เหลี่ยมเสน่หา

ตอนที่ 2 : 2 - เจ้าสาวตัวแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    28 ต.ค. 60

2

 

            กริการ์ยังโวยวายไม่หยุดแม้ว่าจะถูกรุมด้วยช่างแต่งหน้าแต่งตัวเพราะเวลาซึ่งเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะไปปรากฏตัวเหลือน้อยนิดเต็มที

            ฉันไม่แต่งนะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก!”

            เป็นไปได้ถ้าคุณเงียบซะเดี๋ยวนี้ อย่าให้ผมพูดซ้ำซากว่าคุณผิด กริการ์!”

            หญิงสาวอึ้ง แล้วเงียบไปเหมือนถูกปิดสวิตช์

            ไม่เพียงแต่เธอ คนอื่นๆ ก็ดูจะตกใจกับการตัดสินใจของอคินเช่นกัน ต่างพากันถามเสียงเซ็งแซ่ขณะที่ออกมารอกันนอกห้อง

            ไม่เห็นเหรอครับว่าแขกก็มากันพร้อม งานก็เตรียมกันพร้อม อยู่ดีๆ มาบอกเลื่อน แล้วไง ผมไม่ได้เชิญพวกเขามานั่งกินฟรีแล้วก็กลับบ้านไปนอนหลับนะครับ ทำเป็นเด็กเล่นแบบนี้ใครเขาจะมาให้อีก

แล้วแกจะพาเขาออกไปทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นคนละคนน่ะเหรอ อติภพถาม

ชุดแต่งงานมีผ้าคลุมหน้านี่ครับ ออกไปต้อนรับนิดหน่อยแล้วก็กลับเข้ามาซะ บอกว่าเจ้าสาวไม่สบายอะไรก็ได้ ที่แน่ๆ ผมไม่เลื่อนงานเด็ดขาด เหตุผลและน้ำเสียงเด็ดขาดของอคินหยุดข้อโต้แย้งของทุกคน แม้แต่เพียงดาวหรือพรฟ้า

ขณะที่กริการ์ซึ่งอยู่ในห้องได้แต่นิ่ง ชุดเดรสสีแดงถูกถอดออกไปและแขวนทิ้งไว้ สมองเธอหลุดลอยไปถึงต้นเหตุที่ทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้...ยายแพรวา!

 

มันคงเป็นงานแต่งงานที่ กะทันหันที่สุดในชีวิตของกริการ์

ตลอดเวลาเธอต้องรับมือกับความรู้สึกหลากหลาย โกรธ สับสน ตื่นเต้น หวาดหวั่น ทุกอารมณ์ประดังเข้ามาจนเหมือนร่างจะแตกเป็นเสี่ยง เธอพยายามรวบรวมสติ และฟังว่าอคินจะสั่งอะไร มือเย็นและชื้นเหงื่อจนต้องแอบเช็ดเอากับชุดอยู่บ่อยครั้ง

ขั้นตอนที่เธอต้องไปปรากฏตัวถูกตัดทอนลงเหลือแค่ไม่กี่นาที รวมทั้งการเปิดผ้าคลุมเพื่อตัดเค้ก กริการ์ไม่มีแรง ฝ่ามือถูกอคินจับจนแน่น อึดอัดจนอยากจะปล่อยน้ำตาไหลให้รู้แล้วรู้รอด ขณะที่เธอกำลังหวาดหวั่นต่อสายตาผู้คน ชายหนุ่มก็ประกาศว่าขอพาเจ้าสาวไปพักผ่อน และขอโทษที่เขาต้องรับแขกเพียงคนเดียว แต่ถึงกระนั้นกริการ์ก็ยังอุตส่าห์ได้โยนช่อดอกไม้

ฉันได้เข้าพิธีแต่งงาน เหลือเชื่อจนคิดว่ามันเป็นความฝัน ตื่นเสียทีกริการ์ กริการ์คิด

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะมีเสียงวิจารณ์เล็กๆ ตามหลังมาก็ตาม

