[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 12 : PLANETS HISTORY :: Want to Know แค่อยากจะรู้... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    28 ธ.ค. 55

11

Want to Know แค่อยากจะรู้...

“คริส...” ลู่ฮานค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาคริส เมื่อถึงจึงเอ่ยเรียกชายร่างสูง

“...” คริสมองชายร่างบางที่เรียกชื่อเค้า ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาพบในเวลาแบบนี้

“กลับกันเถอะ” เซฮุนคว้ามือเล็ก เมื่อกล่าวจบ

“ทำไมนายสองคนถึงต้องกลับด้วยกัน?” คริสไต่ถามเสียงขรึม สงสัยกับคำพูดที่ดูสนิทสนมของเซฮุน

“นายไม่จำเป็นต้องรู้” เซฮุนพูดตอบ มองคริสด้วยใบหน้าไม่พอใจนัก “ไปเถอะลู่ฮาน” เค้ากำชับมือเล็กแน่นแล้วพาเดินห่างออกไป

“...” ลู่ฮานเดินตามเซฮุนโดยไม่ขัดขืน เพียงแค่แลสายตาหันกลับไปมองคริสอีกครั้ง ก่อนจะห้ามใจว่าไม่ควรหันไปมองอีก

“แดดดี๊! ทำไมพี่ชายคนนั้นดูแปลกจัง?” เดนนิสเงยหน้าถามคริสอย่างสงสัย

“...” คริสมองตามเซฮุนที่กำลังจับมือเดินไปพร้อมลู่ฮาน รู้สึกแปลกๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก

“นายน่ะแปลกกว่าเค้าอีก” แต่ชานยอลกลับแทรกตอบไปแบบกวนๆ

“นายสิแปลก!” เดนนิสหันไปมองชานยอลเถียงกลับในทันที เม้มปากพลางเชิ่ดหน้าใส่ชานยอล

“พวกนายสองคนนี่ยังไง? วันก่อนเห็นยังรักกัน เข้าข้างกันอย่างกับอะไรดี แต่ตอนนี้กลับมากวนใส่กันเองเสียอย่างนั้น” คริสมองหน้าชานยอลแล้วละสายตามองเดนนิส ก่อนส่ายหัวเป็นพัลวัน อย่างไม่เข้าใจ

“ก็ชานยอลมาแกล้งฉันตอนที่หลับ” เดนนิส

“ทีนายล่ะ! ยังมาเขียนคิ้วให้ตุ๊กตาหมีของฉันเลย” ชานยอล

“ไม่รู้ล่ะ! ยังไงชานยอลก็ผิด” เดนนิสหน้ามุ้ย กอดอกสะบัดหน้าหนี

“คิดว่าฉันจะง้อหรือไง?” ชานยอลเองก็มีท่าทางเดียวกับเดนนิส

“เฮ้อ!” คริสถอนหายใจทิ้งก่อนจะลากทั้งสองเข้าไปในห้างสรรพสินค้า แต่สิ่งรบกวนในใจบางอย่างทำให้เค้าเหลียวหลังกลับไปมองลู่ฮานอีกครั้ง

“...” ชานยอลแลสายตามองใบหน้าคริสที่กำลังมองลู่ฮาน จนพวกเค้าเข้ามายังห้างสรรพสินค้า

“แดดดี๊! ดูหน้าตุ๊กตาลิงตัวนั้นสิ เหมือนชานยอลจริงๆ ฮ่าๆ” อยู่ๆ เดนนิสก็วิ่งเข้าไปยังร้านขายตุ๊กตา เมื่อค้นพบฝาแฝดชานยอลคือตุ๊กตาลิงฉีกยิ้ม

“เหมือนฉันตรงไหน? นายน่ะเหมือนเจ้าแมวตาปรือดิงก้ามากกว่า” ชานยอลจับตุ๊กตาแมวตาปรือมาเทียบคู่ใบหน้าเดนนิส

“เหมือนตรงไหนฮะ?” เดนนิสคัดค้านขึ้นเสียงดัง

“อ๊าๆ เลิกทะเลาะกันเสียที! นี่ตกลงฉันพาเด็กอายุเท่าไรมาเที่ยวกันแน่ 19 ทั้งสองคน หรือ 5 ขวบทั้งสองคน” คริสหยิบทั้งตุ๊กตาลิงฉีกยิ้มและตุ๊กตาแมวตาปรือไปที่เคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน แล้วนำกลับมามอบให้แต่ละคน “อ่ะ! เอาไปฉันซื้อให้”

“ไม่เอา!!” ทั้งชานยอลและเดนนิสต่างปฏิเสธออกมาพร้อมกัน

“ทำไมล่ะ? มันเหมือนพวกนายทั้งคู่เลยนะ” คริสพูดแซวทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม

“นี่นาย!!” ชานยอลจ้องหน้าเอาเรื่องคริส

“แดดดี๊!!” เช่นเดียวกับเดนนิส

“รับไปสิ! ฉันอยากไปที่อื่นแล้ว” คริสหยัดตุ๊กตาทั้งสองใส่อ้อมแขนชานยอลและเดนนิสคนละตัว ก่อนจะเดินออกจากร้านขายตุ๊กตา

“พ่อนายนี่แหละแปลกที่สุด!” ชานยอลพูดโดยที่สายตาจ้องตามคริสไป

“นั่นสิ!” เดนนิสก็ยอมรับคำพูดของชานยอลโดยไม่มีการปกป้องคริสแต่อย่างใด

“ว่าแต่เมื่อไรเราจะกลับกัน?” ขณะที่ชานยอลเดินออกจากร้านมาพร้อมเดนนิส ตามหลังคริสไปเรื่อยๆ นั้นก็เอ่ยถามเพราะความรู้สึกเบื่อ

“เราเพิ่งจะมาถึงเองนะ! จะกลับแล้วหรอ? ถ้าไม่อยากมาแล้วจะขอตามมาทำไม?” คริสแลมองชานยอล ย้อนถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“เหอะ! นายนี่มันจริงๆ เลย อย่างฉันเนี่ยนะจะขอตามนายกับลูกของนายมา” ชานยอลบ่นไปเดินไป เพราะการที่เค้ามากับคริสและเดนนิส เนื่องจากการข่มขู่ของคริสอีกเช่นเคย

“วันพรุ่งนี้เดนนิสจะต้องกลับบ้านแล้ว นายไม่รู้หรอ?” คริสพูดขึ้นอีกครั้งพลางอุ้มเด็กชายตัวแสบ

“...” ชานยอลมองดูชายสองคนที่เค้ากำลังเดินตาม

“ไม่อยากกลับเลย” เดนนิสบอกด้วยใบหน้าเศร้าตามประสาเด็กที่คิดถึงพ่อ

“ถึงยังไงก็อยู่ต่อไม่ได้หรอกนะ ไหนจะต้องไปเรียนอีก แถมแดดดี๊กับเซฮุนเองก็ต้องไปออกแคมป์ด้วย” คริสบอกเหตุผลแก่เดนนิสให้เข้าใจ

