต็นท์

“นายนี่มัน... ไอ้... ไอ้... ไอบ้า!” คิดจะว่าคริสแต่ก็ดันนึกคำไม่ออก ชานยอลเลยต่อว่าไปสายลมหนาว “T^T หนาวเป็นบ้าเลย ไม่ไหวแล้ว ตัวก็ยังเปียก แล้วแบบนี้จะอาบน้ำได้ยังไง?” ชานยอลรีบวิ่งไปที่เต็นท์ เพื่อหลบสายลมหนาวนั้น ให้ร่างกายได้รับความอบอุ่น ก่อนเตรียมตัวเพื่อเข้าร่วม Party Fancy Masks

 

ณ หอพักมอนสเตอร์

“โย่ว! ดีโอ” เสียงใสจากชายหนุ่มขี้เล่น เดินมานั่งซุ้มเดียวกับดีโอที่กำลังนอนซบบนโต๊ะ ณ ซุ้มข้างหอพัก

“มีอะไร?” ดีโอได้แต่เอ่ยถามโดยไม่ได้คิดจะเงยมองหน้าเพื่อน

“เป็นอะไรไป?” เฉินฟังจากน้ำเสียงเพลียๆ ของเพื่อนก็ถามไถ่

“เปล่า...” แต่คำตอบนั้นก็ขัดกับน้ำเสียงนั้นเหลือเกิน

“เป็นแน่ๆ”

“เฮ้อ... แล้วนายมาคนเดียวหรอ? พี่ซิ่วหมินล่ะ?” ดีโอยังคงพูดด้วยเสียงเพลียๆ นอนซบโต๊ะอยู่อย่างนั้น

“อยู่ที่หอน่ะ” เฉินตอบ

“แล้วนายมาทำไม?”

“ก็เพราะนายนั่นแหละที่ไม่ยอมไปเรียน รู้ไหมว่าทำให้ฉันตกใจแค่ไหนที่ไม่เจอนายในห้องเรียน นักเรียนดีเด่นแต่กลับโดดเรียน มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“เปล่านี่นา... เฮ้อ... ฉันขึ้นห้องก่อนนะ ไปล่ะ!” ดีโอพูดจบพลางลุกขึ้นยืน

“ดีโอ! ตาของนาย...” เมื่อเฉินพบใบหน้าดีโอที่แปลกไป หน้าโทรมและดวงตาบวมช้ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก “นายเป็นอะไร?”

“เฉิน... เจ้าทเวจีมัน... มัน...” ดีโอมองหน้าเฉิน เค้าพูดราวกับจะร้องไห้

“ทเวจีมันเป็นอะไร?” เฉินเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งเป็นห่วง

“ทเวจีมันหายไปน่ะ” เมื่อสิ้นคำ ดีโอถึงกลับน้ำตาซึม

“หายไป? ปกติทเวจีมันก็ไม่ได้อยู่ห้องตลอดไม่ใช่หรือไง?”

“ใช่! แต่ครั้งนี้มันหายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“หาทั่วแล้วหรอ?”

“อืม! ฉันถามคนที่อยู่ในหอพักก็ไม่มีใครเห็นเลย ฉันกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับทเวจี หรือถ้ามันหลงทางอาจจะอดตายก็ได้ มันจะกินยังไง? นอนยังไง? แล้วไม่รู้ว่ามันจะคิดถึงฉันหรือเปล่า?” ดีโอพูดไปทั้งน้ำตา

“...” เฉินมองดีโอที่เสียใจมากมาย “นายยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนเลยใช่ไหมเนี่ย?”

“อืม” ดีโอตอบด้วยเสียงสะอื้น

“นายขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ! เดี๋ยวฉันจะหาทเวจีให้เอง”

“แต่ว่าฉัน...”

“เถอะน่า! หากเจ้าทเวจีกลับมาพบหน้าของนายโทรมแล้วจำไม่ได้ มันจะไม่เข้าห้องนายเอานะ” เฉินแกล้งพูดเล่นเพื่อให้ดีโอหายเครียด

“พูดอะไรของนาย ฉันเสียใจอยู่นะ” แต่ก็ไม่เป็นผล ทำให้ดีโอเครียดหนักกว่าเดิม

“รู้แล้วๆ ขึ้นไปพักซะนะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจะช่วยหาเอง”

“อืม...” ดีโอพยักหน้ารับ ก่อนเดินไปด้วยความซึมเศร้าเพราะคิดถึงทเวจี

“คงต้องประกาศหาแล้วล่ะแบบนี้”

เฉินมองตามดีโอที่เดินเข้าไปยังหอพัก ก่อนจะเดินหันกลับหอพักเอเลี่ยน เค้ากลับมาที่ห้องของตนเพื่อทำแผ่นป้ายประกาศตามหาเจ้าทเวจี พร้อมลงรูปพรรณสัณฐานและเบอร์โทรศัพท์ เพื่อผู้พบเจ้าทเวจีจะได้ติดต่อกลับมา แต่ก่อนจะเริ่มออกไปติดประกาศ ก็แหวะหาซิ่วหมินเพื่อชวนออกไปกับเค้า

“เจ้าแมวอ้วนทเวจีน่ะหรอหายไป?” ซิ่วหมินย้ำถาม

“อืม! น่าสงสารดีโอนะ มีเรื่องอะไรก็ไม่เคยคิดจะบอกให้เพื่อนช่วย”

“นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว รีบไปติดประกาศเถอะ เฮ้อ! วันนี้ทำไมมีแต่คนเศร้าน่ะ” ซิ่วหมินบอกพลางถอนหายใจ เมื่อดินออกมาจากห้องของตน

“มีแต่คนเศร้า? นอกจากดีโอยังมีใครอีกหรอ?”

“ก็ลู่ฮานน่ะสิ! วันนี้ฉันเข้าไปหาที่ห้องดูเหมือนจะไม่สบายหนัก นอนซมอยู่แต่บนเตียง หน้าก็ซีด น้ำเสียงก็ไม่ดี แถมยังดื้อไม่ไปหาหมออีก”

“แบบนั้นเค้าไม่ได้เรียกเศร้า เค้าเรียกว่าไม่สบาย”

“ใบหน้าของเค้านั่นแหละที่เศร้า ดวงตาช้ำมากอย่างกับร้องไห้มาทั้งคืน ฉันไม่รู้จะทำยังไง? ก็ได้แต่ซื้อยามาให้ ไม่รู้ป่านนี้จะกินหรือยัง?” ซิ่วหมินบอกด้วยความเป็นห่วง

“เฮ้อ!” จบท้ายด้วยเสียงถอนหายใจของซิ่วหมินและเฉินที่ดังออกมาพร้อมกัน ที่คนรอบข้างเศร้า!

หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที เฉินกับซิ่วหมินได้ติดประกาศตามหาเจ้าแมวทเวจีไปจนทั่วหอพักเอเลี่ยนและหอพักมอนสเตอร์ รวมไปถึงบริเวณมหาวิทยาลัยแพลนนิท กว่าจะเสร็จก็เกือบจะสองทุ่ม

“ทั้งหนาวทั้งเมื่อยและเหนื่อยจริงๆ เลย” ซิ่วหมินนั่งลงบนเก้าอี้ริมทาง ครั้นรู้สึกเหนื่อยที่เดินอย่างไม่หยุดมาเป็นเวลาชั่วโมงกว่า

“เอาน่า! ช่วยคนที่กำลังเศร้าถือว่าเป็นสิ่งที่ดีนะ” เฉินนั่งลงข้างๆ ซิ่วหมิน เค้ายกยิ้มเมื่อกล่าวจบ

“ไม่คิดเลยว่าคนที่ขี้เล่นอย่างนายจะช่วยเหลือเพื่อนเป็น”

“ฮะ? นี่พี่กำลังพูดถึงผมหรอ?”

“อืม!

“ที่พี่ไม่รู้เพราะไม่เคยมองผมเลยน่ะสิ” เฉินพูดพลางประชดแอบน้อยใจนิดๆ

“ชิส์! ฉันรู้หรอกนะว่ากำลังประชดฉันน่ะ! ตกลงว่าต่อจากนี้ฉันต้องเป็นฝ่ายง้อนายหรือไง?”

“แล้วจะยอมง้อผมไหมหากว่าผมงอล? ^ ^” เฉินถามพลางใช้แขนตั้งชันบนขา คางเท้ามือเพื่อเงยมองใบหน้าซิ่วหมิน เผยยิ้มแสนขี้เล่น

-///- ได้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ” อยู่ๆ ใจก็หวั่นไหวเพราะรอยยิ้มของเฉิน ใบหน้าขาวแดงระเรื่อจางๆ

“แต่ถึงจะไม่ง้อกัน ผมก็คงงอลไม่นานหรอกนะ จะทำไงได้ล่ะก็มันรักไปแล้วนี่นา” เฉินขยับกายนั่งพิงเก้าอี้พลางกอดอก แลสายตามองซิ่วหมิน

“...” ซิ่วหมินนั่งนิ่งๆ แอบยิ้มเล็กที่มุมปาก

“กลับกันเถอะ” เฉินลุกขึ้นยืนเมื่อกล่าวบอก

“เดี๋ยวสิ!” ซิ่วหมินเอื้อมไปคว้ามือเฉินไว้ เงยหน้ามอง... “ถึงตรงนี้อากาศจะหนาวไปหน่อยก็ตาม แต่ว่าฉันเคยอยากนั่งมองหิมะตกพร้อมใครสักคนที่ฉันรักมาตลอดเลยล่ะ” เมื่อสิ้นประโยค ซิ่วหมินค่อยๆ ปล่อยมือเฉิน

“...” เฉินมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะนั่งลงตามเดิมอีกครั้ง “ถ้าป่วยขึ้นมาใครจะรับผิดชอบล่ะ?” เค้าแกล้งพูดลอยๆ

“ก็ไปหาหมอซะสิ” ซิ่วหมินตอบห้วนๆ

“ไม่ได้หมายถึงผมเสียหน่อย ผมหมายถึงพี่ต่างหากล่ะ! แบบนี้ก็คงต้องป้องกันไว้ก่อน” ว่าแล้วร่างกายขยับเข้าใกล้ชิด เฉินโอบกอดซิ่วหมินด้วยแขนทั้งสองข้าง “แบบนี้ค่อยอุ่นหน่อยเนอะ ^ ^

O///O คิดจะฉวยโอกาสหรือไง?” แม้ซิ่วหมินจะพูดเหมือนอยากจะขัดขืน แต่ก็นั่งนิ่งในอ้อมกอดเฉิน

“นี่สองคนนี้มานั่งกอดอะไรทามกลางหิมะตกแบบนี้?” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังซิ่วหมินและเฉิน

“ซูโฮ เลย์...” ซิ่วหมินรีบลุกขึ้นแล้วหันกลับไปมอง พบชายหนุ่มสองคนที่กำลังยืนยิ้มอยู่ ใบหน้าเค้าแดงเจื่อนด้วยความอาย

“ตั้งแต่เปิดตัวเนี่ย หวานกันจังนะ?” ซูโฮพูดพลางเดินเข้าไปใกล้

“หวานอะไรกัน! ทำไมวันนี้อากาศหนาวขนาดนี้นะ ฉันกลับล่ะ” เพราะว่าอายจนทำตัวไม่ถูก ซิ่วหมินพูดจบรีบเดินหนีออกไป

“อ้าว!” เฉินมองตามพลางเกาหัวตัวเองอย่างงุนงง “ผมไปก่อนนะครับ” เค้าหันไปเอ่ยลาซูโฮกับเลย์ แล้ววิ่งตามซิ่วหมินไปในทันที

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาขัดจังหวะสองคนนั้นนะ?” เลย์กล่าว

“นั่นน่ะสิ! แต่ว่าจะแคร์คนอื่นทำไมกัน ยากนักหรือไงแค่แสดงความรักกับใครสักคนให้คนอื่นได้เห็นบ้าง” ซูโฮบอกทั้งรอยยิ้ม เมื่อสิ้นประโยคเค้ามองใบหน้าเลย์ด้วยดวงตาที่อ่อนโยน

^ ^” เลย์เผยลักยิ้มบนแก้มใส

“ไปกันเถอะ! หิวจะแย่แล้ว” ซูโฮจับกุมมือเลย์ก่อนพาเดินไปด้วยกัน

“ไม่รู้ว่าตอนนี้กองประกวดคิงจะสนุกแค่ไหนนะ? ได้ยินมาว่ามีปาร์ตี้ด้วย”

