[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 14 : PLANETS HISTORY :: In The แคมป์พยอลจี! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 ม.ค. 56

13

In The แคมป์พยอลจี!

“ไม่ทันแล้วๆๆ ไม่ทันจริงๆ ด้วย” เสียงชายหนุ่มร่างเล็กโวยวาย ขณะที่วิ่งมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย จุดจอดรถบัสของกองประกวดคิงที่ออกไปแล้วก่อนหน้านี้

“นายจะโวยวายไปทำไมล่ะแบคฮยอน?” น้ำเสียงสำเนียงเกาหลีอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นเมื่อเดินตามชายร่างเล็กมา

“เพราะนายแท้ๆ เลยเถา! ถ้านายไม่มัวแต่ชักช้าก็คงมาส่งชานยอลทัน!!

“เอ๋?” เถามองหน้าแบคฮยอนอย่างงงๆ

“อะไร?” แบคฮยอนจ้องตอบแล้วตะคอกเสียงถาม

“นายไม่ได้จะมาส่งเด็กรุ่นน้องคนนั้นหรอกหรอ?”

“รุ่นน้อง? ไค?” แบคฮยอนหน้าขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม “อ๋อ! นี่นายคิดจะกีดกันฉันไม่ให้มาพบกับไคอย่างนั้นหรอ?”

“ช๊ะ! ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไมไม่ทราบ?” เถากะตุกรอยยิ้มที่มุมปากพลางถามกลับอย่างน่าขำ

“แล้วจะมาขัดขวางฉันทำไมล่ะ? ถ้าหากเป็นคนอื่นมาทำแบบนี้ ฉันคงคิดว่ากำลังหึงหวงฉันอยู่แน่ๆ”

“ฮ๋า?” เถาถึงกับสะอึก พูดไม่ออกเมื่อได้ยิน

“นายคงไม่ได้...” แบคฮยอนมองชายดวงตาคมที่หยุดนิ่งมองแต่เค้าอย่างน่าสงสัย จึงถ้วนถามเสียงเบา

“ฮ่าๆๆ >{}<” เถาปล่อยเสียงหัวเราะร่าออกมาดังลั่น “นายนี่ตลกจริงๆ เชียว”

” ชายร่างเล็กมองคนที่กำลังหัวเราะเยาะเค้าด้วยใบหน้าขุ่นเคือง ก่อนจะเดินหันหน้าหนีไปทางอื่น

“นายจะไปไหน?” เถาหยุดหัวเราะ แล้วรีบเดินตามแบคฮยอน

“ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีนาย”

“ถ้าแบบนั้นก็คงแย่หน่อยนะ เพราะว่าฉันกำลังเบื่อๆ เลย ไม่อยากจะอยู่คนเดียว”

“แล้วยังไงล่ะ?”

“ก็จะไปกับนายด้วยไง?”

“นายนี่มัน...” แบคฮยอนหยุดเดินหันควันไปจ้องหน้าหาเรื่องเถา

ตุ๊บ!

>_< อ๋อย~” ด้วยเหตุนั้นทำให้เถาหยุดไม่ทัน ด้วยความรีบตามมา จึงทำให้เกิดเดินชนแบคฮยอนจนล้มลงไปกองกับพื้น “ทำไมเดินไม่ดูเลยนะ!!” แบคฮยอนต่อว่า

“ก็นายหยุดเองเสียดื้อๆ ฉันจะหยุดทันได้ไงล่ะ?” เถายืนตอบหน้าตาเฉย พลางยื่นมือหนาส่งไปทางแบคฮยอน

“ชิส์!” แบคฮยอนไม่สนใจความช่วยเหลือของเถา เค้าดันตัวเองลุกขึ้นยืน “นายน่ะ ห้ามตามฉันมาอีกนะ”

“จะพูดแบบนั้นมันก็ไม่ถูกนะ นายเองคงลืมไปแล้วหรอว่าทำฉันความจำเสื่อม อาการไม่เห็นจะดีขึ้นเลย”

“เพราะนายเองต่างหากที่ไม่เคยใส่ใจความทรงจำของตัวเองเลย ทั้งๆ ที่พาฉันไปที่นั่นที่นี่เพื่อระลึกความทรงจำตัวเอง แต่มันก็ไม่เคยได้ผล ถามจริงๆ เถอะว่านายความจำเสื่อมจริงหรือเปล่า?” แบคฮยอนกล่าวถาม เมื่อถูกเถากล่าวโทษอีกเหมือนเคย

“...” เถามองดูชายร่างเล็กด้วยสายตาว่างเปล่า “ถ้าหากนายต้องการปัดความรับผิดชอบก็ตามใจ”

- -^ ที่ฉันพูดน่ะมันเข้าไปในหัวนายบ้างไหม?” คำพูดเถามันทำให้แบคฮยอนถึงกลับโมโห

“แล้วนายจะไปไหน?” เถามองแบคฮยอนที่กำลังจะเดินหนีเค้าอีกครั้ง

“เรื่องของฉันสิ” ชายร่างเล็กตอบไปด้วยความไม่สบอารมณ์ กอดอกเดินเชิดหน้าโดยไม่สนใจเถา

ปรี๊น!!!!

O_O!

ในตอนนั้นเองแบคฮยอนเดินข้ามถนนโดยไม่ทันระวัง รถคันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วบีบแตรส่งเสียงเตือนให้เค้าหลบ แต่แบคฮยอนกลับตกใจจนขยับกายไม่ได้ เถาเห็นเช่นนั้นจึงรีบคว้าแขนชายร่างเล็กแล้วดึงเค้ามาหาตัวอย่างสุดกำลัง จนแบคฮยอนตกไปอยู่ในอ้อมกอดเถาอย่างไม่ตั้งใจ

>_<” ชายร่างเล็กที่กลัวจนต้องหลับตา ร่างกายนั้นสั่นไปหมดทั้งกาย

“ทำไม? กลัวหรอ?” เถาโอบกอดชายร่างเล็กอยู่ เค้าก้มใบหน้าลงมองดูสีหน้าคนที่กำลังกลัว พลางเอ่ยถาม

O_O;” ครั้นดวงตาเล็กเปิดขึ้นมา พบดวงตาคมที่กำลังจ้องมอง “นาย...” เค้ารีบผลักอกชายร่างสูงที่กำลังกอดตนด้วยความตกใจ

ฟุ๊บ!

ตุ๊บ!

