[Fic EXO] PLANETS HISTORY {HunHan KrisYeol KaiDo}

ตอนที่ 10 : PLANETS HISTORY :: Just Love บางทีความรักก็ไม่ใช่เรื่องยาก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    12 ธ.ค. 55

9

Just Love บางทีความรักก็ไม่ใช่เรื่องยาก

“ชานยอล! นายไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะจัดการแดดดี๊เอง!” เดนนิสกล่าวขณะที่เดินตรงไปนั่งลงบนเตียงชานยอลพลางกอดอก ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“นายเข้ามาทำไม?” ชานยอลเหลียวมองเด็กชายตัวน้อย

“ตอนนี้ฉันอยู่ข้างชานยอล! อืม... ชานยอลไม่ต้องกลัวนะ” เดนนิสพูดสีหน้าเต็มไปด้วยความผดุงคุณธรรม

“ฮ๋า?” ชานยอลค่อนข้างงุนงง

“อย่างแดดดี๊น่ะ... ต้องฉันจัดการเอง”

“จัดการหรอ? ทำไมนายต้องมาอยู่ข้างฉัน?”

“ก็แดดดี๊ว่าชานยอลอย่างไม่มีเหตุผล แบบนี้ไม่ถูกต้อง! ชานยอลเป็นแฟนแดดดี๊นะ” เดนนิสพูดไปตามความคิด

“เอ๋? นี่นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่...”

“เราจะต้องงอลแดดดี๊จนกว่าแดดดี๊จะมาง้อ” เดนนิสกล่าวแทรกชานยอลที่กำลังจะอธิบายในความสัมพันธ์ของเค้ากับคริส แต่ด้วยความมุ่งมั่นของเดนนิสแล้วชานยอลต้องยอมแพ้

“ตัวป่วนทั้งพ่อทั้งลูกเลยจริงๆ” ชานยอลบ่นพรึมพรำกับตัวเอง ก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แลมองไปทางเดนนิส “แล้วนายไม่กลับห้องหรือไง?”

“ไม่กลับจนกว่าแดดดี๊จะสำนึกตัว” เดนนิสตอบน้ำเสียงจริงจัง

“ตามสบายเลยล่ะกัน ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนายอีกแล้ว” ชานยอลหันใบหน้าไปอีกทาง เพื่อจะเลิกใส่ใจเดนนิส

เพ้ง!!

ยามเสียงที่เงียบไปไม่ถึงนาที จึงมีเสียงบางอย่างตกลงกระทบพื้นห้องจนแตก ด้วยความตกใจชานยอลรีบดันตัวลุกขึ้นนั่งหันไปมองตามเสียง

“โอะโอ... ชานยอล!! ไอ้นี่มันแตกอ่ะ!” เดนนิสยืนอยู่หน้ากองเศษแก้วที่เค้าทำมันตกแตก

“นายทำมันแตกหรอ?” ชานยอลเดินไปทางเดนนิสพลางถาม

“เปล่านะ! แค่ถือไว้แล้วมันก็ร่วงไปเอง” เดนนิสแก้ตัว

“ร่วงไปเองเนี่ยนะ?” ชานยอลมองหน้าเดนนิส เค้าไม่อยากจะเชื่อเลยแต่เมื่อมองดวงตาใสสื่อของเดนนิสนั้น เค้าไม่สามารถต่อว่าอะไรได้เลย “นายอย่าเข้ามาใกล้เศษแก้วพวกนี้ล่ะ ฉันจะเก็บมันเอง” ชานยอลเดินไปหยิบไม้กวาดและที่ตัดผงขยะมาจัดการเก็บเศษแก้ว

“ชานยอล... หนังสือเรียนพวกนี้น่าปวดหัวจัง!” เดนนิสกำลังนั่งดูหนังสือเรียนของชานยอลบนโต๊ะอ่านหนังสือ เค้าเปิดหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา ดูด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ยากที่จะเข้าใจตำราพวกนี้

“นายจะเข้าใจได้ยังไง ในเมื่อมันยังไม่ถึงเวลาของนายที่จะเรียนรู้พวกนี้” ชานยอลกวาดเศษแก้วไปก็พูดไป

“ฮะๆ น่ารักจริงๆ” เดนนิสไม่ได้สนใจสิ่งที่ชานยอลพูดเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เค้ากำลังเริ่มงานศิลปะบนหนังสือเรียนชานยอล เดนนิสหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว ภาคภูมิใจกับผลงานตัวเอง “แดดดี๊เป็นเอเลี่ยน ชานยอลเป็นก๊อตซิลล่า ส่วนเดนนิสเป็นอุลตร้าแมน ฮ่าๆ ^{}^” (อนาคตศิลปินนักวาดภาพระดับโลกแน่ๆ เดนนิส - -^)

“หัวเราะอะไรของนายน่ะ?” ชานยอลหันมองเดนนิส ก่อนจะเดินไปหา “ย๊าส์! นาย!!” ชานยอลถึงกับโวยลั่นเมื่อพบว่าเดนนิสกำลังวาดรูปบนหนังสือเรียนตน

“ฉันคิดว่ามันสวยดีออกนะ เวลาชานยอลเห็นจะได้ไม่เครียดตอนเรียนไง” เดนนิสมองหน้าชานยอล พร้อมด้วยการพูดที่ดูจะใส่ใจชานยอล

“เหอะ! นายนี่มัน...” ชานยอลไม่รู้จะพูดอะไร เพราะแพ้สายตาของเดนนิสอีกครั้ง

“ถ้าชานยอลไม่ชอบ ฉันเลิกวาดก็ได้นะ ^ ^” เดนนิสปิดหนังสือเล่มนั้นลง ก่อนจะเดินไปนั่งนิ่งๆ บนเตียงนอน

“...” ถึงจะอยู่นิ่ง แต่ชานยอลก็ชักเริ่มไม่ไว้ใจเดนนิสเสียแล้ว เพราะทุกทีที่เงียบไป มันจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับของๆ เค้า

“ทำไมชานยอลมองแบบนั้นล่ะ ฉันไม่ใช่เด็กที่ซนหรอกนะ(?)” เดนนิสบอกพลางยิ้มเล็กๆ

“แน่ใจนะว่าจะไม่ก่อเรื่องอีก?” ชานยอลย้อนถาม

“อืม!” เดนนิสพยักหน้ารับ

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน อย่าซนเชียวนะ” ชานยอลบอกทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ผ่านไปเกือบสามสิบนาทีชานยอลเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วสิ่งที่ได้พบคือสภาพห้องที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเกลื่อนกลาด เนื่องจากเดนนิสค้นหาเสื้อผ้าที่อยากจะใส่หลังเค้าอาบน้ำบ้าง แต่ไม่มีชุดไหนเลยที่เค้าจะใส่ได้ เพราะมันตัวใหญ่เกินไปสำหรับเค้า

“เสื้อผ้าฉัน...” ชานยอลแถบจะถลาเข้ากองเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง เค้าจัดการเก็บมันเข้าตู้เสื้อผ้าตามเดิม ก่อนจะหันไปที่เตียงนอน “O{}O!” แล้วต้องพบกับตุ๊กตาหมีสุดที่รักมีคิ้ว!

