หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 94 : บทที่ 33 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 ม.ค. 64

“คุณอรดา” คนฟังยกเสียง “หรือว่าโยชิโอะตั้งใจไม่กลับญี่ปุ่นเพราะมาหาอรดาเหรอ”

“ผมแค่บอกว่าเส้นทางที่รถยนต์วิ่งไปมาบ้านคุณอรดาครับ”

“แล้วคุณอรดาล่ะ ไปถามมาแล้วหรือยัง”

อาสะนิ่งเล็กน้อยก่อนตอบ “คุณอรดาก็หายตัวไปด้วยครับ”

“อะไรนะ!” กิริยาซาโตชิตกใจจนอาสะก็คิดไม่ถึง “ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ แบบนี้ทางบ้านคุณอรดาก็ต้องแจ้งความน่ะสิ”

ผู้ช่วยหนุ่มพยักหน้า “ผมไปคุยกับพวกเขามาแล้ว แต่ยังสรุปจุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ได้ครับ”

“ไม่ว่าจะยังไงตอนนี้โยชิโอะกับคุณอรดาก็หายไปทั้งคู่ มิน่าล่ะ คุณปู่ถึงให้ฉันกลับมาเมืองไทยโดยด่วน แถมยังให้คนมาช่วยอีก เพราะคุณอรดาหายไปด้วยนี่เอง”

สีหน้าซาโตชิเคร่งเครียด “เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นคนร้ายคนเดิมที่เคยยิงโยชิโอะ ลงมืออีกครั้งหลังจากที่ทำไม่สำเร็จตอนแรก แต่ว่าคุณอรดาโชคร้ายที่อยู่ตรงนั้น”

“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ”

            “แล้วเราจะไปหาเบาะแสเรื่องคนปองร้ายโยชิโอะได้จากไหน นายได้อะไรมาบ้างไหม”

            “ผมจำทะเบียนรถมอเตอร์ไซค์คันที่ประกบยิงคุณโยชิโอะได้ เอาไปตรวจสอบแล้วแต่เป็นทะเบียนปลอมครับ เข้าใจว่าเป็นมอเตอร์ไซค์เช่ามาแล้วมาใส่ทะเบียนปลอมเพื่อให้ไขว้เขว”

            ซาโตชิขมวดคิ้ว “ประกบยิง จริงสิ ตอนนั้นโยชิโอะกำลังจะออกไปไหนนะ”

            “กำลังจะไปหาลูกค้าครับ”

            “ดูเหมือนคนร้ายจะคอยสะกดรอยตามอยู่แล้วนะ” ซาโตชิออกความเห็น ยกมือลูบคาง “โยชิโอะถูกปองร้าย แปลว่าก็ไปขัดผลประโยชน์ใครสักคน”

            อาสะเลิกคิ้ว “คุณซาโตชิคิดว่าคุณโยชิโอะมีศัตรูเหรอครับ”

            “นายก็ถามแปลก โยชิโอะเป็นนักธุรกิจ นักธุรกิจด้วยกันก็ย่อมไปขัดผลประโยชน์ใครสักคนอยู่แล้ว จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็เถอะ”

            “คุณซาโตชิมีข้อสงสัยเหรอครับ”

            ซาโตชิหัวเราะ หยิบกาแฟมาดื่ม “ไม่ใช่ฉันหรอก นายนั่นแหละสงสัยอยู่แล้ว”

            คนเป็นลูกจ้างนิ่ง ก่อนจะสำรวมกิริยาให้เครียดขึงขึ้นแบบอาสะคนเดิม คู่สนทนาก็เป็นนักธุรกิจ เป็นหนึ่งในทายาทของทานากะย่อมไม่ธรรมดาเหมือนกัน

            “ผมสงสัย แต่ข้อมูลที่มียังสรุปอะไรไม่ได้ครับ”

            “ความจริงฉันเองก็เคยคิดเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ฉันไม่อยากสรุปอะไรถ้าไม่มีหลักฐาน” 

ซาโตชิพูดปิดท้ายอย่างเคร่งขรึมผิดวิสัยคนอารมณ์ดี

            

“พี่ พี่ เดี๋ยวก่อน”

มีเสียงดังมาจากด้านนอก เด็กหนุ่มคนเดิมกำลังตะโกนแต่เขาไม่ได้หันมาทางนี้ ขณะที่โยชิโอะกับอรดาเพิ่งจะกินข้าวกันได้แค่ครึ่งชาม จังหวะนั้นชายหนุ่มวางช้อนและคว้ามือหญิงสาวทันที

            “คุณโยชิโอะ”

            “ต้องไปแล้ว!”

            ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาดึงมืออรดาทันที เธอตกใจแต่ก็ตื่นตัวอยู่แล้วหลังจากได้ยินเสียงเด็กแว่ว จึงคว้าเอาเสื้อแจคเกตของโยชิโอะมาทันที โยชิโอะยกนิ้วแตะริมฝีปากแสดงความหมายให้เงียบ แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวหลบไปทางด้านหลังของศาลา ใช้วิธีก้มตัวหลบเลียบไปกับพื้นที่ยกสูง

            อรดาไม่ต้องถาม เพราะเห็นสาเหตุนั่นคือผู้ชายชุดดำสองคนที่เดินมาหยุดตรงที่เธอกับโยชิโอะนั่งกินข้าว ตอนนี้เธอกับเขาหลบอยู่หลังพุ่มไม้ซึ่งห่างจากจุดนั้นไม่ถึงห้าเมตร โยชิโอะกระตุกข้อมือ ทั้งสองใช้วิธีก้มตัวแล้วค่อยๆ ย่องออกจากจุดนั้นอย่างเงียบกริบที่สุด

            เมื่อได้ระยะทางห่างจากศาลาอเนกประสงค์หลังนั้นพอสมควร ชายหนุ่มเลือกพาเธอวิ่งตามเส้นทางที่มีอยู่แล้ว แต่เป็นทางแคบๆ กว้างไม่ถึงหนึ่งฟุต

            “ทำไมมาทางนี้คะ” 

            “เข้าหาบ้านคน” โยชิโอะตอบ

            อรดาอยากแย้งว่าทางที่เห็นดูไม่มีวี่แววของบ้านคน เธอนึกโทษโชคชะตา ผีห่าตนใดชักนำให้มาอยู่ตรงนี้ แต่วินาทีที่กำลังแช่งชักโลก ภาพไฝสามเม็ดบนแผ่นหลังของคนตรงหน้าผุดขึ้นมา

            สิ่งที่เห็น คืออะไร ความจริงหรือความฝัน

            สองหนุ่มสาววิ่งมาถึงสิ่งก่อสร้างซึ่งดูเหมือนเป็นศาลาหรือกระท่อมอะไรบางอย่างเพราะสภาพเก่าโทรมแล้ว อรดาหอบแฮ่ก เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หัวใจเต้นระรัว ขณะที่โยชิโอก็หายใจถี่ แต่ยังมีแรงมองซ้ายขวา ไม่เห็นมีใครไล่ตามก็ค่อยๆ หย่อนตัวนั่งบ้าง

            “พวกมัน...ไม่ตามมาเหรอ...”

            “ตอนนี้ยังไม่เห็น” เขาพยายามสูดอากาศ “แต่เมื่อกี้ไม่ใช่พวกนั้นหรอกนะ”

            “อะไรนะคะ” อรดาเสียงสูง “แล้วคุณ...”

            “ผมไม่อยากเสี่ยง ใครก็ตามที่มาตามหาเราตอนนี้ไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น”

            เพราะรู้ว่าเธอจะโวยออกมาโยชิโอะจึงกล่าวห้วนๆ กึ่งเด็ดขาด อรดานิ่งไป ก่อนจะเงียบอย่างนั้นอยู่นาน เขารู้ตัวว่าพูดเกินไป 

            “ผมต้องติดต่ออาสะก่อน ผมไว้ใจเขา”

            อรดาพยักหน้าเข้าใจ ดึงเข่ามากอด

            “ผมขอโทษ”

            เธอนิ่งไป ก่อนจะค่อยๆ หันมา สายตามีคำถามมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการต้องถูกลักพาตัว เรื่องโดนไล่ล่า และอีกหลายอย่าง ประกายแสงนั้นไหวระริกคล้ายลังเล หวั่นไหว และตัดพ้อ

            “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณทำท่าแปลกๆ ตอนอยู่ที่วัด ไม่สบายตรงไหนไหม”

            อรดาถามตัวเองว่าเธอกลัวความจริง หรือกลัวว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ความจริง 

            “ฉันรู้สึกแย่มาก” 

            “ผมขอโทษ” น้ำเสียงเขาสั่นเครือ สีหน้าสำนึกผิด “ขอโทษที่พาคุณมาเดือดร้อนด้วย”

            หญิงสาวเม้มปาก ส่ายหน้า 

“ฉันไม่ได้รู้สึกแย่เรื่องนั้น แต่...ที่คุณถามฉันเรื่องที่ฉันเข้าไปใกล้ชิดคุณ...ใช่ค่ะ ฉันสนใจคุณ แต่...ฉันไม่ควรรู้สึกอย่างนั้นเลย”

 

 

 

จบ

15.1.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #96 fsn (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 17:20

    มาอีกกลุ่มแล้ว

    #96
    0