Make It Right √ จะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่มึง [Yaoi]

ตอนที่ 15 : Make It Right 13 √ Underneath (ตอบคอมเม้นท์แล้วค้าบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    1 ส.ค. 59

13

Underneath

 

 

 

 

 

 

         “ไงฟิวส์ ไม่มีเรียนเหรอ”

 

         ไอ้ธีร์นั่นเอง

 

         ผมหยุดหอบ ก่อนจะมองหน้ามันสลับกับถุงขนมเค้ก S&P ห่อใหญ่ในมือ “ก็กำลังจะไปเรียนอะ” ถึงมันจะกินเวลาไปกว่าครึ่งคาบแล้วก็เหอะ.... เหอๆๆ

 

         “อ่อ เห็นวิ่งหอบมา นึกว่าโดดแล้วโดนอาจารย์ไล่ซะอีก” โหหห ทายได้เกือบเป๊ะเลยว่ะ มึงมีญาณทิพย์แบบคุณเจนรึป่าวเนี่ยยย??

 

         “ก็มีเรื่องยุ่งๆ นิดหน่อย... ช่างแม่งเหอะ” คิดๆ ไปแล้วน่ากลัวชิบหาย เกือบไม่รอดจากเด็กนรกนั่นแล้วมั้ยล่ะ บรื๋ออออออ “ว่าแต่มึงอ่ะ มาทำไรแถวนี้?”

 

         “กำลังจะกลับห้องว่ะ จารย์ให้มาเอาเค้ก” ธีร์ชูถุงพลาสติกใสในมือขึ้นสูง ชวนให้ผมมองเค้กครีมสตอรเบอรี่สีแดงสดน่ากินนั้นอีกที

 

         “มีตั้งเยอะ แบ่งมั่งดิว้าาาา”

 

         “ไม่ได้อะโทษที อันนี้รางวัลคนได้คะแนนเทสเยอะสุด แต่... สงสัยจะเป็นกูอีกแล้ว เฮ้อ! เบื่อจังเลย หึหึหึ...” แหมมม ดูไอ้เชี่ยนี่ทำเสียงกวนตีนสิครับ อยากเตะปากให้หายขี้โม้สักทีจริงว่ะ

 

         “เอออออ ไอ้คนเก่ง ได้แล้วแดกคนเดียวให้ท้องแตกไปเลยไป๊ ชิ!” ผมเบ้ปาก พ่นลมหายใจแรงออกจมูก

 

         แล้วไม่รู้แม่งตลกไรกับท่าทางผมนักหนา ถึงหัวเราะพรืดออกมา “ชอบเค้กสตอรเบอรี่หรอ? งั้นถ้ากูได้ เดี๋ยวเก็บไว้ให้ เคป่ะ” กรรม เสือกบ้าจี้ตามกูอีกแน่ะ

 

         “ไม่ต้องๆ แค่พูดเล่น มึงเอาไว้กินเหอะะะ”

 

         “ฮ่าๆๆ มึงก็.. พูดยังกับกูจะได้จริงๆ นะ” เออว่ะ..... ผมกับมันเลยหลุดหัวเราะออกมาครืน แปลกดีเหมือนกัน... พอผมเห็นรอยยิ้มแบบนั้นแล้วกลับรู้สึกสบายใจขึ้นมา ไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็เหมือนถูกลมเย็นชื่นใจพัดเป่าหายไปหมด.. “งั้นกลับห้องก่อนนะ เดี๋ยวจารย์นึกว่ากูแอบกินเค้กกลางทาง” แน่ะ ยังมีติดตลก

 

         “อื้ม แล้วเจอกัน” ผมโบกมือรับคำลาของอีกฝ่ายยิ้มๆ ก่อนเตรียมหันหลังเดินขึ้นตึก......หาข้อแก้ตัวไว้หน่อยดีกว่า... แกล้งโม้ว่าท้องเสียไปห้องพยาบาลดีมั้ยวะ หรือบอกไปตามความจริง (แค่ครึ่งเดียว) ว่าไปล่าลายเซ็นสมุดห้อง จารย์จะได้เห็นใจไม่เช็คขาด....อืม.... อย่างไหนดี..

 

         “เดี๋ยวฟิวส์” ผมหันไปตามเสียงเรียก เหมือนเกิดเดจาวูนิดหน่อย เพราะหน้าหล่อของไอ้ธีร์ที่น่าจะคล้อยไปไกลแล้ว กลับอยู่ใกล้มากจนแทบไม่ทันได้ตกใจ เสี้ยววินาทีนั้นปลายจมูกโด่งก็ฉวยโอกาสฝังตัวลงบนแก้มผม!

 

         “ไอ้...ไอ้เชี่ยธีร์!!!” ผมอ้าปากค้างยืนมองเจ้าของริมฝีปากบางหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงหน้า ไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านี้ครับ เกิดอาการช็อก!