“แดดดี๊ต้องสัญญานะว่าจะไปหาผมทุกอาทิตย์น่ะ” เดนนิสพูดพลางยกนิ้วก้อยขึ้นมาทำสัญญา

“ไปหาอยู่แล้ว ^ ^” คริสตอบทั้งรอยยิ้ม ยกนิ้วก้อยเกี่ยวสัญญากับนิ้วก้อยเล็กๆ ของเดนนิส ก่อนจะหอมแก้มใสด้วยความรัก

“แล้วนายล่ะ?” เดนนิสหันหน้าไปถามชานยอลที่กำลังเดินตามหลังพวกเค้าอยู่

“ฉัน? ทำไม?” ชานยอลย้อนถามอย่างงงๆ

“จะไปหาฉันที่บ้านด้วยใช่ไหม?” เดนนิสคาดครั้นด้วยสีหน้าที่รอคำตอบตกลง

“ทำไมๆ ฉันจะต้องไปบ้านนายด้วยล่ะ? ไกลไปไหม?” ชานยอลตอบด้วยความเข้าใจที่ว่าบ้านเดนนิสอยู่ที่จีน

“เอาไว้ฉันจะพาเค้าไปเองนะ” คริสจึงตอบรับคำขอของเดนนิสแทนชานยอล

“ตอบไปแบบนั้นได้ยังไง? ฉันไม่มีเงินค่าตั๋วเครื่องบินหรอกนะ” ชานยอล

“ตั๋วเครื่องบิน?” คริสมองชานยอล พลางย้ำคำ ก่อนจะคิดได้ “อ๋า! นายคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ เดนนิสน่ะอยู่ที่เกาหลีไม่ใช่ที่จีน”

“อยู่ที่เกาหลี? ไม่น่าล่ะพูดภาษาเกาหลีชัดเลย” ชานยอลจึงเข้าใจทุกอย่าง

“แดดดี๊! ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เราจับชานยอลมานอนห้องเรากันนะ” เดนนิสแนะนำข้อเสนอ

“เอิ่ม... อยากให้เค้ามานอนด้วยหรอ?” คริสย้อนถาม

“อืม! ^ ^” เดนนิสพยักหน้ารับ

“ก็ได้! ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” คริสตอบตกลงได้อย่างง่ายดาย

“ย๊าส์! จะไม่ถามฉันหน่อยหรอว่าต้องการไปนอนด้วยไหม?” ชานยอลขมวดคิ้ว ถามสองพ่อลูกที่ตัดสินใจทุกอย่างไปเองเสียเรียบร้อย “และคำตอบก็คือไม่ไป ฉันไม่ชอบนอนห้องคนอื่น”

“ไม่ชอบก็หัดนอนเสียตั้งแต่คืนนี้ให้คุ้นเคยสิ” คริสบอกพลางยิ้มกริ่ม

O///O” ชานยอลเงียบ หน้าเริ่มเปลี่ยนสี “ยังไงฉันก็ไม่ไป!” ตอบย้ำเสียงแข็งอีกครั้ง

หลังจากนั้นผ่านไปเกือบสองชั่วโมงหลังจากที่พวกเค้ากลับมายังหอพัก ชานยอลเข้ามาอยู่ในห้องของคริสอย่างไม่เต็มใจ เพราะโดนเดนนิสใช้ความไร้เดียงสาออดอ้อนให้มานอนจนได้

“ผมน่ะ... ผมจะนอนตรงนี้” เดนนิสบอกพลางปีนขึ้นไปบนเตียงนอน

“ไม่ได้นะ! นายควรนอนตรงกลาง” ชานยอลค้านเสียงแข็งเมื่อเดนนิสเลือกที่จะนอนริมเตียง นั่นหมายถึงเค้าจะต้องนอนข้างคริส

“ทำไม? ฉันชอบนอนตรงนี้มากกว่า ส่วนนายก็นอนตรงกลางนั่นแหละ” เดนนิสพูดจบก็เอนตัวลงนอนพร้อมกอดตุ๊กตาแมวตาปรือที่คริสซื้อให้แน่น “ราตรีสวัสดิ์นะครับแดดดี๊ ชานยอล...”

“นี่นาย...” ชานยอลต้องการที่จะเถียงต่อ

“ชู่ว์! เดนนิสเป็นเด็กนะ นายควรปล่อยให้เค้าได้พักผ่อนได้แล้ว” คริสปราบชานยอลให้เงียบ พลางขยับตัวปิดไฟภายในห้องจนเหลือเพียงแสงจากโคมไฟ ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปนั่งบนเตียง

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปนอนที่ห้อง” ชานยอลบอกจบเตรียมเดินกลับห้อง

“นอนที่นี่แหละ ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า” คริสคว้าข้อมือชานยอลไว้ ก่อนบอกสิ่งที่ชานยอลกลัว

“แน่นะ?” ชานยอลย้ำถามเพื่อความมั่นใจ

“ฉันจะไปทำอะไรได้ ยังมีเดนนิสอยู่ทั้งคน” คริสตอบสีหน้าเรียบเฉย

“หากไม่มีเดนนิสนายจะทำใช่ไหม? นายนี่มันจริงๆ เลย” ชานยอลคิดไปไกล ทำให้ยากที่จะพูดต่อ

“ขึ้นมานอนเสียที” คริสดึงตัวชานยอลให้ขึ้นมาบนเตียงนอน ก่อนจะขยับตัวไปมองเดนนิสที่นอนอยู่ เพื่อสำรวจดูว่าหลับแล้วหรือยัง? “หลับง่ายจริงๆ ไอ้ตัวแสบ” เค้าเลื่อนผ้าห่มขึ้นห่มกายเดนนิสเบาๆ

“...” ชานยอลนั่งมองสิ่งที่คริสทำ

“ตกลงนายจะนอนตรงกลางหรือริมเตียงนอน ฉันไม่บังคับนายหรอกนะ” คริสถามเพื่อให้ชานยอลเลือก เพราะไม่ว่าชานยอลจะเลือกนอนตรงไหนยังไงก็นอนใกล้เค้าอยู่ดี

“นอนริมเตียง! หากมีเหตุฉุกเฉินฉันจะได้หนีทัน” ชานยอลเลือกในสิ่งที่จะทำให้เค้าปลอดภัยที่สุด

“ฮึ!” คริสยกยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเอนตัวลงนอนข้างเดนนิส ในขณะที่ชานยอลยังนั่งอยู่ไม่ยอมนอน “ทำไมนายถึงไม่นอนเสียที?”