“จริงสิ! พรุ่งนี้ก็คงคัดออกเหลือ 20 คน ก่อนรอบสุดท้าย”

“ซูโฮ!” อยู่ๆ เลย์ก็หยุดเดิน เมื่อเรียกชื่อซูโฮ

“ทำไมหรอ?” ซูโฮหันกลับไปมองพลางถาม

“เมื่อยจัง ^ ^” เลย์เอ่ยอ้อนเสียงเบาพร้อมรอยยิ้ม

“ฮึ! ตลอดเลยนะ” ซูโฮยกยิ้มอย่างรู้ทัน เค้าหันหลังย่อตัวลง

^ ^” เลย์เดินเข้าไปใกล้ ใช้แขนทั้งสองกอดคอซูโฮไว้ เพื่อให้ผู้เป็นแฟนแบกตนเดินไปเรื่อยๆ เหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา...

 

ณ ยามราตรี เวลา 20.30 น. บริเวณสระน้ำแคมป์พยอลจี แสงสีและเสียงดนตรีที่กำลังเล่นคลอด้วยทำนองเบาๆ ของเวลาเริ่มต้น Party Fancy Masks ชายหนุ่มรูปงามทั้งหลายกลายเป็นเจ้าชายในค่ำคืนนี้ เมื่อสวมชุดที่กองประกวดจัดไว้ให้ในมาดสูทสีต่างๆ หลากหลายรูปแบบ ซึ่งเข้ากับหน้ากากแต่ละสไตล์ ที่ถูกจัดเตรียมมาเป็นอย่างดี

“ทำไมของฉันมันดูแปลกๆ เหมือนหน้ากากผู้หญิงเลยแฮะ?” ชานยอลบ่นอุบขณะที่เดินเข้างาน สวมหน้ากากสีดำรอบดวงตาเป็นกากเพชรสีเงิน และยังถูกประดับด้วยขนนกสีดำเพียงข้างหนึ่ง

“ว่าไงครับรุ่นพี่! นึกว่าจะไมมาเสียแล้ว” ไคเดินตรงเข้ามาหาชานยอลเมื่อพบ

“จะไม่มาได้ยังไง ก็เล่นขู่ไว้ถ้าใครไม่มาจะถูกหักคะแนน” ชานยอลมองไคเมื่อกล่าวจบ “หน้ากากของนายดูดีจัง”

“ของพี่ก็เหมือนกัน” ไคยกยิ้มที่มุมปาก ไคสวมหน้ากากสีดำสนิทประดับด้วยคริสตัลที่เรียบหรู “อาหารก็อร่อยดีนะครับ แถมพวกขนมเค้กก็เยอะแถมอร่อยอีกด้วย”

*0* จริงหรอ?” แค่ได้ยินคำว่าขนม ดวงตาโตของชานยอลก็ลุกวาว รีบเดินตรงดิ่งเข้าไปมุมอาหารทันที

“ไวจริงๆ” ไคมองตามชานยอลที่ตอนนี้ไปยืนจ้องเบเกอรี่เรียบร้อยแล้ว

“นายมาโดยไม่รอฉันเลยนะ” เสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นจากด้านหลังไค

“โอเซฮุน! ไม่คิดว่านายจะยอมมางานนี้”

“ต่อให้ไม่ชอบงานพวกนี้ แต่จะให้คะแนนก็คงยอมไม่ได้ เพราะฉันต้องการชนะ” เซฮุนกล่าวสีหน้าเรียบนิ่ง

“ชิส์! ว่าแต่นายนี่เหมาะกับชุดนี้กับหน้ากากสีขาวดีนะ หากนายไม่ทักฉันก่อนก็คงจำไม่ได้”

“ใช่สิ! ฉันหล่อขนาดนี้นายจะจำได้ยังไง?” เซฮุนกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนเดินเข้าไปในงาน ด้วยชุดสูทสีขาวและหน้ากากสีขาวประดับด้วยกากเพชรสีเงินและคริสตัล

“จะถ่อมตัวบ้างก็ไม่มี” ไคแอบพูดว่าเบาๆ แล้วเดินตามเซฮุนเข้าไปในงาน

“โอ๊ะ!” ขณะที่ชานยอลกำลังเลือกขนมเค้กมาทานนั้น ก็มีคนมาตักขนมเค้กชิ้นสุดท้ายที่เค้าอยากทานไปต่อหน้าต่อตา “ชิ้นนั้น...” เค้ามองตามตาละห้อยก่อนมองหน้าคนที่แย่งมันไป “O_O! คือ...” เค้าพบกับชายหนุ่มร่างสูงที่มาในชุดสูทสีขาวตัดลายสีดำพร้อมด้วยหน้ากากที่ถูกแบ่งเป็นสองสีอย่างเด่นชัดขาวดำ

“จะทานชิ้นนี้หรอ?” ดวงตาของชายร่างสูงมองชานยอลพลางเอ่ยถาม

“นี่คริส... อย่างนั้นหรอ?” เพราะน้ำเสียงที่คุ้นเคย ชานยอลจึงย้อนถามเพื่อความแน่ใจ

“ทำไมล่ะ? จำฉันไม่ได้หรือไง?”

“ก็...” ชานยอลละสายตามองคริสตั้งใบหน้าจรดเท้าก่อนละขึ้นมาถึงใบหน้าที่ถูกปิดบังด้วยหน้ากากอีกที ใจหวิวแปลกๆ เมื่อไม่เคยเห็นคริสในมาดนี้เลย

“อย่าบอกนะว่าหลงรักฉันเข้าแล้วน่ะ?” คริสยิ้มกริ่มแกล้งถาม

“บ้าหรอไง!” ชานยอลรีบหลบสายตาคริส ตักขนมเค้กเข้าปากแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะข้างเวที

“ฉันยกเค้กชิ้นนี้ให้นายก็ได้นะ” คริสนั่งฝั่งตรงข้ามชานยอล ก่อนวางจานเค้กที่ชานยอลต้องการไว้ตรงหน้า

“นายหยิบมันได้ก่อนก็กินไปสิ ฉันไม่ทานหรอก” แม้จะปากบอกปฏิเสธ แต่ตาก็จ้องแต่ขนมเค้กชิ้นนั้น

“จริงหรอ?” คริสย้ำถาม แต่ก็รู้ว่าจริงๆ แล้วชานยอลต้องการทานเค้กชิ้นนี้ จึงแกล้งดึงจานเค้กกลับเข้าหาตัว “มันก็น่าทานจริงๆ หรอกนะ เค้กช็อคโกแลตชิ้นนี้แถมยังมีเชอรี่อีก จะทานแล้วนะ...” คริสพูดพลางตักเค้กขึ้นมาพอคำ แอบชำเลืองมองสีหน้าชานยอลเล็กน้อย

ToT” หน้าเศร้าเพราะเค้กอย่างเห็นได้ชัด ปาร์คชานยอล!