งานแต่งทั้งที ปล่อยให้ไม่สบายเสียได้

ดูหน้าเธอแปลกๆ นะ อาจเพราะแต่งหน้าแปลกไป

ไม่สบายแบบนี้ ชวนให้คิดมากจัง

โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ เพราะอคินได้ยิน เขาขบกราม กำมือแน่น ปล่อยให้คนต้นเหตุขึ้นไปรอที่ห้อง ส่วนเรื่องแขกทางนี้เขาจะจัดการเอง เขาให้พรฟ้าไปนั่งอยู่ด้วย หญิงสาวจะได้ไม่กล้าทำอะไรให้เขาวุ่นวายอีก รอกระทั่งพิธีสำคัญหมดไปเหลือแค่งานกินเลี้ยง แล้วเขาจะไปจัดการเธอ

ทำให้งานแต่งเขาพังไม่มีชิ้นดี ครอบครัวหัตถเมธต้องชดใช้!

 

ผมจะพากริการ์ไปอยู่แทนน้องแพร

บรรยากาศในห้องสวีตไม่หวานและหรูสมชื่ออีกแล้วเมื่ออคินพูดประโยคนั้นออกมา พรฟ้ากับเพียงดาวต่างตกตะลึง แต่คนที่มีปฏิกิริยารวดเร็วและรุนแรงที่สุดคือกริการ์

ไม่เอา ไม่มีทาง!”

คุณเงียบไปเลย!”

เป็นอีกครั้งที่อคินตวาดเธอ แต่คราวนี้กริการ์ไม่เงียบ ฉันไม่ยอม ไม่มีทางหรอก! ฉันยอมเข้าพิธีให้แล้วก็จบแล้วสิ จะมาต่อรองเอาอะไรอีก ไม่มีทาง ไม่แน่ๆ

กริการ์พูดแล้วลุกขึ้นคว้ากระเป๋า เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องแต่อคินปราดเข้ามาขวางไว้

มันไม่จบง่ายๆ แบบนั้นหรอก

ถ้าฉันไม่ยอมคุณจะทำอะไรได้

กริการ์เชิดหน้าท้าทาย แต่ชายหนุ่มเค่นยิ้ม เขาละสายตาจากเธอ หันไปทางผู้ใหญ่สองคนที่กำลังตกตะลึงทั้งคู่

ผมคงไม่ต้องขออนุญาตใช่ไหมถ้าจะพากริการ์ไป

เพียงดาวเหมือนจะเสียทักษะการพูด พรฟ้าจึงตอบแทน

ไม่ได้หรอกอคิน อย่างที่ก้าบอก งานแต่งงานก็ผ่านไปแล้ว ยังไงซะทางย่าก็ต้องหาน้องแพรให้เจอ จะพาก้าไปไม่ได้หรอกนะ

หลานคุณย่าทำให้เจ้าสาวของผมหายไป

ฉันไม่...

คุณผิด คุณไม่มีสิทธิ์พูด!”

กริการ์กำหมัดแน่น เธอเหนื่อย มึนงง และท้องว่างเปล่าจนรู้สึกวิงเวียน มันป่วยการที่เธอจะพูดต่อ เธอมองคนเป็นอากับย่า ไม่มีใครถามความรู้สึกเธอแม้แต่คนเดียว ทั้งสองคนมัวแต่สนใจข้อเรียกร้องของชายหนุ่ม นั่นก็คือการให้เธอทำหน้าที่ ตัวแทน แพรวา ซึ่งไม่เฉพาะเพียงงานแต่งงาน

แต่เป็นทุกอย่างที่แพรวาจะต้องเป็น

อคินจ๊ะ ใจเย็นๆ ก่อนนะ น้ารู้ว่าก้าทำให้น้องแพรหายไป แต่อย่างที่คุณย่าบอก เราจะหาน้องแพรให้เจอ ยังไงน้องแพรก็ต้องไปอยู่กับอคินอยู่แล้วแหละ เพียงดาวปรายตาไปที่กริการ์ ก้าผิด ก้าเขารับผิดชอบแน่

