[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 11 : PLANETS HISTORY :: My Man! ผู้ชายคนนี้น่ะของฉัน!! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    21 ธ.ค. 55

10

My Man! ผู้ชายคนนี้น่ะของฉัน!!

 

“นี่นายไปคุยอะไรกันนานนักนะ รู้ไหมว่าฉันยืนรอตรงนี้มันหนาวจะตายอยู่แล้วน่ะ!” เถาขมวดคิ้วหน้าบึ้ง ตวาดเสียงถามแบคฮยอนอย่างเอาเรื่อง

“เป็นอะไรของนาย?” แบคฮยอนเองก็ขมวดคิ้วตอบกลับ ชักสีหน้าใส่เถา

“ขอโทษนะครับ! รุ่นพี่ไม่ควรต่อว่ารุ่นพี่แบคฮยอนแบบนี้ ผมไม่ชอบ” ไคเดินไปบังร่างแบคฮยอน เค้าบอกเถาด้วยเสียงนิ่งขรึม เป็นการปกป้องแบคฮยอน

“ทำไมฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้ ในเมื่อเค้าเป็นคนของฉัน” เถา

“นี่นาย...” แบคฮยอน

“แต่เค้าเป็นคนที่ผมรัก!” ไคเอ่ยแทรกขึ้นมา ทำเอาทุกคนอึ้งและเงียบ

“...” เถามองไคก่อนละสายตาไปมองแบคฮยอน

“...” เช่นเดียวกับดีโอที่มองแบคฮยอน ก่อนละสายตามองไคจากด้านหลัง

“นายพูดอะไรของนายฮะ? ฉันยังไม่ได้ตกลงเสียหน่อย นายนี่มัน...” แบคฮยอนต่อว่าไค

“ถึงจะเป็นอย่างนั้น รุ่นพี่เองก็ไม่ได้ปฏิเสธผมหนิ! ซึ่งก็หมายความว่าผมมีสิทธิ์จะบอกว่าผมรักรุ่นพี่ไม่ใช่หรอ?” ไคมองแบคฮยอนไม่วางสายตา

“นายนี่มันเด็กดื้อชัดๆ เลย ถึงจะมีสิทธิ์ แต่ก็ใช่ว่าฉันจะตามใจนายเสมอหรอกนะ” แบคฮยอนย้อนกลับทั้งรอยยิ้ม ไม่มีทีท่าว่าจะรำคาญไคเลยแม้แต่น้อย

“ตกลงว่านายบอกรักแบคฮยอนจริงๆ แล้วสินะ” ดีโอเอ่ยขึ้นถาม

“ใช่! อันที่จริงจะบอกนายตามเวลาที่นัด ไหนๆ นายก็อยู่ตรงนี้แล้วทราบเรื่อง ก็คงไม่มีนัดแล้วล่ะ ไม่ต้องไปรอฉันแล้วล่ะ” ไคหันไปตอบดีโอเสียงเรียบ

“ใครบอกนายว่าฉันจะไปรอ ถึงยังไงวันนี้ฉันก็ไม่ว่างไปอยู่ดี” ดีโอรีบตอบกลับในสิ่งที่ไคกำลังเข้าใจ

“แล้วนายจะไปไหน?” ไค

“เรื่องของฉันสิ! แบคฮยอนฉันขอตัวก่อนนะ” ดีโอบอกกับไคจบ ก็หันไปบอกกับเพื่อนของตน

“นายจะไปไหน?” แบคฮยอนจึงถามกลับ

“พอดีว่าจะกลับไปธุระที่บ้านน่ะ” ดีโอยอมบอกแบคฮยอนเพื่อนของตน

“ช่วงนี้นายกลับบ้านบ่อยน่ะ ระยะไม่ใกล้เลย แล้วจะกลับมาเรียนทันไหม?” แบคฮยอน

“ก็อาจจะช้าบ้างแหละ แต่ฉันจำเป็นต้องกลับบ้านจริงๆ ไว้เจอกันนะ” ดีโอบอกลาเพื่อนอีกครั้ง “ไว้เจอกันใหม่นะ” จากนั้นเค้าก็หันไปลาเถา แต่กลับมองไคเพียงเสี้ยววินาทีก่อนเดินห่างออกไปไกล

“นายมานี่เลย” เถาคว้าข้อมือแบคฮยอนแล้วดึงตัวไปอีกทาง

“นายจะพาฉันไปไหน?” แบคฮยอนโวยวาย

“รุ่นพี่” ไคหันกลับไปมองแต่กลับไม่ทันเมื่อเถาพาแบคฮยอนขึ้นรถยนต์ไปเสียแล้ว

“นายจะพาฉันไปไหนอีก?” แบคฮยอนจ้องเถาสีหน้าเอาเรื่องเมื่อต้องถูกบังคับ

“ต่อจากนี้ช่วงเวลาที่นายกำลังดูแลฉัน ห้ามนายมีแฟนเด็ดขาด!!” เถาออกคำสั่ง

“แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนหากฉันจะมีแฟนกับเรื่องที่ดูแลนาย?” แบคฮยอนย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็เพราะ... เพราะ...” เถากำลังคิดหาเหตุผล ก่อนจะจอดรถเลี่ยงริมถนน “เพราะมันจะทำให้นายดูแลฉันไม่เต็มที่นะสิ! เข้าใจไหม?”

“ตลกน่า! นายจะมาห้ามจิตใจของฉันได้ยังไง?” แบคฮยอนไม่พอใจที่ถูกออกคำสั่งแบบนั้น

“ไม่รู้ล่ะ! ยังไงนายก็ห้ามขัดคำสั่งเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะ...” เถามองใบหน้าแบคฮยอนที่เอาแต่จ้องเค้า

“จะอะไร?” แบคฮยอนครั้นถามเอาคำตอบ

“จะ... จะฟ้องพ่อจริงๆ ด้วย (- -^ เด็กมาก) ถ้าพ่อฉันรู้เรื่องที่นายทำกับฉันล่ะก็... รับรองนายเสร็จแน่!

“คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง? นายนี่มันเด็กมีปัญหาจริงๆ” แบคฮยอนพูดจบก็กอดอก สะบัดหน้าหนีไปทางหน้าต่างรถยนต์ โดยไม่สนใจเถาอีก

“ตกลงรุ่นน้องคนนั้นสารภาพรักกับนายจริงๆ หรอ?” เถาขับรถออกไปต่อ พลางมองแบคฮยอนที่เงียบไปจึงเอ่ยถามราวกับไม่ใส่ใจมากมาย แต่ความจริงนั้นคือเค้าอยากรู้เป็นที่สุด

“แล้วนายจะรู้ไปทำไม?” แบคฮยอนตอบโดยไม่มองเถาสักนิด

“อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันหรอก แต่เป็นเรื่องของเพื่อนนายต่างหากล่ะ!” เถาเริ่มสร้างเรื่องจอมปลอมอีกครั้ง

“เพื่อนฉัน? ใคร? ดีโอหรอ?” แบคฮยอนได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปถามเถาทันที

“ไม่รู้หรอว่าดีโอชอบรุ่นน้องคนนั้นน่ะ!

