หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 98 : บทที่ 35 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    28 ม.ค. 64

อาสะเหยียบคันเร่งจนตัวเข็มความเร็วเกินหนึ่งร้อยไปมากแล้ว คิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ความเร็วขนาดนี้ มันช่วยไม่ได้จริงๆ เขาก็อยากไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด และคนที่นั่งข้างๆ คงคิดเช่นกันเ ส่วนรถของบอดี้การ์ดสองคนขับตามกันมาก็ทิ้งระยะห่างกันไม่มาก เหลืออีกประมาณหกสิบกิโลเมตรเท่านั้น

“ตำรวจได้ข้อมูลเพิ่มมาว่าคุณโยชิโอะเข้าไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านที่ชายป่า พวกเขาต้องการไปสถานีตำรวจ ชาวบ้านเลยช่วยบอกทางให้โบกรถไปลงที่ตลาดท่านิมิตรแล้วค่อยต่อไปสถานีตำรวจอีกที” เขารายงานซาโตชิทันทีหลังจากที่วางสายจากตำรวจ 

ซาโตชิหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์ชื่อตลาดนั้นลงไปเป็นภาษาอังกฤษ หาข้อมูลเพิ่มเล็กน้อย 

“แปลว่าตอนนี้โยชิโอะอาจจะอยู่ที่ตลาดหรือไม่ก็ถึงสถานีตำรวจแล้ว เอางี้ไหม เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา นายไปสถานีตำรวจ ส่วนฉันไปตลาด”

อาสะบังคับพวงมาลัยอยู่ราวสิบวินาทีก่อนตอบ “เราไม่ไปที่สถานีตำรวจด้วยกันก่อนเหรอครับ” 

“ฉันอยากไปตามโยชิโอะ เขาต้องรออยู่แถวชุมชนแน่เพราะคนพลุกพล่านย่อมปลอดภัยกว่า เราแยกกันไป ใครได้ความคืบหน้าอะไรก่อนก็รีบส่งข่าวถึงอีกฝ่าย””

อาสะตัดสินใจ “ก็ได้ครับ แต่คุณซาโตชิต้องให้คุณเดกิตะกับคุณคูริฮาระไปด้วยนะครับ” เขาหมายถึงบอดี้การ์ดอีกสองคน

“ไปกับฉันแค่คนเดียวอีกว่า อีกคนก็ให้ไปกับนายเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันไง”

ลูกจ้างหนุ่มพยักหน้า แล้วรถก็ชะลอความเร็วลงก่อนจะจอดข้างทาง ทำให้คันที่ขับตามต้องจอด

อาสะลงไปชี้แจงกับผู้ติดตามทั้งสอง คนชื่อคูริฮาระเสนอตัวไปตลาดกับซาโตชิ นัดแนะเรียบร้อยก็ออกรถไปอย่างรวดเร็ว อาสะกับเดกิตะมุ่งหน้าไปสถานีตำรวจ 

แต่รถขับออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรอาสะก็จอด จนคนร่วมทางถาม

“มีอะไรเหรอครับ”

 

ริกะพยายามข่มสติอารมณ์แต่ไม่สำเร็จ ในที่สุดก็โทร.หาซาโตชิ เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

            “ได้เบาะแสแล้วครับ อยู่กับคุณอรดาที่จังหวัดกาญจนบุรี คาดว่าคงถูกพักพาตัวไปพร้อมกัน”

            หญิงสาวโล่งใจที่เขาบอกว่าโยชิโอะปลอดภัย และตอนนี้อาสะกับซาโตชิถึงจังหวัดที่ว่าแล้วและกำลังตามหาตัวคู่หมั้นของเธออยู่ ริกะฟังซาโตชิเล่าข่าวดี แต่เธอกลับรู้สึกว่าในคำพูดนั้นไม่ปกติสักเท่าไร ปลายเสียงเจือความสะใจ หรือเป็นเพราะชื่อผู้หญิงคนนั้น

            ถ้าอย่างนั้นซาโตชิอาจจะกำลังสมน้ำหน้าเธออยู่ เธอเคยปฏิเสธความคาดหวังของเขาทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ 

            เมื่อเทียบกันในบรรดาสามพี่น้องผู้ชาย โยชิโอะถือว่าโดดเด่นกว่าใคร เขาคือหลานคนโปรดของทาคุโร่ 