“ฉันจะรอให้นายหลับก่อน” ชานยอลนั่งกอดอกหันหลังให้คริส เค้าตอบโดยไม่แม้จะหันกลับไปมอง

“แล้วจะรู้ได้ไงว่าฉันหลับตอนไหนในเมื่อนายนั่งหันหลังแบบนั้น”

“ก็ต่อเมื่อนายเงียบไง”

“แต่ว่าหากมีคนนั่งข้างๆ โดยไม่นอนแบบนี้ฉันก็คงนอนไม่หลับ”

“งั้นฉันกลับไปนอนที่ห้องจะดีกว่าไหม?”

“ถ้าเดนนิสตื่นขึ้นมาไม่เจอนาย คงงอลแน่ๆ” คริสมองดูชานยอลที่ลุกขึ้นยืน ก่อนจะบอกอย่างรู้นิสัยเดนนิส “ลงมานอนได้แล้ว!” จากนั้นเค้าเอื้อมไปดึงตัวชานยอลให้ลงนอนข้างๆ เค้าโดยโอบกอดไว้

“นี่นาย! จะทำอะไร? ไหนบอกว่าจะไม่...” ชานยอลพยายามดิ้นหนี

“ชู่ว์! เงียบๆ สิ เดี๋ยวเดนนิสก็ตื่นหรอก! และฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น แต่ถ้านายไม่นอนนิ่งๆ ฉันลากนายไปที่ห้องน้ำแน่ ไม่ได้ขู่นะ ฉันทำจริง!” ทั้งดวงตา สีหน้า และคำพูดของคริสเรียบมากจนน่ากลัว

“...” ทำให้ชานยอลนอนนิ่งแทบไม่ขยับ ได้แต่นอนหายใจในอ้อมกอดคริส

“ต้องเป็นเด็กดีแบบนี้สิ ค่อยน่ารักหน่อย ^ ^” คริสยิ้มอย่างพอใจที่ชานยอลยอมเชื่อฟัง

“นายมันร้ายที่สุดเลย! ระวังเถอะเดนนิสจะติดนิสัยไม่ดีของนาย” ชานยอลหันไปมองหน้าคริสพลางบ่น

“ก็แบบนี้ไง แม่ถึงได้เลี้ยงเดนนิสเอง!” คริสจึงตอบทั้งรอยยิ้มอันยียวน

“นายนี่มันน่าดีดหน้าผากชะมัดเลย” ชานยอลแทบจะอดทนกับการกวนอารมณ์ของคริสไม่ไหว

“แต่อย่างน้อยก็ขอบใจนะที่มานอนตามคำขอของเดนนิส” คริสกล่าวขอบคุณ ดวงตาเค้ามองใบหน้าของคนที่อยู่ในอ้อมกอด

“ฉันสงสัยจริงๆ นะว่าเดนนิสน่ะเป็นลูกนายจริงหรอ?” ชานยอลเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาในใจมานานนับตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ว่าเดนนิสเป็นลูกชายของคริส

“ทำไม?”

“ก็เพราะว่า... นายกับเดนนิสหน้าไม่เหมือนกันเลยนี่นา แถมดูเหมือนเดนนิสจะดูมีเชื้อสายออกไปทางยุโรปมากกว่า” ชานยอลอธิบายในสิ่งที่เค้าเข้าใจ

“ใช่! เดนนิสเป็นลูกครึ่งออสเตรเลีย”

“จริงๆ ด้วย! กะแล้วว่าต้องมีเชื้อสายออกไปแถบยุโรป” ชานยอลภูมิใจกับสายตาตัวเอง

“ดึกแล้ว... นอนเสียทีเถอะ!” คริสกล่าวพลางขยับตัวแนบชิดชานยอลมากขึ้น

“แต่ฉันยังมีเรื่องสงสัยอยู่อีกนะ” เพราะชานยอลยังมีเรื่องที่อยากรู้จึงไม่รู้ว่าตัวเองลวนลามมากขึ้น

“ทำไมสนใจเรื่องของฉันจัง? อย่าบอกนะว่าหลงรักฉันเข้าแล้ว” คริสเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์

“หลงตัวเองไปแล้ว แค่อยากรู้เรื่องเดนนิสแล้วมันเกี่ยวอะไรกับการหลงรักนาย?”

“จะให้บอกก็ได้นะ แต่ว่าจูบฉันก่อนสิ” คริสผู้ฉาบฉวยทุกโอกาส

- -^ ฉันง่วงแล้ว!” จากนั้นชานยอลก็เลือกที่จะนอนโดยไม่สงสัยอีกต่อไป

จุ๊บ!

“ราตรีสวัสดิ์นะ” แต่แล้วคริสกลับเป็นฝ่ายจุ๊บชานยอลเสียเองก่อนจะกล่าวราตรีสวัสดิ์

“นี่นาย!” ชานยอลจ้องหน้าคริสอย่างเอาเรื่องที่กล้ามาจูบเค้าเป็นครั้งที่...? (คนแต่งก็จำไม่ได้)

^ ^ หลับได้แล้ว” คริสนอนหลับตาอมยิ้มที่แกล้งชานยอลได้

UoU ฮื่ม... แดดดี๊...” เสียงผวาดังขึ้น เมื่อเดนนิสกำลังฝันร้าย

“เดนนิส...” คริสรีบปล่อยตัวชานยอลแล้วลุกนั่งหันไปดูเดนนิสทันที ด้วยความห่วงใย เค้าขยับตัวของลูกชายหันมาหาตน ก่อนที่เค้าจะเอนตัวนอนข้างแล้วกอดลูกชายไว้ “ไม่เป็นไรแล้วนะ” คริสเอ่ยเสียงเบาเพื่อบอกกับลูกชายตัวน้อย

ชานยอลนอนมองคริสจากด้านหลัง ท่าทางและคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยพวกนั้น ภายในใจของเค้าคิดไปต่างๆ นานา

แบบนี้ใช่ไหมความรักจากพ่อ... ผู้ชายที่แสนร้ายกาจคนนี้ก็ไม่ได้แย่เสมอไป บางมุมที่อ่อนโยน และบางมุมก็ร้ายกาจเช่นกัน ต้องมาเป็นพ่อคนตั้งแต่อายุน้อยๆ แบบนี้ คงลำบากน่าดูเลยสินะ...

แต่หลายๆ อย่างยังคงค้างคาภายในใจของเค้าเช่นกัน แม้จะบอกตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่าทำไมจะต้องไปอยากรู้เรื่องของผู้ชายคนนี้ ไม่ควรไปสนใจให้วุ่นวาย ไม่อย่างนั้นอาจจะถอนตัวไม่ได้ แต่มาจนถึงตอนนี้ยิ่งได้อยู่ใกล้และได้เจอทีไร ทั้งหัวใจมันยุ่งเหยิงไปหมดจนควบคุมไม่ได้

 

เช้าวันต่อมา...

“ฮะๆ” เสียงหัวเราะของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้นใกล้ๆ ชานยอลที่กำลังหลับสบาย

แช๊ะ!