“ฮะ? จริงหรอ? อย่ามาโกหกน่า เค้าไม่เคยแสดงท่าทางเลยว่ากำลังมีความรัก” แบคฮยอนไม่ปักใจเชื่อเถา

“นายจะไปเคยเห็นท่าทางแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้นายอยู่กับฉันมากกว่าดีโอเสียอีก” เถายังคงพูดไปเรื่อย

“ฉันอยู่กับนายไม่ถึงสองอาทิตย์ด้วยซ้ำ มันเป็นแค่เวลาช่วงสั้นๆ ของฉันกับนาย แต่ฉันเป็นเพื่อนดีโอมานาน เค้าต้องบอกฉันสิว่าชอบไค”

“แล้วนายคิดว่าการแอบชอบใครสักคน จำเป็นต้องบอกคนอื่นให้รู้หรอ?”

“แล้วถ้าอย่างนั้นนายรู้ได้ไง?”

“ก็...” เถาเริ่มจะเถียงกลับไม่ได้เพราะโดนทั้งดวงตาและคำถามแบคฮยอน

“ว่าไงล่ะ?”

“ก็เพราะตาเค้ามันฟ้องน่ะสิ! เวลาที่ฉันพูดถึงนายว่าไปกับไค ตาเค้ามันเศร้ามาก” เถาเล่าไปก็พลางมองใบหน้าแบคฮยอนที่ตั้งใจฟัง “หากนายจะไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ฉันไม่ได้โกหกนายหรอกนะ” ตั้งแต่เล่าจนจบนั่นคือสิ่งที่เถาโกหกทั้งหมด (ร้ายที่สุด!)

“ดีโอน่ะหรอชอบไค...” แบคฮยอนกำลังนั่งครุ่นคิดเรื่องเพื่อนของตน

“ฮึ!” เถายกยิ้มอย่างพอใจเมื่อแบคฮยอนได้หลงเชื่อสิ่งที่เค้าบอก

“ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ ดีโอต้องเจ็บมากแน่ๆ แล้วทำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้!!” แบคฮยอนหันไปตวาดใส่เถา “นายนี่มัน...”

“ทำไมเป็นความผิดฉันล่ะ?” เถาย้อนถาม

“ไม่รู้ล่ะ! เรื่องนี้น่ะนายผิดเต็มๆ จอดรถเลย” แบคฮยอนเปลี่ยนเรื่อง สั่งเถาให้จอดรถ

“จอดทำไม?”

“ฉันจะกลับหอพัก”

“กลับไปทำอะไร?”

“นอนน่ะสิ!

“นอนหรอ? ไปนอนบ้านฉันก็ได้” เถาจอดรถก่อนจะบอกแบคฮยอน

“ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องกลับไปที่บ้านนายอีก” แบคฮยอนกล่าวพลางเปิดประตูรถ

“นี่แบคฮยอน... แบคฮยอน...” เถาเรียกแบคฮยอนที่ออกไปจากรถของเค้า เมื่อแบคฮยอนไม่ยอมกลับมาเค้าจึงเปิดประตูรถแล้วเดินตามไป “นี่แบคฮยอน”

“อะไร!!” แบคฮยอนหันกลับไปตะคอกใส่เถาอย่างรำคาญ “นายจะตามมาทำไมฮะ? แล้วจอดรถไว้แบบนั้นเดี๋ยวก็โดนตำรวจเรียกหรอก”

“นายก็ไปกับฉันสิ!

“ไปไหนนายก็ไม่บอก แล้วจะให้ฉันไปกับนายทำไมล่ะ ความจำนายเสื่อมแบบนี้แทนที่จะเอาเวลาไปรักษา แต่นายกลับมาเที่ยวเล่น” แบคฮยอนต่อว่า

“ฉันก็จะไปในที่แห่งหนึ่งที่มันอาจจะให้ฉันจำความขึ้นมาได้... ฉันอยากไปที่นั่นแต่ไม่กล้าที่จะไปเพียงลำพัง ถึงได้ชวนนายไปด้วยแบบนี้ไง”

“แล้วมันคือที่ไหน?”

“ที่อยู่แม่ของฉัน...” เถาบอกด้วยดวงตาที่เศร้า เค้าไม่ได้แกล้งแสดงแต่อย่างใด คือความจริงที่ทุกครั้งเมื่อเอ่ยถึงแม่ตนแล้ว เถาหักห้ามไม่ให้คิดถึงแม่ผู้จากไปไกลแสนไกลไม่ได้เลย

“...” แบคฮยอนใจอ่อนเมื่อเห็นดวงตาของเถาเศร้า “หากมันจะช่วยนายได้ ฉันก็จะยอมช่วยไปเป็นเพื่อนนาย”

เถามองแบคฮยอนชายร่างเล็กที่ยอมตกลงไป ก่อนยื่นมือเอื้อมไปจับมือสวยให้เดินตามเค้ากลับไปที่รถของตน ตลอดระยะทางที่เดินทางมาถึงสุสานฝังศพแม่เถานั้น แบคฮยอนและเถาไม่มีการสนทนาใดๆ ครั้นลงจากรถเถาเดินไปหยิบช่อดอกไม้ทิวลิปหลากสีออกมาจากหลังรถยนต์

แบคฮยอนเดินตามเถาไปยังหลุมฝังศพอย่างเงียบๆ ชายร่างสูงที่เดินนำอยู่นั้นท่าทีที่สงบเสงียม สุขุม ราวกับเป็นคนละๆ คนกับทุกครั้งที่คอยแต่สร้างปัญหาให้ต้องเหนื่อย เค้าวางช่อดอกไม้หน้าหลุมศพของผู้เป็นแม่ โค้งคำนับก่อนยืนมองรูปหญิงสาวที่มีแต่รอยยิ้ม

“ดวงตาของแม่นายสวยจริงๆ” แบคฮยอนยืนด้านหลังเถา เมื่อมองรูปแม่เถาแล้วก็ได้เอ่ยชมจากใจ

“ใช่... ดวงตาของท่านงดงามยิ่งกว่าสิ่งใด พ่อบอกว่าแม่ชอบดอกทิวลิปมาก เพราะช่อดอกทิวลิปหลากสีพวกนี้มีความหมายว่าดวงตาที่แสนสวยของแม่นั้นทำให้พ่อคลั่งไคล้จนยากที่จะถอนตัว” เถาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ดวงตาคมมองช่อดอกทิวลิป

“ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย...”