ชายหนุ่มหรี่ตามอง ใบหน้าคมเข้มเย็นชา

น้องแพรหนีไป เท่ากับผิดสัญญาใช่ไหมครับ อคินพูดเสียงเรียบ คู่หมั้นผิดสัญญาแบบนี้ ก็เท่ากับผมสามารถเรียกร้องค่าเสียหายได้...ใช่ไหมครับ

เพียงดาวมีสีหน้าตระหนก รีบปลอบชายหนุ่ม

อคินอย่าเพิ่งด่วนตัดสินว่าว่าน้องผิดสัญญาสิจ๊ะ น้องอาจไม่ได้ตั้งใจ เรื่องนี้น้องแพรไม่ผิดนะ เราก็รู้อยู่... เพียงดาวพูดยังไม่ทันจบอคินก็พูดแทรก

ผมไม่สนใจแล้วว่าใครจะเป็นต้นเหตุ งานแต่งงานมันก็เหมือนการทำธุรกิจ ในเมื่อทางคุณน้าไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้ มันก็อยู่ที่ผมจะเขียนข้อตกลงใหม่

แต่ยังไงก้าก็ไม่เกี่ยว

ผมเสียหาย ผมมีสิทธิ์เลือก!”

ทุกคนชะงักกันไปหมด เหลือแต่กริการ์ที่มองอคิน สายตาเธอทั้งงงงันและปวดร้าว ไม่เข้าใจว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง และเธอ...ถูกเหมารวมเข้าไปด้วยได้ยังไง

ไม่ตกลงใช่ไหมครับ

ฉันไม่ตกลงแน่ๆ กริการ์บอก อคินหันไปมองเธอ เมื่อใดที่สบตากันนานเกินกว่าปกติ หญิงสาวจะหลบ คล้ายกับปกปิดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่สนใจ

พรฟ้ากุมขมับก่อนตัดสินใจเอ่ยเรียก ก้า

คนถูกเรียกเกือบสะดุ้ง

มาคุยกันหน่อยพรฟ้ากล่าวเสียงเรียบ

กริการ์ยังงงอยู่ แต่คนเรียกเดินนำเข้าไปยังห้องนอนด้านในแล้ว เพียงดาวพยายามคิดว่าผู้เป็นแม่จะคุยอะไรกับหลานสาวในเวลาแบบนี้ เธอมองหน้าอคินทำนองให้รอก่อน  

 

ไม่ยอมค่ะ ยังไงก้าก็ไม่ยอม

มันสายเกินไปที่เธอจะปฏิเสธ น้ำเสียงพรฟ้าหนักแน่น ท่วงท่าเคร่งขรึมสง่างามกลับมาอีกครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าหลานสาวนอกไส้ แม้ว่าสีหน้าและดวงตาจะฉาบความอิดโรยด้วยความผิดหวังก็ตาม

ก็แล้วมันเรื่องอะไรที่ก้าต้องไป...กับเขาด้วยล่ะคะ น้องแพรหายไป แต่ก้าไปแทน ฟังดูยังไงก็ไม่ใช่เหตุผลเลย

เธอทำให้เจ้าสาวเขาหายไป

กริการ์เม้มปาก ส่ายหน้า โอเคค่ะ คุณย่าสรุปแบบนั้นก็ได้ แล้วยังไงคะ หายไปก็ตามหาได้นี่คะ ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าได้แต่งแล้ว ยังไงก้าก็ไม่ยอมแน่ๆ

เธอก็เห็นว่าอคินเขาไม่รอ

หญิงสาวถอนหายใจ แสดงว่าไม่ได้รักจริง

เธอไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใครทั้งนั้น

อีกหนแล้วที่เธอถูกตัดสิทธิ์ เมื่อครู่เขาก็เพิ่งลิดรอนสิทธิ์การปฏิเสธมาหยกๆ อารมณ์น้อยใจแล่นวูบอยู่ในใจ ใช่สิคะ ก้ามันไม่มีสิทธิ์มีเสียงทำอะไรทั้งนั้น ก้าไม่ดี ไม่น่ารัก ไม่ว่านอนสอนง่ายแบบแพร แค่ได้รับเชิญมางานก็ซาบซึ้งใจจะแย่

กริการ์!” พรฟ้าตะคอก กริการ์หันไปทางอื่น เพราะเธออิจฉาน้อง...

