หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 95 : บทที่ 34 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    20 ม.ค. 64

34

 

“ฉันสนใจคุณ แต่...ฉันไม่ควรรู้สึกอย่างนั้นเลย”

โยชิโอะนึกถึงภาพวันที่เขาเห็นภาพโปสเตอร์และโฆษณาของพรีเซนเตอร์คนใหม่หลังจากเข้ามารับงานที่เมืองไทย วันแรกที่เดินเข้าบริษัท ดวงตาคู่นั้นสบกับเขาตรงทางเข้าออฟฟิซ เพราะอะไรไม่รู้ทำให้เขาบันทึกไว้ในความทรงจำ ก่อนจะเห็นดวงตาของเธออีกครั้งบนรถไฟฟ้า

เขาจำเธอได้ และหลังจากนั้นเธอก็เข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิต ทั้งความเป็นจริงและในความคิด

เธอพูดว่าไม่ควรจะรู้สึกอย่างนั้น  เพราะเขามีคู่หมั้นแล้วใช่ไหม หรือเป็นเพราะ...

คำว่าคู่หมั้นเหมือนบ่วงเชือกกระตุกขั้วหัวใจของเขาอย่างแรง ความรู้สึกผิดผุดขึ้นแต่ความปรารถนากลับถีบกดลงไป เขาเป็นแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เซฟรูปอรดา อยากใกล้ชิด อยากรู้จัก ไม่พอใจเวลาเธอคุยกับซาโตชิ 

และยั้งใจไม่อยู่กระทั่งจูบเธอไปวันนั้น

วันนี้เธอกำลังสารภาพว่าชอบเขา

ตั้งแต่ฟื้นจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ต้องรักษาตัวด้วยการผ่าตัดหลายครั้ง รวมทั้งมีอาการปวดศีรษะเป็นระยะทำให้คนรอบข้างบอกว่าเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่โยชิโอะคนเดิม แม้แต่ตัวเองก็ยังรู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างซ้อนทับกับความทรงจำของโยชิโอะ ทานากะ

อรดาน้ำตารื้น พยายามสูดลมหายใจแล้วเบี่ยงหน้าหนี ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ขณะที่หัวใจกลับเต้นโครมคราม อีกด้านของหัวใจก็ร้องร่ำ ทำไมไม่บอกเขาไปว่าแผ่นหลังนั่นมีอะไร บางสิ่งที่เหมือนคำว่าปาฏิหาริย์ บางอย่างที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นตรงนั้นกิริยานั้นทำให้โยชิโอะหลุดจากภังค์

“คุณออ” โยชิโอะขยับเข้าไปไปใกล้ เรียกเธอด้วยเสียงอ่อนโยนแต่จริงจัง แม้จะเจ็บ แต่ก็จำต้องถามออกไปให้กระจ่าง “ที่คุณสนใจผม เพราะผมหน้าเหมือนคนสำคัญของคุณ คนที่คุณแต่งงานด้วย”

อรดาเบิกตา หันมองเขาอย่างตกใจ สีหน้าชายหนุ่มเรียบนิ่ง แต่ดวงตาไหววูบ มีความลังเล อยากรู้ แต่ก็น้อยใจอยู่ในที “คุณรู้...”

โยชิโอะถอนใจ หลุบตาลง คิดถึงตัวเองที่ทนความอยากรู้ไม่ไหวไปค้นหาประวัติของอรดา เขาตามไปทางโซเชี่ยลเนตเวิร์คจนเห็นภาพเธอในงานแต่งจากแอคเคาท์ของคนๆ หนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนของเธอ

นั่นทำให้ความรู้สึกหวาบหวามที่ได้ริมฝีปากของเธอกลายเป็นเหมือนยาพิษที่ทำให้หัวใจเจ็บจี๊ด

เธอชอบเขาเพราะหน้าเหมือนสามีที่ตายไปแล้ว

อรดาพูดไม่ออก คิดว่าจะกล่าวคำขอโทษก็ใช่ที่ เธอสนใจเขาเพราะหน้าเหมือนปุณณัติก็จริง แต่ไม่ใช่เหตุผลที่จะเอามาอธิบายได้ทันที ในหัวใจกระซิบบอกบางอย่างที่ทำให้เธอเดินหน้ามาจนถึงวันนี้

