เหลี่ยมเสน่หา

ตอนที่ 1 : 1 - เจ้าสาวหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

1

 

ร้านอาหารยามบ่ายวันอาทิตย์มีลูกค้าค่อนข้างหนาตา บ้างก็มากันเป็นคู่ บ้างก็มากันเป็นครอบครัว ภายในร้านมีบริเวณกว้างขวาง ตกแต่งสไตล์สวนที่มีทั้งห้องกระจกและโต๊ะอาหารใต้ร่มไม้ ทำให้บรรยากาศไม่อึดอัดและดูผ่อนคลายสำหรับวันพักผ่อน

หนุ่มสาวคู่หนึ่งจับจองที่นั่งริมกระจก ซึ่งเมื่อมองออกไปจะเห็นน้ำพุจำลองเล็กๆ กับบ่อปลา

หญิงสาวใช้เวลามองฝูงปลาแหวกว่ายไปมาอยู่นาน กระทั่งชายหนุ่มผู้ไม่ได้รับความสนใจเอ่ยขึ้น

ปลาในจานก็มี ยังจะไปมองในบ่ออีก

อคินกระเซ้า แพรวารีบหันกลับมายิ้มเขินๆ ส่งให้

แพรไม่ได้อยากกินปลาคาร์ปซะหน่อย

แต่ถ้าเป็นปลาอื่นก็ไม่แน่ใช่ไหม

พี่คิน...

อคินยิ้ม แพรวาเหลือบมองเขาแล้วหันกลับมามองปลาในจาน หากเธอเลือกได้ โดยไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งใด เธอก็อยากทำตามใจตัวเองเหมือนกัน เหมือนการกินปลาสวยงามที่คนทั่วไปไม่กิน ถ้าเธอไม่แคร์ว่าใครจะพูดแบบไหน และถ้ามันเป็นปลาที่ไม่มีพิษ กินแล้วไม่ทำให้เธอตาย...เธอจะเลือก

เสียงโทรศัพท์มือถือของอคินดัง เขาหยิบมันขึ้นมา พอเห็นหน้าจอก็กดตัดสาย แต่มันก็ดังขึ้นอีก เขามองเธอแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเธอไม่แสดงกิริยาก็กดรับ

แพรวามองจานข้าวตัวเอง เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่หูกลับได้ยินเสียงชายหนุ่มพูดชัดเจน

ผมกินข้าวอยู่ ใช่...อยู่กับคนที่ผมจะแต่งงานด้วย สำคัญไหมล่ะครับ

หัวใจแพรวาแกว่งวูบ คนที่ผมจะแต่งงานเขาพูดออกมาอย่างชัดเจน ถึงปลายสายจะเป็นหญิงสาวที่เป็นคู่ควง เพราะเธอได้ยินเสียงเล็ดลอด แต่อคินก็ยังปฏิเสธให้เหลือแค่ เคยเป็น เธอที่นั่งอยู่ตรงนี้สมควรจะดีใจสินะ

อคินวางสายแล้วส่งยิ้มให้แพรวาอย่างเป็นธรรมชาติ ขณะที่แพรวาทำได้แค่พยายามฝืนยิ้มตอบ

หากเป็นผู้หญิงคนอื่นอาจหัวใจพองจนแทบลอย  เพราะผู้ชายตรงหน้าเพียบพร้อม ไม่ว่าจะเป็นพื้นฐานครอบครัว การศึกษาจากต่างประเทศ หน้าที่การงานกับความเป็นเจ้าของธุรกิจ แล้วยังรูปร่างหน้าตาคมคายนั่นอีก

แต่ไม่ใช่สำหรับแพรวา...

พี่คินคะ

อคินที่กำลังยกน้ำดื่มรีบลดแก้วลงขานรับ ครับ

คือ... แพรวายังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกหน คราวนี้ชายหนุ่มแสดงอาการหงุดหงิด แต่พอเห็นเบอร์ที่โทร. มาก็มองแพรวาอีกครั้งด้วยสายตาลุแก่โทษ

พี่ต้องรับสายนี้

แพรวาพยักหน้า อคินจึงกดรับแล้วขยับลุกออกไป เธอได้ยินบทสนทนาเป็นภาษาอังกฤษ สิ่งเดียวที่ทำให้เขาละความสนใจจากทุกอย่างได้คือเรื่องงาน ซึ่งสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด...แม้แต่เธอ

แพรวาเอนตัวพิงพนัก แต่แล้วก็ทะลึ่งขึ้นมานั่งตัวตรงเมื่อได้ยินเสียงเครื่องมือสื่อสารของเธอดังขึ้น เธอรีบลนลานหยิบโทรศัพทืมือถือจากกระเป๋า เพราะรู้ดีว่าปลายสายเป็นใครจากเสียงเพลงเรียกเข้า

ครั้นพอหยิบขึ้นมาแพรวากลับไม่รีบกดรับ เธอมองชื่อและภาพที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยสายตาปวดร้าว