หัวใจของชานยอลแทบแตกสลายที่ตุ๊กตาหมีมีคิ้วสีดำสนิท! และฝีมือนี้ไม่ใช่ใครเลยนอกจากเดนนิสที่ตอนนี้หลับอย่างสบายใจบนเตียงนอนของชานยอล

“ไอ้ตัวแสบ!!” ชานยอลเรียกเดนนิสพลางกัดฟันกอด อยากจะต่อว่าก็อยาก แต่ถ้าหากไอ้ตัวแสบตื่นขึ้นมา สิ่งของในห้องอาจมีอันเสียหายอีกก็เป็นได้ ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือสงบสติสงบอารมณ์

ชานยอลหยิบตุ๊กตาหมีของตนพยายามเช็ดคิ้วออกจากบนหน้าของมัน แต่ก็ไม่ออกเพราะเดนนิสใช้ปากกาเมจิกเขียน สิ่งนี้มันทำให้ชานยอลหงุดหงิดมาก เค้าหันไปมองหน้าเดนนิสที่หลับสนิท อยู่ๆ เค้าก็เผยยิ้มออกมา เดินไปหยิบแป้งฝุ่นและยางรัดผมมา เค้าจัดการทาแป้งบนหน้าเดนนิสเบาๆ จนขาววอกและมัดแกะสองข้างให้เดนนิส

“ฮ่าๆ เสร็จฉันล่ะ! ไอ้ตัวแสบ” ชานยอลหัวเราะเบาๆ เมื่อจบภารกิจชำระแค้นเดนนิส (ที่หลับไม่รู้เรื่อง - -^)

ยามค่ำคืนได้คืบคลานมาถึง ชานยอลนอนหลับข้างกายเดนนิสด้วยการกอดตุ๊กตาหมีสุดที่รัก ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาด้วยชายร่างสูงก่อนจะถูกปิดเบาๆ ชายร่างสูงผู้นั้นเดินตรงไปที่เตียงนอน เค้ายืนมองเด็กชายตัวน้อยที่หลับสนิท

“ลูกชายตัวแสบ...” เค้าเอ่ยพลางยกยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าที่ขาววอกและผมแกะทั้งสองข้างของเดนนิส

สายตาจากชายร่างสูงละมองไปยังชายอีกคนที่นอนอยู่ข้างเดนนิส แม้จะโกรธมากในเวลาก่อนหน้านี้ แต่เมื่อทบทวนอีกที ชานยอลไม่มีความผิดอะไรเลย ชายร่างสูงเดินไปนั่งข้างกายชานยอล เลื่อนมือหนาปัดเส้นผมที่บังหน้าชานยอลเบาๆ เมื่อมองใบหน้านั้นนานเท่าไร สิ่งที่รบกวนจิตใจเค้าคือปากอิ่ม พาลทำให้หัวใจเคลิบเคลิม คริสเผลอลืมตนก้มลงจุมพิตปากอิ่มเบาๆ

O.O” แล้วดวงตาใสก็ลืมขึ้นเมื่อถูกจุมพิต พบใบหน้าชายร่างสูงรูปงามห่างเพียงไม่กี่เซ็น รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น

“ตื่นแล้วหรอ?” ชายร่างสูงเอ่ยถามพลางยิ้มที่มุมปาก

“นี่!!” ชานยอลได้สติกลับมาเตรียมจะโวยวาย แต่กลับโดนคริสเอามือปิดปาก “$%@$%&*#!...

“เบาๆ สิ! เดี๋ยวเดนนิสก็ตื่นหรอก” คริสปรามชานยอลเสียงแผ่ว

$^*(&^&$%@#$&O){_((&...” ชานยอลยังคงโวยวาย

“ถ้าไม่หยุดฉันจูบอีกจริงๆ ด้วย!

“...” สิ้นคำขู่ของคริส ชานยอลเงียบกริบ

“หากฉันปล่อยแล้ว นายห้ามส่งเสียงดัง ถ้าเดนนิสตื่นฉันจะปล่อยให้เค้าอยู่กับนายทั้งคืนเลย”

“...” ไม่มีแต่เสียงตอบรับ ชานยอลรีบพยักหน้าเป็นพัลวัน เพราะนี่คือคำขู่ที่น่ากลัวที่สุด ถ้าจะปล่อยให้เดนนิสอยู่กับเค้าทั้งคืนและตื่นนอนแบบนั้น เค้าขอเงียบจะดีกว่า

“ฮึๆ” คริสเลื่อนมือของเค้าออกจากปากชานยอลและอดที่จะขำไม่ได้ เมื่อเห็นชานยอลกลัวเดนนิสเช่นนั้น

“ขำอะไร?” ชานยอลเกร็งถามเสียงเบา

“เปล่านี่! ฉันจะพาเดนนิสกลับห้องล่ะ” คริสขยับตัวลุกขึ้นเดินไปอุ้มเดนนิสขึ้นมา

“...” ชานยอลดันตัวลุกนั่งมองคริสไม่พูดไม่จา

“อ่อ! หัดรู้จักล๊อคประตูห้องด้วยล่ะ แต่ถ้าอยากให้ฉันเข้ามาก็เตรียมกุญแจสำรองไว้ให้ก็ได้นะ” คริสแกล้งพูดหยอกชานยอลเล่น ก่อนจะเดินออกจากห้องชานยอลไป

O_O!” แต่ชานยอลคิดจริงจัง เค้ารีบปิดประตูห้องแล้วล็อคทันที เช็คอีกรอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครสามารถเปิดเข้ามาได้อีก “ฟู่ว์! อันตรายจริงๆ” เค้าถอนหายใจทิ้ง แล้วบ่นถึงพ่อลูกที่เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตเค้า

ครั้นเมื่อคริสกลับมายังห้องของตน เค้าวางเดนนิสลงบนเตียงเบาๆ ขยับผ้าห่มผืนหนาห่มกายให้เด็กชายตัวแสบ ขณะนั้นโทรศัพท์เค้าก็ดังขึ้น คริสมองดูสายปลายทางก่อนจะกดรับ

(ฉันหาจนทั่วมหาวิทยาลัยและหอพักแล้วก็ไม่พบเดนนิส ตอนนี้นายเจอเค้าหรือยัง?) เสียงที่เหนื่อยหอบจากปลายทางไต่ถามด้วยความเป็นห่วง

“อืม... ตอนนี้เดนนิสอยู่กับฉันแล้ว” คริสตอบเสียงเรียบ

(เจอเค้าตั้งแต่เมื่อไร?)

“เมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมานี้”

(เมื่อช่วงเย็น! แล้วทำไมนายไม่โทรบอกฉันฮะ? ไม่รู้หรือไงว่าฉันก็เป็นห่วงเค้ามากแค่ไหนน่ะ!) น้ำเสียงที่ขุ่นเคืองต่อว่าคริสด้วยความไม่พอใจ

“โอเซฮุน... ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงเดนนิสมาก ในตอนนี้เค้าก็อยู่กับฉันแล้ว ไม่มีอะไรที่น่าเป็นกังวลอีก” คริสพูดเสียงเรียบ

(ถ้าหากครั้งหน้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ฉันเล่นงานนายแน่คริส!)

ตี๊ดๆ

สายปลายทางถูกตัดไปหลังจบประโยค เซฮุนที่ร้อนใจก่อนหน้านี้ก็เริ่มสงบอารมณ์ข่มใจให้เย็นลง เมื่อทราบแล้วว่าเดนนิสอยู่กับคริสในตอนนี้

“คริสหรอ?” เสียงใสเดินมาผ่าน ได้ยินชื่อคริสก็หยุดถาม “เกิดอะไรขึ้นกับเค้าหรือเปล่า?”

“...” เซฮุนหันไปมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยถามเมื่อครู่ เค้าไม่ต้องการจะตอบคำถามของคนที่แสดงอาการเป็นห่วงเป็นใยคนที่เค้าไม่ชอบ เซฮุนจึงเดินกลับเข้าหอพักเอเลี่ยนในทันที

“นี่นาย... ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับคริส?” ชายร่างบางเดินตามเซฮุนไป ค้างคาใจเรื่องคริสเป็นอย่างมาก

“นายนี่น่ารำคาญจริงๆ เป็นห่วงมากนักก็ไปหาเค้าซะสิ!” เซฮุนหยุดเดินแล้วหันไปตะคอกใส่ชายร่างบาง

O_O!” ลู่ฮานชะงัก เพราะตกใจในน้ำเสียงที่ดุดันของเซฮุน

“...” จากนั้นเซฮุนก็เดินไปต่อด้วยท่าทีที่หงุดหงิด

“แล้วทำไมนายไม่บอกฉันล่ะ ฉันแค่เพียงอยากรู้เท่านั้นเองน่ะ” ลู่ฮานเดินตามไปก็ถามต่อ

“...” เซฮุนเดินมาจนถึงห้องลู่ฮาน เค้าหยิบกุญแจออกมาแล้วไขเข้าไปอย่างง่ายดาย

“นี่นายไปเอากุญแจห้องฉันมาจากไหน?” ผู้เป็นเจ้าของห้องยังแปลกใจ

“ก็ไม่เห็นยาก ฉันก็เอามาจากเจ้าของหอน่ะสิ” เซฮุนยิ้มกริ่มเมื่อบอก พลางยกกุญแจชูให้ลู่ฮานดู ก่อนเดินเข้าห้อง 304

“ยังไงก็ช่างเหอะ! ตกลงเรื่องคริสน่ะ...” ลู่ฮานพูดกลับมาเรื่องคริส

“คริสน่ะมีลูกแล้ว นายรู้หรือเปล่า?” เซฮุนจึงย้อนถามกลับ

“ลูกหรอ?” ลู่ฮานย้ำคำ ทำให้ยิ่งคิดหนัก “มันก็แค่ข่าวลือ ตอนอยู่ที่จีนก็มีข่าวแบบนี้เหมือนกัน”

“ไม่ใช่หรอก! มันไม่ใช่ข่าวลือ คริสน่ะมีลูกแล้วจริงๆ”

“อย่ามาโกหก” สีหน้าลู่ฮานเริ่มเปลี่ยนไป

“ไหนบอกว่ารู้เรื่องของเค้าทุกอย่างไง? กับแค่เรื่องที่เค้ามีลูกกลับไม่รู้อะไรเลยหรอ? ชิส์! ความรักแบบไหนกันแน่ที่นายมีให้เค้าน่ะ?” เซฮุนพูดเย้าหยอกทั้งรอยยิ้ม

“...” ทำให้ลู่ฮานไม่เชื่อและโกรธมาก “นายมันร้ายกาจจริงๆ กล้าใส่ร้ายเรื่องแบบนี้กับคนที่เป็นพี่ตัวเองได้ยังไง?”

“ใครว่าหมอนั่นเป็นพี่ ก็แค่ญาติห่างๆ เท่านั้น! ตามใจนายล่ะกันที่ไม่เชื่อ ทำไมไม่เตรียมใจมารักฉันล่ะ ระวังจะเสียน้ำตาเพราะคริสนะ” เซฮุนพูดจบก็เดินผิวปากไปหยิบเสื้อผ้า แล้วเข้าห้องน้ำไป

“ไอ้... ไอ้เด็กลืมประตู! ไอ้บ้า 303!” ลู่ฮานพยายามที่จะว่าเซฮุนแต่ก็ว่าไม่ทันและไม่รู้จะว่าอะไรเป็นภาษาเกาหลี

“นี่ลู่ฮาน!” อยู่ๆ เซฮุนก็โผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ

“ทำไม?” ลู่ฮานมองตาขวางไปทางเซฮุน

“อาบน้ำด้วยกันไหม?” เซฮุนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“นี่นาย!!” ลู่ฮานได้ยินเช่นนั้นก็หยิบเสื้อตนปาไปทางห้องน้ำอย่างไม่พอใจ “ไอ้ทะลึ่ง!

ปัง!

“ฮ่าๆ” เซฮุนปิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมา

“อีกสองวันที่เหลือนี้สงสัยฉันต้องกินยาแก้ปวดหัวหลังอาหารทุกมื้อแน่” ลู่ฮานนั่งบ่นคอตกตามลำพัง

ผ่านไปสักพักใหญ่ เซฮุนเดินผิวปากออกมาจากห้องน้ำ เค้ามองลู่ฮานที่กำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ จึงเดินเข้าไปใกล้ๆ

“ดูหนังเอวีอยู่หรอ?” เซฮุนถามหน้าตาเฉย

“ลามก!” ลู่ฮานไม่มองหน้า แต่ใช้เสียงสู้แทน

“เรามาหาอะไรทำกันดีไหม?” เซฮุนพูดออกมาลอยๆ โดยไม่ได้คิดอะไรนอกจากการหาอะไรกิน

“จะทำอะไร?” ลู่ฮานหันควับไปจ้องหน้าเซฮุนอย่างไม่ไว้ใจ

“คิดอะไรอยู่ครับรุ่นพี่?” เซฮุนจึงย้อนถาม ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วพูดออกไปว่า... “ใครกันแน่ที่ลามก?”