“จริงอยู่ที่คุณหน้าเหมือนเขามาก แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ฉันพาตัวเองไปวนเวียนใกล้ชิดคุณ”

หลังจากเงียบอยู่พักใหญ่อรดาตัดสินใจพูดขึ้น “บางทีฉันก็คิดว่าคุณคือเขา คุณคงคิดว่าฉันเพ้อเจ้อ แต่ความเพ้อเจ้อในวันนั้นกลับทำให้ฉันทรมานมากขึ้นอีกในวันนี้”

เธอหัวเราะแห้ง แต่น้ำตากลับหยดริน อรดาสับสนไปหมด เวลาแบบนี้หากมีรุจีอยู่ใกล้ๆ ด้วยก็คงดี 

โยชิโอะมองเธอ “เล่าเรื่องของเขาให้ฟังหน่อยได้ไหม”

แม้ไม่อยากรับฟัง แต่ก็ขอให้เธอเล่าไปแล้ว เหตุผลก็แค่หากเธอได้พูดถึงสามีที่ล่วงลับออกมาอาจทำให้ความคิดถึงบรรเทาลงได้บ้าง เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ

อรดาสบตาโยชิโอะอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน นึกไม่ออกว่าเพราะอะไรหนุ่มญี่ปุ่นถึงอยากรู้สามีชาวไทยของเธอ นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเสียใจมากกว่าถ้าความรู้สึกของเธอที่เกิดขึ้นไม่ใช่จากตัวตนของเขาจริงๆ

หรือเพราะเขาคิดว่าเขาก็ไม่ใช่คนที่เป็นอยู่

“ฉันเสียเขาไปเมื่อสามปีก่อน ที่ญี่ปุ่น เราเพิ่งแต่งงานกันได้อาทิตย์เดียว”

            อรดาพยายามจะไม่ร้องไห้ ทว่าแค่ไม่กี่ประโยคน้ำตาก็ไหลแบบกลั้นไม่อยู่ คงเพราะหัวใจเธอกำลังอ่อนแอและอ่อนไหว

            “ที่ญี่ปุ่น...” เขาทวนคำกึ่งถาม

            “คุณก็ประสบอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน” อรดาพูดออกไปจนได้ สีหน้าเขาขมวดมุ่นเมื่อได้ยิน

            “ผม...”

            โยชิโอะกำลังจะพูดแต่นิ่วหน้า กุมศีรษะเพราะรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นปุบปับจนร้องออกเสียงออกมา อรดาตกใจ ปราดเข้าไปหา

“คุณโยชิโอะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

เขาหลับ มือขวากดที่กลางศีรษะ พยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ถี่ๆ

“ผม...ปวดหัวนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวคงดีขึ้น” เขากัดฟันตอบออกไป

อรดาใจหายวูบ เคยเห็นเขามีอาการแบบนี้แล้วครั้งหนึ่งในวันเปิดตัวสินค้า ถ้าเขาป่วยในเวลาแบบนี้เธอแย่แน่ “ไหวไหมคะ” เธอกระพือเสื้อแจคเกตให้เกิดลม 

ครู่หนึ่งโยชิโอะถึงได้เอ่ยออกมา น้ำเสียงยังอ่อนระโหย “ขอบคุณครับ ผมดีขึ้นแล้ว” 

“แน่ใจนะคะ” 

“ครับ ผมดีขึ้นมากแล้วจริงๆ เรารีบไปกันต่อเถอะ” 

อรดาไม่วางใจตอนมองเขาลุกขึ้นยืน ในสมองลั่นคำถาม แต่เขาก็ออกเดินนำไปแล้ว อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่น่าจะใช้จังหวะเหมาะ ทั้งที่เรื่องประสบอุบัติเหตุจนต้องผ่าตัดสมองของโยชิโอะ ทานากะ ก้องอยู่ในหัว ไหนจะรายละเอียดชวนให้สงสัยอีก

ขนฟู เจ้าแมวอ้วนหน้าหักสุดที่รักของปุณณัติ ทั้งที่เธอเป็นภรรยายังตีหน้าหงิกใส่ตลอด แต่มันกลับวิ่งไปคลอเคลียคนแปลกหน้าจากหนุ่มญี่ปุ่น ที่ผู้ช่วยคนสนิทบอกว่าเขาแพ้ขนแมว