“ได้แล้ว...” เสียงถ่ายรูปดังขึ้นตามด้วยเสียงแห่งความดีใจ

“อื่ม...” ชานยอลขยับตัวลุกขึ้นนั่งพลางบิดไปมาด้วยความงัวเงีย แต่เพราะเสียงถ่ายรูปกับเสียงหัวเราะนั้นต้องทำให้เค้าตื่น

^ ^ อรุณสวัสดิ์ชานยอล” เดนนิสทักทายชานยอลด้วยรอยยิ้ม

“อืม... อรุณสวัสดิ์” ชานยอลตอบรับ เค้าขยี้ตาของตัวเองมองหน้าเดนนิส ก่อนมองหาคริส “คนนั้นๆ ไปไหนแล้วล่ะ? พ่อนายน่ะ?”

“แดดดี๊กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ ชานยอลนอนตื่นสายไปนะ” เดนนิสบอกพลางขยับตัวลงไปจากเตียงนอน

“ฉันกลับห้องก่อนนะ” ชานยอลลุกขึ้นยืน หาววอดใหญ่ เตรียมจะเดินกลับห้อง

“เดี๋ยวสิ! ทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนสิ” คริสเดินมาพร้อมอาหารเช้าที่เค้าเพิ่งเตรียมเสร็จ เมื่อวางอาหารลงบนโต๊ะแล้วแลมองชานยอล “โอ๊ะ! ฮึๆ” เค้าได้พบศิลปะบนใบหน้าชานยอลด้วยฝีมือเดนนิส ก็พยายามกลั้นหัวเราะ

“ขำอะไร?” ชานยอลขมวดคิ้วถาม

“เปล่า! มาทานขนมปังด้วยกันสิ” คริสบอกทั้งรอยยิ้ม

“หิวจริงๆ เลย” เดนนิสเดินไปนั่งบนเก้าอี้ เตรียมทานอาหารเช้า

“...” เช่นเดียวกับชานยอลที่กำลังเดินตามไป แต่ทันใดนั้นก็ผ่านกระจกใบใหญ่ในห้อง ต้องทำให้เค้าหยุดชะงักแล้วถอยหลังกลับเมื่อพบสิ่งแปลกๆ บนใบหน้าตัวเอง “O{}O! อ๊า!!” ชานยอลร้องโวยวาย

“ฮ่าๆๆ” ทั้งเดนนิสและคริสต่างปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“นี่พวกนายแกล้งฉันงั้นหรอ?” ชานยอลหันไปเอาเรื่องสองพ่อลูกเจ้าของห้อง

“ฉันไม่ทำเรื่องพวกนี้หรอกนะ” คริสปฏิเสธ

“ถ้าอย่างนั้น! นายอีกแล้วนะไอ้ตัวแสบ มานี่เลย ฉันจะจับนายวาดหน้าและมัดผมบาง” ชานยอลเดินตรงไปหาเดนนิสเพื่อแก้แค้น ที่โดนเดนนิสใช้ลิปสติกสีแดงของย่าตนที่ขโมยมาวาดบนหน้าชานยอล ทั้งแก้มและรอบปาก อีกทั้งมักผมแกะให้ชานยอลเหมือนที่ชานยอลเคยทำกับเค้า

“อ๊า! ไม่นะ” เดนนิสรีบหนีเอาตัวรอด

“ยอมให้จับซะดีๆ” ชานยอลก็ไล่จับ จนภายในห้องกลายเป็นสนามรบของทั้งคู่ไปโดยปริยาย

“...” แต่คริสกลับนั่งถอนหายใจ ทานอาหารเช้าอย่างใจเย็น

“เฮ้อๆ” และแล้วทั้งชานยอลและเดนนิสก็ต่างเหนื่อย ยอมสงบศึกด้วยความหิว ทั้งคู่นั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน

“ฉันขอตัวกลับห้องล่ะ” ชานยอลพูดจบพลางลุกขึ้นยืน

“นายทานไปได้นิดเดียวเอง” คริสเอ่ยถาม

“ฉันอิ่มแล้ว! ฉันมีเรียนตอนก่อนเที่ยง ต้องรีบไปเตรียมตัวแล้ว อ่อ! ไอ้ตัวแสบ ตั้งใจเรียนหนังสือล่ะ ไว้ฉันจะซื้อขนมไปฝาก” ชานยอลบอกลาเดนนิส

“จริงนะ? สัญญาก่อนสิ” เดนนิสย้ำถามก่อนชูนิ้วก้อยไปหาชานยอล

“อืม! สัญญา” ชานยอลเกี่ยวก้อยสัญญากับเดนนิสอย่างเป็นทางการ “ฉันไปล่ะ?” หลังพูดจบชานยอลก็เดินออกจากห้องของคริสทันที

“ชานยอล...” เสียงใครบางคนที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อเมื่อพบว่าชานยอลออกมาจากห้องที่ไม่ใช่ห้องของชานยอล

O_O! แบคฮยอน...” ชานยอลอึ้งจนได้เพียงแต่อุทานชื่อเพื่อนออกมา

“นั่นนายเข้าไปทำอะไรในห้องนั้น? รู้จักเค้าหรอ?” แบคฮยอนมองห้อง 515 ก่อนมองชานยอลด้วยความสงสัย

“อ๋อ! ไม่เชิงรู้จักหรอก ว่าแต่นายมาหาฉันมีอะไร?” ชานยอลรีบเปลี่ยนเรื่อง เกรงว่าแบคฮยอนจะสงสัย

“พอดีว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมาฉันไม่ได้เข้าเรียนวิชาคำนวณน่ะ ก็เลยว่าจะมายืมเลคเชอร์จากนายเสียหน่อย”

“จริงด้วยสิ! นายหายไปไหนมา?” ชานยอลเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเพื่อนของเค้าหายไปเป็นอาทิตย์

“คือมันมีปัญหาน่ะ ไว้ฉันเล่าให้ฟังพร้อมดีโอล่ะกัน”

“ทำไมล่ะ?” ชานยอลที่สงสัยก็เกิดถามคาดครั้นเพื่อนของตน “ฉันโทรเรียกดีโอมาเลยดีไหม?”

“นี่นาย... ไม่รีบไปเรียนหรือไง?” “แบคฮยอนจ้องหน้าชานยอลที่อยากรู้เรื่องของเค้าจนเกินไป

“จริงสิ! ฉันลืมไปเลย” ชานยอลรีบไขกุญแจเข้าห้องของตน

“ตกลงนายไปนอนห้องนั้นมาหรือไง แค่นี้กับล็อคห้องตัวเอง” แบคฮยอนเองก็สงสัยในตัวของชานยอลเช่นกัน

“เอาไว้เล่าให้ฟังพร้อมดีโอเลยล่ะกัน” ชานยอลจึงเลียนแบบคำตอบของแบคฮยอนอย่างกวนๆ

“คิดจะกวนฉันหรอ?”