ก้าไม่ได้อิจฉา!” หญิงสาวสวนทันควัน

แล้วไปว่าน้องแพรแบบนั้นทำไม เพราะน้องได้ผู้ชายดีๆ แบบอคินมาแต่งงานเธอก็เลยอิจฉาจนเป่าหูให้น้องหนีไป เพราะเธอไม่มีปัญญาหาสามีได้ดีแบบน้อง เธอไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าฉันกับเพียงดาวผิดหวังขนาดไหน แล้วนี่ยังไม่สำนึกอีก!”

คุณย่า!”

พรฟ้าแตะหน้าอกตัวเอง ตัวโงนเงนเหมือนจะเป็นลมจนต้องถอยไปนั่งบนเตียงและนิ่งไปหลายนาที กริการ์ได้แต่ยืนกำมือจนเล็บจิกเนื้อ ไม่เห็นใจเท่ากับโกรธ ไม่ต้องการยอมลดราให้

พรฟ้าสูดลมหายใจ

ก้า...เธอคิดไหมว่าเธอมีวันนี้ได้เพราะใคร

กริการ์เย็นในอกวาบ นี่คุณย่าทวงบุญคุณเหรอคะ

ใช่ อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ ถ้าเธอไม่พอใจก็จะคิดว่าย่าทวง แต่ถ้าเธอรู้สึกว่าย่ามีบุญคุณจริงๆ มันก็แค่การตอบแทนเท่านั้น พรฟ้ามองหน้าเธอ เราอาจจะไม่ได้รักกันมากมาย แต่ย่า...ไม่เคยขออะไรจากเธอเลย

กริการ์หน้าแดง ในอกสั่นไหวกับคำว่า ย่า

นานเท่าไรแล้วที่หญิงสูงวัยไม่ได้แทนตัวเองด้วยคำนี้ หลายปีที่ผ่านมาก็ถูกแบ่งความต่างสายเลือดด้วยคำว่า ฉันมาโดยตลอด แต่คราวนี้จำเป็นต้องใช้สินะ บ้าสิ้นดี

สิ่งที่คนเป็นย่าให้มีแต่ความขุ่นใจ แต่กริการ์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เธอเติบโตมาจนได้ทำสิ่งที่ตัวเองรักเพราะรากฐานชีวิตที่ครอบครัวหัตถเมธมีให้นับตั้งแต่ผู้เป็นพ่อเป็นต้นมา เธอเสียอีกที่พยายามตัดรอนสายสัมพันธ์ทุกอย่างเพราะไม่อยากเกี่ยวข้องด้วย

            เธอไม่ชอบย่า ไม่ชอบอา คงพอใจใช่ไหมถ้าอคินเรียกร้องค่าเสียหายเรื่องเจ้าสาวหนี เธอคงสะใจละสิ

            ก้าเปล่า

            ถ้าเธอยอม ย่าจะถือว่าบุญคุณที่เคยมีได้ล้างกันหมดแล้ว ย่าจะไม่สนใจ ไม่ไปตำหนิหรือทำให้เธอรำคาญใจอีก ขอแค่ครั้งนี้เท่านั้น แล้วก็...ขอโทษด้วยที่ตบเธอ

ขอบตาหญิงสาวร้อนผ่าว เธอเริ่มวิงเวียนหนักและรู้สึกว่าถูกดักหน้าดักหลังจนหายใจไม่ออก

 