“ฮ่าๆ พอดีฉันไม่ชอบกินของหวาน ฉันยกให้นายล่ะกัน” คริสเลิกแกล้ง เลื่อนจานเค้กไปให้ชานยอลตามเดิม

“ไม่กินจริงๆ นะ” ชานยอลย้ำถามอีกครั้ง เมื่อคริสพยักหน้ารับเค้าก็ตักเค้กขึ้นมาเพื่อทานด้วยสีหน้าเบิกบาน

“แต่ฉันอยากกินนายมากกว่า...”

เค้ง!

เสียงช้อนหล่นจากมือกระทบจานดังเค้ง! เมื่อชานยอลได้ยินในสิ่งที่คริสบอก มันทำให้เค้าอึ้งจนหยุดการเคลื่อนไหวได้แต่อ้าปากค้าง มองหน้าคริสไม่กระพริบตา

“ฮ่าๆ” คริสเห็นเช่นนั้นก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“...” ชานยอลได้สติกลับคืนถึงกับพูดไม่ออก อายจนหน้าแดง เลิกกินเค้กแล้วหันหน้าไปทางอื่น

“สวัสดีอีกครั้งนะครับนักศึกษาทุกท่าน” ขณะนั้นอาจารย์ได้เดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวเริ่มงาน “ในโอกาสที่นักศึกษาทุกท่านนั้นเหน็ดเหนื่อยมากพอสมควรกับกิจกรรมที่ผ่านมา ทางกองประกวดคิงจึงได้จัดปาร์ตี้นี้เพื่อเป็นการผ่อนคลายแก่นักศึกษา พร้อมทั้งมีกิจกรรมเล็กๆ ให้ได้ร่วมสนุกกัน และกิจกรรมนี้ไม่บังคับกัน”

ขณะที่อาจารย์กล่าวอยู่นั้น นักศึกษารอบงานก็ต่างยืนมองและรอฟังว่ากิจกรรมที่ว่านั้นคืออะไร

“กิจกรรมนี้มีชื่อว่า Lady Men และรายละเอียดมีอยู่ว่านักศึกษาที่สนใจขึ้นมาร่วมกิจกรรม ต้องร่วมเล่นเกมส์ต่างๆ  1 เกมส์จะมีผู้ชนะ 1 คนเท่านั้น และจะมีทั้งหมด 5 เกมส์ ผู้ชนะสามารถเลือกนักศึกษาคนใดก็ได้ขึ้นมาแต่งตัวเป็นผู้หญิงบนเวทีแห่งนี้”

*&^%$#$*&*()@#$%” แค่ได้ยินกิจกรรมเสียงตอบรับก็ดังกระหึ่มราวกับผึ้งแตกรังจากนักศึกษา

“และคนที่ถูกเลือกนั้นจะไม่มีสิทธิ์คัดค้านแต่อย่างใด บางทีคนที่ถูกเลือกให้มาแต่งหญิงในคืนนี้อาจจะกลายเป็นควีนไปเลยก็ได้จริงไหมครับ ฮ่าๆ” อาจารย์กล่าวจบด้วยเสียงหัวเราะ “เอาล่ะ! จะรอช้ากันอยู่ทำไม? ใครที่สนใจเชิญขึ้นมาบนเวทีเลยครับ 1 เกมส์รับอาสาแค่ 5 คนนะครับ”

“...” ชานยอลนั่งมองอย่างครุ่นคิดหนักหน่วง แต่ก็ไม่รู้จะเลือกใครดีหากชนะ “O_O! หมอนั่น” แต่แล้วดวงตาโตก็ต้องเบิกกว้างเมื่อพบว่าคริสกำลังเดินไปทางเวที แล้วก็รู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ “ไม่อยากจะคิดเลยหากหมอนั่นชนะเกมส์ขึ้นมา หากคิดจะเลือกใครสักคนในงานมาแต่งเป็นผู้หญิง ก็คง... ไม่อยากจะคิดเลย TOT

และแล้วชานยอลก็ต้องวิ่งไปร่วมกิจกรรมเพื่อปกป้องสิทธิภาพลักษณ์ตัวเองให้พ้นจากการแต่งหญิง อย่างน้อยหากตนเป็นฝ่ายชนะก็จะได้ไม่ต้องแต่งหญิง

“ครบหรือยังนะ? 5 10 15 20 25 โอเค! ครบตามจำนวนที่ต้องการแล้ว เรามาเริ่มกันที่เกมส์แรกเลยดีกว่านะครับ นักศึกษา 5 คนแรกออกมาเลยครับ” อาจารย์กล่าวเชิญให้นักศึกษาออกมา 5 คน ตามลำดับที่ยืนเรียงกัน “เกมส์แรกเป็นการใช้แรงกันเสียหน่อย”

จากนั้นอาจารย์ก็เดินไปยังด้านริมฝั่งซ้ายเวที ก่อนจะดึงผ้าสีดำที่คลุมบางอย่างไว้ออก แล้วสิ่งนั้นคือเครื่องทดสอบแรง โดยจะใช้ค้อนทุบไปที่ตัวรับแรง แล้วจะมีไฟวิ่งขึ้นก่อนบอกคะแนนว่าได้เท่าไร นักศึกษาที่ลงแข่งตามออกแรงทุบกันเต็มที่เพื่อเป็นผู้ชนะ

“ขอแสดงความยินดีกับนักศึกษาด้วยนะครับ” แล้วก็ได้ผู้ชนะที่ทำได้ถึง 967 คะแนน เลยทีเดียว “เดี๋ยวผู้ชนะยืนรอก่อนนะครับ อาจารย์จะสัมภาษณ์ทีเดียวหลังได้ผู้ชนะครบ 5 เกมส์ ส่วนคนที่แพ้กรุณาลงจากเวทีได้เลย”

เกมส์ที่ 2 คือตอบคำถาม โดยอาจารย์จะเป็นฝ่ายถามคำถาม ใครตอบได้ไวและถูกต้องครบ 3 ข้อก่อนก็จะเป็นฝ่ายชนะไป ส่วนเกมส์ที่ 3 นั้นคือเกมส์ยิงปืน ซึ่งไคที่เข้าร่วมกิจกรรมก็บังเอิญได้เกมส์นี้

ปัง! ปัง! ปัง!