 

         “ตั้งใจเรียนนะครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ก่อนปลายจมูกเดิมเปลี่ยนมาแตะลงบนแก้มอีกข้าง แล้วไอ้ตัวการก็รีบสาวเท้าก้าวฉับๆ เดินออกไป ทิ้งให้ผมยืนร้อนทั้งหน้าร้อนทั้งตัวอยู่หน้าตึกอย่างนั้น...

 

         “อ..ไอ้...!!!” ยังพูดไม่ออกบอกไม่ถูก!

 

         ไอ้สาดดดดดดดดดดดดด ช่วยบอกทีว่ามันแกล้งผมอีกแล้ว!! ผมหันซ้ายหันขวากลัวใครมาเห็นเข้า ก่อนยกมือขึ้นแตะข้างแก้มตรงที่ถูกไอ้หน้าหล่อนั่นล่วงเกิน พลางรู้สึกร้อนผ่าวราวกับมีไฟเผา แถมสารภาพตรงๆ ว่าตอนนี้ผมกำลังยิ้มไม่หุบ ทั้งที่ความจริงมันเป็นเรื่องไม่น่ายิ้มเลยสักนิด!

 

         ‘ตั้งใจเรียนนะครับ’

         ‘ตั้งใจเรียนนะครับ’

         ‘ตั้งใจเรียนนะครับ’ ....

 

         ประโยคเมื่อกี้เอ็คโค่อยู่ในหัวผมอย่างไม่เข้าใจต้นสายปลายเหตุ แถมยังเลิกยิ้มไม่ได้อีก! เฮ้ยยยยย อาการหนักแล้วว่ะ! กูเป็นเหี้ยไรเนี่ยยยยย เลิกยิ้มเดี๋ยวนี้นะโว้ยไอ้เชี่ยฟิวส์!!!! ผมพ่นลมหายใจแรงฟื้ดหนึ่ง แล้วเดินขึ้นบันไดอาคาร 9 ไปอย่างเร็วจี๋ กระทืบเท้าปึงๆ ให้แม่งกลบเสียงหัวใจเต้นดังเป็นจังหวะรุมบ้านี่ไปด้วย

 

         เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปเรียนดีกว่า!

 

 

 

 

 

 

         อุตส่าห์เดินวนไปวนมาหน้าห้องหาเหตุผลดีๆ มาแก้ตัวอยู่ตั้งนาน พอเปิดประตูแลปฯเข้าไปล่ะถึงกับงิ่ด... เพราะเจอไอ้พวกเพื่อนเชี่ยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันอย่างกับอยู่ตลาดสดซะนี่ แบบนี้อาจารย์สั่งงานไว้ให้ส่งท้ายคาบชัวร์ๆ.... (แล้วกูจะวนเป็นกิโลอยู่หน้าห้องเพื่ออะไรฟะ น้ำหนักเกือบลดแน่ะ ยิ่งผอมๆ อยู่ ฮึ่ย!)

 

         “ไปไหนมาว้ะะะะ กูกับไอ้โม่ทักไลน์ไปไม่ตอบเลยนะ แม่งงงงง จะโดดไม่มีชวน” ไอ้เฟรมโวยวายหลังจากผมนั่งแปะลงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ใกล้ๆ ถึงน้ำเสียงมันจะดูเดือดร้อนอยู่ในที.. แต่ท่าทางจะเดือดร้อนเรื่องดอทเอในหน้าจอคอมพ์มากกว่าเรื่องของผมว่ะ “ไอ้เชี่ยยยบอสสสส!!!!! มึงจะเล่นเหรอออ กวนตีน! กูบอกให้รอแป๊บนึงก็ไม่ได้ ไอ้สาดดดดดดดดดดด เฮ้ยอย่า! เชี่ยแม่งงงงงงง ตายเลย!!” นั่นไง ว่าแล้วไม่มีผิด นิ้วมันสลับกดคีย์บอร์ดยิกๆ พลางหันไปตะโกนด่าไอ้บอสฝั่งตรงข้ามอย่างเมามันส์ในอารมณ์

 

         “ก็ไม่ได้กะจะโดดแต่แรกหรอก ขี้เกียจขึ้นเรียนนิดหน่อย แล้วนี่มีงานไรมั่งวะ?” ผมเอ่ยถาม พลางชะเง้อมองรอบห้อง ไม่เห็นมีใครทำอะไรเป็นการเป็นงานสักคน

 

