หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 99 : บทที่ 35 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 ก.พ. 64

“คุณโยชิโอะ ฉันจำได้แล้ว ผู้ชายคนนั้นฉันเคยเจอเขาที่ตึกสำนักงาน วันที่คุณถูกยิง เขา...เขายิงคุณ คุณซาโตชิ ผู้ชายคนนั้น คนตัวสูงนั่น เขาเป็นคนร้าย”

ปลายเสียงหญิงสาวสั่นไหว โยชิโอะจ้องหน้าเธอ สมองกำลังคิดว่าใครกันแน่ที่กำลังหักหลังตน โยชิโอะหรืออาสะกันแน่ ส่วนซาโตชิ ย่นคิ้ว แล้วหันมาทางอรดา

“จริงเหรอคุณอรดา” ซาโตชิมองหน้าคนที่หญิงสาวกล่าวหาทำนองไม่อยากจะเชื่อ

“จริงค่ะ ฉันจำได้ ไม่ผิดแน่ แต่วันนั้นเขาแต่งตัวเหมือนพนักงานออฟฟิซ” ตอบไปแล้วอรดาก็ใจหายวูบกับแววตาเลือดเย็น ดูเขาไม่เหมือนซาโตชิคนเดิม

ซาโตชิหยิบของบางอย่างออกจากเอว มันคือปืน “แย่จัง ทำไมคุณต้องมาความจำดีเอาตอนนี้ด้วยนะ ผิดแผนหมดเลย” 

“หมายความว่ายังไงคะ” 

“ก็หมายความว่าไม่ควรมีคนความจำดีรอดไปได้ยังไงล่ะ” เขาขึ้นลำกล้อง ก่อนจะยกปืนเล็งมาที่ทั้งคู่

“อย่ายิงนะ เขาไม่ใช่โยชิโอะ!” อรดาตะโกน ซาโตชิหันควับ ประหลาดใจกับประโยคนั้นแต่ยังไม่ทันทำความเข้าใจเพราะซาโตชิกล่าวขึ้นมาก่อน

“จริงอย่างที่เธอบอก นายไม่ใช่โยชิโอะ” 

โยชิโอะเห็นนิ้วนั่นเหนี่ยวไก ชายหนุ่มเบิกตาโพลง “คุณออระวัง!”

พร้อมกับเสียงตะโกนก็จับเธอเหวี่ยงหลบออกมาพร้อมเอาตัวเองบังไว้

 “ปัง!”

“กรี๊ด!”

อรดาหวีดร้อง เสียงปืนดังใกล้จนแก้วหูลั่น เธอรู้สึกถึงแรงกระแทกจากเบื้องหน้าจนตัวเซกระทั่งหลายวินาทีผ่านไปจึงลืมตาขึ้นมา เห็นตัวเองนั่งก้นจ้ำเบ้า มีร่างหนึ่งนั่งกึ่งนอนทับอยู่ เมื่อเห็นเต็มตาก็ตกใจ

เลือดเต็มหัวไหล่ซ้ายของโยชิโอะ เขาถูกยิงเพราะเอาตัวมาขวาง แรงกระสุนทำให้ล้มลงทั้งคู่ กลิ่นเขม่าปืนฉุนกึก

“คุณโยชิโอะ!”

ชายหนุ่มนิ่วหน้าพร้อมกุมแผลด้วยความเจ็บปวด แต่ยังพยายามมองไปทางคนยิง อีกฝ่ายกระตุกมุมปากกึ่งยิ้มกึ่งประหลาดใจกับผลของการยิงที่เกินความคาดหมาย

“อะไรกันเนี่ย” เขาพ่นลมหายใจ “ถ้าริกะรู้คงเสียใจน่าดูเลยนะที่นายยอมตายเพื่อผู้หญิงคนอื่น ไม่สิ ที่จริงก็ไม่ใช่คนอื่นหรอกเนอะ”

 “นาย...ทำแบบนี้ทำไม”

“เดี๋ยวก็ตายแล้ว จะรู้ไปทำไม อ้อ แต่จะจำไว้อย่างก็ได้นะ ฉันเกลียดนาย! ไม่ว่าจะเป็นโยชิโอะคนไหนก็ตาม” 

อรดาประคองโยชิโอะ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ถามตัวเองในใจว่าทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมผู้ชายอัธยาศัยดีอย่างซาโตชิถึงยิงโยชิโอะ เขาเป็นญาติกันไม่ใช่หรือ

“ฉันไม่เข้าใจ”

“ก็ไม่ต้องเข้าใจอะไร เพราะที่นายเข้าใจมันก็จะเปลี่ยนไปอยู่ดี หลังจากที่นายตายแล้ว เดี๋ยวฉันจะจัดฉากให้ใหม่เอง” ประโยคหลังสุดเขาฉีกยิ้ม แต่อรดาขนลุกเกรียว ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว

“เอาล่ะ เสียเวลามามากแล้ว ฉันขอจบงานเลยดีกว่า” ซาโตชิพูดอย่างเย็นชาแล้วหันไปพยักหน้ากับลูกน้อง “เก็บกวาดให้เรียบร้อยนะ” เขายิ้มเหี้ยมให้คนทั้งสองก่อนจะถอยไปและให้ลูกน้องก้าวเข้ามาพร้อมปืน

อรดากอดโยชิโอะ หลับตาไม่กล้ามอง นี่มันจะจบแบบนี้จริงๆ หรือเนี่ย

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ร่างของลูกน้องคนที่จะยิงโยชิโอะกระตุกเพราะกระสุนพุ่งเข้าที่หัวไหล่ ในเสี้ยววินาทีนั้นเขาก็รีบหันไปเหนี่ยวไกยังทิศทางที่มา แต่กระสุนไปถูกท้องอาสะ มือปืนเห็นกระสุนที่สวนไปเข้าเป้าก็จะเหนี่ยวไกซ้ำ

“ปัง!”

แต่กระสุนอีกนัดเจาะเข้าที่หัวไหล่เขาอีกข้าง และเสียงปืนก็ดังขึ้นรัวๆ

“ปัง! ปัง!”

ลูกน้องอีกคนของซาโตชิยิงตอบโต้ ก็ถูกเดกิตะยิงสกัด เสียงปืนรัวสนั่น ผลก็คือลูกน้องของซาโตชิทั้งสองคนร่วงลงไปกองกับพื้นและแน่นิ่ง เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

อรดาตกตะลึง แต่โยชิโอะขยับตัวทำให้เธอได้สติ พยายามจะประคองเขาขึ้น 

ซาโตชิเห็นลูกน้องคนสนิทตายหมด และเห็นว่านอกจากอาสะกับเดกิตะก็ยังมีตำรวจมาอีกสามคนจึงตัดสินใจปราดเข้ามาดึงร่างโยชิโอะที่อรดากำลังพยุงอยู่

หญิงสาวเห็นก็ยื้อไว้ “อย่านะ!”

“ถอยไป!”

ซาโตชิเงื้อมือที่ถือปืนแล้วฟาดลงที่ใบหน้าของหญิงสาว เธอร้องออกมาคำเดียวสั้นแล้วร่วงผลอยลงไป

“คุณอรดา! โอ้ย!”

ร่างของโยชิโอะถูกซาโตชิกระชากไปพร้อมล็อคคอไว้เพื่อขู่คนที่กำลังจะพุ่งเข้ามานั่นคือ เดกิตะ ผู้ชายสองคนที่มากับซาโตชิถูกยิงร่วงไปแล้ว กลิ่นคาวเลือดผสมเขม่าดินปืนคลุ้งไปทั่วบริเวณ

“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นสมองหมอนี่ระเบิดแน่!”

ไม่พูดเปล่าเขากดปากกระบอกปืนเข้าที่ศีรษะของตัวประกันอย่างแรง โยชิโอะเห็นอาสะกุมท้องเลือดไหลรอดนิ้วจนเป็นสาย ส่วนเดกิตะกำลังตั้งท่าเล็งปืนมา 

“อย่าเข้ามา ฉันยิงจริงๆ”

ซาโตชิตะโกนแล้วลากตัวโยชิโอะเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ เพราะบาดเจ็บทำให้ขัดขืนไม่ถนัด ส่วนอาสะก็พยายามจะถือปืนวิ่งตาม แต่เขาบาดเจ็บ และอีกฝ่ายไปไวกว่า เดกิตะวิ่งตาม

“คุณอาสะ”

ธีรดลเข้ามาในจังหวะนั้น เห็นอาสะเลือดออกก็รีบสั่งการ “โทร.เรียกรถพยาบาลด่วนเลย ดูแลคนเจ็บ อีกคนไปกับผม”

“ครับ” ลูกน้องรับคำสั่งและหยิบโทรศัพท์มากดเลขหมายอย่างรวดเร็ว แต่ขณะนั้นอาสะก็ลุกขึ้น

“ผมไม่เป็นไร เดกิตะรีบไปช่วยคุณโยชิโอะเร็ว” เขาพูดทั้งภาษาไทยและภาษาญี่ปุ่น 

“แต่อาสะซังบาดเจ็บ”

“คุณอาสะ”

“ผมทนไหวครับ”

“งั้นรีบไปเลย”

นายตำรวจหนุ่มเห็นความตั้งใจก็ไม่ขัด รีบวิ่งไปที่รถพร้อมกับลูกน้องอีกคน เช่นเดียวกับอาสะและเดกิตะ

 

            

จบตอน 35

2.2.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #103 ศิรดา (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:59

    อ้าวกลายเป็นคนใกล้ตัว ที่ไว้ใจอีกต่างหาก

    #103
    0
  2. #101 fsn (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:43

    คนเราฆ่ากันง่ายจัง รับกรรมให้สาสมนะ ซาโตชิ

    #101
    0