            เมื่อพรฟ้าเดินออกมาจากห้อง นอกจากอคินกับเพียงดาวแล้ว อติภพกับรตีก็ตามมาสมทบด้วย พรฟ้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าอคิน แล้วพูดเสียงเรียบ

            ตกลงตามที่เธอขอ อคิน

            ดวงตาชายหนุ่มฉายแววสมหวัง เขาทอดสายตามองหญิงสาวอีกคนที่เดินตามออกมาเบื้องหลังพรฟ้า เธอยืนเงียบ สายตามองไปยังทิศทางที่ไม่มีคนยืนอยู่

            อคิน ทำแบบนี้มันจะดีเหรอ

            อติภพถามขึ้นด้วยท่าทีสงบ ผู้เป็นลูกชายตอบโดยไม่แสดงอาการ แต่น้ำเสียงเขาแฝงความมั่นใจ

            ผมขอ อีกฝ่ายตกลง แค่นี้ก็พอแล้วครับ

            แต่ว่าหนูก้า...

            ก้าตกลง พรฟ้าเป็นฝ่ายตอบแทน ไม่เป็นไรค่ะ คุณภพไม่ต้องกังวล ฉันคุยกับหลานเรียบร้อยแล้ว เขารู้ว่าเขาเป็นคนผิด

            อติภพมองหน้าพรฟ้านิดหนึ่งแล้วหันไปมองอคิน “พ่อหมายถึง...มันยุติธรรมสำหรับหนูก้าแล้วเหรอ”

“แล้วพ่อคิดว่าที่เขาทำมันยุติธรรมสำหรับผมงั้นเหรอ งานนี้ผมขอนะครับ ขอตัดสินใจเอง แล้วผมจะรับผิดชอบการตัดสินใจครั้งนี้ด้วยตัวเอง”

            อติภพทันเห็นว่ากริการ์กำมือแน่น เขามองหญิงสาวที่ลูกชายขอรับไปเป็น ตัวแทน แล้วนิ่ง ไม่ใช่เห็นด้วย แต่ที่ผ่านมาอคินมักจะตัดสินใจอะไรเองอยู่แล้ว และเขาก็ยอมรับในการตัดสินใจนั้นมาโดยตลอด สิ่งที่คนเป็นลูกคิดมักจะมีเหตุผลหรือเบื้องหลังรองรับเสมอ

            ในที่สุดอติภพก็ตัดใจที่จะค้าน งั้นเดี๋ยวผมลงไปดูงานข้างล่างอีกที แขกน่าจะทยอยกลับแล้ว คิน... คำสุดท้ายเขาหันมาทางลูกชาย

พ่อกลับไปก่อนเลยครับ อคินบอกอย่างรู้ทัน

อติภพพยักหน้าแล้วเดินนำภรรยาออกไป พรฟ้าก้าวตาม เพียงดาวอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรแต่ถูกสายตาคมกริบห้ามไว้ ท้ายที่สุดก็ได้แต่หันมองกริการ์อีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

เหลือแต่เขากับเธอ

ไปสิ

กริการ์เหลือบมองเชิงถามว่าไปไหน แต่อคินไม่ตอบ พอเขาเดินไปใกล้เธอก็เบี่ยงตัว

ฉันเอารถมา

บอกให้คนที่บ้านคุณขับกลับไปได้เลย คุณต้องไปกับผม

 

เบนซ์อีคลาสแล่นฝ่าความมืดในเวลาเกือบเที่ยงคืนไปด้วยความเร็วเพราะถนนเริ่มร้างยานพาหนะ ทุกอย่างเงียบสนิทเช่นเดียวกับภายในห้องโดยสาร

            แม้อากาศจะเย็นฉ่ำ แต่ใจคนกลับร้อนรุ่ม โดยเฉพาะอคิน เขาคิดไม่ออกว่าแพรวาตัดสินใจแบบนั้นได้ยังไง ใบหน้าอ่อนเยาว์เจือความเก้อเขินยามเขาเข้าใกล้ กริยาเรียบร้อยไม่ว่าจะบอกอะไรก็แทบไม่เคยโต้แย้ง

            เธอกล้าปฏิเสธเขา?