-///- เงียบไปเลย!” ลู่ฮานหันกลับไปจ้องหน้าคอม ใบหน้าของเค้าแดงพล่าน

“เอ๊ะ! หรือจะทำตามความคิดรุ่นพี่ดีนะ?” เซฮุนพูดเสียงเรียบ แต่ใช้สายตาแทะโลมลู่ฮานแทน

“ทะลึ่ง!” ลู่ฮานตะคอกใส่เซฮุน ก่อนจะลุกพรวดไปคว้าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้เข้าห้องน้ำไป

“ให้ฉันไปอาบเป็นเพื่อนไหม?”

“ไม่ต้อง!!

ปัง!

“อ่อ! นายจะเดินแก้ผ้าออกมาอีกก็ได้นะ แต่ว่าคราวนี้หากฉันอดใจไม่ไหว จะหาว่าไม่เตือนนะ” เซฮุนพูดต่อไปแม้ลู่ฮานจะเข้าห้องน้ำไปแล้วก็ตาม

“เงียบไปเลย” ลู่ฮานก็ยังมิวายตะโกนออกมาตอบโต้

“นี่เสร็จหรือยัง?” ผ่านไปเพียง 5 นาที เซฮุนก็ซักถามลู่ฮานที่อาบน้ำอยู่

“...” มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ

“นี่รุ่นพี่... เสร็จหรือยัง?” ผ่านไปอีก 10 นาที เซฮุนถามลู่ฮานอีกรอบ

“...” ความเงียบยังคงให้คำตอบแทนเช่นเคย

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้อง 304 ดังขึ้นจากภายนอก เซฮุนได้ยินจึงเดินไปเปิดประตูเพื่อต้อนรับแขกของลู่ฮาน

“พี่ลู่...” ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องคนนั้นไม่ใช่ใคร เค้าคือเฉินผู้มาเยือน ครั้นประตูเปิดจะเรียกชื่อลู่ฮานแต่ก็ไม่จบ เมื่อคนที่พบเป็นเซฮุน “ไม่ใช่พี่ลู่ฮาน สงสัยผมจะมาผิดห้อง ขอโทษที่มารบกวนครับ” เฉินเตรียมลา

“ไม่ผิดหรอกครับ! นี่น่ะห้องรุ่นพี่ลู่ฮาน” เซฮุนจึงรีบบอก

“แล้วนายคือ...” เฉินหันกลับมามองหน้าเซฮุนอย่างสงสัย

“ผมชื่อเซฮุนครับ อยู่ปี 1 ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เซฮุนจึงทักทายอย่างสุภาพ

“ฉันชื่อเฉินนะ! ว่าแต่ว่าทำนายมาอยู่ที่ห้องพี่ลู่ฮานได้ล่ะ?”

“แค่มาอยู่สองสามวันน่ะครับ พอดีห้องผมมีปัญหานิดหน่อย แล้วรุ่นพี่ลู่ฮานเค้าก็จิตใจดี ชวนผมมาอยู่ด้วย” (จำได้ว่าแกเข้ามาเองนะ - -^)

“อย่างนั้นเองหรอ?” เฉินจึงเชื่อสนิทใจ

“เฉิน...” ลู่ฮานเดินออกมาจากห้องน้ำ มองไปทางประตูห้องก็พบเซฮุนคุยอยู่กับเฉิน “นายมีธุระอะไรหรือเปล่า?”

“คือว่าผมมาตามหาพี่ซิ่วหมินน่ะ ไม่รู้ว่าเค้าไปไหน? พี่พอจะพบเค้าบ้างไหม?” เฉินจึงถาม

“ซิ่วหมินหรอ? รู้สึกว่าเมื่อช่วงเย็นเค้าจะออกไปกับผู้ชายคนหนึ่งนะ ยังไม่กลับมาอีกหรอ?”

“ผู้ชายหรอ?” เฉินย้ำคำตอบของลู่ฮานก็พาลทำให้คิดไกล “ผู้ชายคนนั้นน่ะตัวสูง ขาว และก็หล่อด้วยใช่ไหม?” เค้าจึงถามถึงลักษณะผู้ชายที่ไปกับซิ่วหมิน

“อืม!” ลู่ฮานจึงพยักหน้าตอบรับ

“ไปกับเค้าจริงๆ สินะ” เฉินเอ่ยเสียงเบา

“มีอะไรหรือเปล่า?” ลู่ฮานสังเกตท่าทางของเฉินที่เงียบไปจึงถาม

“ไม่มีครับไม่มี ขอบคุณมากครับ ผมขอตัวก่อน” จากนั้นเฉินจึงเดินจากไป

“เป็นอะไรของเค้านะ...” ลู่ฮานถามลอยๆ

“ดูก็รู้ว่าเค้าอกหักน่ะ” เซฮุนจึงตอบ

“นายจะมารู้ได้ไง? เคยมีความรักหรอ?”

“จะเคยหรือไม่เคยน่ะมันไม่เห็นจะเกี่ยว เรื่องความรักบางทีมันก็ง่ายที่จะดูออก”

“แต่สำหรับบางคนมันยาก... ยากมากจริงๆ” ลู่ฮานจึงพูดออกมาเมื่อย้อนดูตัวเอง “เฉินก็คงไม่ต่างกับฉันที่ต้องรักคนที่เค้าไม่ได้รักเรา...”

“แล้วทำไมไม่หันมารักคนที่อยู่ตรงหน้าของนายล่ะ?” เซฮุนเอ่ยถาม อีกทั้งดวงตาจับจ้องมองเพียงใบหน้าสวยของคนตรงหน้า การรุกแต่ละครั้งของเค้า บางทีก็ทำให้ร่างบางต้องหยุดทุกอย่าง มีเพียงการเคลื่อนไหวของหัวใจที่เต้นแรง

“ฉันขอตัวนะ” ลู่ฮานหันหน้าหนีเซฮุน ก่อนเดินไปหยิบเสื้อคลุม

“นั่นนายจะไปไหน?” เซฮุนมองชายร่างบางที่กำลังจะเดินออกไปจากห้อง

“หากนายต้องการจะนอนก็นอนได้เลย ไม่ต้องรอฉันกลับมา” ลู่ฮานเอ่ยจบเพียงแค่นั้นก็เดินออกไปจากห้อง

“...” เซฮุนไม่เข้าใจความรู้สึกลู่ฮานเลยแม้แต่น้อยว่าเป็นเพราะอะไร อารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาแบบนั้น

ลู่ฮานสวมเสื้อคลุมตัวหนาเดินออกมาจากหอพักเอเลี่ยน ใบหน้าเงยมองหิมะที่กำลังตกโปรยปราย สองเท้าเดินมาตามเส้นทางที่มีแสงไฟเรื่อยๆ สับสนวุ่นวายความรู้สึกของตัวเอง เพราะเพียงการกระทำและคำพูดไม่กี่คำของเซฮุนทำให้เค้าเป็นได้ถึงขนาดนี้หรือบางทีหัวใจของเค้ามันง่ายไป ความรักที่มีให้คริสมาตลอดเวลาที่ผ่านมามันอยู่ตรงไหนของหัวใจตัวเองกันแน่ ทำไมถึงได้แพ้สายตาและคำพูดพวกนั้นจากเซฮุน...