         “หาข้อมูลทำรายงาน... พ่องงง ทีงี้วิ่งหนีนะไอ้สัด!.. แต่ส่งอาทิตย์หน้า พวกกูเลยนั่งชิลล์กันงี้ไง.. เจ๊ดแม่งงง จะคิลกูอีกเหรอ จะคิลกูอีกเหรอออ! เจอนี่หน่อย!” มันหันมาพูดกับผมที กับไอ้ฝั่งตรงข้ามที่ตีดอทกันเป็นขบวนที แต่ก็พอจับใจความได้ว่าคาบนี้ยังไม่ต้องส่งอะไร รอดตัวไป.... “ไอ้เชี่ยฟิวส์มึงเปิดคอมพ์มาเล่นดิ่ เร็วววว ยังไม่หมดคาบ!” แล้วชวนปกติไม่ได้เหรอไอ้สัดเฟรม ทำไมต้องละมือมาโบกหัวกูด้วยฟระ!! ผมเลยจัดการทุบกบาลแม่งกลับ

 

         “กวนส้น นี่ถ้ากูเข้า เดี๋ยวไปช่วยไอ้บอสตีป้อมมึงเลยนิ”

 

         “งั้นเมิงไปไกลๆ ตีนกูเลยนะไอ้เลว อ้าว.. เฮ้ยยยยย ค้างได้ไงวะ!?? มึงเห็นตัวกูตรงแม่น้ำป่ะไอ้สัดบอส อย่าเพิ่งตีนะ กูค้างงงงงงง” ผมส่ายหัวเอือมให้ไอ้เพื่อนบ้าเกมส์ ก่อนเปิดคอมพ์กะเล่นเน็ตเรื่อยเปื่อยสักหน่อย

 

         จังหวะเดียวกับที่ไอ้ลูกโม่นั่งลงข้างๆ พอดี “ไปไหนมา กูไม่เห็นหน้ามึงทั้งคาบ!!” นั่นเสียงผมเองแหละ อยากกวนตีนคนอื่นบ้างไรบ้างครับ ฮ่าๆๆๆ

 

         “กล้าพูดดดด มึงแหละโดดไอ้สัส!” เจ้าตัวหันมาทำเสียงโหดใส่ พร้อมเตรียมยื่นเท้ามาเตะ ดีที่ผมหลบทัน เลยได้ทีแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ “หน้าบานมาเชียวนะเมิง หึหึหึ.. สงสัยว่า.............” มันแค่นหัวเราะก่อนเว้นจังหวะหายใจยาวซะน่ากลัว “.......มีเรื่องไรดีๆ แน่เลย บอกหน่อยดิ่” ไอ้โม่กระซิบเสียงเบา จนผมต้องเหล่หน้าเจ้าเล่ห์เหมือนมีนัยสำคัญของมันอย่างไม่แน่ใจ

 

         “มีไรที่ไหน ไม่มี” ผมละสายตามาใส่รหัส Administrator ตามปกติ ขณะเสียงเห่าหอนยังตามมาไม่หยุด

 

         “หราาาาาาาา เมื่อกี้กูปวดเยี่ยว แต่ห้องน้ำข้างบนแม่งใช้ไม่ได้ว่ะ” ตรงนี้ผมยิ่งไม่เข้าใจใหญ่ว่าจะเอาเรื่องไม่เกี่ยวข้องมาเป็นประเด็นมาทำไม

 

         “เอออออ มึงจะขี้แตก เยี่ยวราดรดกางเกงให้อาจารย์เปลี่ยนเหมือนตอนอนุบาล กูก็ไม่อยากรู้หรอก” มันยังคงเค่นหัวเราะในลำคอ แล้วว่าต่อ

 

         “กูเลยลงไปใช้ห้องน้ำชั้น 2 จิ๊! หน้าต่างแมร่งวิวโคตรสวย เห็นข้างล่างชัดแจ๋วเลย” น้ำลายในปากผมเริ่มหนืดขึ้นเรื่อยๆ พอเห็นไอ้เพื่อนสนิททำท่าได้ใจกับสีหน้าของผม มือสองข้างก็เริ่มเย็นลงตาม นี่.... นี่อย่าบอกนะว่า..

 

         “ล....แล้วไง” ผมทำใจดีสู้เสือทั้งที่ในใจกลัวแม่งผ่านไปเห็นช็อตเด็ดนั้นจะตายห่า

 

         “ก็เลยเห็นผู้ชายสองคนกำลังหอมแก้มกั...........” ว่าแล้วไง!!!!!!!!!!!!!!!!