ครั้นเมื่อแบคฮยอนผลักเถาออกจึงทำให้เถาเสียหลักจะล้ม แต่เค้ากลับกำชับร่างเล็กแน่นกว่าเดิม จนทำให้ทั้งคู่ล้มลงโดยที่เถาอยู่ภายใต้ร่างแบคฮยอน และเรื่องที่ไม่คาดฝันจึงเกิดขึ้น เมื่อริมฝีปากทั้งคู่เกิดสัมผัสกันในเสี้ยววินาที

O///O” ใบหน้าชายร่างเล็กเกิดแดงฝาด รีบขยับตัวลุกหนีห่างจากเถา

O_O” เช่นเดียวกับเถาที่อยู่ๆ ก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก เค้าลุกขึ้นยืน มองใบหน้าชายร่างเล็กที่หลบสายตาเค้า

“...” แบคฮยอนไม่กล้าแม้จะมองหน้าเถาจนรู้สึกขัดเขิน ทำเพียงแค่เม้มปากบางของตน

“...” ดวงตาคมมองปากบางที่ถูกสัมผัสเมื่อครู่ ก่อนหันหน้าไปทางอื่น “ฉันเริ่มจะขี้เกียจตามนายแล้วสิวันนี้น่ะ ขอตัวล่ะ” เถาพูดจบก็รีบเดินไปอีกทางโดยไม่หันกลับมามองชายร่างเล็กอีก

“...” แบคฮยอนหันหลังให้กับชายร่างสูงที่กำลังเดินห่างออกไป ยกมือสวยขึ้นสัมผัสปากบางของตนเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวไปมา “ฟุ่งซ่านไปแล้วนะ” เค้าเตือนสติตัวเองที่กำลังหลุดลอยออกไปไกล ก่อนเดินไปอีกทางด้วยความรู้สึกสับสน

“บ้าไปแล้วจริงๆ” เช่นเดียวกับเถาที่เดินจากมาทั้งความรู้สึกสับสนจนวุ่นวาย

 

ทางด้านกองประกวดคิง รถบัสเดินทางมาถึงแคมป์พยอลจี ท่ามกลางความคึกคักของผู้เข้าประกวดที่กำลังลงจากรถ แต่ชายคนหนึ่งกำลังเมารถบัสหน้าซีด เดินตามคริสด้วยอาการเซไปเซมา

“ชานยอลสภาพนายนี่ดูไม่ได้จริงๆ” คริสกล่าวเมื่อเดินลงมาจากรถบัส เห็นสีหน้าซีดเซียวของชานยอล

&*@^&%@#()_!@E*@” ชานยอลกล่าวบอกด้วยประโยคที่ไม่รู้เรื่อง (- -^ คนแต่งก็ไม่รู้เหมือนกัน)

“เฮ้อ...” คริสถอนลมหายใจลากยาว ส่ายหัวเล็กน้อย “เอากระเป๋านายมานี่ ฉันถือให้เอง” คริสบอกราวกับออกคำสั่ง คว้ากระเป๋าชานยอลมาโดยไม่รอคำตอบ

“ฉัน... อุ๊ป! OxO!” ชานยอลพยายามจะบอกว่าไม่ต้องการให้คริสถือกระเป๋าให้ แต่ต้องหยุดเพราะเกิดคลื่นไส้ขึ้นมา เค้ารีบวิ่งไปหลังรถบัสเพื่ออาเจียน

“ไม่ไหวเลยจริงๆ แบบนี้ยังจะกล้าเข้าประกวดคิงอีก กับแค่รถบัสยังเมา เฮ้อ!” คริสเดินตามชานยอลไป พลางบ่นพรึมพรำ

ชานยอลแทบหน้ามืดเมื่อลุกยืน อาการของเค้านั้นแค่รู้สึกวิงเวียนแต่กลับไม่อาเจียน แม้จะกินยาที่คริสให้มาก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“นี่นักศึกษาคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า?” อาจารย์คนหนึ่งเดินมาทางชานยอลและคริส เค้าถามอย่างเป็นห่วง

“พอดีว่าเค้ามารถน่ะครับ” คริสตอบแทน

“อย่างนั้นหรอ? แบบนี้ก็แย่น่ะสิ เพราะหลังจากนำสัมภาระไปเก็บที่ห้องพักแล้วก็จะเริ่มกิจกรรมกันเลย แบบนี้จะไหวหรอ?” อาจารย์

“ไหวครับ! ผมไหวแน่ๆ ครับอาจารย์ ขอพักสัก 10 นาที ต้องดีขึ้นแน่ๆ” ชานยอลบอกกับท่าทางความมั่นใจ

“แบบนี้แค่ 10 นาที จะไหวได้ยังไง?” คริสถาม

“นายอย่ามาขัดขว้างฉันเลยน่า” ชานยอลจึงหันไปตวาดใส่คริส

“จริงๆ เลยนะนายเนี่ย ต้องให้ฉันดูแลอยู่เรื่อยเลย” คริสบ่นพลางส่ายหน้าเบาๆ อีกครั้ง

“แล้วใครใช้ให้นายมาดูแลฉันล่ะ?” ชานยอล

“เอาล่ะนักศึกษาทั้งสอง อาจารย์คิดว่าพวกเธอรีบนำสัมภาระไปเก็บที่แคมป์พักดีกว่านะ ตอนนี้เค้าคงแบ่งห้องพักกันแล้วล่ะ” อาจารย์รีบห้ามศึกสนทนาของคริสกับชานยอล

“ครับ” ชานยอลตอบพร้อมเดินไปที่แคมป์ทันที

“...” ตามด้วยคริส

ณ แคมป์พยอลจี นักศึกษาทุกคนยืนเรียงรายฟังอาจารย์บอกรายละเอียดในการเข้าแคมป์ครั้งนี้กันอย่างตั้งใจ

“ขอต้อนรับนักศึกษาทุกคนที่ผ่านเข้ามาในรอบนี้ ก่อนที่จะเริ่มกิจกรรมแรกของวันนี้ อาจารย์จะแบ่งเต็นท์ที่พักให้กับนักศึกษา 1 เต็นท์กับนักศึกษา 2 คน ซึ่งทางอาจารย์ได้เป็นฝ่ายจับคู่ให้ ในการนี้ก็เพื่อให้นักศึกษารู้จักและสนิทกัน อ้าวล่ะ! อาจารย์จะประกาศชื่อนักศึกษาที่จะพักในเต็นท์หมายเลข 1 คือ คิมบยองโช กับ ฮันยงมู ขอให้นักศึกษาทั้งสองออกมารับอุปกรณ์ที่ต้องใช้ด้านหน้าแล้วไปยังเต็นท์ของตัวเอง”

เมื่อนักศึกษาถูกประกาศชื่อผ่านไปเรื่อยๆ ตามที่อาจารย์เรียก โดยที่ไม่รู้ว่าต้องไปอยู่ร่วมกับใคร แต่ดูเหมือนจะมีบางคนที่กำลังยืนภาวนาอยู่ เค้าผู้นั้นก็คือชานยอล

“ขอร้องล่ะ! อย่าได้คู่กับหมอนั่นเลย...” ซึ่งคนที่ชานยอลหมายถึงก็คือคริส

“อู๋ฟาน กับ โอเซฮุน พักที่เต็นท์หมายเลข 10” และแล้วอาจารย์ก็ประกาศต่อ

“เย้! ^{}^/” ชานยอลดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อทราบว่าไม่ใช่เค้ากับคริส

“ฮะ?” แต่ทั้งคริสและเซฮุนต่างประหลาดใจมากที่พวกเค้าต้องมาพักในเต็นท์เดียวกัน

“นักศึกษาทั้งสองกรุณาออกมาด้านหน้าด้วย” อาจารย์ผู้ประกาศชื่อมองหาเจ้าของชื่อที่เรียกเมื่อครู่

ทั้งคริสและเซฮุนเดินออกมาด้านหน้า ด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์กันเท่าไรนัก พวกเค้าต่างเดินไปรับอุปกรณ์ที่อาจารย์มอบให้ ต่างคนต่างรับของตัวเองและเดินไปที่เต็นท์หมายเลข 10

“ต่อไป คิมจงอิน กับ ปาร์คชานยอล พักที่เต็นท์หมายเลข 11” อาจารย์ประกาศ

“อะไรน่ะ? O{}O!” ชานยอลถึงกับตาถลนเมื่อต้องมาพักอยู่ใกล้เต็นท์ของคริส แม้ไม่ได้พักด้วยกันก็อันตรายอยู่ดี

ไคเดินออกมาด้านหน้า ก่อนที่ชานยอลจะเดินคอตกออกมา พวกเค้าทั้งคู่รับอุปกรณ์แล้วเดินไปที่เต็นท์หมายเลข 11 ไคมองชานยอลก็จะนึกขึ้นมาได้ว่า...