ที่รัก

แพรวาไม่อยากรับสาย ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอบังคับให้ตัวเองทำในระยะหลังมานี้ แต่เสียงนั้นจะดังต่อเนื่อง ไม่เช่นนั้นก็จะมีข้อความส่งมา ซึ่งเธอรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกเช่นไร เพราะเธอก็รู้สึกไม่ต่างกัน

ทุกอย่างเป็นดังที่เธอคาดไว้ หลังเสียงโทรศัพท์เงีบยไปไม่นาน เสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้น

คิดถึงแพรนะ

แพรวาแทบน้ำตาร่วง เธอรีบกลืนก้อนสะอื้นลงคอ  พลางจับสร้อยที่คออย่างเผลอไผล สร้อยที่ร้อยแหวนคู่ เครื่องประดับชิ้นเดียวที่เธอไม่เคยถอด เพราะมันเป็นของขวัญจากเขา วงหนึ่งอยู่กับเธอ อีกหนึ่งวงอยู่ที่เขา

แพรวากำโทรศัพท์แน่น ใจหนึ่งอยากโทร. หา อยากได้ยินเสียง แต่อีกใจก็เกรงผู้ชายอีกคน ความลังเลต่อสู้กันจนใจแทบขาด ในที่สุดอคินก็เดินเข้ามา เธอรีบยกน้ำขึ้นดื่มกลบเกลื่อนกิริยา

ขอโทษทีนะ เรื่องงานน่ะ

อคินบอก พลางแสดงอาการขออภัยให้คู่หมั้นที่อายุน้อยกว่าเก้าปี แต่แพรวาก็ใช่ว่าจะต้องการ เธอรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้ และจะเป็นแบบนี้ไปตลอดหากต้องใช้ชีวิตร่วมกัน

ปีใหม่สงสัยเราจะไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันแน่เลย เพื่อนพี่จะพาคนมาดูงาน เขาพูดพลางตัดชิ้นเนื้อ

สเต๊ก อ้อ! เมื่อกี้แพรจะพูดอะไรเหรอ

แพรวาขยับตัว

เรื่องแต่งงานน่ะค่ะ เธอสูดลมหายใจ เราเลื่อนวันจดทะเบียนออกไปได้ไหมคะ

หญิงสาวกลั้นใจตอนเขาเอียงศีรษะแล้วถามกลับ ทำไมเหรอ

พี่คินจะว่าอะไรไหมคะ แพร...คือแพรอยากจดทะเบียนวันที่ 14 กุมภาฯ น่ะค่ะ

แพรวาถามแล้วก็หลุบตามองแต่ของตรงหน้าเช่นเคย แม้เวลาผ่านไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่สำหรับเธอมันช่างเนิ่นนานนัก

อคินหัวเราะเบาๆ พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร ได้สิ แต่วันวาเลนไทน์คนคงเยอะน่าดูเลยนะ เราไปจดทะเบียนกันที่ไหนดีล่ะ

ที่ไหนก็ได้ค่ะ ขอแค่เป็นวันนั้น แพรวาไม่กล้าสบตาอคินตรงๆ ด้วยเธอรู้สึกผิดต่อเขา แต่ชายหนุ่มกลับเข้าใจว่านั่นเป็นอาการเขินอายของหญิงสาว เขาจึงพยักหน้ายิ้มๆ

มีอีกเรื่องค่ะ

หืม

พี่คิน...ช่วยขอให้คุณยายบอกให้พี่ก้ามาเป็นเพื่อนเจ้าสาวแพรได้ไหมคะ

ก้า...กริการ์น่ะเหรอ

เมื่อเห็นสายตาอคินมีแววฉงน แพรวาจึงรีบขยายความ คือ...พี่คินคงพอรู้ คุณยายไม่ค่อยชอบพี่ก้า เชิญมาก็จริง แต่ให้มาเป็นแค่แขก แต่ว่าสำหรับแพรยังไงพี่ก้าก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพี่ แพรอยากให้พี่ก้ามาเป็นเพื่อนเจ้าสาวมากกว่า

อคินฟังเหตุผลที่แพรวาบอกแล้วคิดตาม เขาพอรู้เลาๆ มาบ้างเรื่องความขัดแย้งระหว่างพรฟ้ากับกริการ์ หลานสาวคนโตที่ไม่ได้ผูกสายเลือดเดียวกันกับตระกูลหัตถเมธ เนื่องจากกรกฤต พ่อของเธอเป็นเด็กที่พรฟ้ารับมาเลี้ยง พอพ่อกับแม่ตายจากไปก็เท่ากับว่ากริการ์ถูกตัดขาดไปโดยปริยาย

อคินไปมาหาสู่กับครอบครัวนี้บ่อย แต่เจอหญิงสาวนับครั้งได้ และแทบจะไม่เคยได้พูดกัน ภาพที่เห็นไม่ต่างจากคำบอกเล่าของเพียงดาว คือ หญิงสาวเต็มเปี่ยมด้วยบุคลิกสมัยใหม่ มั่นใจ และที่สำคัญ...สวย

อคินขยับตัวให้ภาพผู้หญิงคนอื่นหายไปจากความคิด เพราะกำลังถูกมองจากสายตาต้องการคำตอบจากผู้หญิงในความจริง

ได้สิ เดี๋ยวพี่บอกให้

ขอบคุณค่ะ แพรวายิ้มกระจ่าง กินอาหารต่อด้วยกิริยามีชีวิตชีวามากขึ้น พลอยทำให้อคินรู้สึกสดชื่นไปด้วย เขาแอบยิ้มกับตัวเองที่อีกไม่กี่วันงานแต่งนี้ก็จะสำเร็จตามที่เขาคิดไว้...