“เปล่าซะหน่อย! อ่ะนี่สิ่งที่นายต้องการ” ชานยอลยื่นสมุดเลคเชอร์ให้แบคฮยอน

“ขอบใจ วันพรุ่งนี้แล้วใช่ไหมที่ต้องไปออกแคมป์?”

“อืม! ครั้งนี้จะมีการคัดออกจากที่นั่นเลย ไม่รู้ว่าจะผ่านหรือเปล่าน่ะสิ?”

“ไม่ผ่านแน่นอนอยู่แล้ว” แบคฮยอนแทรกตอบด้วยความจริงใจ

“นายนี่มันไม่เคยคิดจะเอาใจช่วยฉันเลยหรือไง?”

“ฉันก็แค่ตอบไปตามที่คิด ถึงคนอื่นอาจจะมองว่านายผ่าน แต่ฉันก็ยังคิดว่านายไม่เหมาะอยู่ดี อาจจะเหมาะกับควีนมากกว่าด้วยซ้ำไป”

“ฮ๋า? นายก็เป็นอีกคนที่คิดแบบนั้นหรอ? ไม่อยากจะเชื่อเลย” ชานยอลขมวดคิ้ว แทบจะพูดไม่ออก

“มีคนคิดแบบฉันด้วยหรอ? ใครล่ะ?” แบคฮยอนยกยิ้มพลางถาม

“ก็... นายไม่ต้องรู้หรอก” ชานยอลเกือบจะหลุดพูดชื่อคริสออกไป “แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็จะพยายามให้ถึงที่สุดเพื่อคูปองส่วนลดเบเกอรี่!” ชานยอลพูดอย่างเชื่อมั่น

“ฉันซื้อให้ฟรีเลยเอาไหม?” แบคฮยอนมองดูเพื่อนตน ก่อนจะยื่นข้อเสนอ

“ไม่เอา! เพราะศึกชิงตำแหน่งคิงครั้งนี้มันเป็นอะไรที่ท้าทายมาก”

“ตามใจ ฉันไปล่ะ! ขอให้ตกรอบกลับมานะ” แบคฮยอนพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องชานยอล

“ย๊าส์!! เพื่อนแบบไหนกัน ให้กำลังใจสักนิดก็ไม่มี” ชานยอลบ่นอุบ “อ๊า! จะเที่ยงแล้ว!!” แต่เมื่อสายตามองนาฬิกา ทำเอาแทบคลั่งวิ่งวุ่นไปอาบน้ำ รีบแต่งตัวไปมหาวิทยาลัย

ในขณะเดียวกัน ณ มหาวิทยาลัยแพลนนิท เฉินเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับดีโอ ทั้งคู่นั่งที่ซุ้มข้างตึกเรียนเพื่อทำรายงานตามวิชาเรียนที่จะต้องเร่งส่ง

“เฮ้อ...” อยู่ๆ เฉินก็ถอนหายใจออกมา

“วันนี้นายถอนหายใจจะพอร้อยครั้งได้แล้วนะ” ดีโอเหลือบมองเฉินที่นั่งฝั่งตรงข้าม “มีปัญหาชีวิตอย่างนั้นหรอ?”

“ก็ไม่เชิงหรอกนะ!

“ทำไมล่ะ? พี่ซิ่วหมินหนีไปหาผู้ชายอื่นหรือไง?” ดีโอแกล้งหยอกเล่น

“...” แต่นั่นคือเรื่องที่เฉินกำลังกลุ้มใจจริงๆ ยิ่งทำให้เค้าดูเครียดหนักกว่าเดิม

“จริงๆ หรอ?” ดีโอถลึงตาโตเมื่อสิ่งที่พูดเล่นกลับเป็นเรื่องจริง “ฉันขอโทษ! ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพี่ซิ่วหมินจะไปกับคนอื่น แต่นายอย่าเพิ่งไปคิดมากสิ เค้าอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้”

“ถ้าเป็นเพื่อนก็คงดี แต่นี่ฉันยังไม่เจอพี่ซิ่วหมินตั้งแต่วันที่พวกเค้าหายไปด้วยกันเลย หรือว่าฉันควรจะตัดใจดี?”

“พูดอะไรของนายน่ะ 2 ปีแล้วนะที่นายรักพี่เค้า”

“เพราะ 2 ปีแล้วน่ะสิที่ฉันรักเค้า นายรู้ไหมว่ามันเหนื่อยแค่ไหน? ฮึๆ พูดแล้วก็ตลกสิ้นดีที่ฉันรักคนๆ หนึ่งข้างเดียวมาตลอด 2 ปีแบบนี้” ถึงแม้จะเศร้าแค่ไหน แต่เฉินกลับหัวเราะออกมาเล็กๆ อย่างสมเพชตัวเอง

“ดูไม่เหมือนนายเลยนะที่เป็นแบบนี้” ดีโอรู้สึกสารเฉินที่ต้องมาเป็นแบบนี้

“หรือนายจะมาคบกับฉันดี?” เฉินมองหน้าดีโอถามอย่างจริงจัง

“ฮะ? จะบ้าหรือไง? จะเสียเพื่อนเอานะ” ดีโอตกใจมากที่ถูกขอแบบนั้น

“ฮ่าๆ ฉันล้อเล่น! ฉันไม่กล้าแย่งนายจากเด็กคนนั้นหรอก?” เฉินปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“เด็กคนนั้น?” ดีโอย้ำคำอย่างสงสัย

“ก็รุ่นน้องที่ชอบมาหานายบ่อยๆ ไง? ไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกหรอ?” เฉินถาม

“เปล่า!” ดีโอรีบปฏิเสธ

“หรอ? น่าเสียดายนะ เหมาะกันดีออก”

“ไม่เห็นจะเหมาะเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างหมอนั่นก็ชอบแบคฮยอนอยู่ เค้าสารภาพรักแล้วล่ะ”

“แล้วเป็นไง? แบคฮยอนชอบไหม?”

“ไม่รู้สิ!

“จะว่าไปแบคฮยอนนี่ก็เสน่ห์แรงนะ ดีโอ... นายเองก็ควรรีบมีแฟนใหม่ได้แล้วนะ จะได้ไม่เหงา”

“ถ้าการมีแฟนแล้วมันทำให้ฉันต้องเจ็บเหมือนที่ผ่านมา ฉันขออยู่กับทเวจีไปแบบนี้จะดีกว่า” ดีโอบอกราวกับการปิดกลั้นหัวใจตนเอง

“แต่บางทีการที่นายต้องเจ็บเพราะความรักมันก็เป็นบทเรียนให้เข้มแข็งขึ้นไม่ใช่หรอไง?”