“รุ่นพี่น่ะเป็นเพื่อนของรุ่นพี่ดีโอใช่ไหม?”

“ฮะ? อ่อ! ใช่แล้วล่ะ” ชานยอลมองไคที่ถามเค้า “แล้วนายรู้จักดีโอด้วยหรอ?”

“อืม” ไคพยักหน้าเล็กน้อย “เต็นท์นี้สินะ” เค้าหยุดเดินเมื่อถึงเต็นท์หมายเลข 11

“ถึงแล้ว...หรอ?” ชานยอลมองเต็นท์ ก่อนละสายตาไปที่เต็นท์หมายเลข 10 “ไม่มี! หรือว่าอยู่ในเต็นท์ ต้องรีบหลบแล้ว” ด้วยความตื่นตระหนกชานยอลมองไม่เห็นคริส เค้าจึงรีบเข้าเต็นท์ที่พัก

“รุ่นพี่... อะ อะ อ้าว? หายไปไหนแล้ว?” ไคหันมาอีกทีก็ไม่เห็นชานยอลแล้ว

“ไค! นายพักเต็นท์ข้างๆ ฉันหรอ?” เซฮุนออกมาจากเต็นท์ก็ได้พบไคยืนอยู่

“อืม! ว่าแต่นายน่ะได้พักกับพี่ชายคนละสายเลือดเลยไม่ใช่หรือไง?” ไคแกล้งพูดหยอกเซฮุนเล่นๆ

- -^ ไม่เห็นจะต้องย้ำ!” เซฮุนทำตาขว้างใส่ไคที่เอาแต่ยิ้ม

“นี่เซฮุน! ทำไมนายถึงนอนด้านขวา ทั้งๆ ที่ฉันบอกว่าจะนอนด้านขวาไงล่ะ?” คริสโผล่ออกมาจากเต็นท์ก็บ่นอุบเรื่องที่โดนแย่งที่นอน

“แต่ว่าฉันเข้าไปในเต็นท์ก่อนก็ควรได้เลือกที่นอนก่อนสิ!” เซฮุนเถียงกลับเพื่อปกป้องที่นอนตน

“แล้วไงล่ะ? ฉันเป็นรุ่นพี่นะ ควรเชื่อฟังไม่ใช่หรือไง?” คริสเองก็ไม่ยอม

“คิดว่าจะสนใจหรือไง?” เซฮุนกอดอกพลางหันหน้าไปทางอื่น

- -^ จะเด็กกันเกินไปแล้วนะ พี่น้องคู่นี้เนี่ย” ไคมองดูสองพี่น้องต่างสายเลือดห่ำหั่นกันเรื่องแย่งที่นอน

“ว่าแต่นายพักกับใครน่ะไค ฉันขอเปลี่ยนที่นอนกับเค้าได้ไหม?” เซฮุนตัดปัญหาของตนโดยหันไปหาเพื่อนตน

“ฉันน่ะหรอ?” ไคถ้วนถามถึงตัวเอง “เอ๊ะ??” แต่อยู่ๆ ก็มีมือมาสะกิดขาเค้าจากในเต็นท์ ไคจึงก้มลงไปมอง

“นี่นายห้ามบอกนะว่าอยู่กับฉัน” ชานยอลบอกเสียงแผ่ว

“เอ๋? ทำไมล่ะ?” ไคไม่เข้าใจ

“เถอะน่า! และฉันไม่ขอเปลี่ยนเต็นท์เด็ดขาดเข้าใจไหม?” ชานยอลบอกเสียงเข้ม

“อ่อ... เข้าใจแล้ว” ไคพยักหน้ารับ แม้จะไม่รู้เหตุผล แต่ก็ไม่กล้าจะคัดค้าน เค้ายืนตัวตรงหันไปหาเซฮุนอีกครั้ง “ฉันคงเปลี่ยนให้ไม่ได้หรอกนะ”

“ทำไมล่ะ?” เซฮุนถามด้วยสีหน้าเอาเรื่อง

“ก็เพราะ... เพราะพี่เค้าไม่ต้องการน่ะสิ นายน่ะก็นอนๆ ไปเถอะแค่คืนเดียวเองนี่นา” ไคกล่าว

“ชิส์!” เซฮุนสบถเสียงด้วยความเซ็ง

“เอาล่ะครับนักศึกษา ได้เวลาที่จะต้องเข้าร่วมกิจกรรมแรกของวันนี้กันแล้ว” จากนั้นไม่นานนักอาจารย์เริ่มประกาศเพื่อเรียกนักศึกษาผู้เข้าประกวดให้เตรียมเข้าร่วมกิจกรรม “อีก 10 นาที ให้นักศึกษามารวมตัวกันทีจุดรวมพล” เมื่ออาจารย์กล่าวจบ เค้าเดินไปรอนักศึกษาที่จุดรวมพล

ไม่นานนักนักศึกษาหลายคนที่เก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ได้ทยอยกันไปที่จุดรวมพลเพื่อรอทำกิจกรรม ชานยอลต้องรอให้คริสเดินออกไปก่อน เค้าจึงเดินตามไปทีหลัง

“กิจกรรมแรกของวันนี้คือการฝึกความอดทนแบบลูกผู้ชาย คนที่จะมาเป็นคิงต้องฝึกฝนทั้งความอดทน แข็งแรง โดยการฝึกฝนจะเหมือนกับการฝึกทหารฉบับย่อและจะมีคณะกรรมการคอยควบคุมดูแลพิจารณาคะแนนว่าจะให้เท่าไรหรือลบเท่าไร? และหลังจากนั้นจะมีกีฬาเพ้นท์บอลรอทุกคนอยู่”

O{}O! เอ๋?” กิจกรรมอันสุดโหดนั้น ต่างทำให้นักศึกษาบางคนถึงกลับถอดใจเสียตั้งแต่ไม่เริ่ม รวมไปถึงนักศึกษาปาร์คชานยอลด้วย เพราะไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่าจะต้องมาทำกิจกรรมแบบนี้

“จากนี้นักศึกษาผู้เข้าประกวดทุกคน กรุณายืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยครับ โดยนับเลข 1-3 ตามลำดับ เราจะแบ่งกลุ่มตามเลขที่นับ เลข 1 แบ่งเป็นกลุ่มที่ 1 เลข 2 แบ่งเป็นกลุ่มที่ 2 เลข 3 แบ่งเป็นกลุ่มที่ 3 อยู่เลขที่เท่าไรก็แบ่งตามนั้นครับ” อาจารย์อธิบาย

นักศึกษาไล่นับกันตามลำดับที่ยืนเลียง โดยที่หมายเลข 1 และ 2 จะมีสมาชิกทั้งหมด 17 คน หมายเลข 3 มีสมาชิก 16 คน ไคอยู่หมายเลข 1 เซฮุนอยู่หมายเลข 2 ชานยอลและคริสนับได้หมายเลข 3 เหมือนกัน

“ไม่จริงอ่ะ! TwT” สีหน้าชานยอลจึงออกมาเป็นแบบนี้

“บังเอิญจริงๆ นะ” คริสเดินมาหยุดที่ข้างกายชานยอล เค้าบอกด้วยรอยยิ้มเล็กๆ “ไม่ว่าจะกลุ่มหรือจะเต็นท์นอน เราก็มักจะอยู่ใกล้กันเสมอ เอ... แบบนี้เค้าเรียกว่าพรหมลิขิตหรือเปล่านะ?”