 

สถานที่จัดงานแต่งเป็นโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมือง กริการ์ต้องลางานครึ่งวันมาช่วยเจ้าสาวเตรียมตัวตั้งแต่บ่าย เธอเลือกขับรถตนเองมา ยอมผจญกับการจราจรที่หนาแน่น แม้ว่าการใช้บริการรถไฟฟ้าบีทีเอสจะเร็วกว่าก็ตาม เนื่องจากต้องการความสะดวกหลังงานเลี้ยงเลิก ซึ่งก็น่าจะเลยช่วงเวลารถเที่ยวสุดท้ายไปแล้ว

ระหว่างที่ชะลอรถเมื่อเลี้ยวเข้าบริเวณพื้นที่โรงแรม ใจกริการ์ลอยย้อนไปยังเวลาช่วงเช้าที่มีพิธีแห่ขันหมากและการสู่ขอ เธอปฏิเสธไปร่วมเพราะมีนัดพบลูกค้าเพื่อคุยแบบบ้าน แต่ก็เดาได้ว่าบรรยากาศคงเข้มขรึมระคนหรูหราตามสไตล์คุณย่าของเธอ ภาพเรือนทรงขนมปังขิงสีครีมแวบเข้ามาในความคิด มันฝังแน่นในความทรงจำ หากแต่มันคงไม่เหมือนบ้านที่เธอเคยอยู่เมื่อสมัยเด็กอีกแล้ว

เขาคนนั้น...ก็คงไม่มีอีกแล้วเช่นกัน

รถญี่ปุ่นคันเล็กสีเขียวสดแล่นเข้ามาจอดในบริเวณโรงแรม กริการ์ที่สวมเดรสสีแดงเพลิงอวดหุ่นสวยก้าวออกมาจากรถ เธอส่งกุญแจให้พนักงานหนุ่มวัยไม่เกินยี่สิบห้าที่ยืนต้อนรับแขกอยู่ด้านหน้า ดวงตาเขาแวววาว และเมื่อเธอยิ้มให้เขาก็เขินจนต้องหลบตา

ได้มาแล้วหนึ่ง กริการ์หัวเราะกับตัวเอง

ชุดนี้กริการ์ขู่เข็ญตติย เพื่อนสถาปนิกให้ไปช่วยเลือก ในคราแรกนั้นเธอเลือกสีขาว แต่ตติยแย้งว่าไม่เหมาะกับการใส่มางานแต่งและไม่วายแดกดันว่ามันไม่เหมาะกับคนหน้าอกเล็ก ด้วยอารมณ์อยากเอาชนะของเธอ ผลก็คือเดรสสีแดงสั้นเหนือเข่าตัวนี้ เธอตัดสินใจก่อนที่เขาจะอ้าปากวิจารณ์ได้ทันเสียอีก

แต่พอตติยรู้ว่าจะไม่ได้มาด้วยก็งอนใส่กริการ์ตั้งแต่เช้า จนเธอต้องสัญญาว่าจะเลี้ยงหนังเรื่องหนึ่งจึงยอม กระนั้นเธอก็รู้ดีว่าความจริงตติยไม่ได้อยากได้ของฟรีจากเธอเลย

ขณะเดินไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ กริการ์เห็นชายคนหนึ่ง เขาเดินทอดน่องสบายๆ คุยโทรศัพท์ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง จังหวะที่เธอนิ่งเขาก็หันมาพอดี เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไป หญิงสาวเม้มปาก ได้กลิ่นหอมเจือจางจากกายเขา

สถานที่จัดเลี้ยงเป็นห้องโถงกว้าง เริ่มด้วยซุ้มดอกไม้ตรงทางเข้าซึ่งส่งกลิ่นหอมรวยริน ทางเดินปูพรมแดงไปจนถึงเวที สองข้างประดับด้วยเสาดอกไม้ที่มีรูปเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวติดอยู่ บนผ้าม่านหลังจอโพรเจกเตอร์มีตัวอักษรระบุเจ้าของงาน

แพรวา & อคิน

กริการ์เสหลบไปมองสิ่งอื่น ข้างเวทีมีเค้กสูงห้าชั้น โต๊ะรับรองแขกหุ้มด้วยผ้าต่วนสีโอรส ทุกสิ่งอยู่ในโทนสีหวาน อบอวลด้วยบรรยากาศแห่งความรักและความชื่นมื่น ทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทาง ถึงจะมีบางส่วนที่ยังตกแต่งดอกไม้กันอยู่ก็ตาม