            ชีวิตของเขาได้โอกาสดีๆ เรื่องผู้หญิงมามาก ถึงจะไม่เคยเจ้าชู้เรี่ยราด แต่หากยามถูกใจ แทบไม่เคยพบกับคำว่าผิดหวัง

            อคินสะกดความเสียหน้าแล้วเหยียบที่คันเร่งเต็มเท้า หางตามองเห็นร่างในชุดแดงขยับขึ้นมา แต่เขาไม่สนใจ กระทั่งรถเริ่มแล่นออกไปจากเส้นเมือง

            นี่คุณจะไปไหน

            กริการ์ขยับตัวมองซ้ายมองขวา เป็นกริยาที่เธอแสดงออกมากที่สุดนับตั้งแต่ขึ้นรถมาด้วยกัน

            บ้านผม

            แต่บ้านคุณไม่ใช่... กริการ์พูดไม่จบประโยคก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ครั้นแล้วก็เงียบไป ใบหน้ามุ่ย คิ้วขมวด ยกมือขึ้นมากอดอกแล้วถอนใจแรง

            อคินเหลือบมองกริการ์ เธออยู่ในชุดสีแดงเผยผิวนวล ผมยาวสีบลอนด์ซึ่งตอนเข้าพิธีถูกรวบขึ้นไปบัดนี้ปล่อยสยาย หากไม่นับว่าหญิงสาวคือตัวการของความวุ่นวายในคืนนี้ เธอจะน่ามองมาก

            ช่วยทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย ผมไม่ได้พาคุณมาฆ่า”

            ฆ่ากันเลยดีกว่า กริการ์ตอบทันควัน

            อย่าพูดเพ้อเจ้อ

            พาออกมานอกเมืองแบบนี้จะให้คิดยังไงล่ะ

            อคินแอบยิ้ม นึกขันที่หญิงสาวซึ่งไม่กี่นาทีก่อนตะโกนใส่หน้าเขาแสดงความกลัวออกมากับคำพูด

            มีวิธีอีกเยอะแยะไปที่ลงโทษคนผิดโดยไม่ต้องฆ่า

            กริการ์นิ่ง น้ำเสียงเขาชวนให้คิดว่าไม่ได้พูดเล่น เธอสะบัดหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง แต่ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากไฟทางกับทุ่งหญ้า

            เป็นไงเป็นกันกริการ์คิด

            รถเลี้ยวเข้าซอยสามหน กระทั่งไปถึงตรอกเล็กๆ พอพ้นออกมาได้ถนนก็หายไป กลายเป็นลานดิน เสียงเครื่องยนต์ดังทำลายความเงียบ แต่ไม่เท่าเสียงหัวใจของกริการ์

            แสงไฟจากรถพอให้เห็นว่าเบื้องหน้าเป็นบ้านชั้นเดียวรูปตัวแอล ฐานบ้านยกสูงจากพื้นราวครึ่งเมตร ตัวบ้านเป็นไม้ครึ่งปูน บริเวณโดยรอบปกคลุมด้วยหมู่แมกไม้เขียวครึ้ม

            กริการ์รู้สึกตัวจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูรถ เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจลงจากรถ พอเปิดประตูร่างก็ปะทะกับลมหนาวเดือนธันวาจนสะท้านเยือก เธอไม่มีเสื้อคลุมจึงได้แต่กอดตัวเอง ชายหนุ่มหันมา

            ไม่มีผีหรอก

            ถึงจะมี ผีก็ไม่น่ากลัวเท่าคนหรอก

            อคินเอียงศีรษะ หมุนตัวกลับมาสบตาเธอตรงๆ คุณนี่ต่อล้อต่อเถียงไม่หยุดเลยนะ ไม่เหมือนแพรวาเลยแม้แต่นิดเดียว