“ทุกครั้งที่ฉันกับพ่อทะเลาะกัน ฉันไม่มีที่ไปนอกจากจะมาหาแม่ของฉัน ระบายทุกอย่างกับรูปของท่าน...”

“...” แบคฮยอนเงยใบหน้ามองคนตรงหน้าที่กำลังเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเจน

“แม่ครับ... ผมนำดอกไม้ที่แม่ชอบมาให้ คิดถึงแม่จริงๆ แม่สบายดีใช่ไหม? ตอนนี้ผมกำลังทำเรื่องแย่ๆ อีกแล้ว แม่เห็นผู้ชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างผมหรือเปล่า? ที่ผมพาเค้ามาเพราะผมอยากให้แม่เห็นว่าผมมีเพื่อนที่ดีแล้วนะ แม่จะได้ไม่ต้องกังวลว่าผมจะไม่มีใครอีกต่อไป...” เถากล่าวคำต่างๆ ด้วยภาษาจีนต่อหน้าหลุมศพแม่เหมือนทุกๆ ครั้งที่เคยทำ

“...” แบคฮยอนได้แต่ยืนฟังเถาพูดอย่างไม่เข้าใจ เพียงแต่คิดว่าคงเป็นประโยคที่ซึ้งใจ

“วันนี้ผมต้องกลับแล้ว ครั้งหน้าผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ” เมื่อพูดจบเถาโค้งคำนับลาหลุมศพแม่ตน พลางยิ้มลาก่อนจะเดินกลับไปที่รถ

“ลานะครับ” แบคฮยอนรีบโค้งลาหลุมศพแม่ของเถาก่อนจะวิ่งตามไป

ทั้งสองกลับมายังรถยนต์ นั่งเสร็จสับรัดเข็มขัดเรียบร้อย เถาสตาร์ทรถเตรียมออกเดินทาง แต่อยู่ๆ แบคฮยอนเกิดอาการสงสัยขึ้นมาในบางอย่าง

“นายหายความจำเสื่อมแล้วหรอ?”

เอี๊ยด!!

“...” ในขณะที่เถากำลังจะออกรถแต่ก็ต้องเบรกเมื่อโดนแบคฮยอนสงสัย “เปล่านี่!” เค้ารีบแก้ตัว

“ทำไมท่าทางตอนที่นายกำลังพูดถึงแม่นั้น ฉันมีความรู้สึกว่านายทำเหมือนคนไม่ได้ความจำเสื่อม” แบคฮยอนจ้องตาเถาเพื่อจับผิด

“นายจะมารู้ได้ไงว่าฉันพูดอะไรกับแม่ของฉันบ้าง?” เถาย้อนถาม

“แล้วนายบอกเองว่าทุกครั้งที่ทะเลาะของพ่อ นายจะมาที่นี่ แต่ตอนนี้นายความจำเสื่อมอยู่ไม่ใช่หรอ? นายจำมันได้อย่างไร?”

“เลขาแทควอนบอกฉันน่ะสิ! นายคิดว่าคนความจำเสื่อมจะมาที่นี่ถูกได้ยังไงหากไม่มีคนบอก” เถาเอาเลขาแทควอนผู้ไม่รู้เรื่องมาพัวพันกับการโกหกของตนอีกครั้ง “เค้าเล่าทุกๆ อย่างที่ฉันเคยทำก่อนที่ความจำจะเสื่อม”

“จริงหรอ?” แบคฮยอนยังคงคาใจ

“จริงน่ะสิ!” เถาตอบด้วยใบหน้าที่กังวลว่าแบคฮยอนจะจับได้ ดังนั้นเค้าจึงเริ่มการแสดง “นายไม่รู้หรอกว่าฉันทรมานมากแค่ไหนที่ต้องเสียความทรงจำไป การที่ต้องมารับรู้ว่าแม่ของตนเสียไปอีกครั้งหลังความจำเสื่อม มันเจ็บมากนายรู้หรือเปล่า?” เถากล่าวด้วยใบหน้าเศร้า

“...” แต่เมื่อแบคฮยอนได้ฟังอย่างนั้นยิ่งทำให้เค้ารู้สึกผิดมาก ดวงตามีน้ำใสๆ เอ่อล้นจนไหลรินออกมา

“...” เถามองน้ำตาที่กำลังไหลนั้น มันทำให้เค้าอึ้งจนพูดไม่ออก

“ฉันขอโทษ...” แบคฮยอนกล่าวเสียงสั่นด้วยความรู้สึกผิด

“คือ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่านายหรอกนะ” เถากลับต้องรนรานเพราะเห็นแบคฮยอนเสียใจแบบนั้น แค่ต้องการให้แบคฮยอนเชื่อจนต้องเล่นละคร จนลืมนึกถึงความรู้สึกของแบคฮยอนไป

“ฉันขอโทษจริงๆ” ยิ่งเถาพยายามปลอบใจก็ยิ่งทำให้แบคฮยอนเสียใจมากขึ้น

“นี่แบคฮยอน... ฉัน... ฉัน... นายหยุดร้องไห้ก่อนได้ไหม?”

“ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าฉันทำให้นายต้องเจ็บมากถึงขนาดนี้นี่ ฉันจะทำยังไงดี?” แบคฮยอนไม่หยุดร้องไห้ง่ายๆ

“นี่นาย...” เถาหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนออกมาส่งให้แบคฮยอน เพื่อซับน้ำตา “ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?” เถาไม่สามารถแก้ปัญหาที่ตัวเองก่อได้เลย จนต้องนั่งรอให้แบคฮยอนหยุดร้องไห้ไปเอง

ปรื๊ด!!!

“ย๊าส์! นาย!!” หลังจากเถาได้ยินเสียงหนึ่งจากข้างๆ ก็หันไปดู พบแบคฮยอนกำลังสั่งน้ำมูกบนผ้าเช็ดหน้าเค้า

“เดี๋ยวฉันซักคืนให้” แบคฮยอนพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น

“ฉันไม่เอาแล้ว! ใครจะไปใช้ลง นายนี่มัน...” เถาบ่นอุบก่อนจะขับรถออกไปที่อื่นเสียที หลังจากนั่งรอแบคฮยอนให้หยุดร้องไห้มานาน “นายนี่ร้องไห้ง่ายจริงๆ”

“นายก็ลองมาเป็นฉันสิ! รู้สึกผิดมากอยู่แล้ว แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยแบบนี้ ยิ่งได้ยินพูดถึงแม่นาย จะไม่ให้ฉันเสียใจได้ยังไงล่ะ?” แบคฮยอนระบายความรู้สึก

“ช๊ะ! ทีเมื่อเช้ายังทำท่าเหมือนจะไม่รับผิดชอบอยู่เลย” เถายกยิ้มเมื่อกล่าวจบ

“ก็นายมันชอบกวนอารมณ์น่ะสิ ฉันถึงไม่อยากอยู่ใกล้น่ะ เด็กอะไรสร้างเรื่องได้ตลอด”

“จริงสินะ! วันนี้ยังไม่เจอเรื่องตื่นเต้นเลย”

“ฮ๋า? นายพูดอะไรของนาย?” แบคฮยอนหันควับไปมองหน้าเถาที่กำลังยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ก็หาอะไรตื่นเต้นทำน่ะสิ! เห็นเลขาแทควอนบอกว่าฉันมักจะก่อเรื่องเสมอ ความรู้สึกนั้นเป็นยังไงนะ?”