ไคสามารถยิงเข้าเป้าได้ทั้ง 3 เป้าอย่างแม้นยำ เค้ายกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายชนะอย่างง่ายดาย

“ส่วนเกมส์ที่ 4 นี้คือ แข่งกินครับ! อ่ะๆ อย่ามองว่ามันง่าย เพราะว่าสิ่งที่จะให้กินคือรามยอนสูตรเผ็ดพิเศษ” อาจารย์กล่าวขณะที่โต๊ะถูกเข็นเข้ามากลางเวที บนโต๊ะนั้นมีชามรามยอนอยู่ 5 ชาม และในเกมส์นี้มีชานยอลและคริสรวมอยู่ในเกมส์เดียวกัน เพราะชานยอลต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม หากอยู่คนละกลุ่มคริสมีสิทธิ์ชนะได้ ดังนั้นจึงอยู่กลุ่มเดียวกันเพื่อขัดขวางชัยชนะของคริสซะ!

“ของเผ็ดหรอ? ตายแน่ๆ เลยเรา” ยังไม่เริ่มกินชานยอลก็ท้อเสียแล้ว

“เกมส์นี้ใครทานหมดก่อนก็เป็นฝ่ายชนะไปเลยครับ เชิญนักศึกษาทั้ง 5 คนไปเลือกรามยอนเลยครับ แต่ไม่ว่าจะเลือกอันไหน รสชาติจี๊ดจ๊าดเท่ากัน เตรียมตัวเลยครับเตรียมตัว อ่อๆ เกมส์นี้อาจารย์อนุญาตให้ถอดหน้ากากออกได้ เพราะว่ามันจะร้อนมาก”

หลังจากที่อาจารย์กล่าวจบ การแข่งขันจึงเริ่มต้นขึ้น นักศึกษาทุกคนต่างมองดูชามรามยอนนั้น นอกจากจะมีสีแดงอย่างน่ากลัวแล้ว ยังร้อนอยู่จนเห็นไอร้อน แต่เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มต้นอีกคนก็กินตาม ชานยอลเริ่มกินทั้งน้ำตาซึม เพราะทั้งเผ็ดทั้งร้อน แต่แค่แลสายตามองคริสที่กำลังกินสีหน้านิ่งแล้วเค้าก็เร่งกิน

แต่ชานยอลหารู้ไม่ว่าคริสนั้นแทบกลั้นใจกินเข้าไป เพราะความเผ็ดและความร้อนทำให้ต่อมความรู้สึกในช่องปากเค้าตายด้านไปเสียแล้ว (- -^)

“นายคิดจะเลือกฉันให้แต่งเป็นผู้หญิงใช่ไหม?” ชานยอลถามขณะที่เส้นรามยอนเต็มปาก

“ฮึ!” คริสเอียงใบหน้ามองชานยอลก็ยกยิ้มที่มุมปาก ยักคิ้วข้างหนึ่งให้ชานยอลอย่างกวนๆ

“หน๊อย!!” ชานยอลหมั่นไส้ท่าทางของคริสมาก เค้าเร่งกินอย่างบ้าระห่ำ จนไม่รู้ตัวว่าขณะนี้ต่อมรับรสของเค้าได้ตายไปแล้วเช่นกัน “หมดแล้วครับ!!!” ชานยอลตะโกนบอกเมื่อกระดกซดน้ำรามยอนในชามจดหมดเกลี้ยง

O{}O!” ทำเอาอาจารย์และนักศึกษาหลายคนตะลึง (กินไวอย่างกับอดอยากมาหลายวัน - -^)

“ฮ่าๆ ในที่สุดฉันก็ชนะนาย ไม่มีวันที่ฉันจะแต่งผู้หญิงเด็ดขาด!” ชานยอลปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างหยาบหยามคริสที่แพ้ตน

“เอาล่ะครับต่อไปเรามาเริ่มเล่นเกมส์สุดท้ายกันเลยดีกว่าครับ” อาจารย์กล่าวต่อด้วยการเปิดเกมส์สุดท้ายของงานด้วยการแข่งขันสุดระทึกนั่นคือการแข่งไคไบโบ! (- -^ จัดการนังไรเตอร์ที!)

การแข่งขันตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงการแข่งจบเกมส์สุดท้ายผ่านไปชั่วโมงกว่า ได้ผู้ชนะมาทั้งหมด 5 คน แต่สิ่งที่ทำให้นักศึกษาผู้เข้าประกวดลุ้นกันมากกว่าตอนแข่งคือใครจะถูกเลือกให้มาแต่งผู้หญิง

“ก่อนจะเลือกอาจารย์ขอสอบถามชื่อก่อนล่ะกัน ไม่ทราบว่านักศึกษาชื่ออะไรครับ?” อาจารย์กล่าวถาม

“สวัสดีครับ ผมชื่อยุนฮเยมุน อยู่ปี 3 ครับ” นักศึกษาแนะนำตัว

“เพื่อไม่ให้ต้องลุ้นและเกร็งกัน บอกชื่อคนที่อยากให้แต่งเป็นผู้หญิงเลยครับ”

“ผมเลือก...” ฮเยมุนกวาดสายตามองไปรอบงาน ก่อนชี้ไปที่โต๊ะด้านหน้าเวที “คิมชานฮี! นายนั่นแหละ” เรียกชื่อชายหน้าเวทีเสียงชัดเจน เล่นทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือก มองเครียดแค้นขณะเดินขึ้นไปยังบนเวที