O{}O! นายรู้?” ชานยอลตกตลึงสะพรึงกลัวไปชั่วขณะ เค้าหันควับไปมองหน้าคริส

“จะไม่รู้ได้ยังไงในเมื่ออาจารย์ประกาศเสียงดังซะขนาดนั้น อย่าลืมสิว่าฉันเพิ่งมาเดินได้ไม่นาน ชื่อนายก็ประกาศออกมาแล้ว ^ ^

TwT แย่แน่ๆ เลยเรา” สลดไปกับคำพูดตัวเอง ชานยอลได้แต่ยืนทำหน้าเศร้า

“นี่ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ! ถ้าหากกรรมการเห็นเดี๋ยวก็คิดว่านายยังไม่หายเมารถหรอก”

- -^ อยู่ใกล้นายทีไรจิตใจฉันไม่เคยปกติสักครั้ง”

“ทำไม? หวั่นไหวเพราะหลงรักฉันใช่ไหม?”

“ฮึ! หลงตัวเอง แบร๊!!” ชานยอลพูดจบด้วยการทำหน้าทะเล้นใส่คริส แล้ววิ่งไปแทรกกลางกลุ่มหมายเลข 3

“จากนี้ไปเราจะเริ่มเข้าฐานแต่ละฐานเพื่อทำกิจกรรม” อาจารย์เริ่มกล่าวอีกครั้ง “จะมีทั้งหมด 3 ฐานที่แต่ละกลุ่มจะเวียนกันจนครบตามเวลาที่กำหนด ซึ่งฐานแรกให้ไปอยู่ตามหมายเลขกลุ่ม กลุ่ม 1 ก็ไปฐานที่ 1 กลุ่ม 2 ก็ไปเริ่มฐานที่ 2 กลุ่ม 3 ก็ไปเริ่มฐานที่ 3 ฐาน ทุกคนเข้าใจแล้วนะ และต่อด้วยการเล่นเกมส์เพ้นท์บอล”

“อาจารย์จะแนะนำชื่อแต่ละฐาน” อาจารย์อีกท่านได้กล่าวเสริม “ฐานที่ 1 จะอยู่ทางด้านนั้น ซึ่งมีชื่อว่า เหินโหดคว้าดอกฟ้า ถัดมาฐานที่ 2 ดำดิ่งหนาวสุดติ่งธรณี มายังฐานที่ 3 กิ้งก่าอำพราง”

“เมื่อทุกคนได้ยินเสียงนกหวีดเป่าแล้ว ให้ออกวิ่งไปยังฐานของตนอย่างเป็นระเบียบ แต่ละฐานจะมีเวลาให้ 1 ชั่วโมงและจะมีคะแนนสะสม ถ้าหากกลุ่มใดได้คะแนนน้อยสุดจะถูกทำโทษ เตรียมตัว...” อาจารย์กล่าว

ปรี๊ด!!!

แต่ละกลุ่มมุ่งหน้าไปยังฐานของตน ไคซึ่งได้อยู่กลุ่มหมายเลข 1 มาถึงยังฐาน เค้ายืนมองอาจารย์ประจำฐานที่กำลังเริ่มอธิบาย

“ฐานที่ 1 มีชื่อว่า... เหินโหดคว้าดอกฟ้า หลายคนอาจจะงงกับชื่อฐาน แต่ว่าทุกคนโปรดมองไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังอาจารย์ต้นนี้” อาจารย์ผู้คุมฐาน 1 เหลียวหันหลังมองนำไปที่ต้นไม้ใหญ่ ก่อนหันกลับมาอธิบายต่อ “ต้นไม้ต้นนี้สูงเกือบ 30 เมตร แล้วทุกคนจะต้องปีนบันไดหลังต้นใหญ่นี้ขึ้นไป นั่งกระเช้าเพื่อทำภารกิจคว้าดอกฟ้า ซึ่งจะอยู่กลางเส้นทางที่เรากำลังนั่งลงมาให้ได้ จึงจะถือว่าทำภารกิจสำเร็จ อ่อ! อาจารย์ลืมบอกไปว่าเส้นทางด้านล่างที่กระเช้าผ่านมาถึงจุดหมายคือสระน้ำ หากใครคว้าดอกไม้ไม่ได้จะถูกปลดให้หล่นจากกระเช้าและตกลงไปในน้ำ”

“แล้วถ้าหากว่าคว้าดอกฟ้ามาไม่ได้ล่ะครับ?” หนึ่งในนักศึกษาสอบถาม

“ก็เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นไงล่ะครับ และการเก็บคะแนนนั้น อาจารย์จะดูจากจำนวนนักศึกษาที่ทำภารกิจไม่ผ่านภายในหนึ่งชั่วโมงว่าเหลือกี่คน และถ้าหากทำได้ครบก็จะดูจากเวลาอีกทีเพื่อนำไปรวมคะแนนภายหลัง เพื่อเทียบกับกลุ่มอื่น เข้าใจแล้วใช่ไหม?” อาจารย์อธิบายเสริม พร้อมถามเมื่อกล่าวจบ

“ครับ!!” กลุ่มหมายเลข 1 ส่งเสียงอย่างพร้อมเพียง (วิญญาณทหารเข้าสิงกันเลยทีเดียว)

“แบบนี้สบายมาก! ขนาดเครื่องเล่นบันจี้จัมพ์ยังเล่นมาแล้ว” นักศึกษา

“นั่นดิ! แต่ฉันว่า 30 เมตรนี่สูงไม่ใช่เล่นเลยนะ” นักศึกษา

“ไม่เห็นจะน่ากลัว” นักศึกษา

หลังจากนั้นประมาณ 5 นาที นักศึกษาคนแรกปีนบันไดขึ้นไปบนต้นไม้ มองจากด้านล่างไม่สูงเท่าไร แต่พอขึ้นไปด้านบนขาถึงกลับสั่น นักศึกษาคนแรกใส่เสื้อชูชีพ และนั่งบนกระเช้าไฮเทคที่ถูกควบคุมด้วยรีโมทคอนโทรล หากคว้าไม่ได้ก็กดปล่อยทิ้งเลย (- -^ โหดไปแล้วนะ)

“นักศึกษาจะต้องคว้าดอกฟ้าลงไปด้วย ซึ่งมันคือช่อดอกไม้นั่น” อาจารย์ชี้ไปทางช่อดอกไม้ ซึ่งอยู่ระยะกึ่งกลางทาง “พร้อมนะ”

“ครับ!” นักศึกษากล่าวด้วยความมั่นใจ

GO!!” และแล้วอาจารย์ก็กดปุ่มปล่อยตัวให้กระเช้าแล่นไปด้วยความเร็วสูง

O[]O! อ๊า!!!!!!” เสียงกรีดร้องของนักศึกษาผู้โชคดีที่ได้เล่นคนแรก นั่นก็คือคนที่บอกว่าไม่กลัวในช่วงก่อนเล่น ขณะนี้เค้าได้กรีดจนสาวแตกไปเสียแล้ว เพราะความเร็วของกระเช้า

ฟี๊ว!!