 

         ผมรีบเลิ่กลั่กยกมือขึ้นปิดปากพล่อยๆ ของคนตรงหน้าโดยด่วน จนไอ้โม่ต้องค่อกแค่กๆ ปัดมือผมออก ก่อนบ่นว่าขี้มือเค็มชิบหายอะไรสักอย่าง แต่ผมไม่สน! ตอนนี้มีเรื่องอื่นน่าสนกว่านั้น

 

          “มึงเห็นอ่อออ อย่าบอกใครนะ กูขอร้องอ่ะ โห๊ย! ไหว้ล่ะไอ้โม่” ไอ้ห่านี่ยิ่งปากสว่างอยู่ สว่างถึงขนาดให้ไปเทียบกับพระอาทิตย์ พระอาทิตย์แม่งยังชิดซ้ายอ่ะครับ! เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมแทบจะก้มลงกราบแทบตีนมันอยู่แล้วครับ ฮืออๆๆๆ อย่าบอกใครนะเมิงงงง ผมได้แต่ทำตาแป๋วออดอ้อนเพื่อนสนิทข้างๆ กัน แต่ดูท่าทางมันไม่ยอมยกยอดให้ง่ายๆ แน่

 

         “ไม่บอกก็ได้” อ้าวเฮ้ย!!!? จริงงะ!? ทำไมคราวนี้มึงว่านอนสอนง่ายเหมือนเจ้าติ๊กกี้หมาข้างบ้านเลยอะ! น่ารักที่สู๊ดดดดดดดดดดดดดด

 

         “กูขอบคุณว่ะ!!!! เพื่อนรักมาจุ๊บที!!!” มันทำหน้าแหย เบี่ยงตัวหลบผมใหญ่ ทำไมว้ะก็จะจุ๊บขอบคุณไงงงงง เอิ๊กๆๆ

 

         “ยี้ กูหยะแหยง ปล่อยแล้วออกไปนั่งห่างๆ เลยนะ กูจะบอกว่ามึงยังฟังไม่จบ” อ้าววววว ผมรีบกลับมานั่งสงบเสงี่ยมตั้งใจฟังสิ่งที่มันจะพูดต่อ

 

         “กูจะไม่บอกคนอื่น แต่.. มึงต้องสารภาพมาว่า.... มึงกับไอ้ธีร์เป็นอะไรกัน?” จุก... ผมรู้สึกติดสตั๊นนิดๆ เมื่อเจอคำถามตรงจุดเกิดเหตุแบบนี้ ทั้งที่จริงมันไม่มีอะไรให้ต้องคิด เพราะคำตอบแน่ชัดอยู่แล้ว

 

         “เพื่อนกันไง”

 

         ดวงตาคู่เรียวของลูกโม่จ้องมาราวกับกำลังหาพิรุตให้จับผิด “แล้วเพื่อนกันเค้าทำแบบนั้นเหรอวะ?” หืออ... ถามแต่ละข้อเตรียมมาปราบเซียนทั้งนั้นเลยว่ะ

 

         “ทำ...แบบไหนอ่ะ”

 

         ผลัวะ! ฝ่ามือพิฆาตลงกลางหัวผมทันที

 

         “อย่ามาแกล้งโง่ได้มะไอ้สัด ต้องให้กูพูดอีกปะว่าเห็นอะไร”

 

         “อย่าๆๆ ไม่ต้องเลยนะเว้ยยยยยย”

 

         “งั้นจะบอกไม่บอก” พอได้ยินเสียงโหดนั้น ตัวก็แทบหดเข้าไปติดบัตรประชาชนได้ เง้อออ... แม่งน่ากลัวจังว๊าา

 

         “คือ.. ก็..... ก็กูกับมัน......” ผมก้มหน้าลงถอนหายใจเบาๆ พลางครุ่นคิดอย่างหนัก...

 

         ไอ้โม่พูดไม่ผิดเลย การกระทำที่ผ่านมาของผมกับธีร์ ไม่ใช่แบบที่เพื่อนเขาทำกัน แล้วก็ยิ่งไม่ใช่แบบที่ผู้ชายสองคนจะปฏิบัติต่อกันด้วย ไม่เพียงแค่เรื่องเมื่อกี้ แต่เป็นแทบทุกเรื่อง ผมสามารถนอนกอดกับเพื่อนคนอื่นได้โดยไม่คิดอะไร ผมคิดว่าจูบกับผู้ชายก็แค่การเล่นสนุกเหมือนเอาปากไปแนบขอนไม้ และเคยตั้งปณิธานกับตัวเองว่าถ้าไม่ใช่สาวๆ เซ็กส์ๆ อึ๋มๆ หรือน่ารักๆ อย่างจีน จะไม่มีใครทำให้ผมหวั่นไหวหรือหัวใจเต้นแรงอย่างนั้นอีก ซึ่งทุกอย่างมันแปลกไปหมด ตั้งแต่ไอ้ธีร์....เพื่อนห่างๆ คนนั้นได้เข้ามาในชีวิตผมอย่างเต็มตัว...