            เธอฉุนกึก แล้วไง จะเปรียบเทียบฉันกับแพรเหรอ ฉันไม่ใช่แพรนี่ รักกันมากทำไมไม่รอกันล่ะ เดี๋ยวก็เจอเอง

            อคินก้าวพรวดเข้าหากริการ์ อารมณ์ยังคงกรุ่นโกรธอยู่ ทำให้เจ้าสาวเขาหนียังจะกล้าพูดอีกเหรอว่าให้รอ

            ก็แล้วถ้าคุณดีจริงเจ้าสาวจะหนีหรือไง

            ผมมีดีพอให้ผู้หญิงไม่ปฏิเสธก็แล้วกัน ยกเว้นผู้หญิงคนนั้นจะถูกใครยุเพราะอิจฉา

            ฉันเปล่านะ!” กริการ์ตะโกน ใจเต้นเร่าๆ เพราะคำพูดของเขาซ้อนกับพรฟ้า ฉันไม่เคยอิจฉาน้อง ฉันไม่สนหรอกว่าน้องจะได้ดีหรือไม่ได้ดีอะไร คุณหลงตัวเองเกินไปแล้ว คิดว่าผู้หญิงทุกคนจะยอมคุณไปหมดหรือไง

            อย่างน้อยคุณก็มายืนอยู่ตรงนี้แล้วไง ดวงตาอคินวาวโรจน์

            กริการ์กัดริมฝีปากระงับอารมณ์ ทั้งโมโห ทั้งเสียใจ เธอหรี่ตาและยิ้มเย้ยหยัน

            แค่จำใจเท่านั้นแหละ

            อคินโมโหจนหน้าแดง เขาไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธมาก่อน แต่ภายในวันเดียวกันเจ้าสาวเงียบๆ ติ๋มๆ กับคนก่อเรื่องปากกล้าตรงหน้ากลับปฏิเสธทั้งคู่ ทำให้เขาเดือดดาลจนแทบคลั่ง

            อคินกระชากแขนกริการ์ ทำท่ารังเกียจแบบนี้ คงไม่เกิดกรณีเอาเรื่องลูกมาอ้างเหมือนนางเอกละครเขาทำกันสินะ

            กริการ์ตกใจ แต่ก็มองตอบอคินอย่างท้าทาย

            แน่นอนอยู่แล้ว

            งั้นก็ดี ทำหน้าที่ให้สมบูรณ์จนกว่าน้องแพรจะกลับมาก็แล้วกัน

            พูดจบอคินก็ลากกริการ์เข้าไปในบ้าน เขาเปิดประตูห้องนอนและผลักเธอลงไปบนเตียง แล้วตามไปกอดรัดลูบไล้ ฝ่ายหญิงสาวไม่ทันตั้งตัวได้แต่ผวาปัดป้อง

            คุณอคิน!”

            ดิ้นทำไมล่ะ ไหนว่ายอมไง

            จังหวะที่หญิงสาวชะงักไปเพียงวินาทีเดียว ชายหนุ่มก็กดข้อมือเธอพร้อมฝังจมูกลงที่ซอกคอ อคินไม่ได้อยากใช้กำลังแม้จะโกรธที่เธอก่อเรื่อง แต่กิริยาท้าทายของเธอกระตุ้นความกระหายให้เขาอยากที่จะเอาชนะ

“คุณ!

            อคินไม่สนใจ เขาถอดชุดเธอแล้วประทับจูบบดเบียดเร่งเร้า สองมือลากเคล้าคลึงไปทั่วทุกส่วนโค้งเว้า สลับกับสัมผัสจากริมฝีปากแทบทุกอณูบนเรือนร่าง กริการ์ตัวสั่นสะท้าน ใจเต้นระรัว รู้ว่ากำลังจะแย่เพราะเริ่มรัญจวนใจกับการเล้าโลม กิริยาต่อต้านอ่อนลงเรื่อยๆ

            เธออิจฉาน้องใช่ไหมก้า...เพราะน้องได้ผู้ชายดีๆ แบบอคินมาแต่งงานเธอก็เลยอิจฉา

            ไม่ใช่นะ เธอไม่เคยอิจฉา ก็แค่...