>[]< อ๊า!!!!” และแล้วเค้าก็ผ่านดอกฟ้าไปโดยแทบไม่ได้ขยับตัว

ตู๊ม!!

สุดท้ายเค้าก็ล่วงน้ำไปโดยปริยาย แล้วจะต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง กว่าชายผู้นั้นจะเดินมาถึงก็แทบแย่ เพราะช่วงขาสั่นพับๆ ทั้งสูงทั้งหนาวและทั้งหวาดเสียว ภาพนั้นผ่านตานักศึกษาที่เหลือด้วยอาการอ้าปากค้าง O{}O! ประมาณนี้

“คนต่อไปขึ้นมาเร็วๆ หน่อย” อาจารย์เรียกเสียงดุดัน

“ครับๆ” แล้วคนต่อมานั้นก็ไม่ใช่ใคร นั่นคือไคนั่นเอง

“สวมเสื้อชูชีพแล้วนั่งบนกระเช้าได้เลย คว้าดอกฟ้าให้ทันล่ะ!” อาจารย์

“ครับ” ไคพยักหน้ารับ แล้วเมื่อเค้าเตรียมตัวเสร็จและพร้อมทั้งใจและกาย

GO!!” ส่งเสียงเมื่อปล่อยตัวไค

“ฮ่าๆ” แทนที่ไคจะร้องเหมือนคนแรก แต่เค้ากลับหัวเราะ ไม่ใช่สนุกแต่เพราะมันน่ากลัวเค้าเลยหลุดหัวเราะออกมา เนื่องจากต่างจากที่คิดไว้

ฟี๊ว!!

เมื่อไคถึงช่อดอกไม้ ไคพยายามเอื้อมมือไปคว้ามาให้ได้ แต่... พลาด! เพราะความเร็วของกระเช้านี้ ทำให้คว้าไม่ทัน จนไคต้องล่วงลงน้ำไปอีกคน

“อ๊า! น้ำนี่เย็นชะมัด!” ไคบ่นเมื่อโผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ รีบว่ายเข้าฝั่ง เพื่อเดินไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ณ ฐานที่ 2 ดำดิ่งหนาวสุดติ่งธรณี ฐานนี้ที่จะทำให้หนาวสุดติ่งเมื่อต้องทำภารกิจคือ นักศึกษาต้องถอดเสื้อออกจนหมดเพื่ออดทนต่อความหนาว และค้นหาชิ้นส่วนแผนที่ที่ถูกฝังอยู่ใต้พื้นหิมะที่ปกคลุม ซึ่งจะมีแผนที่ทั้งหมด 5 ชิ้นส่วน ต้องหาให้ครบแล้วนำมาต่อกันให้สมบูรณ์ ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง

และการให้คะแนนนั้นดูจากความสามัคคีภายในกลุ่มที่ช่วยกันค้นหา และเวลาที่ใช้ไปเท่าไรหลังจากการเจอชิ้นส่วนแผนที่และนำมาต่อจนสำเร็จ

“อ๊า! หนาวเป็นบ้าเลย” นักศึกษาคนหนึ่งบ่น

“ยิ่งบ่นก็ยิ่งหนาว เพราะฉะนั้นคิดซะว่าความหนาวนี้เป็นเพียงสิ่งก่อกวน จริงๆ แล้วไม่หนาวเลย” ชายอีกคนบอกอย่างใจเย็น

“โหย! ใครจะไปทำได้ล่ะ” นักศึกษายังคงบ่น

“มีสิ! นายดูหมอนั่นสิ ที่นั่งหันหลังอยู่ เค้าไม่เห็นจะบ่นอะไรเลย เห็นขุดหามาอยู่พักหนึ่งแล้ว” ชายผู้ใจเย็นชี้ไปทางเซฮุนที่นั่งหันหลังอยู่

“โอ่! สุดยอดเลยว่ะ” ชายที่บ่นเมื่อครู่ เค้ากล่าวชมเซฮุน

“...” แต่หารู้ไม่ ว่าจริงๆ แล้วเซฮุนไม่ต้องการรู้สึกถึงความหนาว เค้าจึงแอบนั่งหลับแทน “U_UZ…z…Z” (- -^ พระเอกฉัน)

อีกด้านหนึ่ง ฐานที่ 3 กิ้งก่าอำพราง ฐานนี้ฝึกเกี่ยวกับการอำพรางตัว ฝึกตนให้รู้จักปรับตัวในยามคับขัน และคะแนนจะได้จากอาจารย์ผู้คุมที่ให้ตามเกณฑ์พิจารณา และฐานนี้ทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอน เริ่มจากการพลางหน้าด้วยถ่านดำ

“ให้นักศึกษาเลือกคนที่ต้องการลงลวดลายอำพรางบนใบหน้าให้กับเพื่อนในกลุ่มได้เลยครับ” อาจารย์กล่าว

^ ^” ชานยอลได้ยินเช่นนั้น เค้าไม่คิดอะไรเลยนอกจากการวิ่งไปหาคริส เพียงแค่นึกสนุกอยากวาดหน้าคริสให้หมดหล่อ (- -^ ไม่เข็ดไง! ยอลศรีเอ๋ย)

“...” คริสมองชานยอลที่วิ่งมาหยุดตรงหน้าอย่างสงสัย “คิดจะวาดหน้าของฉันสินะ”

^_<” ชานยอลยกยิ้มและวิ้งตาใส่คริสด้วยใบหน้าที่ขี้เล่น

“ฮึ!” คริสเองก็เผลอยิ้มอย่างลืมตัวที่เดาถูกว่าชานยอลต้องการอะไร

“ช้าก่อนๆ นักศึกษาทุกท่าน!” เมื่ออาจารย์มองเห็นแล้วว่านักศึกษาจับคู่ได้ครบ มีบางคนกำลังจะนำถ่านไปป้ายหน้าคนตรงข้ามก็รีบเอ่ยห้าม “นักศึกษาจะป้ายถ่านอำพรางหน้าให้เพื่อนได้ ต้องเล่นไค ไบ โบ (เป่ายิ้งฉุบ) ชนะเสียก่อน โดยที่จะเล่นทั้งหมด 5 รอบ ชนะ 1 รอบ ป้ายถ่าน 1 ครั้ง เข้าใจแล้วนะ เริ่มได้!

“ดีล่ะ! คริสนายเสร็จฉันแน่ๆ ฮ่าๆ ^{}^” ชานยอลหัวเราะข่มคริส

“แล้วจะได้เห็นกัน! เอาล่ะนะ ไค ไบ โบ!

O{}O!” สีหน้าชานยอลตกใจเมื่อทราบผลว่าตัวเองแพ้ที่ออก ไค (กรรไกร)

“ฮ่าๆ” คริสหัวเราะร่าเมื่อตัวเองออก ไบ (ค้อน) จึงเป็นฝ่ายชนะไป “ยื่นหน้าของนายมานี่เลย” คริสบอกพลางยกนิ้วชี้กระดิกเข้าหาตัว

“ฮึ่ย!” ชานยอลหน้ามุ้ยที่ต้องแพ้ แต่ก็ยอมยื่นหน้าไปใกล้คริส เพราะคิดไว้ว่ายังมีอีกหลายรอบ ต้องชนะให้ได้

“หลับตาสิ!” คริสบอก

“ทำไม?”