“คนต่อไปเชิญแนะนำตัวพร้อมบอกชื่อคนที่อยากให้แต่งหญิงเลยครับ” อาจารย์

“สวัสดีครับผมชื่อคิมจงอินหรือไค อยู่ปี 1 ครับ และคนที่ผมจะเลือกคือ...” ไคแนะนำตัวจบ สายตากำลังมองหาคนที่จะเลือกและก็พบ “โอเซฮุน! ยินดีด้วยนะ” ไคมองไปทางเซฮุน สีหน้าเค้ามีแต่รอยยิ้มอันยียวน ที่ต้องการชนะเพราะอยากเห็นเพื่อนตนแต่งหญิงเท่านั้นเอง

“ไอ้ไค!!” เซฮุนเอ่ยชื่อเพื่อนด้วยความโมโห “จบงานนี้นายตายแน่!” เค้าเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างไม่เต็มใจ อีกทั้งบ่นคนเดียวไม่หยุด

“เชิญนักศึกษาท่านต่อไปเลยครับ” อาจารย์กล่าว

“ครับ! สวัสดีครับผมชื่อปาร์คชานยอล อยู่ปี 2 ครับ ส่วนคนที่ผมจะเลือกนั้นคือ... เอิ่ม...” เพราะชานยอลไม่ได้คิดจะเลือกใครตั้งแต่แรก แค่ลงแข่งเพราะต้องการปกป้องตัวเอง แต่พอมองหน้าคริสที่กำลังยืดกอดอกมองเค้าอยู่นั้นก็... “คริสครับ! ผู้ชายจีนคนนั้นเลย” เพราะความหมั่นไส้ลึกๆ จึงนึกอยากแก้แค้นคริสบ้าง เค้าได้เลือกคริสขึ้นมาแต่งผู้หญิง

“ฮ๋า!” คริสได้แต่ยืนอึ้งที่ถูกเรียก

“เชิญนักศึกษาที่ชื่อคริสเป็นคนจีนขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ” อาจารย์ประกาศเรียก

“นายนี่มันแสบจริงๆ” คริสบ่นเมื่อเห็นรอยยิ้มชานยอล เค้าเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ครั้นเมื่อนักศึกษาที่เหลือเลือกคนที่จะให้ขึ้นมาแต่งเป็นผู้หญิงครบแล้ว แม้แต่ละคนจะไม่มีใครเต็มใจเลยก็ตาม อีกทั้งคริสและเซฮุนยิ่งแล้วใหญ่สีหน้าพวกเค้าไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด นักศึกษาทั้ง 5 คนผู้ถูกเลือกเดินเข้าไปยังหลังเวทีเพื่อเปลี่ยนเป็นผู้หญิง

“อยากเห็นหน้าหมอนั่นจริงๆ ว่าจะเป็นยังไงเวลาแต่งผู้หญิงฮ่าๆ” ชานยอลพูดพร่ำหัวเราะเพียงลำพัง อดใจรอแทบไม่ไหวว่าเมื่อไรคริสจะออกมาในสภาพผู้หญิง (อ่านฟิคของ KongJu_Pink ต้องเข้าใจว่าไรเตอร์ค่อนข้างหัวขัดแย้งกับสถานการณ์เคะและเมะ ใครๆ ก็อยากเห็นเคะแต่งหญิง แต่จริงๆ แล้วเมะแต่งหญิงฮากว่า ฮึๆ ^ ^)

 “หลงตัวเองว่าหล่อดีนัก! ลองแต่งหญิงเผื่อจะหลงใหลตัวเองในสภาพผู้หญิงบ้างฮ่าๆ” ไคก็เช่นกันที่กำลังนั่งรอดูเซฮุนในสภาพผู้หญิง

“เอาล่ะครับ! ขอโทษที่ให้ทุกคนต้องรอชมนักศึกษาชายรูปหล่อที่กลายโฉมเป็นหญิงงาม ณ ตอนนี้ได้เวลาอันควรแล้ว ขอเปิดตัวนักศึกษาคนแรกคิมชานฮี!!” อาจารย์กล่าวเมื่อทุกคนพร้อมโชว์

ฮู้วๆๆ

เสียงเชียร์พร้อมด้วยเสียงปรบมือดั่งสนั่นเมื่อ คิมชานฮีเดินออกมาด้วยการแต่งเป็นหญิง ใส่ชุดของเจ้าหญิงแจสมินในเรื่องอลาดิน ใส่วิกผมสีดำ แต่งหน้าทาปากครบชุด แต่ใครจะเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะแต่งออกมาแล้วสวยจนได้เสียงเชียร์ไปอย่างท่วมท้น

“ต่อด้วยคนต่อไปโจแจฮุน!!

ฮู้วๆๆ

ชายอีกหนึ่งคนเดินออกมาพร้อมชุดเจ้าหญิงเบลล่าในการ์ตูนเรื่องโฉมงามกับเจ้าชายอสูร พร้อมประดับด้วยมงกุฎ ใส่วิกผมสีทอง การแต่งหน้าหวานๆ แบบนี้ก็ได้ใจนักศึกษาไปอีกแบบ

“คนต่อไป... นัมคยองอึน!!” อาจารย์ประกาศ

ว๊าวๆๆ

นัมคยองอึนเดินออกมา เรียกเสียงฮือฮาได้มากกว่าสองคนแรก เพราะชุดสีแดงอันสุดเซ็กซี่โชว์ขาขาว เค้ามาในมาดของเจสสิก้า แรบบิท จากการ์ตูนเรื่องฮูเฟรมด์โรเจอร์แรบบิท

“ตามด้วยคริส!!” อาจารย์ประกาศชื่อนักศึกษาคนต่อไป

วะ...

ไม่ทันที่นักศึกษาจะเริ่มตะโกนเสียงเชียร์ พบสีหน้าคริสที่นิ่งราวกับถูกแช่แข็งยังไม่พอท่าเดินอันองอาจมาดแมนของเค้าทำให้ทุกเงียบได้สนิท ซึ่งขัดกับชุดที่ใส่มาเสียเหลือเกินเพราะนั่นคือชุดเจ้าหญิงสโนว์ไวท์

“ฮ่าๆๆๆ” ชานยอลเห็นคริสในสภาพผู้หญิงก็ระเบิดหัวเราะแทบลืมหายใจ

“เอ่อ... คือ...” แม้แต่อาจารย์ยังชะงัก เค้ามองคริสก่อนจะกล่าวเชิญคนสุดท้ายออกมา “เชิญนักศึกษาคนสุดท้าย โอเซฮุน!!