 

         เหตุการณ์เมื่อครู่ก็เหมือนกัน... ทั้งรถถังกับไอ้ธีร์ ก็ถือว่าเป็นเพื่อนผมทั้งคู่ แต่ความรู้สึกที่มีให้นั้นกลับต่างกันสิ้นเชิง... ผมปฏิเสธสัมผัสที่รถถังหยิบยื่นให้ แต่กับธีร์.... สัมผัสของมันทำให้ผมใจสั่นได้โดยง่าย และร่างกาย จิตใต้สำนึก หรือแม้กระทั่งหัวใจของผมก็ไม่คิดปฏิเสธมันเลย... จนถึงตอนนี้ผมอดยอมรับไม่ได้ว่า ความรู้สึกที่มีให้ธีร์มากเกินกว่าเพื่อนคนนึงไปแล้ว และกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดลงที่ไหน..

 

         ถึงอย่างไร ก็ยังไม่มีคำจำกัดความพวกเราไปได้มากกว่า... 

 

         “...แค่เพื่อนกันจริงๆ” ผมเงยหน้าขึ้นเหม่อมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยใจว่างเปล่า

 

         “จริงนะ???”

 

         “อืมมม...” หน่วงๆ ยังไม่รู้แฮะ หน้าไอ้ธีร์โผล่มาแทนที่จอคอมพ์อีกแล้ว... ตัวไม่อยู่ยังตามมากวนใจถึงนี่...

 

         “เฮ้ออออออออ ถ้ายืนยันงั้นก็ตามใจมึง” หน้ามันเซ็งมาก ที่คำตอบจากผมไม่ค่อยพิสมัยจรรโลงใจเท่าไหร่

 

         “แล้วมึงคิดว่ากูกับมันจะเป็นอะไรกันได้วะ กับจีน... กูก็ยังคบเขาอยู่เลย” แม้หลายวันมานี้เธอจะค่อยๆ จางไปจากชีวิตผมทีละนิด ทว่าความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงเด่นชัดอยู่

 

         “นั่นแหละ มึงจะเป็นอะไร จะทำอะไร ก็ตัดสินใจให้ดีๆ นะเว้ย กูไม่ยุ่งหรอก มันสิทธิ์ของมึง ...แค่อยากเตือนว่าเอาให้มันจบทีละเรื่องไป อย่าให้ค้างคา เดี๋ยวปัญหาตามมาเยอะไม่รู้ด้วยอ่ะ” มือหนาของโม่บีบไหล่ผมเบาๆ มันยักคิ้วให้ ส่วนผมยิ้มตอบ

 

         “อืม ขอบใจนะมึง”

 

         “มีไรให้กูช่วยก็บอก ยกเว้นยืมเงิน กับเรื่องบนเตียง หึหึหึ” เอ๊ะไอ้เวรนี่ กำลังซึ้งๆ อยู่หมดฟีลเลย ผมเตะขามันไปป้าบใหญ่ แล้วสุดท้ายก็โดนเตะกลับ เจ็บอีกกู...

 

         “พวกมึงงงงง คุยไรกันวะ!? บอกมั่งดิ่”

 

         “เออ มีความลับระดับชาติไรกัน รู้แค่สองคนได้งายยย!” เสียงกวนบาทาของไอ้ท๊อปกับไอ้วิทย์ดังลอดมากลางวง สงสัยจะคุยกันหนุงหนิงๆ เกินไปจนผิดสังเกต (ก็ปกติพวกเราโหวกเหวกจะตาย) ผมลอบมองไอ้เชี่ยโม่ด้วยสายตาอ้อนวอนว่าแม่งจะหลุดปากพูดอะไรรึเปล่า มันมองผมแว่บนึงแล้วคลี่ยิ้มร้ายๆ ออกมา

 

         อ้ากกก มึงอย่าทำร้ายกูนะ... อย่านะเว้ยยยย...

 

         “มีไรที่ไหน พวกกูจะปรึกษางานกันบ้างไม่ได้อ่อ หน้าหื่นเรื่องชาวบ้านมากนะพวกมึงอะ” เฮ่อโล่ง! ยิ่งกว่ายกภูเขาออกจากอกอีกครับ

 

         “อ้าวเชี่ยโม่ มึงว่ากูเสือก!!”

 

         “เอออออเด่ะ ไปๆ ออดดังแล้ว ไปเก็บของเรียนคาบต่อไปได้ละ”

 

         “โห่ไรวะ นึกว่าจะมีเรื่องไรหนุกๆ...” พวกมันสองคนเดินคอตกกลับไปโต๊ะตัวเอง ไอ้โม่ขยิบตาให้ผมนิดหน่อย ก่อนก้มลงกวาดของตัวเองใส่กระเป๋าดินสอบ้าง หึหึ ทำตัวพระเอกก็เป็นกะเค้าว่ะ...