“ถ้าไม่หลับฉันก็ป้ายถ่านบนหน้านายไม่สะดวกน่ะสิ”

“ก็ได้ๆ” ชานยอลยอมหลับตา

“...” คริสยิ้มกริ่ม นำมือที่เปื้อนถ่านสีดำสนิทขึ้นมาวาดลงบนเบ้าตาชานยอลเป็นวงกลม ขอบเขตเสมอคิ้ว วาดได้เพียงข้างเดียว คล้ายหมีแพนด้า “อ่ะ! เสร็จแล้ว”

“มาเริ่มต่อเลยดีกว่า” ชานยอลเริ่มเกมส์ทันทีด้วยความใจร้อน ต้องการเอาคืนเป็นที่สุด “ไค ไบ โบ!

“ฮ่าๆ ฉันชนะอีกแล้ว! ^ ^” คริสปล่อยหัวเราะออกมาอีกครั้ง เมื่อชนะชานยอล

“ชนะแล้วไงล่ะ ยังเหลืออีกหลายรอบ ฉันไม่กลัวหรอก” ชานยอลเชิดหน้าใส่คริส ก่อนจะยื่นใบหน้าไปให้คริสวาดพร้อมทั้งหลับตา

“น่ารักจริงๆ เชียว” คริสวาดถ่านลงบนดวงตาของชานยอลอีกข้างให้เหมือนกัน ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

O.O” ชานยอลได้ยินอย่างนั้น จึงลืมตาขึ้นมองคริสอย่างเขินๆ

“จะเริ่มใหม่เลยไหม?”

“ฮะ? อ่อ! เริ่มสิ” ชานยอลสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเกมส์ใหม่ “ไค ไบ โบ!

“ฮ่าๆ ชนะอีกรอบ อะไรจะโชคดีขนาดนี้นะ” คริสเผยยิ้ม ก่อนเตรียมลงมือวาดหน้าชานยอลอีกครั้ง

“ก็ยังเหลืออีกสองรอบ ฉันจะเอาคืนให้ได้” ชานยอลย้อนกลับ

“วาดอะไรดีนะ?” แม้คริสจะพูดแกมถาม แต่มือก็วาดลงบนหน้าชานยอลไปเสียแล้ว คริสใช้นิ้วชี้ กลาง นาง ทั้ง 3 นิ้ว ป้ายลงบนแก้มชานยอล จนออกมาคล้ายหนวดแมว “แล้วฉันจะชนะนายอีกรอบ เพื่อเติมหนวดอีกข้าง”

“ไม่มีทางหรอก ไค... ไบ... โบ!” หลังจากพูดจบ ชานยอลก็เล่นต่อทันที โดยผลออกมาคือ... “ToT แพ้อีกแล้วอ่า! ทำไมอ่ะทำไม? นายเล่นของใช่ไหม?” เค้าโวยวายที่ต้องแพ้มา 4 รอบ

“เอาแก้มของนายมาเลย หนวดจะได้มีครบ”

“โธ่!” ชานยอลเบ้ปากเล็กน้อยทำหน้ามุ้ย พลางยื่นใบหน้าไปหาคริสอีกครั้ง

“น่ารักดีนะ ^ ^” คริสเติมหนวดให้ชานยอลอีกข้างเสร็จ ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นใบหน้าชานยอลในตอนนี้ ที่จะเป็นหมีแพนด้าก็ไม่ใช่ แมวก็ไม่เชิง แต่ว่าน่ารักจริงๆ

“ไม่ต้องมาพูดเลย เกมส์สุดท้ายฉันจะต้องชนะ!” ชานยอลพูดด้วยความมุ่งมั่น “ไค ไบ โบ!!” พอพูดจบประโยค แล้วผลที่มา... “อ๊า!! ชนะแล้ว! เย้! ^{}^v” ชานยอลกระโดดโลดเต้นเมื่อชนะ

“ฮึ!” คริสยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก

“เอิ่ม...” อยู่ๆ ชานยอลก็ทำหน้าเครียด “ฉันจะวาดหน้านายยังไงดีนะ?” นี่คือสิ่งที่ทำให้เค้าเครียด เพราะไม่รู้จะวาดยังไง จนคิดออกมาได้แล้ว! เค้าวางมือทั้งมือบนผงถ่านแล้วยกขึ้นลูปหน้าคริสตั้งแต่หน้าลงมาถึงคาง “ฮ่าๆ ^{}^” จนทำให้ชานยอลขำจนหยุดไม่ได้ เพราะสามารถทำให้คริสหมดหล่อได้ในเวลาไม่ถึงนาที

“จริงๆ เลยนะนายเนี่ย?” คริสกอดอกหายใจติดตัดเพราะโดนชานยอลทำหน้าเค้าดำในคราวเดียว

“ฮ่าๆ” ชานยอลหัวเราะร่าด้วยเสียงทุ้มๆ ของเค้า

“เมื่อพลางหน้าเสร็จแล้ว ต่อไปเราจะเริ่มฝึกระเบียบ ความพร้อมเพียง ความเร็ว และฝึกมอบคลานในสนามรบ เพื่อนำไปใช้ในเกมส์เพ้นท์บอล ทุกคนตั้งแถวเรียงหน้ากระดาน เร็ว!!

เมื่อสิ้นคำสั่งนั้น นักศึกษาวิ่งวุ่นชุลมุนเพื่อตั้งแถวหน้ากระดาน โดยคนแรกของแถวคือคริส ท้ายสุดของแถวคือชานยอล อาจารย์ผู้คุมเริ่มออกคำสั่ง

“ซ้ายหัน!” คำสั่งเพื่อความพร้อมเพียงในแถว อาจารย์สั่งไปเรื่อยๆ ทั้งซ้ายหัน ขวาหัน กลับหลังหัน จนกว่านักศึกษาในกลุ่มจะทำพร้อมกัน และต่อด้วยฝึกความเร็ว “ต่อไปจะเริ่มฝึกความเร็วด้วยการวิ่งผลัดระยะ 50 เมตร ทุกคนจะต้องวิ่งให้ได้ในเวลาที่กำหนดเวลา 130 วินาที ถ้าทำไม่สำเร็จจะต้องเริ่มใหม่จนกว่าจะทำได้”

ปรี๊ด!!