“คริส... ออกมาพบฉันหน่อยได้ไหม?” ระหว่างทางที่ลู่ฮานเดินออกมาห่างไกลหอพัก เค้านั่งลงที่เก้าอี้ริมทาง ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคริสอย่างลืมตัว

(มีอะไร? ตอนนี้มันดึกมากแล้วนะ) คริสย้อนถามกลับ

“ฉันแค่... ก็แค่...” ลู่ฮานไม่เหตุผลอะไรที่จะมาอ้างเพื่อให้ได้พบคริส

(ฉันคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วซะอีกนะลู่ฮาน หรือบางทียิ่งเราอยู่ใกล้ก็ยิ่งทำให้นายยิ่งคิดมากไป... ฉันคิดว่า...)

“...” ลู่ฮานฟังน้ำเสียงอันเย็นชาของคริส

(นายควรกลับจีนจะดีไหม?)  

“...” สิ่งที่ได้ยินนั้นคือการตีจากหรือเปล่านั้นลู่ฮานไม่เข้าใจ แต่มันยิ่งกว่าเสียใจกว่าการบอกว่าไม่รัก ร่างบางน้ำตาซึม กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้สายปลายทางได้ยิน แต่ก็ทำไม่ได้เลย “ใจร้ายจริงๆ”

(ฉันรักนายไม่ได้จริงๆ ฉันบอกกับนายมาเป็นร้อยๆ ครั้งแล้วไม่ใช่หรอ? นายน่ะ...)

“คริส...” ลู่ฮานเรียกชื่อสายปลายทางเสียงสั่น “นายเข้าใจผิดแล้ว... ที่ฉันโทรมาครั้งนี้ แค่จะบอกว่านายไม่ใช่คนที่ฉันจะรักอีกต่อไป... รู้ไหมว่านายทำให้ฉันเจ็บมามากมายแค่ไหนกับการเฉยชาของนาย... และในวันนี้มีใครบางคนเดินเข้ามาบนเส้นทางที่ฉันกำลังจะสิ้นสุดรักนาย แล้วฉันก็เลือก... เลือกที่จะเริ่มบนเส้นทางใหม่นั้น จากนี้ฉันคงจะไม่ยุ่ง ไม่วุ่นวาย ไม่มอง หรือไม่แม้แต่จะสนใจนายอีกต่อไป... ลาก่อน...”

ตี๊ดๆ

จบเสียงอำลาด้วยคำที่บีบหัวใจของคนที่พูด เค้ากดวางสาย แล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างหนัก ไม่รู้การเลือกครั้งนี้ถูกไหม แต่เพราะคำบอกที่เหมือนการขับไล่ของคริสมันทำให้เค้าโกรธและเสียใจ เพราะเค้าทุ่มเทมามากเหลือเกิน ชายร่างบางลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วหันหลังเดินกลับหอพักในทันที

เวลาผ่านไปจนเที่ยงคืนชายหนุ่มร่างบางเดินกลับมาจนถึงหอพัก เค้าเปิดประตูเข้าไป พบชายหนุ่มร่างสูงที่บอกว่าให้เค้ารักกำลังอ่านหนังสืออยู่ แล้วชายคนนั้นได้หันมามองลู่ฮาน

“นี่มันกี่โมงกันแล้วฮะ?” เค้าตะคอกเสียงถามชายร่างบางที่กำลังปิดประตู

“...” ลู่ฮานมองใบหน้าเซฮุนไม่ละสายตา

“มีอะไร?” เซฮุนถามพลางยกมือจับใบหน้า สงสัยว่ามีอะไรติดหรือเปล่า จึงทำให้ลู่ฮานมองเค้าแบบนั้น

ลู่ฮานเดินตรงเข้าไปหาเซฮุนด้วยความเร็วใช้สองแขนเล็กโอบต้นคอชายร่างสูงแล้วสวมจูบอย่างไม่ลังเล ทำเอาเซฮุนประหลาดใจ ปากบางที่มอบจูบนั้นค่อยๆ ขยับออก ดวงตาใสมองใบหน้าชายร่างสูงนิ่ง

“จูบนี้คือคำตอบที่นายถามฉันไว้ และนับจากนี้ห้ามนายเป็นฝ่ายจูบฉันอีก เพราะว่าฉันจะจูบนายเองเท่านั้น” ชายร่างบางปล่อยอ้อมแขนเล็กออกจากต้นคอเซฮุนเมื่อกล่าวจบ

“มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ?” ชายร่างสูงรีบตอบกลับพร้อมจับเอวร่างบางดึงเข้ามาหาตัว “จะมาจูบฉันแบบนี้เฉยๆ ได้ยังไง? ไม่รู้หรอว่ากำลังเล่นกับอะไร?”

“บอกแล้วว่า... อื่ม! >///<” ไม่ทันที่ลู่ฮานจะได้ต่อต้าน ก็โดนเซฮุนสวมจูบ แต่ครั้งนี้ร่างบางไม่มีการขัดขืนใดๆ

“ฮึ! แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” เมื่อครั้นเซฮุนถอนจูบก็เอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม

O///O” ทำเอาลู่ฮานอายจนหน้าแดงกล่ำ

“รู้ไหมทำแบบนั้นมันอันตรายแค่ไหน? ถ้าหากตอนนี้ฉันอดใจไม่ไหว?” เซฮุนกล่าวพลางยกยิ้มที่มุม เลื่อนใบลงเตรียมจูบลู่ฮานอีกครั้ง

โป๊ก!!

“เยอะไปแล้ว!” ลู่ฮานยกมือขึ้นเขกศีรษะเซฮุนเพื่อเป็นการหักห้ามความต้องการที่เกินเลย เค้าผลักตัวเซฮุนออก “ฉันตกลงว่าจะหันมามองนาย แต่ไม่ใช่ตกลงยอมเป็นของนาย”

“จะช้าจะเร็ว ยังไงมันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

“ฉันไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นหรอกนะไอ้เด็กลืมประตู!” ลู่ฮานหน้ามุ้ยใส่เซฮุนพลางเดินเลี่ยงไปยังที่นอนตัวเอง “อ่อ! และห้ามคิดจะปล้ำล่ะ! เพราะฉันไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นด้วย”

“ฮ่าๆ” เซฮุนปล่อยหัวเราะออกมาเสียงดัง เพราะลู่ฮานที่สั่งห้ามเค้า

“หัวเราะอะไร?”