ในตอนที่พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ โยชิโอะดีกับเธอมาก เขายกย่องเอาใจราวกับเธอเป็นเจ้าหญิง แต่ทว่าทั้งหมดมันก็แค่ผลประโยค เธอเพิ่งได้พบความจริงก็ต่อเมื่อพ่อเสียชีวิลง ทุกอย่างเปลี่ยนไปเหมือนฟ้ากับเหว

เมื่อไม่มีพ่อ เธอก็ไม่มีประโยชน์ โยชิโอะปฏิบัติกับเธออย่างคนไม่มีหัวใจ เขาตั้งใจทอดทิ้ง ร้ายกว่านั้นคือบังคับให้เธอทำแท้ง ฉะนั้น ตอนที่ชายหนุ่มประสบอุบัติเหตุ ยอมรับอย่างไม่อายว่าเธอสุดแสนจะสะใจ เพราะตอนนั้นหัวใจมีแต่ความเกลียดชัง แต่ความรู้สึกของเธอก็พลิกผันอีกครั้ง

หลังการผ่าตัดและรักษาตัวอยู่นาน โยชิโอะกลายเป็นผู้ชายคนใหม่ที่อบอุ่นและแสนดี ไม่ใช่ปีศาจร้ายตนเดิม เขาเอื้ออาธร ดีต่อเธอและครอบครัวยิ่งนัก 

แต่นั่นไม่ได้หมายรวมถึงความสัมพันลึกซึ้งที่ควรมี

และในวันหนึ่ง ริกก็ได้รู้คำตอบของการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้

แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เธอยอมปล่อยมือจากเขา

ริกะหยิบกระเป๋าเดินทางและพาสปอร์ต

 

โยชิโอะพาอรดาวิ่งไปยังท้ายตลาด เส้นทางที่จะไปถนนสายที่ไปสถานีตำรวจ

“เมื่อกี้คุณกระตุกแขนผม” เขาตะโกนพลางวิ่งไปพลาง “คุณก็จำได้ใช่ไหมว่าสองคนนั่นเราเคยเจอพวกเขาในป่า”

“ใช่” อรดาตะโกนตอบ “แต่...ไม่ใช่แค่ในป่า นานกว่านั้น ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นเขามานานกว่านั้น”

“ทั้งสองคนเหรอ”

“ไม่แน่ใจ มันคุ้นตาแต่ยังนึกไม่ อุ๊ย!”

            พูดไม่จบเพราะโยชิโอะหยุดวิ่งกะทันหันทำให้ตัวเธอชนกับเขา เมื่อเงยหน้าก็เห็นสาเหตุ

ผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า สวมเธอเห็นชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากซอยข้างๆ โยชิโอะนิ่งขึง เพราะคนข้างหน้าจ้องมองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว

“พวกนาย...”

            ด้วยรูปร่างกับเครี่องแต่งกาย เป็นคนที่จับพวกเขาทั้งคู่มาไม่ผิดแน่ อรดาใจหายวูบ สองคนนี้มาได้ยังไง เพราะเธอกับโยชิโอะสลัดหลุดตั้งแต่ออกจากสำนักสงฆ์นั่นแล้ว

            หรือนี่คือที่มาของความสงสัยของโยชิโอะ พวกนั้นไม่ตามเขามาทันทีเพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียเขากับอรดาก็ต้องเข้าเมือง จึงเลือกตามอยู่ห่างๆ 

            โยชิโอะไม่สนใจ ดึงมืออรดาหันหลังกลับ แต่แล้วก็เจอกับอีกคนที่มาดักหน้าไว้

            “เลิกวิ่งไล่จับได้แล้ว” พูดพลางดึงปืนออกมา “โชคดีจริงๆ เลือกที่มาได้ดีซะด้วย ไม่ค่อยมีบ้านคนเลย”

            “ต้องการอะไร แค่คำสารภาพใช่ไหม ได้ ฉันจะยอมบอกพวกแก แต่ต้องปล่อยผู้หญิงไป เธอไม่เกี่ยว” ชายหนุ่มพูดบ้างหลังจากเรียกสติและประเมินสถานการณ์แล้ว

            “คำสารภาพน่ะเหรอ มันไม่สำคัญแล้ว”

            มันยกปืนขึ้นเล็ง วินาทีนั้นโยชิโอะก็รู้ว่าคำสั่งไม่เหมือนเดิม เคนโตะคงไม่ต้องการคำสารภาพจากเขาแล้ว การหลบหนีของพวกเขาคงทำให้คำสั่งเปลี่ยนไป

โยชิโอะปราดเข้ามาเอาตัวบังอรดา ตะโกนะ “เดี๋ยวก่อน! ปล่อยผู้หญิงไป เธอไม่เกี่ยว”

“แกไม่มีสิทธิ์มาขอร้องอะไรทั้งนั้น”

 สิ้นเสียงนั้น อรดาเห็นนิ้วที่เหนียวไก เธอหลับตาปี๋

            “ปัง!”