วู้...

และแล้วทุกคนก็ชะงักกันอีกครั้ง เมื่อเซฮุนเดินออกมาหน้าตาย สายตาไม่สนใจชาวโลก แถมยังถือรองเท้าแก้วออกมาแทนที่จะใส่ เพราะเค้าได้แต่งเป็นซินเดอเรลล่า มองกวาดสายตาหาเพื่อนตนอย่างแค้นไม่รู้จบ

“ดูไม่ได้เลย” ไคส่ายหัวเป็นพัลวันเมื่อต้องเห็นสภาพเซฮุนผู้ไม่รับโลก

“คือ...” ทำเอาอาจารย์หนักใจไปอีกคน “รู้สึกว่านักศึกษาสองคนหลังนี่จะตื่นเต้นไปหน่อยนะครับ อ่ะ! ไม่เป็นไรครับ เรามาเริ่มสนุกไปกับปาร์ตี้ในค่ำคืนนี้กันดีกว่า ตรงนี้มีหญิงสาวทั้ง 5 คนที่รอชายหนุ่มมาขอเต้นรำ แต่ว่างานนี้ต้องมีแย่งชิงกันสักหน่อย อาจารย์จะนับถอยหลังจาก 3 ไป 1 ไฟจะดับลงทั้งงาน ใครต้องการสาว 5 คนนี้ไปเต้นรำ ก็รีบชิงให้ได้ภายในเวลา 10 วินาที เพราะจะมีคะแนนพิศวาสให้ 5 คะแนนสำหรับคนมีคู่”

&#^$&O@*#^O@” เสียงนักศึกษาเริ่มคุย พูดพรำต้องการคะแนน ต่างมองไปที่ชายหนุ่มในคาบเจ้าหญิงทั้ง 5 คน มาเต้นรำ

“ทำไมรู้สึกรางสังหรณ์ไม่ดีเลยแฮะ!” เซฮุนเอ่ยกับตนเอง

3…” อาจารย์เริ่มนับถอยหลัง “2… 1!

พรึ่บ!!

ไฟทุกดวงภายในงานปาร์ตี้ถูกดับหมดทุกดวง เสียงนักศึกษาต่างแตกตื่นเพื่อค้นหาเจ้าหญิงจอมปลอมมาเต้นรำให้ได้ภายใน 10 วินาที บ้างก็มีเสียงเดินชน เสียงเอะอะโวยวายโกลาหล อีกทั้งยังมีเสียงคนตกน้ำเพราะมองไม่เห็นทาง จนกระทั่งเวลาหมดลง

พรึ่บ!!

ไฟทุกดวงถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง นักศึกษาทุกคนหยุดเดิน หยุดค้นหา สายตาทุกคนกำลังมองว่าชายหนุ่มที่แต่งเป็นผู้หญิงนั้นอยู่กับใคร ทั้งชานฮี แจฮุน คยองอึนต่างได้คู่เต้นรำ แต่ก็ช้ำไปไม่ใช่น้อยด้วยเหตุการณ์แย่งชิง ซึ่งเซฮุนยืนนิ่งหน้าตายอยู่ข้างเวทีคู่กับไค แม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ยังดีที่คู่กับเพื่อนตัวเอง หากคู่กับชายอื่นอาจมีต่อย!

“ไม่น่าเชื่อว่าภายใน 10 วินาที เจ้าหญิงจะมีคู่กันครบแล้วนะ แต่เอ๊ะ! รู้สึกว่าจะหายไป 1 คน หาย! หาย! หายไปแล้ว!! เจ้าหญิงสโนว์ไวท์หาย!!” อาจารย์กล่าวเสียงดัง ทำเอาทุกคนแตกตื่นมองหาคริสกันให้จ้าละหวั่น

“นี่นายจะพาฉันไปไหน?” เสียงทุ้มของชายหนุ่มกล่าวถามเมื่อถูกลากออกจากงานปาร์ตี้ โดยเจ้าหญิงสโนว์ไวท์

“...” คริสหยุดเดินหันกลับไปมองใบหน้าชานยอลนิ่ง

“อะไรเล่า?” ชานยอลหดตัวพลางถามอย่างเกรงกลัวสายตาคริส

“ฮึ!” แล้วคริสก็เผยยิ้มออกมา “ฉันเกลียดชุดนี้เต็มทนล่ะ ฉันขอไปแต่งตัวใหม่แล้วเราออกไปเที่ยวกันนะ”

“เอ๋? เที่ยวหรอ? ไม่ดีหรอกมั้ง?”

“ดีสิ! ขืนอยู่ปาร์ตี้นั่นไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรแปลกๆ อีก ไปกันเถอะ! ^ ^” คริสจูงมือชานยอลกลับไปที่เต็นท์ เพื่อที่พวกเค้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพากันแอบหนีไปเที่ยวนอกแคมป์พยอลจีในยามราตรีนี้


 


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

KongJu_Pink กลับมาอัพกันอย่างต่อเนื่อง เครื่องร้อนๆ ยังไงไม่รู้!

เพราะว่าหลายคนคงลุ้นว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ ฮ่าๆ ใครอ่านแล้วก็คงรู้ผล

ใครอ่านแล้วชอบคอมเม้น รักโหวต ทั้งรักทั้งชอบเม้นๆ โหวตๆ วิจารณ์ผลงานกันด้วยนะจ๊ะ


ปล้ำคริส! (-.,-) รักแฟนฟิคทุกคนที่ติดตามกันอย่างจริงใจและจะเสมอไปหากติดตามกันจนจบจ้า!!
 

ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นนะจ๊ะ! โอมเพี้ยง! คอมเม้นกระหน่ำๆ สาธุ! ^{}^


 
...................................................................................................................................................................

นอกเรื่อง!!

คืออยู่ๆ ไรเตอร์เกิดนึกออกแบบสัตว์ประหลาด(?)