“นายนี่มันโรคจิตชัดๆ ไม่สร้างปัญหาสักวันมันจะตายไหม?” แบคฮยอนตะคอกใส่เถา

“ฮ่าๆ กลัวหรอ?” เถาหัวเราะร่าพลางถาม

“เปล่า!” แบคฮยอนกลัวเสียฟอร์มรีบตอบกลับว่าไม่กลัว

“ช๊ะ! เก่งดีนี่” เถาพูดแกมเล่น ยิ่งมองหน้าแบคฮยอนที่ท่าทางจะตรงกันข้ามกับคำตอบก็ยิ่งทำให้เค้ารู้สึกขำ

ระหว่างทางกลับ เถาจอดรถเพื่อลงไปซื้อของที่มินิมาร์ท แบคฮยอนนั่งรอในรถยนต์อย่างเซ็งๆ จึงลงจากรถ เดินไปมารอบๆ รถยนต์ โดยลืมไปว่ากุญแจรถอยู่ภายในรถ ทำให้รถได้ล็อคอัตโนมัติ

โป๊ก!!

“โอ๊ย!” ในเวลาเดียวกันแบคฮยอนโดนกระป๋องน้ำอัดลมหล่นในศีรษะ “ใครทำเนี่ย?” เค้าโมโหมากจนหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เค้าเจ็บ

“แม่นมากเลยว่ะไอ้มยองจูฮ่าๆ” เสียงชายวัยรุ่นคุยกับเพื่อนของตนที่เป็นคนเตะกระป๋องน้ำอัดลม

“เอ่อ! บอกแล้วว่าข้าน่ะเทพ” ชายที่ชื่อมยองจูกล่าวสนุกๆ กับเพื่อน โดยไม่ได้สนใจแบคฮยอน พวกเค้าทั้งสองเดินผ่านชายร่างเล็กไป

“นี่พวกนาย!!” สิ่งนั้นทำให้แบคฮยอนโกรธมากขึ้น เค้าหยิบกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาแล้วปาไปที่วัยรุ่นสองคนนั้น

โป๊ก!!

“โอ๊ย! ใครว่ะ?” ด้วยความแม่นยำทำให้โดนศีรีษะมยองจู คนที่ทำให้แบคฮยอนเจ็บอย่างจัง

“...” แล้วเมื่อเถาเดินกลับมาก็ได้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง “นี่แบคฮยอน นายไม่รู้หรอว่านายน่ะสู้พวกเค้าไม่ได้หรอก” เถากล่าวเตือนแบคฮยอนผู้องอาจกับการลืมสัดส่วนตัวเอง

“ฉันไม่กลัวหรอก!” แบคฮยอนเชิดหน้าหยิ่งๆ ใส่วัยรุ่นสองคนที่เดินกลับมาเอาเรื่องเค้า

“อยากเจ็บตัวใช่ไหม?” หนึ่งในสองคนนั้นพูดเสียงแข็ง หันไปหยิบท่อนไม้ยาวริมทางเพื่อตีแบคฮยอน

O.O!” ใบหน้าที่เชิดหายไป กลายเป็นนิ่งและเริ่มจะกลัวขึ้นมาแทน

“จะรอให้มันมาตีหรือไง รีบขึ้นรถสิ!” เถารีบบอกแบคฮยอน เค้าเดินตรงไปยังรถเพื่อเปิดประตู แต่ทว่า... “เปิดไม่ได้ รถล็อค! นี่แบคฮยอนกุญแจรถล่ะ?” เค้าตะโกนถามแบคฮยอน

“ก็อยู่ในรถน่ะสิ” แบคฮยอนที่กำลังเกาะประตูรถยนต์และเข้าไม่ได้เช่นกัน

“นี่นาย!!” เถาหมดคำซักถาม “วิ่งหนีเร็วสิ!” ทำให้เถาต้องเป็นฝ่ายลากแบคฮยอนวิ่งหนีอีกครั้ง

“ทำไมล่ะ? ทำไมนายไม่สู้ล่ะ?” แบคฮยอนถามอย่างไม่เข้าใจ

“คนที่จะสู้ควรเป็นนายมากกว่า นี่นายก่อเรื่องนะ” เถาตอบขณะที่กำลังวิ่งไปด้วยกัน

“ได้! ฉันสู้เอง” จากนั้นก็แบคฮยอนหยุดวิ่งแล้วหันหลังกลับเพื่อสู้กับวัยรุ่นสองคนที่ตามมา

“กร่างไม่ดูสัดส่วนจริงๆ จะไปสู้สองคนนั้นได้ไง วิ่งต่อสิ!” เถาต้องหันกลับไปลากแบคฮยอนให้วิ่งต่อไปเพื่อความอยู่รอดของแบคฮยอนเอง ถึงแม้เถาจะสู้ได้ก็จริง แต่เค้าอยากพาแบคฮยอนวิ่งมากกว่า เพราะไม่มีอะไรสนุกเท่ากับการที่ได้พาแบคฮยอนวิ่งหนี (- -^ โรคจิตทุกตนเลยเมะฉัน)

“เฮ้อๆ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” แบคฮยอนบ่นด้วยเสียงที่เหนื่อยหอบ เมื่อทั้งสองวิ่งมาไกลจนวัยรุ่นสองคนนั้นตามมาไม่ทัน “อยู่กับนายทีไรฉันต้องเหนื่อยและมีแต่เรื่องอันตรายทุกทีเลย ให้ตายสิ!