ชุดสวยนะ

เสียงเรียบจากข้างหลังดึงกริการ์กลับสู่ความจริง เธอหันกลับไปเห็นสีหน้าประชดประชันของอีกฝ่าย จึงยกมือไหว้และสบตา แต่ก็ได้สีหน้าหยาบหยามเป็นการรับไหว้

ขอบคุณค่ะ แต่คงไม่สวยเท่าคุณอา

เพียงดาวหน้าตึง เรื่องสวยน่ะไม่เท่าไร แต่สีแดงแบบนี้อยู่ตรงไหนก็เห็น มันจะเด่นเกินไปรึเปล่า

อีกฝ่ายแสดงอาการไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่ต้องการให้ใครดูดีกว่าแพรวา ลูกสาวของเธอ

กริการ์ผุดยิ้ม

 คุณน้าอย่าคิดมากสิคะ งานแต่งงานยังไงเจ้าสาวก็ต้องเป็นนางเอก อย่างก้าน่ะ แค่เรียกสายตาได้นิดๆ หน่อยๆ ก็ปลื้มแล้วค่ะ

ก้า!” อีกฝ่ายตะคอกกลับและตั้งท่าจะด่า หากไม่ติดที่ว่ามีเสียงซึ่งดูมีอำนาจกว่าดังแทรกขึ้นมา

ยังยอกย้อนเก่งเหมือนเดิมนะ หญิงวัยหกสิบอยู่ในชุดไทยผ้าไหมสีมรกต สง่างามทั้งแบบและบุคลิก กล่าวขัดจังหวะการสนทนาที่กำลังระอุขึ้นทุกที

กริการ์ยกมือไหว้พรฟ้า ซึ่งรับไหว้ด้วยดวงตาวาวโรจน์ เพียงดาวสงบลง แต่ยังสูดลมหายใจลึกอยู่หลายหน

จะใส่ชุดอะไรก็ช่างเถอะ ขอแค่รักษาหน้าฉันไว้บ้างก็พอพรฟ้าพูดเสียงเรียบ กิริยาสงบแต่หนักแน่น

กริการ์ไม่ตอบอะไร

                น้องแพรรออยู่ข้างบน ห้อง...

                หญิงสาวพยักหน้า จำเลขห้องที่อีกฝ่ายบอกก่อนจะขอตัวไป

               

                พี่ก้า   

                ทันทีที่ประตูเปิดออกแพรวาก็ถลาจากห้องนอนด้านในมาถึงตัวกริการ์ทันที ขณะที่เพื่อนสาวอีกสองคนกำลังนั่งคุยเป็นเพื่อนอยู่ถึงกับงงไปเหมือนกัน

                กริการ์มองน้องสาวนอกสายเลือดที่อายุห่างกันสามปี...ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา เครื่องแต่งกายเป็นเสื้อลูกไม้กับกางเกงยีนห้าส่วนปักลาย คงจะรอเพื่อสวมชุดแต่งงานในงานเลี้ยงตอนค่ำ สีหน้าอีกฝ่ายกระจ่าง แต่เธอรู้สึกหงุดหงิดในใจ

ห้องแต่งตัวเจ้าสาวเป็นห้องสวีต ช่างแต่งหน้ายังไม่มา ดังนั้นจึงมีแค่แพรวากับเพื่อนของเธออีกสองคนเท่านั้น

พี่ก้ามาแล้ว นุชกับแหม่มไปรอข้างล่างก่อนได้ไหม

สองสาวทำท่างง แพรมีเรื่องคุยกับพี่ก้าน่ะ ถ้าช่างมาถึงแล้วโทร. มาบอกก็แล้วกัน สองสาวพยักหน้า แพรวาเดินไปส่งที่ประตู เธอจับมือทั้งคู่แล้วกล่าวขอบคุณ กริการ์มองตามแพรวาไป

แพรวาเข้ามานั่งข้างพี่สาวหลังปิดประตูเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าร่าเริงหายไปทันควัน

พี่ก้าช่วยแพรหน่อยได้ไหมคะ

กริการ์เลิกคิ้วงงงัน ที่จู่ๆ ก็ถูกจู่โจมด้วยคำถามแทนที่จะเป็นคำทักทาย  ทำไมเหรอ”

คือ... แพรวาอึกอักอยู่นาน กระทั่งผู้มาเยือนขยับตัวอย่างอึดอัด เพื่อนแพรจะมาหาที่นี่ แพรอยากไปเจอเขา...

กริการ์นิ่งงัน ดูจากสีหน้าและแววตาของแพรวาตอนพูดคำว่า เขา แล้วก็เข้าใจทันที น่าแปลกที่เธอไม่ประหลาดใจ หากมีความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามาแทน

นะคะพี่ก้า ช่วยแพรหน่อยนะคะ แค่ขอไปเจอเอง

เดี๋ยวนะ ที่ว่าไปเจอนี่มันที่ไหน แล้วยังไง เขามาที่นี่เหรอ

ใช่ค่ะ คิดว่าคงมาแล้ว แพรขอไปเจอ แป๊บเดียว ใครถามก็...