“ไม่รู้สิ! จะรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ต้องการคือรักและเคียงข้างกันไปนานๆ ต่างหาก ความรักที่ฉาบฉวยแบบนั้นฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว”

“แล้วตอนนี้นายเปิดใจตัวเองหรือยัง? บางทีแค่นายไม่ต้องไปมองหาที่ไหน เค้าคนนั้นอาจจะอยู่ใกล้ๆ นายก็ได้”

“ใครหรอ?”

“ไม่ใช่ฉันแน่ๆ ^ ^” เฉินตอบทั้งรอยยิ้ม

“นายนี่จริงๆ เลย โอ๊ะ! พี่ซิ่วหมิน...” ในขณะที่ดีโอกำลังบ่นเล่นๆ กับเฉินอยู่นั้น พบซิ่วหมินที่กำลังเดินตรงมาหา

“...” เฉินเหลียวหลังกลับไปมองในทันที ก่อนจะหันกลับมา เมื่อในใจนั้นกำลังเต้นรั่ว

“สวัสดี! เลิกเรียนกันแล้วหรอ?” ซิ่วหมินทักทายดีโอและเฉิน

“ครับ! แล้วพี่ล่ะ? เลิกเรียนแล้วหรือกำลังจะเข้าเรียน?” ดีโอจึงย้อนถามกลับ

“พอดีว่าฉันมาหา...” ซิ่วหมินบอกพลางมองเฉินที่นั่งนิ่ง

“ฉันขอตัวก่อนนะ” เฉินบอกดีโอก็ลุกเดินออกไปทันที

“เดี๋ยวก่อนสิเฉิน!” ดีโอตะโกนเรียกเฉินที่เดินห่างออกไปโดยไม่ฟังเค้าเลยแม้แต่น้อย “พี่รีบตามไปสิ ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่คิดยังไงกับเฉิน แต่ปล่อยไว้แบบนี้เฉินเท่านั้นที่ต้องเจ็บ” ดีโอบอกซิ่วหมินด้วยสีหน้าจริงจัง

“...” ซิ่วหมินได้แต่มองตามเฉินอยู่อย่างนั้น เพราะความลังเล

“ขอร้องล่ะครับ พี่ช่วยทำอะไรให้ชัดเจนกับเค้าเสียได้ไหม? หากรักก็แค่บอกไป แต่ถ้าไม่ก็ควรจบ ผมไม่อยากเห็นเค้าต้องมานั่งทุกข์แบบนี้อีกแล้ว” ดีโอพยายามที่จะช่วยเฉิน จึงได้กล่าวออกไปแบบนั้น

“...” แล้วซิ่วหมินก็ตัดสินใจเดินตามเฉินไป

“ต้องแบบนี้สิ! ขอให้พี่เค้ามีใจให้เฉินเสียทีเถิด....” ดีโอยืนภาวนา

“ดีจังนะที่มีเพื่อนแบบรุ่นพี่ดีโอเนี่ย?” ไคเดินมานั่งลงข้างดีโออย่างเงียบๆ ก่อนเอ่ยหลังจากฟังดีโอภาวนาจบ

“นี่นาย... มาได้ไงเนี่ย?” ดีโอขยับหนีเพราะความตกใจที่พบไค

“ก็มาตั้งแต่นายบอกกับรุ่นพี่คนนั้นและภาวนานั่นแหละ”

“ตกลงนายจะนับถือฉันหรือเปล่า? เดี๋ยวเรียกรุ่นพี่ เดี๋ยวเรียกนาย จะเอายังไงแน่ฮะ?”

“ฮึ!” ไคไม่ตอบแต่กลับนั่งเท้าคางมองดีโอด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

“ทำไม?” ดีโอถามก่อนจะหลบสายตาของไคที่เอาแต่มองเค้า จนทำให้รู้สึกขัดเขินแปลกๆ

“ก็แค่อยากมอง พรุ่งนี้ฉันจะไปออกแคมป์แล้วคงเหงาแย่หากไม่ได้แกล้งนาย”

“ชิส์! ก็ไปหาคนแกล้งใหม่สิ ไม่จำเป็นต้องมานั่งคอยแกล้งแต่ฉันนี่”

“หาไม่ได้หรอก?”

“ทำไม?”

“ก็เพราะแกล้งใครก็ไม่เหมือนแกล้งนายนี่นา...” ด้วยสายตาและท่าทางที่พูดออกไป สามารถทำให้คนฟังสับสนในความหมายประโยคนั้น

“ฉันว่าฉันควรไปทำงานที่ห้องจะดีกว่ามานั่งตากลมหนาวแบบนี้” ดีโอพูดลอยๆ พลางเก็บสมุดหนังสือเข้ากระเป๋าเร่งเดินกลับหอพักทันที

“...” ไคเพียงแค่มองดีโอที่เดินห่างออกไปจนลับสายตา

ในเวลาเดียวกันนั้น ซิ่วหมินเดินตามเฉินมาเรื่อยๆ โดยที่เฉินเองก็ทราบว่าซิ่วหมินกำลังเดินตามเค้ามา จนเค้าหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองซิ่วหมิน ทั้งคู่ยืนท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ โดยไม่มีการสนทนาใดๆ เพียงต่างคนต่างมองกันอยู่อย่างนั้น

“พี่มีอะไรหรือเปล่า?” เฉินเป็นฝ่ายเริ่มถาม เพราะความอึดอัดในใจ

“นายดูแปลกไปนะ...” ซิ่วหมินตอบไปตามความรู้สึกที่เฉินไม่เหมือนเก่า ที่หากเฉินพบซิ่วหมินทีไรมักจะเป็นฝ่ายชวนพูดคุยก่อนเสมอและคอยเล่นซุกซนอยู่ข้างๆ ไม่ใช่การที่เดินหนีมาแบบนี้

“ผมก็ยังเหมือนเดิม อะไรที่พี่คิดว่าแปลกไป...”

“แค่ความรู้สึกของฉันมันบอก”

“ผมดีใจที่พี่บอกว่าความรู้สึกมันบอกพี่แบบนั้น ผมขอตัวก่อนนะ” ในนาทีที่เฉินพูดจบ เค้าเตรียมเดินไปอีกครั้ง

“เฉิน...” แล้วซิ่วหมินกลับเรียกเฉินไว้ “นายน่ะ...”