“นายเองไม่ใช่หรอที่สร้างปัญหาน่ะ?” เถาได้ยินก็ย้อนถาม

“เหนื่อยจริงๆ” แบคฮยอนมองเถาที่ย้อนถาม ดูเหมือนแบคฮยอนจะลืมไปว่าเรื่องนี้เค้าก่อขึ้นเอง ดังนั้นเค้าจึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน บ่นในความเหนื่อยไปเรื่อย

“นี่แบคฮยอน นั่นนายจะไปไหน? แล้วรถยนต์ของฉัน นายจะทำอย่างไร?” เถาเดินตามแบคฮยอนที่กำลังยืนเรียกรถแท็กซี่

“ก็กลับบ้านนายไปเอากุญแจสำรองไง รถจอดแล้วรีบมาสิ” แบคฮยอนพูดจบก็ขึ้นรถแท็กซี่

“ฮึ!” เถายกยิ้มเมื่อได้ยินว่าแบคฮยอนกำลังจะไปบ้านตน เค้ารีบตามแบคฮยอนขึ้นรถไปทันที

 

ตกเย็นของวันเดียวกัน ในยามหลังเลิกเรียนเซฮุนเดินออกมาจากห้องก่อนจะรีบวิ่งไปที่ไหนสักแห่งของมหาวิทยาลัยแพลนนิท แล้วที่นั่นคือหน้าห้องเรียนของลู่ฮานที่กำลังจะเลิกเช่นกัน เซฮุนยืนรอลู่ฮานระหว่างประตูทางออกทั้งสองทาง

“ลู่ฮาน! เย็นนี้นายจะไปไหนไหม?” เสียงชายคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาพร้อมลู่ฮานได้เอ่ยถามเสียงดัง ทำให้เซฮุนพบลู่ฮานในที่สุด

“ยังไม่รู้เลย” ลู่ฮานตอบเพื่อนร่วมห้องเรียน

“ลู่ฮาน...” เซฮุนเร่งเดินเข้าไปหาลู่ฮานก่อนจะคว้าข้อมือเล็กไว้ทัน

“นายมาได้ไงเนี่ย?” ลู่ฮานมองเซฮุนอย่างแปลกใจ

“ฉันก็มาหานายน่ะสิ!” เซฮุนตอบ

“นี่ใครหรอ?” เพื่อนร่วมห้องเรียนลู่ฮานเอ่ยถามเมื่อมองดูเซฮุนเพื่อนร่วมห้องนอน (>///<)

“รุ่นน้องที่รู้จักน่ะ แต่ไม่ค่อยสนิทกันหรอก ^ ^” ลู่ฮานรีบอธิบาย

“ไม่ค่อยสนิทอะไร เรานอนห้องเดียวกันนะ” เซฮุนได้ยินอย่างนั้น เค้าจึงแกล้งบอกเพื่อนร่วมห้องเรียนลู่ฮาน

O{}O นอนห้องเดียวกัน?” เพื่อนร่วมห้องเรียนตกใจเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน (- -^ ข้ามความเว่อร์ไรเตอร์ไป)

“ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ” ลู่ฮานรีบอธิบายอีกครั้ง

“ชั่วคราวอะไร? นายบอกเองว่าจะครบกับฉันเป็นแฟน” ยิ่งเซฮุนเห็นท่าทีที่กังวลของลู่ฮานก็ยิ่งแกล้ง

“นี่นาย!!” จนลู่ฮานหันไปเหวี่ยงใส่ทันที

“ฉันคิดว่าฉันไม่ควรยุ่งเรื่องในครอบครัวนะ ฉันไปล่ะ ^ ^;” เพื่อนร่วมห้องเรียนของลู่ฮานลากลับทันที

“โอเซฮุน! นายนี่มัน!!” ลู่ฮานตะคอกใส่เซฮุนอย่างไม่สบอารมณ์ที่ทำให้เค้าเสียหายในสายตาเพื่อนของเค้า

“ที่ฉันพูดมันเรื่องจริงนี่นา” เซฮุนยังคงพูดด้วยรอยยิ้มกวนๆ

“ฮึ่ย!” ลู่ฮานไม่เถียงต่อกลับสะบัดหน้าเดินหนีทันที

“นี่เย็นนี้ไปหาอะไรทานกัน” เซฮุนรีบเดินตามไปก็เอ่ยชวน

“ไม่ไป!

“นายนี่แย่จริงๆ คนจะคบกันแต่ไม่ไปไหนด้วยกันมีด้วยหรอ?” เซฮุนตำหนิลู่ฮานที่ปฏิเสธเค้า

“ฮะ?” ลู่ฮานจึงหยุดเดิน จ้องหน้าเซฮุน “นายกำลังชวนฉันเดทหรอ?”

“เอิ่ม... ไม่เรียกว่าเดทหรอกมั้ง แค่ออกไปหาอะไรทานเอง ส่วนถ้านายจะเดทก็ชวนฉันได้นะ”

“เหอะ! ฉันไม่มีทางชวนนายเดทแน่นอน”

“ไม่เป็นไร! ถ้าอย่างนั้นเอาไว้ฉันจะชวนนายเอง แต่ตอนนี้ไปหาอะไรทานกัน” เซฮุนพูดจบพลางยิ้มก่อนจับมือเล็กเพื่อให้เดินไปพร้อมกัน

“นี่นายจะจับมือฉันทำไม? อายคนอื่นเค้า” ลู่ฮานพยายามจะสะบัดมือออกเพราะความขัดเขินที่ไม่เคย

“คนเป็นแฟนกันเค้าก็เดินจับมือแบบนี้ทั้งนั้นแหละ จะอายทำไม?” เซฮุนไม่สนใจว่าลู่ฮานจะพูดอะไร แต่เค้าไม่ยอมปล่อยมือของลู่ฮาน

“แล้วจะไปที่ไหน?”

“เห็นเพื่อนบอกว่าร้านบอลลูนในห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยมีแต่อาหารอร่อย ฉันเลยอยากไปลองนะ แต่ไม่อยากไปคนเดียวเลยมาชวนนายไปด้วยกัน”

“แล้วทำไมไม่ไปกับเพื่อนนายล่ะ?”

“ไปกับหมอนั่น (ไค) เดี๋ยวคนอื่นเค้าก็มองว่าเป็นแฟนกันน่ะสิ”

“แล้วนายไปกับฉันเนี่ยนะ ไม่กลัวเลยสิ?” ลู่ฮานจึงย้อนถาม

“ก็ฉันอยากให้คนอื่นมองเราสองคนเป็นแบบนั้นน่ะสิ” เซฮุนพูดจบก็หันไปยิ้มให้ลู่ฮาน

O///O” ลู่ฮานเกิดอาการหน้าแดงไม่รู้ตัว “ไม่เห็นจะสน!” เค้าบอกก่อนจะหลบสายตาเซฮุน

ในเวลาต่อมาทั้งคู่มาถึงห้างสรรพสินค้า ลู่ฮานทนความขัดเขินไม่ไหวจึงดึงมือของตัวเองออกจากมือเซฮุนแล้วรีบซุกมือในกระเป๋าเสื้อคลุม เซฮุนมองพลางยิ้ม ก่อนจะเดินนำไปยังร้านอาหารบอลลูน

“ร้านนี้ตกแต่งสวยจัง” ลู่ฮานมองไปรอบๆ ร้านบอลลูนขณะที่เดินเข้าไป แม้จะนั่งแล้วก็ตาม