“เปล่า!

“ก็เห็นอยู่ว่านายหัวเราะ?”

“แค่มีความสุขมั้ง?”

“ฮะ?” ลู่ฮานไม่เข้าใจเซฮุนจริงๆ “แบบนี้จะทำใจให้รักได้ไหมเนี่ย?” ลู่ฮานทิ้งตัวลงนอน ก็บ่นไปพรึมพรำ

“ราตรีสวัสดิ์” เซฮุนพูดพลางปิดไฟภายในห้อง แล้วเดินมานอนลงบนเตียง

ลู่ฮานขยับตัวมานอนชิดริมเตียง เค้าไม่เคยไว้ใจเซฮุนเลยสักครั้ง เช่นเดียวกับเซฮุนที่รู้ว่าลู่ฮานกลัว แต่เค้าเองก็ชอบที่จะแกล้ง แต่ไม่เคยคิดจะทำในสิ่งที่ลู่ฮานกลัว

เช้าวันรุ่งขึ้น...

“อ๊า!!

ตุ๊บ!

ทันทีที่ลู่ฮานตื่นนอนขึ้นมาก็ต้องพบอีกครั้งว่าตัวเองไปนอนกอดเซฮุนที่หลับอยู่ เค้าร้องโวยวายก่อนจะหันตัวเพื่อออกห่างจากเซฮุนแต่เจ้ากรรมดันตกเตียงนอน

“อ๋อย! >_<;” ลู่ฮานลุกขึ้นยืนพลางร้องโอดโอย

“ปกตินายโวยวายทุกเช้าเลยหรอไง?” เซฮุนดันตัวลุกนั่ง พลางถามด้วยอาการสะลึมสะลือ

“เปล่าซะหน่อย! ฉัน... ฉัน... จะไปอาบน้ำ” ลู่ฮานมีท่าทีที่รนราน พูดจบก็เดินไปหาเสื้อผ้า

“ให้ฉันไปอาบเป็นเพื่อนไหม?” เซฮุนยกยิ้มเมื่อเอ่ยถาม ด้วยใบหน้าที่งัวเงีย (- -^ เชื่อเหอะว่าเมะเรื่องนี้หื่นได้ทุกสถานการณ์)

“นอนต่อไปเถอะนายน่ะ!” ลู่ฮานบอกเมื่อตนกำลังเดินเข้าห้องน้ำไป

ฟุ๊บ!

U_Uz…Z…” และแล้วเซฮุนก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งด้วยความง่วง แค่ไม่ถึงห้านาทีเค้าก็สามารถหลับต่อได้ทันที

 

ณ หอพักมอนสเตอร์

“นายจะเรียกฉันออกมาแต่เช้าแบบนี้ทำไม?” ชายตัวเล็กเดินออกมาจากหอพักเพื่อมาพบใครบางคนที่ยืนรอเค้าอยู่ท่ามกลางอากาศอันเย็นเยือก

“ฉันควรเป็นฝ่ายที่หงุดหงิดมากกว่าไหม? ที่ต้องมายืนรอนายทั้งๆ อากาศหนาวมากขนาดนี้” เถาพูดกับชายตัวเล็ก อากาศหนาวจนมีไอสีขาวออกจากปากบาง

“ก็แล้วทำไมไม่โทรมาบอกล่วงหน้าล่ะ! ช่างเถอะๆ ว่าแต่เรียกฉันออกมาแต่เช้าทำไม?” แบคฮยอนย้ำถามอีกครั้ง

“ก็ไม่มีอะไร แค่รู้สึกปวดหัวน่ะ” เถาบอกพลางยกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ

“ปวดหัวหรอ? แล้วทำไมไม่ไปหาหมอล่ะ มาหาฉันทำไม?”

“นายเป็นคนดูแลฉันนี่”

“แต่นายควรไปหาหมอก่อน ไม่ใช่มาหาฉันแบบนี้”

“นายนี่เรื่องเยอะจริงๆ” เถาบ่นกลับเป็นภาษาจีน

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเถียงกลับเป็นภาษาจีนน่ะ” แบคฮยอนตะคอกใส่เถาอย่างไม่พอใจ “ถ้าไม่มีอะไรฉันจะกลับห้องแล้วนะ”

“นายคิดจะปัดความรับผิดชอบใช่ไหม?” เถาจะรั้งไว้ด้วยคำถาม

“ฉันไม่ได้ปัดความรับผิดชอบ แค่ไม่เข้าใจว่านายคิดอะไรอยู่ ปวดหัวแทนที่จะไปหาหมอ ไม่ควรมาหาฉันแบบนี้ หรือว่านายแค่แกล้งกันแน่?”

“เฮ้อ! ฉันยอมรับก็ได้ว่าไม่ได้ปวดหัว แค่มันเบื่อน่ะ”

“เบื่อหรอ?”

“ก็เพราะฉันจำอะไรไม่ได้แบบนี้ น่าเบื่อจะตายไป ไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปไหน มีใครเป็นเพื่อนบ้าง และไม่รู้ว่าความจำจะกลับมาเมื่อไร?” เถาแสร้งแกล้งแสดงให้ดูน่าสงสาร ทั้งคำพูดและใบหน้า

“...” จนแบคฮยอนรู้สึกผิดมาก ที่เค้าเป็นคนทำให้เถาเป็นแบบนี้

“รุ่นพี่แบคฮยอน!!” เสียงชายคนหนึ่งเรียกแบคฮยอนมาแต่ไกล

“...” แบคฮยอนมองเจ้าของเสียงที่กำลังวิ่งมาทางเค้า “ไค...”

“ผมมีเรื่องขอคุยกับรุ่นพี่สักครู่จะได้ไหมครับ?” ไคหยุดเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าแบคฮยอน

“ฉันหรอ?” แบคฮยอนขมวดคิ้วสงสัย ย้ำถามด้วยการชี้นิ้วเข้าหาตัว

“อืม” ไคพยักหน้ารับ

“ได้สิ” แบคฮยอนจึงตอบตกลงทันที

“ได้ยังไง? แล้วฉันล่ะ?” เถาโต้แย้งขึ้นมาหลังจากแบคฮยอนตอบตกลง

“ก็ตามใจสิ! จะยืนรอตรงนี้หรือกลับไปก็ตามใจ” แบคฮยอนพูดจบก็เดินนำไคออกไป

“นี่แบคฮยอน! นายจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้น่ะหรอ?” เถาตะโกนตามหลังแบคฮยอนที่กำลังเดินไปกับไค “กล้าดียังไงมาทิ้งฉันเนี่ยฮะ?” เค้ายืนบ่นปากสั่นเพราะอาการที่หนาวเหน็บ

“ขอโทษนะครับ! ขอทางเดินหน่อย”

ขณะที่เถายืนบ่นอย่างหงุดหงิดอยู่นั้น ชายอีกคนเดินมาจากทางด้านหลังเพื่อขอทางเดิน เถาหันไปมองด้วยอาการไม่พอใจนัก แต่เมื่อเห็นใบหน้าชายคนนั้นแล้วก็จำได้

“นายตัวเล็ก! เพื่อนแบคฮยอนใช่ไหม?”