เสียงนกหวีดดังขึ้นเมื่อทุกคนเตรียมพร้อม นักศึกษากระจายตัวออกในทุกระยะ 50 เมตรของสนามฟุตบอล คนแรกที่เริ่มวิ่งคือคริส เค้าออกตัวได้เร็วพอสมควร คนที่ยืนรอต่างก็มองคริสก่อนละสายตาไปมองที่นาฬิกาจับเวลา ทำให้ลุ้นกันจนตัวโก่ง แต่กระนั้นเองพวกเค้าต้องวิ่งกันประมาณ 3 รอบได้กว่าจะผ่านด่านฝึกความเร็ว

“อืม! ถือว่าเร็วใช้ได้ แต่ด่านต่อไปนี้คือด่านมอบคลาน อาจารย์จะจำลองสถานการณ์ราวกับอยู่ในสนามรบ ให้ทุกคนต้องคลานและหลบลูกปืนให้ได้จนกว่าจะถึงธงสีขาว และลูกปืนก็คือลูกโป่งบรรจุน้ำเย็นนั่นเอง ทุกคนไปเตรียมตัวที่จุดเริ่มต้น เร็ว!!” อาจารย์สั่งเสียงดัง

ทุกคนวิ่งกรูไปยังจุดเริ่มต้น เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่สงครามลูกโป่งน้ำ (- -^ น่ากลัวมาก) จนเสียงนกหวีดดังอีกครั้งเป็นสัญญาณเริ่มต้น นักศึกษาทุกคนต่างมอบและคลาน พยายามหลบลูกโป่งให้ได้ หากใครโดนต้องออกจากสนาม คริสเองพยายามที่จะหลบสุดชีวิต เช่นเดียวกับชานยอลที่มัวแต่มองลูกโป่งจนแทบไม่ได้คลานไปไหนและสุดท้ายเค้าก็โดนลูกโป่งน้ำแตกใส่หน้าอย่างจัง ออกไปจากสนามรบโดยปริยาย ส่วนคริสนั้นรอดไปได้อย่างหวุดหวิด

และเมื่อเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง แต่ละกลุ่มต้องเปลี่ยนฐานฝึก กลุ่มที่ 1 เวียนไปฐานที่ 2 กลุ่มที่ 2 เวียนไปฐานที่ 3 กลุ่มที่ 3 เวียนไปฐานที่ 1 และเมื่อเริ่มทำกิจกรรมในฐาน ชานยอลและคริสในฐานที่ 1 นั้น...

^ ^” คริสคือชายคนแรกที่นั่งกระเช้าไปคว้าดอกฟ้า และไม่มีใครคาดคิดว่าเค้าจะคว้าได้ทัน สิ่งนั้นทำให้ทุกคนรู้ว่าการที่มีแขนขาที่ยาวมันดีอย่างนี้นี่เอง และเมื่อคนต่อไปคือชานยอล

O{}O!! อ๊า!!!” เสียงร้องโวยวายมาพร้อมกับตาโตๆ ขณะนั่งกระเช้าเพื่อคว้าดอกฟ้า แต่ดันพลาดไป ทำให้เค้าต้องล่วงน้ำอันหนาวเย็น และชานยอลก็ทำให้ทุกคนรู้ว่าบางทีการมีแขนขายาวไปก็เท่านั้น มันไม่ช่วยให้คว้าดอกฟ้าได้เลย

ครั้นในฐานที่ 2 ซึ่งไคต้องถอดเสื้อออกจนหมด ทำให้เผยสีผิวแทนอันเซ็กซี่ของเค้า ถึงหลายคนจะมองยังไงไคก็ไม่สนใจ เพราะสิ่งที่ทำให้เค้ามุ่งมั่นที่สุดตอนนี้คือการขุดหาชิ้นส่วนแผนที่อย่างบ้าระห่ำ

“หนาวๆๆ” ค้นหาไปก็บ่นพรึมพรำตลอดระยะเวลาที่ค้นหา

ขณะที่เซฮุนกำลังฝึกฐานที่ 3 หน้าของเค้าก็เต็มไปด้วยถ่านสีดำ เพราะคู่ของเค้าป้ายเสียไม่มีความหล่อหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ต่อด้วยวิ่งผลัดที่เค้าสามารถวิ่งได้เร็ว และจบด้วยการมอบคลานในสนามรบหลบลูกโป่งน้ำ ที่โจมตีตลอดเวลา แต่เซฮุนก็สามารถผ่านไปได้

ครบไปอีก 1 ชั่วโมง แต่ละกลุ่มเวียนไปยังฐานสุดท้าย แต่ละกลุ่มก็เริ่มทำภารกิจไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ไม่ได้พักเลย ทำให้นักศึกษาบางคนแทบหมดแรง บ่นไปฝึกไป จนจบชั่วโมงอันแสนยากลำบาก

“ดูจากสีหน้าท่าทางของนักศึกษาแต่ละคนแล้ว บ่งบอกว่าสนุกกันมากแค่ไหน?” อาจารย์กล่าวเมื่อทั้ง 3 กลุ่มมานั่งรวมตัวด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่าเหนื่อยล้า “แต่ว่าต่อไปนี้จะเป็นฐานสุดท้ายที่แต่ละกลุ่มต้องส่งตัวแทนมา 5 คน เพื่อลงแข่งกันในเกมส์เพ้นท์บอล และหากกลุ่มใดเหลือสมาชิกรอดจะได้รับคะแนนพิเศษ”

จากนั้นทุกคนก็ได้ทำการคัดเลือกนักศึกษาออกมา กลุ่มที่ 1 ส่งจุนบยอง นาบอม ซุมนึล ฮายู และไค กลุ่มที่ 2 มินแด แทฮยอน อุนลี เซฮุน ลีมิน กลุ่มที่ 3 คริส ชามุน จองฮยอก กวังพยอล ชานยอล โดยที่แต่ละกลุ่มจะผูกผ้าไว้ที่ต้นแขนเป็นสีประจำกลุ่ม กลุ่มที่ 1 สีฟ้า กลุ่มที่ 2 สีเขียว กลุ่มที่ 3 สีชมพู เมื่อทุกคนพร้อมต่างเดินเข้าไปยังสนามเพ้นท์บอล

ไม่นานนักเกมส์เริ่มต้นขึ้น นักศึกษาแต่ละกลุ่มต่างมองหาฝ่ายตรงข้าม แต่ชายคนหนึ่งเค้านั้นได้กำหนดเป้าหมายไว้เพียงคนเดียวที่ต้องการกำจัด

“ฉันจะจัดการนายให้ได้ คริส!” เสียงเรียบเอ่ยบอกเมื่อเดินหาเป้าหมาย เซฮุนผู้มุ่งมั่นจะกำจัดคริส แม้จะเป็นเพียงเกมส์เพ้นท์บอลก็ตาม เค้าเดินขึ้นไปบนที่สูง เป็นทางเดียวที่จะหาเป้าหมายได้เร็ว แม้จะเสี่ยงก็ตาม “เจอได้ง่ายกว่าที่คิดนะ” และแล้วเค้าก็ได้พบคริสที่กำลังยิงสู้กับอีกฝ่าย

ปังๆ!

เสียงปืนของเซฮุนถูกยิงออกไป เมื่อเร่งเป้าหมายไว้เรียบร้อยแล้ว สายตาที่ว่างเปล่ามองเป้าหมายว่าเป็นเช่นไร

“ฮะ?” เซฮุนแปลกใจที่ไม่โดนคริส เพราะชานยอลเข้ามาช่วยผลักตัวคริสหลบไปได้ทัน

“ระวังหน่อยสิ!” ชานยอลตะคอกเสียงใส่คริสที่ไม่ระวังตนเอง

“...” แต่คริสไม่ได้ฟังเลย เค้ามองไปยังเซฮุนที่รอบทำร้ายเค้า จากนั้นคริสเริ่มที่จะโจมตีเซฮุนบ้าง

ปังๆ

คริสยิงรัวไปทางเซฮุนโดยไม่ยั้ง เซฮุนวิ่งหลบด้วยความเร็ว เฉียดไปเพียงแค่ก้าวเดียว หากช้ากว่านี้คงโดนลูกปืนที่บ้าระห่ำของคริสแน่นอน แต่เกมส์นี้กลายเป็นสงครามระหว่างคริสกับเซฮุนไปเรียบร้อยแล้ว คงไม่มีใครยอมใครจนกว่าจะมีใครตายในเกมส์นี้แน่นอน (O{}O โหดร้ายที่สุด!)