“นายจะทานอะไร?” เซฮุนถามเมื่อมองเมนูอาหาร

“อะไรดีล่ะ? อืม...” ลู่ฮานมองเมนูพลางคิดสิ่งที่เค้าอยากจะทาน “อันนี้ล่ะกัน!” ลู่ฮานชี้ไปในรูปอาหารที่เค้าอยากจะลองทาน ตามด้วยสั่งอย่างอื่นอีกสองสามอย่าง จบท้ายด้วยเครื่องดื่ม

“กินเยอะไปนะ” เซฮุนแกล้งแซวลู่ฮาน

“น้อยไปต่างหาก!” ลู่ฮานย้อนคำ “ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา” เมื่อบอกจบเค้าลุกเดินไปเข้าห้องน้ำทันที

“ขอโทษนะค่ะ...” ระหว่างที่เซฮุนนั่งคนเดียวได้สักพัก มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินมาหาเค้า

“ครับ?” เซฮุนเงยหน้ามองอย่างสงสัย

“พอดีว่า...” หญิงสาวพูดด้วยท่าทีเขินอาย “พี่น่ารักดีนะค่ะ ^ ^” เธอเอ่ยชมเซฮุน

^ ^ ขอบคุณครับ” เซฮุนยิ้มรับคำชมโดยไม่ได้คิดอะไร

“คือว่า... พี่มีแฟนหรือยังค่ะ? ฉันชอบพี่นะค่ะ! ^ ^” หญิงสาวกล่าวถามออกไปทั้งรอยยิ้มจนแก้มปริ “ฉันเห็นพี่เดินเข้ามาในร้านทีแรก ก็สะดุดตา ราวกับเป็นพรหมลิขิตเลยล่ะค่ะ”

^ ^;” เซฮุนไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มรับความรักจากหญิงสาว

“ขอโทษนะครับ!” และแล้วลู่ฮานก็เดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร พบเด็กผู้หญิงที่กำลังสารภาพรักเซฮุน

“ค่ะ? ฉันขอเวลาบอกรักพี่เค้า...” หญิงสาวหันไปมองลู่ฮาน เธอกล่าวกับลู่ฮาน

“ผู้ชายคนนี้น่ะ!” ลู่ฮานยกนิ้วชี้ไปที่เซฮุน “ของฉัน!” แล้วเปลี่ยนทิศทางมาชี้นิ้วเข้ามาตัวเองเพื่อบอกเด็กผู้หญิงคนนั้นให้ชัดเจน

O{}O! ฮะ?” เด็กสาวถึงกับอึ้งกับเรื่องที่ลู่ฮานบอก “จริงหรอค่ะ?” เธอหันไปถามเซฮุน

^ ^;” ซึ่งเซฮุนก็ทำได้แค่ยิ้ม

“หรือจะให้จูบให้ดูล่ะ?” ว่าแล้วลู่ฮานก็เดินไปหยุดตรงหน้าเซฮุน เค้าเลื่อนมือจับคางเซฮุนเพื่อยกใบหน้าขึ้นแล้วจุมพิตเพียงสั้นๆ ก่อนแลสายตาไปหาหญิงสาวที่กำลังมอง “^ ^ เชื่อหรือยังล่ะ?” เค้าเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางยักคิ้วเพื่อเป็นการเยาะเย้ย

“ไม่!!” แล้วหญิงสาวผู้อกหักก็วิ่งคร่ำครวญไปราวกับคนเสียสติ (- -^)

“ฮึๆ ร้ายจริงๆ เลยนะ” เซฮุนหัวเราะในลำคอพลางชมเชยลู่ฮาน(?)

“ร้ายงั้นหรอ?” ลู่ฮานเดินกลับไปที่นั่งที่เก้าอี้พลางถามอย่างเอาเรื่อง

“หึงฉันหรอ?” แต่เซฮุนกลับย้อนถามในอีกประโยค

“ฉันเนี่ยนะหึงนาย! เหอะ! เข้าใจผิดแล้วล่ะ เพราะถ้าฉันหึงจริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงอย่างเดียวที่จะวิ่งร้องไห้ไปแบบนั้นแน่นอน และนายเองก็จะโดนเช่นกัน” ลู่ฮานเอ่ยบอก เค้านั่งไขว้ขาพลางกอดอก

“ฮึ! เหมือนที่นายเคยสาดน้ำใส่หน้ารุ่นพี่ชานยอลตอนที่นายหึงคริสใช่ไหม?” เซฮุนย้อนถาม

“...” ลู่ฮานมองเซฮุนไม่วางตา

“ทำไม? ฉันพูดถูกใช่ไหม? หรือว่ายังรักเค้าอยู่ล่ะ? แค่ได้ยินชื่อถึงกับนิ่งเลยหรอ?”

“ถ้าจะมายั่วโมโหฉันด้วยเรื่องของคริสแบบนี้ ฉันไม่อยากฟัง”

“ทำไม?”

“ฉันจะต้องคอยมาตอบนายทุกเรื่องเลยหรือไง? เรายังไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ เสียหน่อย”

“แล้วไอ้ที่ประกาศออกไปเมื่อครู่ยังเรียกว่าไม่ใช่อีกหรือไง?”

“...” ลู่ฮานหลบสายตาไปทางอื่นเมื่อรู้สึกเบื่อที่ต้องมาเถียงกับเซฮุน

“ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ” ขณะนั้นพนักงานนำอาหารมาเสริฟยังโต๊ะเซฮุนกับลู่ฮาน

“ทานสิ!” เซฮุนกล่าวเมื่อพนักงานเดินกลับไป

“...” ลู่ฮานหน้าบึ้งตึง “โทษฐานที่นายทำให้ฉันอารมณ์ไม่ดี อาหารมื้อนี้นายจ่ายด้วย!” ลู่ฮานบอกจบก็ลงมือทานอาหารตรงหน้า

“ฮึ!” เซฮุนยกยิ้มเมื่อมองลู่ฮานที่ทำตัวและมีคำพูดราวกับเด็ก

หลังจากทั้งสองทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ เซฮุนพาลู่ฮานออกมาเดินเล่นตามชั้นต่างๆ ของห้างสรรพสินค้าที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ลู่ฮานเดินผ่านร้านขายผ้าพันคอร้านหนึ่ง เค้าหยุดมองผ้าพันคอผืนหนึ่งอยู่ที่หน้าร้าน มือเล็กยกขึ้นสัมผัสกระจกที่กลั้นผ้าพันคอนั้นไว้ ผ้าพันคอผืนนั้นเหมือนกับผ้าพันคอที่เค้าเคยซื้อให้คริสไม่มีผิด ยิ่งได้เห็นสิ่งต่างๆ ที่เคยให้คริสหรือคริสเคยใช้ ก็ยิ่งทำให้คิดถึง

“ชอบหรอ?” เซฮุนเดินย้อนกลับมาหาลู่ฮาน เค้ามองผ้าพันคอที่ลู่ฮานกำลังดูอยู่

“เปล่า” ลู่ฮานพูดจบก็รีบเดินไปทางอื่น

“...” เซฮุนมองดูผ้าพันคอผืนนั้นก่อนจะเลิกใส่ใจ แล้วเดินตามลู่ฮานไป “ลู่ฮาน... รอฉันด้วยสิ...”