O_O; ฮะ? อ่อ! ใช่!” เมื่อดีโอเงยหน้ามองคนที่เค้าเพิ่งจะขอร้องแกมออกคำสั่งเมื่อครู่ถึงกับไปไม่ถูก

“ทำไมจะต้องทำท่ากลัวขนาดนั้นด้วย”

“ก็... ก็... นายเป็น...” ดีโอพยายามที่จะพูด แต่ก็ไม่กล้า

“เป็นอะไร?” เถาถ้วนคำที่น่าอึดอัดของดีโอ เค้ายื่นใบหน้าลงเข้าใกล้ดีโอ

O.O” ดีโอกระพริบตาเอนตัวหนี

“ถามอะไรหน่อยสิ!” เถาเลิกจ้องใบหน้าดีโอ ถามพลางกอดอก

“อะไร?” ดีโอยืนประสานมืออย่างเรียบร้อย

“แบคฮยอนน่ะมีแฟนหรือเปล่า?”

“เอ๋? O_O” ดีโอแปลกใจกับคำถามของเถา เค้ามองเถาไม่วางตา

“อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันก็แค่ถามไปแบบนั้นล่ะ เพราะว่าเค้าเป็นลูกน้องของฉันก็ต้องรู้เรื่องพวกนี้บ้าง”

“แบคฮยอนน่ะยังไม่มีแฟนหรอกนะ มีก็แต่คนที่แอบชอบเค้า” ดีโอบอก “ว่าแต่... ทำไมแบคฮยอนถึงได้ไปเป็นลูกน้องนายล่ะ?”

“เรื่องนี้น่ะหรอ? รอให้แบคฮยอนบอกนายเองดีกว่าไหม? ฉันขี้เกียจพูดน่ะ”

“แล้วนายมาหาเค้าอย่างนั้นหรอ? ตอนนี้คงยังไม่ตื่นหรอกมั้ง?” ดีโอไม่รู้เลยว่าแบคฮยอนตอนนี้อยู่ไหน

“เค้าน่ะตื่นแล้ว ตอนนี้อยู่กับเพื่อนรุ่นน้องของนายน่ะ”

“เพื่อนรุ่นน้องหรอ?” ดีโอสงสัยว่าใครกันที่เถาพูดถึง

“คนที่ชื่อ... เอ่อ... ไบ!” เถาเองก็พยายามนึกชื่อคนที่แบคฮยอนไปด้วย

“ไคหรอ?” การออกเสียงชื่อแบบนี้ ดีโอจึงเดาได้ว่าคือไค

“ใช่ๆ ชื่อนี้แหละ” เถาจึงชี้ชัดๆ ไปเลยว่าเป็นไค

“หรือว่าจะบอกรักแบคฮยอนจริงๆ” ดีโอเอ่ยเสียงเบา

“บอกรักหรอ?” แต่เถาก็ได้ยินชัดเจน

O.O;” ดีโอตกใจตาโต(มาก) ที่เถาได้ยินสิ่งที่เค้าพูด

“เป็นแบบนี้นี่เอง แล้วนายไม่เสียใจหรอ?” เถาเข้าใจทุกอย่าง แล้วหันไปถามดีโอ

“เสียใจ? เสียใจเรื่องอะไร?” ดีโอมีสีหน้างุนงง

“ก็ที่ไบจะไปบอกรักแบคฮยอนน่ะสิ”

- -^ ไคต่างหากล่ะ!” ดีโอแก้ชื่อของไคที่เถาเรียกผิดซ้ำสอง ความคิดเค้าตอนนี้คือเถาไม่เห็นจะน่ากลัวเลย “และฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรกับไค ทำไมจะต้องเสียใจด้วยล่ะ”

“จริงหรอ? แต่ว่าพวกนายสองคนเหมาะกันดีนะ”

“นี่นายจะยัดเหยียดให้ฉันกับเค้าเป็นแฟนกันทำไม? หรือว่านายอยากให้ฉันเป็นแฟนไค ส่วนนายเองก็จะได้จีบแบคฮยอนน่ะ”

“ช๊ะ! ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกนะ ที่พูดไปก็เพราะเห็นว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้น ถ้านายชอบเค้าก็ทำไมไม่บอกเค้าไปล่ะ?” เถายังคงยัดเหยียดให้ดีโอรักไค

“เหนื่อยที่จะคุยกับนายแล้ว” ดีโอจึงหลีกเลี่ยงเรื่องที่รบกวนจิตใจเค้าเสีย “ฉันควรไปที่อื่นจะดีกว่า”

“จะไปไหน?” ขณะที่ดีโอจะเดินผ่านไป เถารีบคว้าคอเสื้อดีโอเอาไว้ “อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ”

“ฉันไม่ว่าง!” ดีโอพูดตัดบท ก้าวเดินไปต่อ แต่เดินยังไงก็ไม่ไป เพราะเถาไม่ยอมปล่อย

“นายตัวเล็ก! นายเป็นเพื่อนกับแบคฮยอนมานานแค่ไหนแล้ว?” เถาถาม

“ก็ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยนี่แหละ” ดีโอหยุดก้าวเท้าแล้วตอบ “นี่นาย... ฉันไม่ไปไหนแล้ว ปล่อยคอเสื้อเถอะ”

“แล้วเค้าเป็นคนยังไง?” เถาปล่อยคอเสื้อดีโอ พลางกอดอกถาม

“ก็... เฮฮา ร่าเริง อารมณ์ดี เสียอย่างเดียวชอบกร่างไม่ดูสัดส่วนตัวเอง” ดีโอจึงกอดอกตอบ

“ไม่น่าล่ะ! ไม่เคยจะกลัวฉันจริงๆ เลย”

“แบคฮยอนน่ะเข้ากับคนง่ายมากๆ แต่เกลียดพวกใช้กำลังและคนโกหกเป็นที่สุด และนายเองก็อยู่ในกลุ่มพวกใช้กำลังที่แบคฮยอนไม่ชอบเอามากๆ”

“ช๊ะ! ฉันเนี่ยนะพวกใช้กำลัง แบบฉันน่ะเค้าเรียกว่าหาอะไรเล่นสนุกๆ แค่นั้นเอง” เถาพูดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าของเค้าเวลาที่ยิ้มดูคล้ายคนเจ้าเล่ห์ไม่มีผิด