            เสียงปืนดังเหมือนหัวใจของอรดาจะหยุดเต้น ยังไม่ทันได้หาคำตอบเสียงที่สองก็ดังทันที

            “ปัง!”

            เธอปิดหูแน่น ได้ยินเสียงดังผลุบจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่กลัวจะเป็นฝันร้ายในชีวิตไม่เกิดขึ้น ไม่มีร่างโยชิโอะจมกองเลือด เพราะชายหนุ่มยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กอดเธอเหมือนเดิม ซึ่งเธอก็ไม่มีแผลใดๆ แต่สองร่างที่ร่วงลงไปกองกับพื้นเป็นคนร้าย

กำลังงงงันว่ามันเกิดอะไรขึ้นเสียงฝีเท้าก็ย่ำเข้ามา เป็นผู้ชายสามคน สิ่งที่ทำให้อรดาเบิกตาโพลงคือคนแรกที่เดินนำมาไม่ใช่แค่เขาถือปืน แต่เขาคือซาโตชิ 

“คุณซาโตชิ”

โยชิโอะก็เห็นญาติผู้น้องในวินาทีที่อรดาเรียกชื่อเขาเช่นกัน ทั้งตกใจและประหลาดใจ เขาเห็นทุกอย่าง มือปืนคนนั้นจะยิงอรดา แต่เขาเอาตัวเข้าขวาง เสียงปืนดัง มือปืนคนหนึ่งล้มลง อีกคนตกใจหันไปเพื่อจะยิงคนมาใหม่ นั่นคือซาโตชิ แต่มีคนของซาโตชิยิงชายคนนั้นล้มลงไปอีก

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ซาโตชิถาม

“ไม่เป็นไร” โยชิโอะตอบงงๆ ปนสงสัย “นั่น...คนของนายเหรอ”

สีหน้าคนถูกเรียกชื่อเรียบเฉย แต่มีแววตาเยือกเย็นอยู่ในที เขาเดินช้าๆ เข้ามา ตามด้วยชายอีกสองคนที่โยชิโอะเห็นก่อนหน้านี้

“ใช่ พวกเขามาช่วยอาสะกับฉันตามหานายไง”

อรดาเห็นใบหน้าด้านข้างของผู้ชายสวมเสื้อสีขาว แล้วก็นึกขึ้นได้กระตุกมือโยชิโอะพร้อมกล่าวเสียงดัง

“พวกเขาบินกลับมาไทยพร้อมกับนายเหรอ”

ซาโตชิยิ้ม “ใช่ คุณปู่เห็นว่าแค่คูริฮาระกับเดกิตะคงไม่พอ เลยให้ฮิโระกับเพื่อนมาช่วยอีกแรง”

หัวใจโยชิโอะกระตุกอย่างแรง เขาเจอสองคนนี้ตั้งแต่เมื่อวันก่อน นั่นหมายความว่าประโยคนี้ของซาโตชิขัดกับความเป็นจริง

“เรารีบไปกันเถอะ รถจอดอยู่ทางโน้น” ซาโตชิพูดต่อ

โยชิโอะยังไม่ทันตอบ มือที่เกาะกุมมืออรดาไว้ก็ถูกดึงแรงๆ พร้อมเสียงพูดอย่างตื่นเต้น

“คุณโยชิโอะ ฉันจำได้แล้ว ผู้ชายคนนั้นฉันเคยเจอเขาที่ตึกสำนักงาน วันที่คุณถูกยิง เขา...เขายิงคุณ คุณซาโตชิ ผู้ชายคนนั้น คนตัวสูงนั่น เขาเป็นคนร้าย”

….

 

ต่อ

28.1.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #100 fsn (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 20:44

    อา เจอหมัดฮุกละเรา

    #100
    0