“...” เฉินหันกลับไปมองซิ่วหมิน

“นายน่ะ... มีอะไรจะถามฉันไหม?” ซิ่วหมินไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน แต่แค่ถามเฉินออกไปเพราะอยากฟังเฉินถามในสิ่งที่เค้าจะตอบ

“ถามหรอ? ผมไม่มีอะไรจะถามพี่หรอกนะ”

“ไม่มี... จริงๆ หรอ?” ซิ่วหมินย้ำถามอีกครั้งด้วยสีหน้าที่กำลังผิดหวัง

“มันอึดอัดใช่ไหม?” แล้วเฉินก็เอ่ยขึ้นมาเมื่อมองใบหน้าซิ่วหมิน “ใช่... ผมเคยรู้สึกแบบนั้นหลายๆ ครั้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เมื่อผมรู้สึกตัวว่ารักพี่ไปแล้ว ความผิดหวัง ความเสียใจ ความอึดอัด มันเกิดขึ้นกับผมบ่อยๆ บางทีแค่ผมอยากจะถาม... ถามว่าเคยมีสักนาทีไหมที่พี่รู้สึกว่ารักผมบ้าง? แต่ผมไม่กล้าผมก็อึดอัดจนแทบบ้าตาย...” เฉินกล่าวบอกด้วยความรู้สึกภายในใจ

“นาย...” ซิ่วหมินรับฟังอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ “ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า?”

“ไม่หรอกครับ... พี่ไม่เคยผิดเลยสักครั้ง แต่... ผม... แค่อยากรู้ว่าจนถึงตอนนี้... พี่แคร์ผมบ้างหรือเปล่า?”

“...” ซิ่วหมินมองดวงตาเฉินที่กำลังเศร้า “นายนี่มันบื้อที่สุดเลยรู้ไหม? จนถึงตอนนี้ถ้าฉันไม่เคยแคร์หรือไม่เคยสนใจนาย แล้วฉันจะทนโสดมาทำไมถึงสองปีล่ะ?”

“ฮะ?” เฉินได้ยินอย่างนั้นถึงกลับแปลกใจ

“ฉันอุตส่าห์เปิดโอกาสให้ถามแล้วไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงไม่ถามออกมาล่ะว่าผู้ชายคนนั้นที่ฉันไปด้วยคือใคร? แล้วไปไหน? ไปทำไมอะไร?” ซิ่วหมินกล่าวออกมาทั้งความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น เมื่อยิ่งมองเฉินที่เอาแต่เงียบ “ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องที่จะเข้ามาเรียนต่อที่นี่ แล้วที่หายไปกับเค้าเพราะพ่อแม่ของฉันมาจากต่างจังหวัด แค่นี้เข้าใจหรือยัง? ถ้าหากลู่ฮานไม่บอกฉันเรื่องนาย ฉันก็คงไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่?”

“จริงไหมที่พี่บอกว่าแคร์ผม? สนใจผม?” แต่สิ่งที่เฉินอยากรู้ที่สุดคือความรู้สึกที่ซิ่วหมินมีต่อเค้ามากกว่าอื่นใด

“นายเป็นคนชอบฉันไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมถึงไม่รู้ว่าฉันเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจล่ะ? เรื่องที่ดูออกง่ายๆ แบบนี้นายกลับไม่รู้ นายมันบื้อจริงๆ เลยเฉิน!

ฟุ๊บ!

ตุ๊บ!

“อ๊า! นายทำบ้าอะไรเนี่ย?” ซิ่วหมินโวยวายเมื่อโดนเฉินจู่โจมกอด จนทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปนอนบนพื้นหิมะอันหนาวเย็น

2 ปีที่ผ่านมา... ฮ่าๆ” เฉินพูดพลางขำเล็กๆ “ผมมันบื้อมากจริงๆ สินะ ถ้าหากรู้ว่าทำเป็นไม่สนใจพี่แล้ว พี่จะเป็นฝ่ายมาหาเองแบบนี้ ผมแกล้งทำบ่อยๆ เลยดีไหม?” เฉินกล่าวทั้งรอยยิ้ม

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ” ซิ่วหมินบอกขณะพยายามจะลุกขึ้น “ปล่อยฉันสิ! หนาวจะตายแล้ว”

“ผมกอดพี่อยู่แบบนี้จะหนาวได้ไง?”

“ปล่อยๆ” ซิ่วหมินสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดเฉินได้จึงรีบลุกขึ้น ปัดหิมะที่เกาะตามตัว “เพราะนายมันเป็นแบบนี้ไง ฉันเลยไม่อยากบอกว่ารู้สึกยังไง? เฮ้อ!” ซิ่วหมินกล่าวพลางส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วเดินนำเฉินออกไปก่อนจะเผยยิ้มเล็กๆ

“รอผมด้วยสิ! ^ ^” เฉินรีบวิ่งตามไป รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้นบนใบหน้า (>///<)

 

ครั้นยามราตรีภายในค่ำคืนที่มืดมิด ชายร่างบางเดินกลับจากมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง ในที่ๆ แห่งนี้ทั้งเงียบ เหงา และโดดเดี่ยวมากเหลือเกิน ความสับสนวุ่นวายวนเวียนไม่ห่างหายไปจากจิตใจเสียที สองเท้าเหนื่อยล้าที่จะเดินต่อ...

“ควรหยุดเสียที... เราพูดคำๆ นี้มานับเป็นพันๆ ครั้ง โง่จริงๆ โง่เหลือเกิน... ลู่ฮานนายมันโง่...” ลู่ฮานนั่งลงกับพื้นสีขาวที่ปกคลุมด้วยหิมะ อ้อมแขนทั้งสองกอดเข่าก่อนซบใบหน้าลง อีกครั้งที่ต้องร้องไห้กับตัวเอง

คนหนึ่งคนเข้มแข็งมากเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่พอเวลาเหงาและโดดเดี่ยวหรือเสียใจ เค้ากลับมีจิตใจที่อ่อนแอแล้วร้องไห้เพียงลำพังเสมอมา

“นายมาทำอะไรตรงนี้?” เสียงหนึ่งเอ่ยถามเมื่อพบร่างบางที่นั่งอยู่ริมทางเดินกลับหอพัก

“...” ลู่ฮานเงยหน้ามองใบหน้าชายที่เอ่ยถามเค้า ดวงตาใสเต็มไปด้วยน้ำตา

“นาย...” ชายผู้นั้นกลับประหลาดใจเมื่อพบน้ำตาบนใบหน้าสวย

“ฉันเหนื่อย... ฉันไม่สามารถเดินต่อไปได้แล้ว...” ร่างบางกล่าวทั้งเสียงสะอื้น

“...” ชายผู้นั้นย่อตัวลงนั่งชันเข่า มองใบหน้าสวยก่อนเช็ดคราบน้ำตาเบาๆ “ฉันจะพานายกลับเอง” เค้าบอกพลางขยับกายหันหลังให้ชายร่างบาง

303... นายทำอะไร?” ลู่ฮานมองอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันจะพานายกลับไง ใช้อ้อมแขนกอดคอของฉัน” เซฮุนกล่าวบอกเพื่อที่เค้าจะแบกลู่ฮานกลับ

“แต่ว่า...” ร่างบางลังเล

“เหนื่อยไม่ใช่หรือไง? ขึ้นมาสิ...” เซฮุนบอกก่อนจะเอื้อมมือไปดึงร่างบางให้เข้าใกล้ รีบแบกขึ้นหลัง เพื่อพากลับหอพัก “นายดื่มแอลกอฮอล์มาใช่ไหม?”