เดี๋ยวๆ กริการ์รีบจับมือแพรวา เพื่อนรู้ไหมว่าแพรจะแต่งงาน รู้แล้วยังมาหาอีกเหรอ ปกติเวลานี้แพรไม่ควรจะไปไหนแล้วนะ งานก็ใกล้จะเริ่มแล้วด้วย น่าจะเคลียร์กันแล้วไม่ใช่เหรอ

                แพรวาชะงัก ผู้มาเยือนพูดได้ตรงจุด เธอต้องใช้เวลาในการรวบรวมคำพูดอยู่นาน จนในที่สุดน้ำตาก็ร่วงเผาะ

พี่ก้า...แพร...ไม่อยากแต่งงานเลย

                แล้วจะทำยังไงได้ กริการ์ได้แต่คิดในใจ

แต่แพรขัดไม่ได้ คุณแม่กับคุณยายก็ไม่ปฏิเสธพี่คิน แพรเลยไม่รู้จะทำยังไง แพร...

                กริการ์ใจลอยไปยังชายหนุ่มที่เธอเห็นยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงล็อบบี แม้ใบหน้าจะไม่แสดงอารมณ์แต่แววตานั้นบอกความสมหวัง เธอขมวดคิ้ว

                แล้วยังไง จะไปเจอเพื่อนอีกทำไม

                คือ... หญิงสาวสะอื้น น้ำตาไหลพรากอีกหน่อยก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว แค่อยากเจอเป็นครั้งสุดท้าย ขอแค่นี้เองค่ะ

                แค่นี้ของแพรน่ะ ไม่แค่นี้ของคุณอากับคุณย่าหรอกนะ

                แพรรู้ แพรถึงได้ขอให้พี่ก้าช่วยไงคะ

                กริการ์อึ้ง เธอน่าจะเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าทำไมหญิงสาวถึงได้ขอให้เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาว

                นะคะพี่ก้า แพรไม่มีใครแล้วจริงๆ ขอแค่ไปเจอเองค่ะ แพรสัญญาว่าจะรีบมา พี่ก้าช่วยแพรนะคะ แพรวาจับแขนกริการ์เขย่า พลางสะอื้นสลับกับเช็ดน้ำตาป้อยๆ กริการ์เองแม้จะรู้สึกอึดอัดแต่ก็อดสงสารไม่ได้

                ถ้าพี่ก้ามีคนที่รัก...

                เหมือนมีใครมายิงเปรี้ยงเข้าที่ขั้วหัวใจ กริการ์ชักมือออกจากการแตะต้อง แพรวาผงะ หญิงสาวรู้ตัวกลบเกลื่อนด้วยการลุกยืน ทำท่าคิด ขณะนั้นเสียงโทรศัพท์ของแพรวาก็ดังขึ้น ทั้งคู่หลุดจากอารมณ์กดดัน ว่าที่เจ้าสาวกดรับสาย ตอบรับสองคำแล้วก็วางสายไป เธอหันมาสบตาผู้ร่วมห้อง

                พี่ก้า...

                จะไปเจอเขาที่ไหน

                ใบหน้านวลแย้มยิ้ม รีบเช็ดน้ำตา ร้านกาแฟใกล้ๆ ล็อบบีค่ะ แพรวาคว้ากระเป๋าสะพายเมื่อรู้ว่ากริการ์จะช่วย

                ถ้าคนอื่นถามพี่ก้าก็บอกว่าแพรอยู่ในห้องน้ำ สักยี่สิบนาทีแพรจะกลับมาค่ะ แพรวาเดินเข้าไปยกมือไหว้แล้วสวมกอด

ขอบคุณนะคะพี่ก้า แพรจะไม่ลืมเลยว่าพี่ก้าช่วยแพร

                รีบไปรีบมานะ กริการ์กำชับ

                ค่ะ

                แพรวาเปิดประตูห้อง มองซ้ายมองขวาก่อนจะผลุบออกไป กริการ์นิ่งอยู่หลายวินาทีก่อนจะเดินกลับมานั่งบนเตียงด้วยความรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง

กริการ์ก็ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเธอควรจะโกรธหรือขอบคุณแพรวากันแน่ เพราะคำพูดนั้นทำให้เธอแพ้คำอ้อนวอนอันน่ารำคาญ และต้องมารับผิดชอบโทษฐานที่ช่วยให้เจ้าสาวหนีไป...

 

                มันเกิดอะไรขึ้น!”

                พรฟ้าตะเบ็งเสียงออกมา เนื้อตัวสั่นเทา ใบหน้าเกร็งบิดเบี้ยวจนมองเห็นเส้นเลือดที่ข้างขมับ กริการ์ไม่ทันได้ตอบ ร่างเล็กๆ ก็โงนเงนจนเพียงดาวต้องถลาเข้าไปรับ

                คุณแม่!”