คนแพ้ขนแมวจะอุ้มแมวได้แบบนั้นหรือ

ตอนที่เธอโทร.ไปขอโทษ เขาก็บอกว่าไม่ได้แพ้ แต่ที่ตัวเซเพราะปวดหัวกะทันหัน จริงสินะ ถ้าจะนับกันจริงก็สามหนแล้วที่เห็นเขามีอาการนี้

สถานการณ์ไม่เอื้อให้ถาม แต่ภาพบนแผ่นหลังก็กวนใจ ไม่รู้อะไรกันที่ไล่ล่าเธอ ความจริงหรือคนร้ายสองคนนั้น

โยชิโอะชะลอฝีเท้ามองไปข้างหน้า อรดามองตาม เห็นทางเท้าที่กว้างขึ้น และเห็นคอกเลี้ยงสัตว์

 

รุจีรับสายจากไพรวรินทร์ ฟังเรื่องราวที่ได้ยินแล้วก็ร้องเสียงดัง โชคดีที่ลูกทั้งสองไม่ตื่น

“กาญจนบุรี ไปถึงนั่นเลยเหรอ”

คุณแม่ลูกสองรีบเดินออกมาจากห้องเลี้ยงเด็ก “ใช่ พี่เธียรเพิ่งบอก แต่เขาได้ข้อมูลมาสักเกือบชั่วโมงแล้วแหละ” เธอบอกชื่อตำบลจุดที่มีเบาะแสของเพื่อนรัก

“ท้องที่แจ้งมาว่ามีคนแจ้งความว่าถูกยิงอยู่ที่วัด เด็กวัดบอกว่าสองคนนั้นเล่าว่าถูกปล้น โจรขโมยมอเตอร์ไซค์ไป ฝ่ายผู้หญิงขอโทรศัพท์เด็กวัดโทร.แจ้งตำรวจ แต่ไปถึงก็ไม่เจอใคร เด็กวัดเล่าต่ออีกว่าระหว่างรอก็กินข้าวกัน พอมีผู้ชายสองคนไปตามหาสองคนนี้ก็รีบหนีออกไปเลย ถามจากพระกับเด็กวัดเขาบอกว่ามีคนหน้าเหมือนคนจีนหรือคนญี่ปุ่นนี่แหละแต่พูดไทยได้ พี่เธียรให้น้ำหนักประมาณเก้าสิบห้าเปอร์เซนต์ว่าเป็นออกับคุณโยชิโอะเลยลงมือทำคดีเอง อีกอย่างเขาติดต่อมาทางสน.ต้นเรื่องที่รับแจ้งว่าโยชิโอะ ทานากะ หายตัวไปเรียบร้อยแล้ว”

“ถูกปล้นมอเตอร์ไซค์เหรอ ยายออเนี่ยนะ”

“ก็คงตามสไตล์นั่นแหละ” ไพรวรินทร์หมายถึงโหมดเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขัน ซึ่งเพื่อนสนิททั้งสามรู้ดีกว่าอรดาไหลลื่นที่สุด แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเก่งที่สุด

            “ใครถูกยิงนะ”

            “โยชิโอะถูกยิง แต่เด็กวัดบอกว่าไม่มาก น่าจะแค่ถากแขน”

“ถ้าอยู่กับโยชิโอะ ทานากะ ลักษณะหนีคนร้ายไปพร้อมกัน แสดงว่าโยชิโอะคนนั้นก็ไม่ได้ลักพาตัวออน่ะสิ”

“ยืนยันได้ประมาณเก้าสิบเปอร์เซนต์” ไพรวรินทร์ตอบ “ฉันบอกวาวแล้ว คุณย่ากับพี่อุ้ยคงรู้แล้ว”

“แล้วคุณลูกครึ่งนั่นล่ะ คุณอาสะ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ทางกรุงเทพแจ้งและประสานงานให้แล้ว”

“ทำไมบอกฉันทีหลังเลย”

“เพราะฉันมีเรื่องจะคุยกับแกยาวๆ “ น้ำเสียงสาวเหนือจริงจังตอนถามว่ามีเวลาพอหรือเปล่า รุจีตอบว่าได้ เด็กๆ หลับอยู่