 

         ไม่ว่าเวลาไหน... ผมรู้ว่าโม่จะเป็นคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ผมเสมอ

 

 

 

 

 

 

 

         เวลาห้าโมงเย็น แดดกำลังร่ม มีลมเย็นพัดสบาย สนามหลังโรงเรียนค่อนข้างคึกคัก เพราะวงโยธวาธิตชุดใหญ่เดินตบเท้าซ้อมสวนสนามกันให้วุ่น อีกฝั่งหนึ่งเป็นอัฒจรรย์เรียงยาวจนสุดขอบสนาม ซึ่งมีน้องๆ ม.ต้นกับเพื่อนๆ พี่ๆ ชมรมเชียร์ม.5 - ม. 6 กำลังร่วมกันร้องเพลงบูมโรงเรียนบ้าง เพลงเชียร์บ้าง เสียงดังสนั่นไปหมด (เท่าที่เห็นกำลังฝึกโค้ดปรบมืออยู่ สวยเชียว สู้โรงเรียนอื่นๆ ได้สูสีแน่) เอ.... แล้วผมล่ะมาทำไม?

 

         ก็มาซ้อมดรัมฯตามที่นัดไอ้นายไว้น่ะสิครับ อ้อนั่น เห็นแผ่นหลังมันไวๆ ผลุบโผล่อยู่แถวสแตนพอดี

 

         “ไอ้นาย!! ไอ้นายย!!! ไอ้เชี่ยนาย!!! ไอ้เชี่ยนายโว๊ยยย!!!!” ผมวิ่งไปตะโกนเรียกชื่อเป้าหมายแข่งกับเสียงวงโยฯและเสียงเพลงเชียร์ดังกระหึ่มไป ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้ยิน และผมก็ขี้เกียจแหกปาก จึงวิ่งไปหาแม่งดีกว่า

         “อ้าวฟิวส์ มาจริงด้วย” เจ้าของเสียงทุ้มร้องทักทันทีที่เห็นผม

 

         “เอ๊า บอกมาก็มาดิ่วะ แล้วไหนให้กูซ้อมไร?” ก็ไม่เห็นจะมีใครควงคฑาอยู่ตรงส่วนไหนของสนามนี่หว่า ไอ้ตัวจริงแม่งไปไหน?

 

         “โทษทีว่ะ แฮ่ๆๆ... วันนี้มึงยังซ้อมไม่ได้หรอก ตัวจริงไม่อยู่” อ้าวววววว ผมมองไอ้นายทำหน้าแหยขอโทษขอโพยผมยกใหญ่อย่างเซ็งๆ เพราะวันนี้อุตส่าห์มีใจเต็มร้อยมาซ้อมโดยเฉพาะ “ให้มึงมาเสียเที่ยวเลย ขอโทษจริงๆ นะเว้ย ไอ้เชี่ยนั่นจะไปไหนก็ไม่เคยบอกก่อนอะ... เพิ่งรู้จากไอ้เมธวงโยฯ เมื่อกี้เอง กะจะให้มันมาเทรนมึง ไม่อยู่แบบนี้ ไม่รู้จะให้มึงซ้อมยังไงเหมือนกัน” ไอ้นายละล่ำละลักพูดอธิบายซะยืดยาว หน้ามันบ่งบอกว่ารู้สึกผิดมาก ซึ่งความจริงแล้วสนามก็อยู่ในโรงเรียน กูไม่ได้ลำบากเหาะมาจากแอนตาร์กติกาสักหน่อยไอ้เว่อร์นิ

 

         “ไม่เป็นไรรรรร ขอโทษทำไมวะ รองประธานเชียร์มาหัวอ่อนแถวนี้เดี๋ยวเด็กไม่นับถือนะเว้ย กูนั่งดูพวกมึงซ้อมเชียร์ก็ได้ เห็นน้องๆ โดนดุแล้วหนุกดี”

 

         “ซาดิสม์อีกไอ้นี่... ตามใจละกัน”

 

         “เออๆ วันไหนซ้อมอีกก็นัดกูได้เลย แต่ให้กูได้ซ้อมจริงๆ นะ เสี้ยนว่ะ อยากควงคฑา”

 

         เมื่อผมพูดจบประโยค หน้ามันเปลี่ยนอารมณ์ทันที สงสัยไม่เชื่อคำพูดกูใช่มั้ยสาดด “ด้ายยยยย ให้มันจริงอย่างพูดละกัน กูไปก่อน วันนี้ยิงยาวถึงหกโมง....” นายตบหลังผมเบาๆ แล้วเดินไปยังแสตนตรงที่พี่เมฆประธานเชียร์คุมอยู่ “เฮ้ยน้องแถวสุดท้ายครับ!!! นี่แค่โค้ด 1 ต่อ 1 นะ เปิดเพลทให้เร็วกว่านี้ด้วยครับ!!!!! น้องคนขวา f 012 ฟังพี่เมฆเขารึเปล่า ดูรหัสด้วยครับ! เพลทแถวล่างไม่ใช่สีขาว!!!!” เอ่อะ.... ถึงแม่งจะหัวอ่อนใส่ผม แต่เด็กก็ยังกลัวว่ะ ดูดิ่ น้องแว่นสะดุ้งโหยงเลย ทั้งที่ไอ้นายไม่ได้ว่าแถวนั้นสักแอะ ฮ่าๆๆๆ เหมือนผมสมัยม.ต้นชิบ ขำดีเหมือนกัน...