ฮ่าๆ ซึ่งไรเตอร์ก็ไม่รู้ว่าตัวอะไร
มีหูเหมือนกระต่าย

ตัวกลมเหมือนหมี มีกระเป๋าหน้าเหมือนจิงโจ้ (ไม่ใช่พวกเดียวกับโดเลม่อนน่ะตัวเธอ)

ตาดำกลมๆ มีหนวดเหมือนแมว จมูกคล้ายน้องหมา มีเขาแบบกวาง (- -^)

ตัวสีส้ม ปีกสีชมพู ฮ่าๆ ไม่รู้จะเรียกตัวอะไร เลยจะตั้งชื่อแทน

ดังนั้น! อยากให้แฟนฟิคมิตรรัก ช่วยกันตั้งชื่อให้หน่อย!

ไม่มีรางวัลให้นะจ๊ะ แต่จดจำตลอดไป ฮี่ๆ ^{+++}^

จะไทย เกาหลี อังกฤษ ญี่ปุ่น ยังไงก็ได้ของแค่น่ารักๆ เป็นพอ!

และตัวที่ว่าก็คือ....



เจ้าตัวนี้กับลายเซ็นต์ไรท์เตอร์ ^///^

เป็นนักเขียนนิยายและฟิคมา 5-6 ปี เพิ่งจะมีลายเซ็นต์กับเค้านี่แหละ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7487 after Y (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 23:47
    ดีโอเศร้าเลยทเวจีหาย อย่าเศร้ามากนะดีโอ เดี๋ยวไคไม่รักนะ คู่เฉินหมินกับซูเลย์นี้ก็น่ารักมุ้งมิ้งกันตลอดเลย อิจฉาาาาา เฮียกับเซฮุนแต่งหญิง 555555 ภาพลอยมาเลย เจ้าหญิงคริสซี่กับเจ้าหญิงฮุนนี่ 5555555
    #7,487
    0
  2. #7427 MeangPor (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 17:27
    เจ้าหชญิงสโนไวท์ที่แสนสวยและเรียบร้อย=_=

    หมดกันความทรงจำวัยเด็กนึกภาพแทบไม่ออก55555
    #7,427
    0
  3. #7392 bell (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 23:39
    เห็นรูปแล้วนึกถึงทเวจีเรยอ่ะ

    555แอบขำอิเฮีย มีหวังเด็กเก็บไปฝันร้ายแหง
    #7,392
    0
  4. #7294 rain&snow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:08
    คริสยอลหนีเที่ยว แอร้ย
    #7,294
    0
  5. #7250 AommyZ94 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 18:37
    ชื่อ . . . ?! สงสารฮุนกะคริสสส กร้ากกกกก !!! (?)
    #7,250
    0
  6. #7214 pemika2543 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 12:30
    สงสารอาลู่จัง
    #7,214
    0
  7. #7213 pemika2543 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 12:08
    อ้าาา เซฮุนเป็นซินเดอร์เลล่า รออาลู่มารับหรอ 555
    #7,213
    0
  8. #7186 Grace Yada (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 02:24
    ชินดอเรฮุน ถือรองเท้าแก้วววว รอเจ้าเคะลู่หานอยู่แน่ๆเลยยย
    #7,186
    0
  9. #7153 ninini (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 21:28
    อยากเห็นตอนแต่งหญิง 5555
    #7,153
    0
  10. #7119 Milin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 18:29
    ฮุน กับ เฮีย แต่งหญิง อยากเห็นอ่า :)
    #7,119
    0
  11. #7089 oill (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 22:46
    คริสแต่งหญิง อ๊ากก!!
    #7,089
    0
  12. #7070 oohsxhxn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 20:42
    ฮุนแต่งหญิงก้โอเคนะเอวบางร่างน้อย

    แต่เฮียคริสนี่.....คิดภาพแล้วก๊ากกกกกกกกกกกก

    เลื่อนลงมาเจอหน้ากากของหยอย โถลูกกเป็นควีนเถอะค่ะ ให้ไว
    #7,070
    0
  13. #7049 punch (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 16:04
    ชื่อ'bb wing'ม่ะ ค่ะไรฯฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    คิดหน้าคริสกับฮุนแล้วขำไม่หยุดเลยอ่า
    #7,049
    0
  14. #7017 ParkMeple (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 02:36
    ทำไมชั้นฮาสโนว์คริสล่ะ ชั่นฮาเฮียจริงๆนพ จินตนาการของเห็นภาพเฮียเลยล่ะ โอ๊ยยยยยยย ปวดท้อง 555555555555555
    #7,017
    0
  15. #6975 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 21:52
    คริสฮุนแต่งหญิง555///ขอncหน่อยคะ>>syukolthorn@yahoo.com
    #6,975
    0
  16. #6948 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:13
    ฟินนนนกับฮุนฮาน
    #6,948
    0
  17. #6915 Mermaidtears (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 18:18
    จะพายอลไปไหนน่ะคริส พากลับมานะอิคริส ฮุนแกโดนแต่งหญิงน่าจะน่ารักนะคิคิข่
    #6,915
    0
  18. #6892 Yada Kongsugsawut (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 09:42
    อิไคเเย่งซีน-..-
    #6,892
    0
  19. #6827 odroro (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 11:25
    นึกภาพตามแล้วก็ น่ารัก55555 ยิ่งเฮียคริสกับเซฮุน5555
    #6,827
    0
  20. #6762 Fafannie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 22:34
    สโนไวท์,ซินเดอร์เลล่า ทำกันได้.... 55555
    #6,762
    0
  21. #6709 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:30
    ถ้าพี่ชานเเต่งคงมีหนุ่มๆมากมาย...โอเซก็สวยไม่บานะ 
    #6,709
    0
  22. #6672 Minni Baby (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 02:31
    อ่านไปขำไป55555
    ว่าแต่อิพี่คริสจะพายอลไปไหนหว่า
    #6,672
    0
  23. #6635 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 00:02
    พี่คริสจะพ่ายอลไปไหนอ่ะ
    #6,635
    0
  24. #6588 Luhanonly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 16:39
    เฮียแมร่งกล้าแหกกฎ -..-
    #6,588
    0
  25. #6547 chanly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 09:06
    55 อยากเห็นพี่คริสเเย่หญิงจัง ^^ เเล้วนี่จะออกไปไหนกันเนี่ยยย

    สงสารดีโอกะพี่ลู่อ่าาา TT สู้น้าาๆ

    #ไคสุดยอดด55#
    #6,547
    0