“ฉันคุ้นๆ ว่าออสนใจโยชิโอะ ทานากะ จนจ้างนักสืบตาม แกรู้จักนักสืบคนนั้นไหม”

รุจีกะพริบตาปริบๆ ยังงงกับคำถามอยู่ “ฉันเคยเจอ แต่ไม่มีเบอร์ติดต่อ แกถามหานักสืบคนนั้นทำไม”

“ฉันคุยกับพี่เธียร เขาว่าเคสนี้มันแปลกๆ นอกจากโยชิโอะ ทานากะ จะหน้าเหมือนพี่ปุณแล้ว ตอนพี่ปุณเสียน่ะ เป็นปีที่โยชิโอะ ทานากะ เกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่พอดี...”

“แต่ว่าเรื่องนี้...”

“ใช่ แค่เปิดอินเตอร์เนตก็เจอข่าวมากมาย แต่ที่จะพูดก็คือ ศพพี่ปุณน่ะถูกเจออีกเขตหนึ่ง ซึ่งเป็นคนละเขตกับที่พักที่เขาจองไว้ แต่ตอนเจอร่างโยชิโอะที่เกิดอุบัติเหตุ ดันไปอยู่ในเขตที่พี่ปุณจองพี่พักไว้”

            คนฟังประมวลข้อมูลที่ได้ยิน “นี่แกจะบอกว่า...”

            “ใจเย็นๆ ก่อน เบื้องต้นพี่เธียรบอกว่ามันเป็นไปได้ที่พี่ปุณจะเดินทางข้ามเขต แต่มันบังเอิญและที่สำคัญ สองคนนี้หน้าตาเหมือนกัน”

            “แล้วพี่เธียรไปได้ข้อมูลพวกนี้มาได้ยังไง”

            “เขาหาประวัติโยชิโอะ ทานากะ เพื่อจะลองย้อนประเด็นไปเรื่องที่ถูกปองร้าย ก็เลยเจอข้อมูลเมื่อสามปีก่อน พี่เขาเลยตั้งข้อสังเกตขึ้นมา แต่วางใจเถอะ เรื่องนี้เขาคุยกับฉันนอกรอบ ไม่มีใครรู้ ฉันก็เลยมาคุยกับแกเผื่อมีข้อมูลอะไรที่แตกต่างบ้าง”

            รุจีเดินวนไปวนมาพลางนึก ใจเต้นตุบๆ อรดาเคยสันนิษฐานเรื่องนี้ไว้แล้ว แต่มันเหลือเชื่อ เธอเองนั่นเองที่ยังว่าเพื่อนเพ้อเจ้อเพราะดูละครมากไป

            “คือ...ตอนนี้ฉันมีประเด็นในหัวเยอะเลยว่ะ เอาอันไหนก่อนดี” สาวหมวยเดินวนถี่ขึ้น “ออเคยพูดเรื่องนี้ แต่จะพิสูจน์ได้ต้องมีหลักฐาน อีกอย่างฉันก็เคยถามออว่าเขาจะเอาวิศวกรธรรมดาอย่างพี่ปุณไปทำ...เฮ้ย...”

            รุจีพูดไม่จบประโยคก็ร้องขึ้นมา ตาเรียวเล็กเบิกกว้าง

            “หรือว่าเรื่องที่เขาถูกปองร้ายมันเพราะเขาไม่ใช่...ไหนจะเรื่องกิจการ พี่อั๋นบอกว่าโยชิโอะ ทานากะ ผ่าตัดสมองหลายครั้งในรอบสามปี เอ้อๆ จริงด้วย พี่อั๋นส่งภาพให้ออทางไลน์ โทรศัพท์ของออมีไลน์เขา โทรศัพท์ของอออยู่ที่บ้าน”

            คุณแม่ลูกสองร้องอย่างตื่นเต้น พลอยทำให้ไพรวรินทร์ตื่นเต้นไปด้วย 

 

 

(ต่อ)

20.1.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #97 fsn (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 17:29

    ดีจัง คุณเธียร ลุยแล้ว ไปถึงไวๆ เลยนะคะ

    #97
    0
  2. #93 ศิรดา (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 13:00

    สู้ๆค่ะ

    #93
    0