 

         ผมหย่อนก้นลงนั่งกับสแตนเล็ก (มี 2 ชั้น) ข้างๆ กัน ไม่ได้เห็นภาพนักเรียนโรงเรียนเราร่วมใจทำอะไรแบบนี้มานานมากแล้วครับ (ตั้งแต่ม. 3 นู้นน ก็ 2 ปีเห็นจะได้) ถึงน้องๆ ม.ต้นจะถูกบ่นถูกว่า แต่ในแววตาของทุกคนแสดงถึงความมานะตั้งใจจริง เป็นภาพที่น่าประทับใจภาพหนึ่งตั้งแต่ผมอยู่โรงเรียนนี้มาทีเดียว ไม่ค่อยมีใครรู้หรอกว่า กว่าจะเป็นเบื้องหน้าที่สวยงาม ในฉากหลังเราต้องผ่านอะไรมาบ้าง ยากลำบากแค่ไหน และเสียหยาดเหงื่อไปเท่าไหร่... ผมเชื่อว่าวันจริงผลงานต้องออกมาดีไม่แพ้ที่เสียแรงซ้อมแน่ๆ..

 

         ขณะกำลังนั่งฮัมเพลงเรื่อยเปื่อยตามเสียงวงโยฯ อยู่นั้น สายตาก็ไปบรรจบกับร่างสูงเดินกอดคอกับกลุ่มเพื่อนห้าหกคนอีกฝั่งสนาม ไอ้ธีร์ในชุดนักบอลเสื้อสีแดงลายทางเต็มยศกำลังสลับตบหัวเล่นกับเพื่อนๆ เปาะแปะๆ สงสัยซ้อมบอลกันอีกล่ะมั้ง เหงื่อโชกเชียว.... เข้าไปทักหน่อยดีกว่า (ความจริงจะแอบทวงเค้ก คิคิ)

 

         ผมตัดสินใจลุกขึ้นวิ่งจากตรงนั้น พร้อมอ้าปากเตรียมตะโกนเรียกไอ้ธีร์ แต่แล้วขาก็ต้องชะงักลง เพราะโทรศัพท์ในกางเกงสั่นครืนสองครั้ง เตือนว่ามีข้อความเข้า...

 

         From จีน

         ‘จีนรออยู่หน้าบ้านฟิวส์ มาคุยกันหน่อยสิ’

 

         ผมเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าเจ้าของชื่อนั้นรออยู่หน้าบ้านผม เฮ้ยยยยย แล้วจะไปทำไมถึงไม่บอกกันก่อนเนี่ย!? วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย ถึงเป็นแฟนกัน แต่ผู้หญิงมายืนรออยู่หน้าบ้านผู้ชายตอนเย็นๆ มันน่าดูที่ไหน ใครเขาจะคิดยังไง! ผมเกาหัวแกรกรีบจัดแจงยัดโทรศัพท์เครื่องเก่งใส่กางเกง

 

         ไอ้ธีร์หันมาเห็นผมพอดี มันโบกมือพลางส่งยิ้มให้อยู่ไกลๆ ส่วนผมจึงทำแบบเดียวกันตอบกลับไป ก่อนโบกมือลา หันหลังวิ่งออกมาเพื่อมุ่งสู่หน้าโรงเรียน 

 

         ไว้เจอกันพรุ่งนี้แล้วกันเพื่อน ตอนนี้กูมีเรื่องสำคัญต้องไปทำ......

 

         เพราะการเผชิญหน้ากับปัญหา...... บางทีมันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