เพียงดาวรีบพยุงพรฟ้าไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกในห้อง แล้วยื่นยาดมจ่อที่จมูก ขณะที่กริการ์ยืนตรงหน้า ถือโทรศัพท์แนบหูและส่ายหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ติดต่อปลายสายไม่ได้

เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงแล้วที่แพรวาหายไป ช่างแต่งหน้าที่ขึ้นมาหาถูกกริการ์บอกให้รอ จวบจนเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่กริการ์จึงลงไปที่ล็อบบีเสียเองเพราะรู้สึกผิดสังเกต และทำให้ผู้ใหญ่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

กริการ์พยายามติดต่อและตามหาแพรวาจนทั่วโรงแรม แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา

ตอนนี้ช่างแต่งหน้ากับเพื่อนแพรวาอีกสองคนก็ได้แต่นั่งรอในบริเวณงานอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ

ก้า คุณย่าถาม!”

หญิงสาวขมวดคิ้ว ก็อย่างที่เล่านั่นแหละค่ะ แพรบอกว่าจะไปหาเพื่อน ก้าก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน แล้วจะให้ก้าทำยังไง

เพื่อนที่ไหน แล้วเธอปล่อยให้น้องไปได้ยังไง ก็รู้ว่าน้องจะต้องเตรียมตัว เพียงดาวจ้องเขม็ง ไม่ใช่ว่าเธอว่าอะไรน้องนะ

คุณอา!” กริการ์เสียงดังขึ้นมาบ้าง ก้าจะไปว่าอะไรคะ

แล้วทำไมเธอต้องโกหกว่าแพรอยู่ในห้องน้ำด้วย ดูซิ นี่มันจะหกโมงแล้วยังไม่เจอยายแพรเลย

แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในห้องก็ดังขัดจังหวะการสนทนา กริการ์ขยับ แต่เพียงดาวไวกว่า กริการ์ได้ยินเธอพูดว่าค่ะ จากนั้นก็วางสายไป แววตาผิดหวังก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้ง

ยามบอกว่าไม่เห็นใครเลยที่ร้านกาแฟ น้องแพรไม่ได้ไปที่นั่น เดี๋ยวก็ห้องน้ำ เดี๋ยวก็ร้านกาแฟ มันยังไงกันแน่ ก้า

ก็... กริการ์พยายามรวบรวมสิ่งที่แพรวาบอกเพื่อบอกต่อ แต่ย่ากับอาดูจะไม่สนใจเท่าผลลัพธ์ที่ว่า แพรวาหายไปแล้ว

เพียงดาวกดโทรศัพท์ แล้วก็ส่ายหน้า พรฟ้าค่อยๆ ลุกขึ้นมา เดินไปหากริการ์ช้าๆ

เธอรู้ไหมว่าทำอะไรลงไป แพรวากำลังจะแต่งงาน นี่อีกไม่กี่นาทีงานก็จะเริ่มแล้ว เธอจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง จะบอกกับทางโน้นว่ายังไง

ก้าบอกแล้วไงคะว่าน้องแพรพูดแค่ว่าขอไปหาเพื่อน ก้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าน้องจะหายไปเลย คุณย่ากับคุณอามาโทษก้าได้ยังไง

เพี้ยะ

เพียงดาวสะดุ้ง กริการ์อึ้ง แล้วค่อยๆ หันมา ดวงหน้าตื่นตระหนก พรฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ เธอโกหกว่าน้องอยู่ในห้องน้ำ โกหกว่าอยู่ร้านกาแฟ ถ้ามันเป็นจริงเราก็ต้องเจอน้องแพรสิ มีเธออยู่กับน้องแค่สองคน เพื่อนคนอื่นก็ไม่รู้เรื่อง แล้วจะให้คิดยังไง

กริการ์เม้มริมฝีปาก เจ็บแก้มแปลบปลาบแต่ไม่เท่าที่ใจ

แพรขอไปหาเพื่อนหน่อยนะคะ

แพรจะไม่ลืมเลยว่าพี่ก้าช่วยแพร

ให้เพื่อนตัวเองไปรอที่อื่นอย่างไม่จำเป็น เหลือแต่พี่คนนี้ เธอคิดไว้แล้วใช่ไหม แพรวา...กริการ์ได้แต่คิดในใจอย่างขุ่นเคือง

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะ เพียงดาวรู้สึกตัวก่อนเดินไปประตู ครั้นแล้วก็หันกลับมาทางพรฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

อคินค่ะคุณแม่

พรฟ้าทิ้งตัวลงนั่ง กุมขมับ นิ่งไปเสี้ยววินาที

ให้เขาเข้ามาเถอะ ยังไงก็ต้องรู้อยู่ดี

เธอมองกริการ์ด้วยแววตาวาวโรจน์

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

กริการ์นั่งเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ในห้อง เบนหน้าไปทางหน้าต่าง แต่แววตาไม่ได้โฟกัส สมองเธอกำลังมึนงงต่อคำบริภาษจากเจ้าบ่าว ซึ่งกำลังจะกลายเป็น เจ้าบ่าวที่เจ้าสาวหนีอย่างสมบูรณ์ในอีกราวยี่สิบนาทีต่อจากนี้  

กริการ์!”