“เปล่าเสียหน่อย”

“เปล่าอะไร? รู้ไหมว่ากลิ่นแรงมาก”

“จริงหรอ?”

“ฉันจะหลอกนายทำไม?”

“ฉันดื่มไปแค่ขวดเดียวเองนะ”

“ขวดเดียวก็เมาขนาดนี้แล้วหรอ? รู้ไหมว่าเหล้าน่ะไม่ได้ทำให้นายลืมความทุกข์ได้หรอกนะ ยิ่งนายดื่มเท่าไร มันก็ทำให้นายยิ่งคิดถึงในสิ่งที่ทุกข์จนเจ็บปวด...”

“...” แต่เมื่อได้ยินในสิ่งที่เซฮุนบอก ลู่ฮานกลับร้องไห้จนเกิดเสียงสะอื้น เค้าซบใบหน้าลงบนแผ่นหลัง กำชับอ้อมแขนที่โอบต้นคอเซฮุนในตลอดทางกลับหอพัก โดยที่เซฮุนนั้นเงียบเพียงไม่อยากพูดให้ลู่ฮานต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้

 


 


-------------------------------------------------------------
KongJu_Pink :: อัพจ้าอัพ! จัดให้สำหรับคนที่คิดถึงคริสยอลจ้า!

และจัดไปสำหรับคู่
>>เฉินหมิน<< รักคู่นี้มากๆ นะจ๊ะ!

ครั้งนี้คงไม่ช้าไปใช่ไหม? รักคนที่อ่านฟิคเรื่องนี้ที่สุดเลย!!!

คอมเม้น โหวต วิจารณ์ เพื่อเป็นกำลังให้ไรเตอร์ด้วยนะค่ะ


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7564 Pookkie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 01:20
    คริสยอล ครอบครัวสุขสัน เดนนิสน่ารักไปอีก
    #7,564
    0
  2. #7537 memi_queen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 15:34
    303 / 304 เรียกกันสะเหมือนหนังบู้เลย55555ชอบคู่ฮุนฮาน><คริสยอลก็น่ารัก
    #7,537
    0
  3. #7526 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:28
    กรี้ดดดด ชอบคริสยอลล พี่คริสเอาอีกแล้วน้าาา><
    #7,526
    0
  4. #7508 KrisYeol (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 09:05
    เดนนิสจะกลับแล้วอ่อเนี่ยยย ชานยอลให้แบคฮยอนเลี้ยงเค้กไปเถอะะะ ไม่ต้องเป็นหรอกคิงง
    #7,508
    0
  5. #7484 after Y (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 17:04
    มีซื้อตุ๊กตาให้ด้วย ของแทนใจป่าเนี้ยย เดนนิสไม่อยู่ป่วนชานยอลแล้ว เหงาแย่เลย ซาลาเปาของเรายอมพูดความจริงแล้ว อร้ายยยย รักกับเฉินนานๆนะ เซฮุนที่ทำแบบนี้เพราะรักพี่ลู่จริงๆใช่ไหม ไม่ใช่แค่เกมที่อยากเอาชนะเฮียแล้วใช่ไหม
    #7,484
    0
  6. #7424 MeangPor (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 11:13
    คริสยอลชอบคู่นี้จังน่ารักดี><
    #7,424
    0
  7. #7349 lulu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:31
    สงสารลู่อะ รู้ว่าเจ็บก็ไม่ต้องไปรักสิพี่ลู่เราสงสารอะ น้ำตาไหลเลย แต่ฮุนฮานมีฟีน นิดหนึ่ง คีหลัง กริ๊ดดดด ฮุนเทห์มากอะ
    #7,349
    0
  8. #7291 rain&snow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:49
    เดนนิสน่ารัก
    #7,291
    0
  9. #7210 pemika2543 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 11:00
    เฉินหมิน น่าอ่ะคู่นี้ 
    #7,210
    0
  10. #7183 Grace Yada (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 21:43
    ชอบคู่ ฮุนฮานจัง พี่ลู่ตัดใจจากคริสให้ได้นะ
    #7,183
    0
  11. #7149 ninini (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 09:19
    คู่ เฉินหมินสมหวังแล้ว
    #7,149
    0
  12. #7116 Milin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 17:56
    เฉินหมิน น่ารัก ~ สมหวังแล้วนะ

    ฮุนฮานเริ่ม ดราม่าแล้ว ฮือๆ
    #7,116
    0
  13. #7067 oohsxhxn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 20:00
    เฉินหมินดุ๊กดิ๊กมากเลยอ่าาาาา



    ลุ้นพี่ลู่ต่อไป หายเสียใจได้แล้ววววมี303อยู่ข้างๆขนาดนี้
    #7,067
    0
  14. #7014 ParkMeple (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 01:40
    ย๊าา อีกคู่มีความสุข อีกคู่เศร้า ชั้นปรับอารมณ์ไม่ทันจริงๆ นะพี่ชาย
    #7,014
    0
  15. #6973 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 20:21
    อยากอ่านncอ่ะ>>>syukolthorn@yahoo.com
    #6,973
    0
  16. #6945 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:09
    ฮุนใจร้ายอ่ะ อยากอ่าน NC อ่าา นี้งับเมลๆ เดียวจะมาเม้นทุกตอนงับ :3 jan.rawinnipa__kris@hotmail.com
    #6,945
    0
  17. #6911 Mermaidtears (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 14:22
    ฉันสงสารลู่ ฮุนหวังว่าแกจะปลอบได้นะ เฉินหมิ่นน่ารักมากๆ 
    คริสยอลก้อแหมกุ๊งกิ๊ง
    #6,911
    0
  18. #6880 khaiwan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 01:31
    เดนนิสสส จะกลับแร้วหรอออ
    #6,880
    0
  19. #6826 odroro (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 10:19
    ฮุนฮานหวานมดขึ้นมาก พี่ลู่ยังมีเซฮุนอยู่น้าา
    #6,826
    0
  20. #6759 Fafannie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 01:15
    ฉากคลาสสิคขี่หลัง แอร๊ยยย แต่ดราม่าละ ปวดใจ
    #6,759
    0
  21. #6706 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:06
    ฮุน...ถ้านายยังไม่คิดจริงจัง ฉันก็ไม่อยากให้นายให้ความหวังเสี่ยวลู่นะ
    #6,706
    0
  22. #6667 Minni Baby (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 18:09
    เซฮุนอานายต้องคว้าหัวใจของลู่หานมาให้ได้นะ
    #6,667
    0
  23. #6632 เมียเสี่ยวลุ่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 23:51
    เซฮุนโครตแมน
    #6,632
    0
  24. #6518 โรมินิค (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 10:03
    ยอล~~~~
    #6,518
    0
  25. #6501 MILKSEOB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 15:30
    เฉินหมินนน -..- 
    #6,501
    0