            แต่แล้วความคิดหญิงสาวก็กระเจิดกระเจิงไปอีกเมื่อวงแขนของเขากอดรัดแนบแน่น หญิงสาวหลับตาสะกดความรู้สึกปรารถนา หากแต่ความวาบหวามก็ดึงดูดใจจนเธอเคลิบเคลิ้ม สมองเธอในตอนนี้สับสน อ่านความรู้สึกตัวเองได้ไม่หมด มันทั้งหวานและขมอย่างประหลาด

 


22.10.17


สามารถติดตามดาวน์โหลดฉบับเต็มเรื่องพร้อมตอนพิเศษได้ที่

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNzk2OTExIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzAyNTQiO30

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

832 ความคิดเห็น

  1. #815 PiLii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 04:14
    อยากจะรู้ว่าตกลงก้าแอบรักพระเอกใช่ไหมเนี่ย โอ๊ยตาย ผู้หญิงหนอผู้หญิง ทำไมถึงได้ชอบผู้ชายประเภทนี้กันจังนะ เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ยิ่งอ่านยิ่งเห็นใจนางเอก แต่เม่มโครตเกลียดพระเอกเลย 555+
    #815
    0
  2. #810 solihah (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:21
    สงสารนางเอกจัง
    #810
    0
  3. #802 lexzy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2554 / 19:11
     หนุกมาก โดน
    #802
    0
  4. #668 darika-grammy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 05:55
    สงสารก้าจัง ต้องมารับเคราะห์แทน
    #668
    0
  5. #572 pa-nan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2554 / 16:20
     เหวออออ สนุกมากค่ะ อิอิ
    #572
    0
  6. #481 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 12:34
    คุณย่า (นอกไส้) ร้ายแฮะ
    #481
    0
  7. #478 pantaris (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 01:39
    สนุกมากคะ
    แต่อักษรเล็กปัยหน่อยคะ

    #478
    0
  8. #329 MU @ Club (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 00:06

      อิคุณคิน จะสำเนียกมั่งไหมหนอ กับความรู้ดีๆ ที่ นู๋ก้า รู้สึกอะนะ

      ช่างเป็นคนที่ไม่รับฟังอะไรเอาซะเลยจริงๆ นะเนี๊ยะ

      กับ"เเพร"เอง.., ก็เหมือนจะไม่ได้รักอะไรมากมายหรอกมั้งนั่นน่ะ

      แค่รู้สึกไปเองรึเปล่า,ว่าผู้หญิงคนนี้(แพร) เชื่อฟัง และอ่อนข้อให้ตัวเองเท่านั้นเอง

      รีดเดอร์ล่ะ "งง" แทนนู๋ก้า ค่ะ อะไรมันจะประดังประเดไหลบ่ามา

      แบบไม่มีโอกาสโต้กลับเช่นนี้เนาะ  รู้ตัวอีกmuเป็น "เมีย" คุณคิน ไปซะแล้ว

      แล้วก็ไม่รู้ว่า อิคุณคิน จะมีความรู้สึกดีๆ ให้บ้างรึเปล่าก็ไม่ทราบ

      ก็มันอยากรู้แล้วอะ ก็ต้องตามลุ้นกันต่อไปค่ะ
                             
    #329
    0
  9. #252 prawpraw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 19:29

    อยากจะร้องไห้หนักๆ แทนนางเอก 555 นางเอกนี้แอบรักพระเอก สมัยเด็กปะเนี่ย

    #252
    0
  10. #136 เจ้านางน้อย.... (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 02:13
    ชอบมากมายคร้า
    สุดๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #136
    0
  11. #1 pee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 12:35
    มาอัพอีกนะคะ รออ่าน สงสารก้าจังเลย
    #1
    0