- -^ มันต่างกันตรงไหนล่ะ?” ความกลัวของดีโอที่มีต่อเถาเริ่มหมดไปเรื่อยๆ

“ดีโอ!” เสียงหนึ่งเรียกชื่อของเพื่อนตน ครั้นเดินมาพร้อมกับใครอีกคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“แบคฮยอน... ไค...” ดีโอหันไปมองเพื่อนตนกับไค “สีหน้าแบบนั้น บอกรักแบคฮยอนแล้วสินะ” เค้ามองรอยยิ้มบนใบหน้าไคที่เปี่ยมไปด้วยความสุข รอยยิ้มแบบนั้นราวกับกำลังยิ้มเยาะเค้าอยู่ไม่มีผิด

“...” ต่างกับเถาที่กำลังจ้องไคอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ไร้เหตุผลว่าทำไมไปจ้องไคแบบนั้น


----------------------------------------------------------------------------------------------------
KongJu_PinK :: จัดไปเต็มๆ จัดไปหนัก สำหรับแม่ยกคริสยอล ฮุนอัน! >///<

เมะเรื่องนี้รุกเก่ง บางทีคนแต่งก็เขินเอง นั่งแต่งไป ยิ้มคนเดียว


(อาการจิ้นวายเข้าขั้นโคม่าแล้ว)

ใครรักฟิคเรื่องนี้ กดโหวต คอมเม้น ด้วยนะจ๊ะ

ยิ่งเม้นเยอะ ยิ่งโหวต ยิ่งเป็นกำลังใจ แต่งต่อไปให้ถึงฟินแลนด์!! ^{}^


ฟิคเรื่องนี้ขับเคลื่อนด้วยคอมเม้นน่ารักๆ ของนักอ่านทุกคนจ้า!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,581 ความคิดเห็น

  1. #7560 Pookkie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 01:06
    เดนนิสไม่ซนเลยลูก แสบจริงๆ ไคซู..เฮ้อ
    #7,560
    0
  2. #7549 pk pukky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 18:11
    พี่เถาใจเย็นๆไว้
    #7,549
    0
  3. #7522 ติ่งเด็กดาวว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 19:46
    พี่คริสเอาอีกแล้ววววว><
    #7,522
    0
  4. #7481 after Y (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 18:10
    เฮียหวั่นไหวกับชานยอลแล้วใช่ไหมล่ะ เดนนิสนี้ก็แสบๆจริงๆเล่นชานยอลปวดหัวเลย พอกันทั้งพ่อทั้งลูก พี่ลู่ตัดใจแล้วใช่ไหมถึงไปยั่วเซฮุนแบบนั้นอ่ะ ถ้าเซฮุนหยุดไม่อยู่จะเป็นยังไงน้าาาาา >////< อร้ายยยยย เทาอย่าพึ่งฆ่าไคทิ้งนะ ยังไงแบคก็เป็นของนาย 55555555
    #7,481
    0
  5. #7465 fchk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 23:33
    โอ้ยยยเดนนิสบอกว่าจะ ไใ่ซนยังไงละคะคือแบบ ชานยอลใจเย็นสุดๆเลยคะ แหม่พี่คริสเค้ามาห้องเขา แถมแอบมาจูบเขาด้วยนะคะ แต่ชานยอลแกล้งเดนนิสได้ แสบอยู่นะ 55555
    #7,465
    0
  6. #7441 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 02:40
    เทาชอบแบคแล้วอ่ะดิ ไคนี่แปลกๆนะวางแผนอะไรอยู่ป่ะเนี่ย
    #7,441
    0
  7. #7422 MeangPor (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 23:25
    ฟินฮุนฮานนนนน ><
    #7,422
    0
  8. #7289 rain&snow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 23:41
    เหมือนพ่อแม่ลูกเลยเนอะ
    #7,289
    0
  9. #7208 pemika2543 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 10:25
    อ้าาาาา อาลู่จูบน้องฮุนอ่ะ ฟินนนน
    #7,208
    0
  10. #7181 Grace Yada (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 19:45
    ฟินฮุนฮานอีกแว้วววว น่ารักจัง
    #7,181
    0
  11. #7147 ninini (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 09:14
    สงงสาร โดด้ อ่
    #7,147
    0
  12. #7143 ninini (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:44
    Fin ฟิน แลน 555 ฮุน ฮาน
    #7,143
    0
  13. #7114 Milin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 17:35
    พี่ลู่จูบเซฮุน *0* พี่ลู่เปิดใจรับเซฮุนแล้วชิม๊า :)
    #7,114
    0
  14. #7065 oohsxhxn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:33
    ฮุนฮานนนนนนนน ฟินไปล้านแปด

    ได้กันๆๆๆ5555555
    #7,065
    0
  15. #7012 ParkMeple (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 23:49
    พี่ลู่ได้ใจมากเลย ทำไมฮุนไม่ปล้ำเลยล่ะ อิอิ
    #7,012
    0
  16. #6971 เหมยแฟนทับทิม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 20:17
    ลู่เธอรุกหรอ หรือฮุนรุกก่อนแต่ไม่สำเร็วอ่ะ///เดียวนี้แรงนะจ๊ะลูลู่
    #6,971
    0
  17. #6943 RS_Boyfriend_Wu Yi Fan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:07
    เฮียใจร้ายยย TOT
    #6,943
    0
  18. #6909 Mermaidtears (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 13:07
    ฉันจะจูบนายเอง อั้ยย่ะอาลู่ช่างกล้า แท้จริงเธอช่างแรด อิอิ
    #6,909
    0
  19. #6891 ชาเขียว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 21:45
    เสี่ยวลู่ อร๊ออยยย >< ฟินนนนน้ำหมากกระจายยย

    55 ออกตัวไปเริสสสมากก
    #6,891
    0
  20. #6878 khaiwan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 01:28
    ออกตัวแรงอ่า เสี่ยงลู่
    #6,878
    0
  21. #6819 odroro (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 09:32
    ฮุนฮานจงเจริญ!!!! ฟินเกินพิกัดดด
    #6,819
    0
  22. #6755 Fafannie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 11:19
    เทานายพูดถูก ไคกะดีโอเค้าเหมาะกันจิงๆ อิอิ
    #6,755
    0
  23. #6734 LoveLikeSherbet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 01:55
    ไคนายรักผิดคนรึป่าว 
    #6,734
    0
  24. #6704 แสงรัตติกาล (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 22:47
    ฮะฮะ...จนได้สินะ
    #6,704
    0
  25. #6663 Minni Baby (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 16:45
    เทาไม่รู้ตัวเลยดิว่าตัวเองอ่ะหลงรักแบค555 ส่วนคู่ไคโด้รู้หัวใจตัวเองสักทีสิอิอิ
    #6,663
    0