Make It Right √ จะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่มึง [Yaoi]

ตอนที่ 77 : Make It Right SP √ { ธีร์ x ฟิวส์ } LOVE (ตอนสั้น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

Make It Right SP { ธีร์ x ฟิวส์ }

LOVE

 

 

 

 

 


เงียบ

 

จนน่าอึดอัด

 

ธีร์นั่งหันหน้าเข้าหาโต๊ะทำงาน มองจากด้านหลังแบบนี้ เห็นเพียงแขนข้างขวา กำลังขยับยุกยิกเพื่อเขียนตัวหนังสือลงบนแผ่นกระดาษเท่านั้น เพราะสีหน้าและแววตาของ หมอนั่นหลังจากที่เราทะเลาะกันเมื่อครู่นี้คงยากจะคาดเดา และคำพูดที่ว่า กูขอทำการบ้าน เงียบๆ นะ จากปากมันก็คงเป็นแค่ข้ออ้างให้ไฟท์ของเราจบลง

 

ผมงี่เง่าเอง

 

สรรหาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาขยายความจนบานปลาย ทั้งๆ ที่ก็รู้ดีว่ามันไม่มีอะไรในกอไผ่ และธีร์ยังเป็น ธีร์คนที่รักและหวังดีกับผมคนเดิม

 

ผมไม่อยากบอกว่าเรื่องอะไร แค่รู้ไว้ว่าผมเป็นคนผิดก็พอ ซึ่งถ้าหวังให้ไอ้ธีร์มาง้อก่อน คงต้องรอถึงชาติหน้าตอนบ่ายๆ ล่ะมั้งครับ เพราะนอกจากผมจะทำตัวไร้สาระเองแล้ว ยังกวน เวลาทำงานของมันอีก ก็รู้ดีนี่หว่าว่าเด็กวิศวะฯเรียนหนักแค่ไหน

 

แม่งงงงง ไอ้ฟิวส์เอ้ยยยยยยย เลิกฟอร์มจัดแล้วขอโทษเขาซะสิวะ ปากหนักขึ้นมา ตอนนี้มีประโยชน์อะไร

 

เอาล่ะ เริ่ม!

 

“ฟิวส์”

 

หืม? ผิดคาดแฮะ เสียงทุ้มจากร่างสูงที่ยังคงนั่งหันหลังให้ผม เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นานหลายนาทีลงจนได้

 

“อื้อ” ไม่รู้จะตอบยังไงเลยแฮะ.. แต่คล้ายกับหมอกทะมึนแสนน่าอึดอัดค่อยๆ จางลงทีละนิด

 

“มานั่งกับธีร์มา” เรือนหน้าคมหันมายิ้มให้ผมบางๆ พร้อมกับข้อความในประโยคนั้น ชวนให้ผมสอดส่ายสายตามองหาเก้าอี้อีกตัวข้างๆ ไอ้ธีร์ แต่แม่งไม่เคยมีอยู่นี่หว่า??? แล้วจะให้กูไปนั่งกับมึงได้ยังไง????

 

ซึ่งผมก็ลุกไปหามันแต่โดยดี ด้วยความรู้สึกสำนึกผิดอยู่เต็มหัวใจแหละครับ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากขอโทษ แขนทั้งสองข้างของธีร์ก็รวบร่างทั้งร่างของผมลงไปนั่งบนตักมันซะเฉย ก่อนมันจะเลื่อนแขนขึ้นมากอดผมไว้แน่นจากด้านหลัง เฮ้ยยย แน่นไปแล้วมั้งงงง แถมจะจั๊กจี้หน่อยๆ ก็ตรงคางมนนั้นกำลังซุกอยู่บนไหล่ข้างขวาของผม

 

และเป็นจังหวะเดียวกับที่…. ผมสัมผัสได้ว่าร่างแกร่งของธีร์กำลังสั่นเบาๆ

 

“ธีร์ขอโทษ” น้ำเสียงจริงจังนั้นฟังดูอู้อี้

 

สาดดด ทำไมมึงขอโทษกูก่อนล่ะ ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่เลยโว้ยย

 

“ขอโทษกูทำไมวะ มึงไม่ผิด”

 

“ธีร์น่าจะยอม ธีร์ใจร้อนไปหน่อย” มึงก็กำลังยอมกูอยู่ไม่ใช่รึไง!

 

“หยุดเลยไอ้ธีร์ ทำงี้กูยิ่งรู้สึกผิด”

 

…..

 

“คือกูขอโทษว่ะธีร์ กูงี่เง่าเอง” ฟู่วพอได้พูดออกไปแล้วแม่งโล่งใจชะมัด

 

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลยเว้ย ถ้าเป็นมึง ให้กูยอมแค่ไหนก็ได้” น้ำเสียงทุ้มนั้นยังดังใกล้ๆ หูผม เชี้ยยยย ทำไมมึงต้องสปอยล์กูขนาดนี้วะะ เกินไปอ่ะไอ้ธีร์ มึงตามใจกูเกินไป๊

 

“ไม่เอาดิ กูผิดก็ว่าไปตามผิด สอนกูหน่อย”

 

“ผิดด้วยกันทั้งคู่แหละ”

 

“ใช่หรอวะ..

 

“อื้ม เพราะงั้นถ้ามีคนยอมก่อน กูว่ามันก็….ดี” ธีร์ก็ยังคงเป็นธีร์ ผมจะนิยามมันว่ายังไง ดีล่ะเนี่ย

 

“มึง..

 

“ชีวิตนี้แม่งคงจะมีอยู่คนๆ นึงแหละมั้ง ที่เราจะยอมเขาได้ทุกเรื่อง”

 

….

 

“คือมึงนะ ฟิวส์” ผมหันไปมองเรือนหน้าหล่อนั้นที่กำลังส่งยิ้มมาให้ “หายโกรธกันเถอะ ลืมมันไปนะครับ รู้ไหม….แค่มึงไม่พูดกับกู 10 นาที กูก็เหมือนจะหายใจไม่ออกแล้ว”

 

เคยมองตาใครสักคนแล้วรู้สึกว่าเขารักเรามากจริงๆ บ้างไหมครับ?

 

ผมสัมผัสสิ่งนั้นได้จากแววตาเป็นประกายของธีร์

 

ความรักที่ผู้ชายคนนี้มีให้ผม มันมากเกินกว่าจะสรรหาคำพูดใดๆ มาบรรยาย

 

“มึงก็เว่อร์เกิน” ผมพยายามกลั้นยิ้มแก้เขิน แต่แม่งดันยิ้มออกมาจนได้ ให้ตายสิเว้ยย

 

“แค่นี้แหละ มีความสุขที่สุดแล้ว หึหึ”

 

ธีร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แล้วประทับริมฝีปากลงบนหลังคอของผมเบาๆ ปลายจมูกโด่งของมันไล้ไปมาบริเวณข้างหู การกระทำเหล่านั้นช่างอ่อนโยนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

 

เป็นความเงียบแบบเดียวกับเมื่อหลายนาทีก่อน ทว่าผมกลับรู้สึกเหมือนลอยอยู่บน ท้องฟ้าที่มีมวลเมฆก้อนหนาห่อหุ้มอยู่ เย็นและเบาสบาย อ้อมกอดของธีร์สามารถเป็นได้ทุกอย่างจริงๆ..

 

ไม่มีคำพูดอะไรต่อจากนั้น แค่รู้ว่ามีเรา อยู่ตรงนี้ ก็อบอุ่นหัวใจมากพอแล้วล่ะครับ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

9,093 ความคิดเห็น