“ฉันอยากกลับหอแล้ว หากนายจะเดินต่อก็ตามสบายเลย” ลู่ฮานบอกขณะที่เดินต่อไปด้วยความเร็ว

“แล้วไม่กลัวมีผู้หญิงมาจีบฉันอีกหรือไง?” เซฮุนเดินมาถึงลู่ฮานก็เอ่ยถาม

“ก็บอกไปสิว่าไม่สนใจ แค่นี้น่ะพูดได้ไหม?”

“แล้วถ้าฉันพูดไม่ได้ล่ะ?” เซฮุนย้อนกลับแบบกวนๆ

“...” ลู่ฮานหยุดเดินแล้วจ้องหน้าเซฮุนอย่างเอาเรื่อง “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าให้ฉันจับได้ล่ะกัน หรือถ้าคิดจะไม่คบก็จบกันเลยเสียตั้งแต่ตอนนี้” พูดจบลู่ฮานก็ก้าวเดินต่อ

“นี่นายจูบฉันแล้วนะ รับผิดชอบในการกระทำด้วยสิ” เซฮุนเดินตามลู่ฮานไป เค้าพูดไปโดยลืมตัวจนคนรอบข้างที่ได้ยินต่างมองไปที่พวกเค้าสองคน

“ย๊าส์!!” ลู่ฮานรู้สึกอายจนตะคอกเสียงใส่เซฮุน

“...” ทำให้เซฮุนหยุดชะงัก หยุดการเคลื่อนไหว แต่ได้มองลู่ฮานเล็กๆ แล้วหันไปทางอื่นกลัวลู่ฮานจะอาละวาดใส่

“น่าโมโหจริงๆ” ลู่ฮานบ่นก่อนจะรีบเดินออกจากห้างสรรพสินค้า

“ดะ...ดะ...เดี๋ยวสิ!” เซฮุนพยายามจะเรียกลู่ฮาน เค้าเกาศีรษะอย่างห้ามลู่ฮานไม่ได้ จึงต้องเร่งเดินตามไปอีกครั้ง

เมื่อลู่ฮานเดินออกมานอกห้างสรรพสินค้า เค้าเดินมาจนถึงป้ายรถเมล์ ยืนรอโดยไม่ได้สนใจเซฮุนที่นั่งรออย่างสบายใจ ลู่ฮานเห็นรถเมล์กำลังจะมาถึง เค้านึกสนุกอยากจะแอบหนีเซฮุนกลับก่อนหอพัก จึงหันไปพูดกับเซฮุน

“นี่นายช่วยไปซื้อน้ำให้หน่อยสิ”

“ฮะ? น้ำหรอ? เดี๋ยวจะกลับหออยู่แล้ว ก็ไปซื้อที่นั่นสิ” เซฮุนเงยหน้ามองลู่ฮาน

“แต่ว่าฉันอยากดื่มตอนนี้น่ะ ไปซื้อให้หน่อยสิ ^ ^” ลู่ฮานใช้ไม้ตายพูดจานิ่มๆ ตามด้วยรอยยิ้ม

“...” ครั้นเซฮุนเห็น “ก็ได้ๆ” ใจอ่อนในทันที โดยไม่รู้เลยว่าโดนลู่ฮานหลอก

“ฮะๆ” ลู่ฮานแอบหัวเราะอย่างชอบใจ เมื่อเซฮุนหันหลังเดินไปเพื่อซื้อน้ำในห้างสรรพสินค้าให้เค้า เมื่อรถเมล์จอดเทียบป้ายลู่ฮานรีบขึ้นบนรถทันที

“นี่ลู่ฮาน!!” แต่แล้วเซฮุนหันกลับมาเพื่อถามว่าลู่ฮานต้องการจะดื่มน้ำอะไร ต้องพบว่าลู่ฮานได้ขึ้นรถเมล์ไปแล้วและรถกำลังเคลื่อนตัวออกจากป้าย “ลู่ฮาน!!” เค้ารีบวิ่งกลับมา แต่กลับไม่ทัน

“แบร๊!” ลู่ฮานที่นั่งริมหน้าต่างทำหน้าทะเล้นใส่เซฮุนที่ตะโกนเรียกชื่อ รู้สึกดีใจที่ทิ้งเซฮุนได้

“นี่นาย...” เซฮุนชักสีหน้าเมื่อรู้ตัวว่าโดนลู่ฮานหลอก

^ ^ ฮ่าๆ นายนี่มันเด็ก...” ลู่ฮานยิ้มร่าหัวเราะอย่างดีใจ แต่ไม่ทันไรสีหน้าก็ต้องเปลี่ยน เมื่อสิ่งที่เห็นด้านหลังเซฮุนคือคริสที่มากับชานยอลและเด็กชายคนหนึ่งที่เค้าไม่คุ้นเคย “คริส...” ลู่ฮานมองนิ่งอยู่อย่างนั้นจนทุกอย่างค่อยๆ หายไปด้วยระยะทาง ภายในใจกำลังวุ่นวาย สอบถามตัวเองว่าควรทำอย่างไรดี “จอดรถด้วยครับ!

แต่แล้วลู่ฮานก็ได้บอกกับคนขับรถให้จอดโดยไม่รู้ว่าตัวเองจะย้อนกลับไปทำไม แต่แค่ตอนนี้ขอแค่ได้กลับไปเพื่อพบกับคริสเท่านั้น ร่างบางลงจากรถหลังจากที่มันจอดสนิท เค้าวิ่งกลับไปยังห้างสรรพสินค้าโดยไม่มีความลังเลใดๆ

“เฮ้อๆ” เสียงหอบเหนื่อย เมื่อร่างบางวิ่งมาถึงป้ายรถเมล์ ดวงตามองไปที่ชายทั้งสี่คนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม แต่แล้วเด็กผู้ชายตัวน้อยที่กำลังคุยกับเซฮุนทำให้เค้าต้องหยุดและเกิดความกลัวขึ้นมาทันที “เด็กคนนั้น...” เด็กผู้ชายที่มากับคริส