 

 

------------------------------------------------------------
 
KongJu_Pink>> ขอบคุณทุกกำลังใจดีๆ ของแฟนคลับที่ติดตามกันจริงๆ นะค่ะ

ไรเตอร์ก็มักจะเป็นแบบนี้ที่วีนบ้าง เหวี่ยงบ้าง โหดบ้าง และฮาบ้างไปตามฉบับ

รู้สึกดีจริงๆ ที่ทุกคนเข้าใจ และที่หายไปนานไม่ใช่ว่างอลหรืออะไรนะค่ะ

พอดีไรเตอร์เพลียกับงานของตัวเองมากน่ะค่ะ! ขอบคุณทุกกำลังใจอีกครั้งค่า!! ^{}^


------------------------------------------------------------
ระบาย :: แอบน้อยใจ ใครต่อใครเข้ามาคอมเม้นเรื่องนี้เพราะแค่อยากได้ NC

ไม่เคยติดตาม ไม่เคยคอมเม้น แต่อยากได้

ทำแบบนี้เหมือนกับการไม่ให้เกียรติไรเตอร์เลยสักนิด

บางคนอ่านแต่ไม่คอมเม้น มี NC เข้ามาขอ แล้วบอกว่าจะกลับมาเม้น

เห็นไรเตอร์เป็นอะไรค่ะ? โง่ขนาดนั้น! เห็นใจคนแต่งบ้างสิค่ะ

ขอพูดอีกครั้งคือ ไรเตอร์จะให้ NC เฉพาะคนที่คอมเม้น เกือบทุกตอน

และติดตามจริงๆ เท่านั้นค่ะ! จะใหม่จะเก่าไรเตอร์ดูออกไม่ต้องกลัวค่ะ

เอาเป็นว่าตอนนี้เข้าใจตรงกันแล้วนะจ๊ะ


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7528 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 22:04
    อิเน่...กลับไปนอนห้องเถอะนะ555 #สนุกมากตอนนี้

    >>>เทาแบคค<<<
    #7,528
    0
  2. #7486 after Y (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 01:52
    เทาแบครีบรักกันนะ ทางนี้เตรียมฟินอยู่ ดีโอเหงาป่าวเนี้ยไคไม่อยู่ คริสยอลคงฟินสุดแหละ ไม่ใช่กลางคืนเฮียสลับกับไค แอบมุดเต้นท์ไปนอนกับชานยอลนะ เซฮุนกับเฮียนี่ยิงกันเอาเป็นเอาตายไปไหม ศึกสายเลือดก็มาเต็ม // ไรท์อย่าพึ่งท้อน้าาา ถึงพึ่งจะเริ่มอ่าน แต่ฟิคไรท์หนุกนะ อย่าพึ่งงอลกันนะ
    #7,486
    0
  3. #7426 MeangPor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 15:45
    คริสฮุนแกจะเอาให้ตายกันไปข้างเลยใช้ไหม5555

    #7,426
    0
  4. #7401 eveissyah (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 16:39
    หนุกๆๆๆ ฮุนแอบหลับอะ 5555
    #7,401
    0
  5. #7391 bell (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 23:11
    โอ๋ๆไรเตอร์อย่างอลน้าา

    เป็นกำลังใจให้ตัลลอดดดดดนะจ้ะ

    ทำไมไม่มีตอนคริสกับยอลลี่ตอนถอดเสื้อด่านที่ 2ว่ะ

    #7,391
    0
  6. #7381 kat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 16:47
    คริสฮุนคงจะแค้นกันน่าดู ยอลเปนห่วงเฮียด้วยยยยยยยยย ><
    #7,381
    0
  7. วันที่ 21 มกราคม 2558 / 23:02
    ร้ายจังเน่ๆๆๆๆๆ5555555
    #7,332
    0
  8. #7293 rain&snow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:00
    ศึกสายเลือด ชอบตระกูลอู๋จริงๆเล้ย ปล.ชานไคน่ารักมาก
    #7,293
    0
  9. #7185 Grace Yada (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 01:22
    เซฮุนรีบกลับไปดูพี่ลู่น้าาาา ฝึกคิงนี่พอๆกะทหารเลยยย โหดแท้ ไรท์ ขอ nc ตอนก่อนๆหน่อยจิ เค้าติดตามไรท์มาตลอดน้าาาา grace_yada@hotmail.com
    #7,185
    0
  10. #7152 ninini (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 21:25
    การฝึกโหด อ่า 555
    #7,152
    0
  11. #7151 ninini (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 21:23
    การฝึกโหดสุดๆๆๆ 55555 สงสารเฮีย
    #7,151
    0
  12. #7118 Milin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 18:14
    การฝึกโหดมาก // ฮุนแอบหลับคือ ?
    #7,118
    0
  13. #7069 oohsxhxn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 20:23
    ฮุนแอบหลับคืออะไรรรรร

    เฮียกะหยอยเคียงบ่าเคียงไหล่ในสนามรบ ฟินนน///รี้ดขอเวิ่นนะคะไรท์555555
    #7,069
    0
  14. #7048 punch (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 10:59
    ตายไปข้าง!!0[]0 โหดจุงงงงง
    #7,048
    0
  15. #7016 ParkMeple (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 02:13
    มันเป็นอะไรที่บ้าระห่ำมากแค่ชื่อเกมก็สยองล่ะ ตอนท้ายสงครามเพ้นบอลของคริสกะฮุน ดีนะเป็นเพ้นบอลถ้าปืนจริงนะไม่อยากจะคิดเลย
    #7,016
    0
  16. #6974 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 21:14
    คงไม่มีใครตายใช่มั้ย??? รู้สึกว่าอันนี้ไม่ฟินเลย แต่ก้อหนุกดีคะ ขอncหน่อยนะคะ>>>syukolthorn@yahoo.com
    #6,974
    0
  17. #6947 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:12
    น่ารักดีอ่ะ สงสารเฮียจัง -0-
    #6,947
    0
  18. #6946 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:11
    โห การฝึกโหดมาก....-0-
    #6,946
    0
  19. #6914 Mermaidtears (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 16:09
    อารายแกจะฆ่ากันเหรอฟะ สงครามระหว่างคริสฮุน กำกำ
    #6,914
    0
  20. #6898 mochi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 22:26
    คริส กับเซฮุนโหดดีจัง ส่วนคริสยอลก็น่าร้ากกก>_
    #6,898
    0
  21. #6881 khaiwan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 02:02
    สงครามพี่น้องรึไงค่ะ เฮียคริส น้องฮุน

    นี่คิงรึทหารเนี่ยยย
    #6,881
    0
  22. #6818 odroro (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 09:25
    คริสกับชานยอลก็น่ารักเกินไปแล้ววววว อร้ายย
    #6,818
    0
  23. #6761 Fafannie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 10:36
    ไรท์ไม่ต้องคิดมากนะคะ คิดซะว่าที่เค้ามาขอเราเพราะว่าเราเขียนดี แค่คิดบวกก็สวยแล้ว!! อิอิ ศึกสายเลือดยิงกันกระจายเลยนะ คริสฮุน
    #6,761
    0
  24. #6708 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:20
    แข่งคิง หรือค่ายฝึกทหาร
    #6,708
    0
  25. #6669 Minni Baby (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 19:02
    อิพี่คริสยิงได้บ้าระห่ำมาก5555
    #6,669
    0