คนถูกเรียกชื่อขมวดคิ้ว ตอบโดยไม่ได้หันมา น้องแพรบอกว่าจะไปหาเพื่อน แล้วก็หายไป เรื่องมีแค่นี้

อย่ามาทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง คุณพาน้องแพรไปไหน!”

อคินตะคอกจนเสียงดังลั่นห้อง

อคิน อติภพผู้เป็นพ่อกับรตีภรรยาใหม่ช่วยกันเรียกชื่อลูกชายเชิงปรามให้ใจเย็น

ฉันไม่ได้พาไปไหน น้องแพรไปเอง

คุณอยู่กับน้องคุณไม่ใช่เหรอ ปล่อยให้เธอไปได้ยังไง

กริการ์เม้มปาก เหนื่อยที่จะบอกเล่าเรื่องราว เมื่อพูดเท่าไรก็ไม่มีใครเชื่อ และแม้ชายหนุ่มจะรู้เรื่องจากเพียงดาว แต่ดูเหมือนเขาตั้งเป้าหมายไว้แล้วว่าคนรับผิดชอบคือเธอ

ก้ายุให้น้องแพรหนีเพราะต้องการแกล้งอาใช่ไหม

คราวนี้กริการ์ทะลึ่งพรวด ก้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าก้าไม่ได้ยุ ก้าไม่ได้พูดยุอะไรทั้งนั้น!”

ตามปกติน้องแพรเรียบร้อยจะตาย ถ้าไม่มีใครพูดอะไรให้เข้าใจผิด

คุณอา!”

คุณไปพูดอะไร

อคินเดินเข้ามาแทรก ห่างจากกริการ์ไม่ถึงสองก้าว ชายหนุ่มสูงกว่า และดูสง่าในชุดสูทสีขาว เขาอยู่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สีหน้าของเขาไม่เหลือความเป็นมิตรแม้แต่น้อย หัวใจหญิงสาวเจ็บร้าวอยู่ลึกๆ

ฉันไม่ได้บอกหรอกว่าเจ้าบ่าวของเขาไม่น่าแต่งด้วย

กริการ์!”

ก้า!” เพียงดาวเข้ามาสมทบ อย่าหยาบคายต่อหน้าอคินนะ ทำให้เจ้าสาวเขาหนีแล้วยังพูดจาไม่ดีอีก

กริการ์โกรธจนลมออกหู

ก้าไม่รู้เรื่อง คุณอากับคุณย่าก็โทษแต่ก้า ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่า บางทีแพรอาจจะหนีไปกับแฟนก็ได้

ทันทีที่จบประโยค คนทั้งห้องก็เงียบกริบ กริการ์จึงฉวยโอกาสพูดต่อแพรบอกก้าว่าไม่อยากแต่งงาน ลองคิดดูสิคะ ถึงขนาดหนีไปแบบนี้แสดงว่าต้องมีใครอยู่ในใจแล้วแน่ๆ

อคินหรี่ตา หันไปทางเพียงดาว ดูท่าทางเขาหวั่นไหวเล็กน้อย น้องแพรมีแฟนเหรอครับ

เพียงดาวเหลือบมองพรฟ้า ดวงตาดำขลับจ้องกลับเขม็ง

มะ...ไม่จริง ก้าอย่ามาใส่ร้ายน้องนะ น้องไม่มีใครที่ไหน มีแต่อคินคนเดียวนั่นแหละ เธอหันไปทางชายหนุ่ม อคิน อย่าไปเชื่ออะไรเหลวไหล อคินเคยเห็นน้องแพรคบคนอื่นไหมล่ะ

ชายหนุ่มนิ่งประมวลความ...แทบทุกครั้งที่ไปหาก็เจอแพรวาอยู่กับบ้าน น้อยครั้งที่ไม่อยู่เพียงดาวก็บอกว่าไปติวหนังสือบ้านเพื่อนผู้หญิง

แพรวาไม่เคยแสดงพิรุธแบบที่เขาเคยเจอจากผู้หญิงคนอื่น ไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงไม่หมายมั่นปั้นมือกับเธอแน่ เพราะทุกอย่างที่เป็นแพรวาเพียบพร้อมขนาดนี้ เขาถึงได้เลือกเธอ

คุณกลัวความผิดถึงขนาดใส่ร้ายว่าน้องสาวหนีตามผู้ชายเลยเหรอ เสียงของอคินทั้งโกรธและเย้ยหยัน

กริการ์โมโหจนหน้าแดง ฉันไม่ได้ใส่ร้ายนะ!”

                แต่คุณทำให้น้องแพรหนีไปแล้ว เจ้าสาวไม่มีแล้วแบบนี้จะทำยังไง!”