9,100 ความคิดเห็น

  1. #8443 Ddd (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:25
    จีนกลับบบ
    #8443
    0
  2. #8399 darumm (@darumay) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 21:51
    drnpml13@gmail.com ด้วยคนค่าาาาาาาารอน้าาาาขอบคุณค่าาาาา // รักออกเดินสนุกมากเลย เขินธีร์ฟิวส์สุด ._.
    #8399
    0
  3. #8235 mildthecat (@mildlollipop) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:19
    ขอนิยายด้วยน้า>>>>>>>>>>
    mildlovecafa@hotmail.com<<<<<ขอบคุณล่วงหน้าด้วยนะคะ
    ????????????????
    #8235
    0
  4. #8023 Ant Bill Chayanee (@antbillchayanee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 13:41
    จีนมาทำไมมมม
    #8023
    0
  5. #7947 ยิ้มอยู่รู้ยัง (@superkiew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 12:11
    อีจีนนนนนนนน
    #7947
    0
  6. #7916 เคแอล9091 (@polypakfoon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 04:50
    คุยกันให้เคลียร์ไปเลยยยย
    #7916
    0
  7. #7792 Nattanit Wanghirankul (@nightnattanit) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:52
    mo_0722@hotmail.com >>>>ขอบคุณล่วงหน้าเลยค้า
    #7792
    0
  8. #7624 Yearko (@yearko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 14:00
    เลิกเลยเลิกเลย!!!!
    #7624
    0
  9. #7337 A.Iliad (@minerva_18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 12:20
    ธีร์เริ่มรุกแล้วใช่ป่ะมีแอบหอมแก้มด้วยอ่ะ  ลูกโม่เห็นด้วย
    ยัยจีนเสนอหน้ามาหาฟิวส์ถึงที่เลย เขาจะเรื่องนั้กันแล้วสินะ
    #7337
    0
  10. #7039 ELF-Amezing! (@clazy13forever) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 01:20
    นางยังต้องการสิ่งใดจากฟิวส์อีก 

    #7039
    0
  11. #7033 Watcharee Sudanich (@mwrsr) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 09:05
    hannebe.163@gmail.com แค่คิดก็ฟินแล้วกับnc กรี้ดดดดดดื ><
    #7033
    0
  12. #6967 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 02:34
    เลิกกันสักที
    #6967
    0
  13. #6918 Ray_Lay (@montida-ray-09) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 09:32
    montida_Ray@hotmail.com >>>> ขอด้วยนร้าาา >3<
    #6918
    0
  14. #6783 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 08:59
    ยัยจีนนนนนนนน!!!
    #6783
    0
  15. #6512 Ray_Lay (@montida-ray-09) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2557 / 07:42
    กรีสสส สมบัติล้ำค่า น่ารักอ่ะ
    #6512
    0
  16. #6121 moopakiki (@atitayapa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 15:07
    หวานนนนนนนน มะไรฟิวส์จะเสียตัวอีกครั้ง 55555555
    #6121
    0
  17. #5370 Chocolat la vanille (@top-dt159) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:29
    เจ๊ จีนเธอทำแบบนี้กับไอ้ฟิวส์หรอ ปล.ไอ้ฟิวส์ซื่อบื้อ สู้ๆนะครับไรเตอร์
    #5370
    0
  18. #5291 younggum (@younggum211) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:27
    เขินแทน จะหวานจนมดเกาะรถเมลล์แบ้ว อิอิ
    #5291
    0
  19. #5029 prlate' (@late-cool) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:51
    จีนมาก้อดีจะได้เคลียร์ปัญหาให้มันเคลียร์ๆกันไป อย่างโม่ว่าแค่เพื่อนกันเค้าไม่ทำกันแบบนี้่
    #5029
    0
  20. วันที่ 11 มกราคม 2557 / 09:44
    เคลียร์ให้มันจบๆไปเลยนะฟิวส์ เลิกเลยยยย
    #3820
    0
  21. #3774 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 13:51
    ตอนฉากหอมแก้มแล้วลูกโม่มาถามนึกถึงโน่ปุณอีกแล้ว TT
    ขอโทษนะค่ะ แต่มันแอบนึกถึงจริงๆ แหะๆ

    แอบคิดว่าถ้าฟิวเข้าใจผิดไป น้องจีนจะน่าสงสารขนาดไหน
    เอ๊ะ...หรือจะเป็นธีร์ที่น่าสงสารแทน ฮ่าๆ
    #3774
    1
    • #3774-1 ววกต (จากตอนที่ 15)
      21 เมษายน 2559 / 12:07
      ใช่มั้ยTT #มีความคิดถึงปุณณ์โน่ ยิ้งตัวขาวๆปากแดงๆหัวเกรียนๆนี่ใช่เลยย #ขออภัยแต่มันหยุดคิดไม่ได้จริงๆ
      #3774-1
  22. #3324 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 12:33
    มันจะจบหรือจะยืดดดดดดดดดดดดด
    #3324
    0
  23. #3209 UNight (@i-chiki) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 11:22
    จีนขัดจังหวะอ้าาาาาาา
    #3209
    0
  24. วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 01:00
    เอาเลยยยยย    

    เลิกเลยยยยยยยยยยยยยย
    #3101
    0
  25. #3056 pianaleas (@pianaleas) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 12:46
    ฟิวส์จะเอายังไงกะจีนอ่าาา

    #3056
    0