ลู่ฮานคิดถึงข่าวลือเกี่ยวกับคริสที่ว่าเค้ามีลูกแล้ว สิ่งที่ตามมาภายในจิตใจอีกครั้งคือทำถามว่าจะทำอย่างไรดี อยากเข้าไปหา อยากเข้าไปถาม แต่กลับไม่กล้าที่จะไป ไม่เคยรู้สึกกลัวการเผชิญกับความจริงแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

“นั่น... เค้าคนนั้น...” ชานยอลที่ยืนหน้ามุ้ยอยู่ข้างคริสมองไปรอบๆ จนพบชายร่างบางที่ยืนอยู่ ณ ป้ายรถเมล์

“...” คริสและเซฮุนแลมองไปทางเดียวกับชานยอล

“ลู่ฮาน...” คริสเอ่ยชื่อชายร่างบาง

“...” เซฮุนมองชายร่างบางอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินตรงไปหาลู่ฮาน “นายกลับมาทำไม?” เค้าเอ่ยถามเสียงเรียบ

“...” แต่ลู่ฮานกลับไม่ยินคำถามพวกนั้นเลย สายตายังมองแค่คริส

“เพราะคริสใช่ไหม? นายถึงกลับมา...” เซฮุนมองดวงตาชายร่างบาง ก็ไต่ถามแม้จะทราบคำตอบแล้วก็ตาม


 

---------------------------------------------------------------------
KongJu_Pink :: กลับมาอัพเพื่อให้ฟินและจิ้นกันไปให้หลุดโลกเลย!!

แม้จะอัพช้า ไรเตอร์ก็ขอเนียน เขียนฟิคให้ฟิน เพื่อไถ่โทษนะจ๊ะ

แอบกรี๊ดๆๆ ตอนนี้มีทั้งแฟนฟิคและแฟนพันธุ์แท้เพิ่มขึ้นแล้ว

ใครรักเม้น ใครชอบโหวต ทั้งรักทั้งชอบเขียนวิจารณ์ด้วยนะค่ะ

 

ฟิคเรื่องนี้ ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นน่ารักๆ จากทุกคนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7563 Pookkie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 01:10
    ฮุนสู่ๆ ลู่ลืมคริสซักทีเถอะ แต่มีหึงนะ
    #7,563
    0
  2. #7550 pk pukky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 22:51
    อย่าดราม่านะจร๊ลูลู่
    #7,550
    0
  3. #7523 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 20:16
    น่านนนน พี่ลู่หึงแรงง <<<<<<<ฟินโว้ยยย555

    ไรเตอร์แต่งดีมากกก บ่องตงง><
    #7,523
    0
  4. #7483 after Y (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 01:50
    เทาต่อไปนี้นายก็ไม่ต้องเศร้าแล้ว อยู่กับเจ้าหมาน้อยแบคฮยอนนายมีความสุขแน่ๆ พี่ลู่นี่ไม่ค่อยจะหึงเลย แสดงความเป็นเจ้าของซะขนาดนั้น เลือกเซฮุนแล้วอย่าไปหวั่นไหวกับเฮียอีกนะ เดี๋ยวเซฮุนจะเสียใจ
    #7,483
    0
  5. #7423 MeangPor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 00:18
    -เทาแกโกหกเก่งมาก = _=

    -อาลู่แอบมีหึงซะด้วยแอร้ยยยยคงไม่เรียกว่าแอบจุบกันซะขนาดนั้น ><

    -ลู่ตัดใจจากเฮียเถอะนะ TT
    #7,423
    0
  6. #7348 lulu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:12
    ตอนแรกอ่านกริ๊ดดฟีน ฮุนฮานอะ ลู่หึงได้สะใจมากอะ ผู้ชายคนนี้ของฉันกริ๊ดดด ชอบมากอะ มีจุบกันด้วย ลูแน่มาก แต่พ่อ เห็นคริสเท่านั้นละ ลู่เศร้าเลย ลู่ตัดใจสะเทอะ มาอยู่กับฮุนดีกว่านะ ฮุนน่ารักอะ และน่าสงสารอะ สู้ๆๆๆ ฮุน
    #7,348
    0
  7. #7290 rain&snow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:44
    เค้าดราม่าเริ่มมา สแตนด์บายด้วยทิชชู่
    #7,290
    0
  8. #7249 AommyZ94 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 17:47
    สงสารฮุน :'(
    #7,249
    0
  9. #7209 pemika2543 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 10:42
    อาลู่หึงน้องฮุนอ่ะ อ้ายยยยยยฟินนนนน
    #7,209
    0
  10. #7182 Grace Yada (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 20:55
    เมื่อไหร่ลู่จะเลิกรักคริสง่าาาา
    #7,182
    0
  11. #7148 ninini (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 09:18
    เซฮุน สู้ๆ 555
    #7,148
    0
  12. #7115 Milin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 17:45
    พี่ลู่ น่าสงสาร ลืมเฮียแล้วไปคบกับเซฮุนเถอะนะค่ะ
    #7,115
    0
  13. #7066 oohsxhxn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:46
    พี่ลู่ลืมเฮียแล้วคบกะฮุนซะทีเหอะนะฮืออออ
    #7,066
    0
  14. #7013 ParkMeple (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 01:20
    รักสี่เศร้า โอ๊ย เจ็บหน่วงๆ #อินี่บ้า
    #7,013
    0
  15. #6972 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 20:18
    ลู่หึงฮุน อร๊ายยยยยฟินนนนนนน
    #6,972
    0
  16. #6944 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:08
    สงสารพี่ลู่ T_T
    #6,944
    0
  17. #6910 Mermaidtears (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 13:40
    คิดว่าคนนั้นจะทำให้นายมีความสุข ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน ไหงดราม่าซะงั้นล่ะ อาลู่ช่างคริสเหอะเอาฮุนแทนไง
    #6,910
    0
  18. #6879 khaiwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 01:29
    ผู้ชายคนนี้น่ะของฉัน!! วลีนี้ เด็ดมากค่ะ
    #6,879
    0
  19. #6825 odroro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 10:17
    ฮือ....พี่ลู่น่าสงสาร พี่ลู่สู้ๆนะ
    #6,825
    0
  20. #6758 Fafannie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 00:50
    เริ่มดราม่ากันแล้ววว เอายังไงกันแน่เสี่ยวลู่...
    #6,758
    0
  21. #6735 LoveLikeSherbet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 01:56
    ดราม่าจุงงงงง 
    #6,735
    0
  22. #6705 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 22:59
    ผ่านเวลาแค่ไม่เท่าไหร่ มันก็ยากที่จะลืมสินะ
    #6,705
    0
  23. #6665 Minni Baby (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 17:30
    เศร้าㅜ^ㅜ
    #6,665
    0
  24. #6569 JupPy Nub (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 23:02
    ลู่ลืมคริสซะทีเหอะ
    #6,569
    0
  25. #6517 โรมินิค (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 09:45
    ผมคิดถึง
    #6,517
    0