                คราวนี้เธอได้แต่อ้าปากพะงาบๆ กะพริบตาปริบๆ พยายามเรียกคำในสมองมาโต้แย้ง

                บอกซิว่าจะรับผิดชอบยังไง!” กริการ์ยังไม่ทันคิดออก อคินก็ตะคอกถามและก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ กริการ์รีบถอยหนี

                อคิน เรารออีกสักหน่อยไหม เพียงดาวพูดแทรกขึ้นมา

                หากันมากี่ชั่วโมงแล้วล่ะอคินพูดเกือบเป็นตวาด เพียงดาวที่เป็นคนเสนอถึงกับชะงัก

                คิน อย่าวู่วาม ใจเย็นๆ ค่อยๆ คิด เรายังพอมีเวลา อติภพต้องปรามอีกครั้ง เพราะเห็นลูกชายเริ่มกราดเกรี้ยวกับผู้ใหญ่

                คิดตอนนี้หรือตอนไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ หายไปตั้งนานแล้ว คิดว่าอยู่ๆ จะเจอภายในห้านาทีสิบนาทีหรือไงครับ ถ้านับตั้งแต่ที่เธอเข้ามา ป่านนี้น้องแพรคงไปไกลจนตามไม่ทันแล้ว ยิ่งปิดโทรศัพท์แบบนี้ด้วย 

                ถ้าอย่างนั้น เราเลื่อน...

                ผมไม่เลื่อน!” ชายหนุ่มตะคอกไปจนได้ ทุกอย่างวางแผนไว้หมดแล้ว ไม่มีสิ่งไหนที่อคิน เลิศลักขณา ลงมือแล้วไม่สำเร็จ แพรวาก็เป็นอีกความคาดหวัง เธอเรียบร้อย ว่าง่าย และไม่เคยแสดงอาการดื้อแพ่งเลยสักครั้ง 

ไม่คิดเลยว่าจะกล้าทิ้งงานแต่งงาน...กล้าทิ้งเขา!

อคินมองกริการ์ตาขวาง เพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียว

ช่างแต่งหน้ายังรออยู่ใช่ไหมครับ

เพียงดาวอึกอักเมื่อถูกยิงคำถามไม่คาดฝัน รออยู่ที่ล็อบบีจ้ะ

เรียกมาที่นี่เลยครับ

เรียกมาทำไม หรือว่าน้องแพร...อคินจะทำอะไร เพียงดาวกำลังเรียบเรียงคำถามแต่เห็นอคินจ้อง

กริการ์เขม็ง อย่าบอกนะว่า...

ผมไม่ยอมยกเลิกงานแต่งเพราะน้องแพรหนีแน่ งานนี้ยังไงก็ต้องมีเจ้าสาว!”

 


21.10.17


สามารถดาวน์โหลดนิยายฉบับเต็มได้ที่

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNzk2OTExIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzAyNTQiO30


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

832 ความคิดเห็น

  1. #819 malakay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 23:05
    ลุ้นมากกกกก เห็นขึ้นชื่อมาก่อน นึกว่าแพรวาจะเป็นนางเอก แต่ไหงทำงี้ล่ะ คนมาช่วยเลยซวยไปแทน แย่จัง
    #819
    0
  2. #814 PiLii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 04:03
    แพรวาเลวมาก ทำให้พี่สาวต้องมารับเคราะห์แทนได้ไง เห็นแก่ตัวสุดๆ เกลียดคนแบบนี้จริงๆ ดูสิ ไม่มีใครฟังแม้กระทั้งตอนก้าจะพูดเลย พระเอกก็เหมือนกัน น่าจะกระโดดฟรีคิกตามด้วยหักคอเอราวัณเสียให้เข็ด ผู้ชายอย่างนี้น่าเอามาทำพันธุ์หรอกนะ ฮึ้ยๆๆๆๆ

    ปล.ขออภัยที่ต้องหยาบคายค่ะ พอดีอ่านแล้วมันอารมณ์ขึ้นแบบสุดๆ เลย เกลียดพวกที่นิสัยแบบแพรวานี่จริงๆ
    #814
    0
  3. #811 solihah (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:23
    หนุกมากค่ะ
    #811
    0
  4. #801 lexzy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2554 / 19:09
     อยากอ่า่้นต่อคะ  ทำไง
    #801
    0
  5. #667 darika-grammy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 05:45
    เพิ่งมาอ่านค่ะ
    สนุกมากๆ
    #667
    0
  6. #480 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 12:34
    มาอ่านค่ะ
    #480
    0
  7. #325 MU @ Club (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 11:51

      เพิ่งได้เวลาเริ่มต้นความเข้มข้นค่ะ ( มีเพื่อนแนะนำมา )

      ดูๆ ไปแล้ว ทุกๆ ตัวละครพกพาอารมณ์มากันเต็มที่เลยเนาะ

      สงสัยจัง ห่ำหั่นกันทางอารมณ์จนเจ็บปวดเจียนตายกันเลยรึเปล่านี่
                    



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 กรกฎาคม 2554 / 11:52
    #325
    0
  8. #251 prawpraw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 19:21

    อิเจ้าบ่าวบ้า 5555 ห้วยยย เนอะ 555

    #251
    0
  9. #215 milan-tee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 13:47

    เอาเข้าไป..

    #215
    0
  10. #159 วนัน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2554 / 10:40
    น่าสนใจคะ
    #159
    0
  11. #114 pittanan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 22:38
     แพวา เธอทำไมเป็นคนแบบนี้ 

    ให้พี่สาวมาับเคาะห์แทนนี่นะ เหอะ 
    #114
    0