หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 92 : บทที่ 33 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 ม.ค. 64

33

 

            ‘พี่ปุณนี่เป็นพวกขี้เกียจสันหลังยาวนะเนี่ย’

            อรดาพูดพลางเอานิ้วจิ้มบนแผ่นหลังขาวสะอาดของสามี เขาหันมาทำหน้าตกใจแล้วถามด้วยน้ำเสียงเอาเรื่องนิดๆ ‘หมายความว่ายังไง กล่าวหากันเหรอ’

            ‘ไม่ได้กล่าวหานะ หลักฐานอยู่บนหลังนี่ไง’

            ‘หลักฐานอะไรกันเล่า’ เขาดึงมือเธอเข้ามาหา คางอรดาเกยกับหัวไหล่ของเขา

            ‘ไฝเรียงกันสามเม็ด’

            ‘อะไรนะ’

            ‘คนโบราณเขาบอกกันว่า คนที่มีไฝขึ้นกลางหลังสามเม็ดน่ะจัดอยู่ในจำพวกขี้เกียจสันหลังยาว คบไม่ได้’ เธอทำเป็นเน้นเสียงสามคำสุดท้ายพร้อมลอยหน้า

            ‘คบไม่ได้ แต่เป็นเมียได้’ เขาหันมาหอมแก้มเธอ อรดายิ้มกว้างกึ่งเขินเบี่ยงหน้าหนี

            ‘แต่พี่ปุณมีไฝจริงๆ นะ’

            ‘มั่ว’

            ‘หาว่าออมั่วเหรอ งั้นดูเองเลย’ เธอหันไปหยิบโทรศัพท์ กดถ่ายภาพแผ่นหลังของเขาแล้วส่งให้ดู ปุณณัติเลิกคิ้ว 

            ‘เออ มีจริงด้วย’

            ‘ตกใจอะไร บนร่างกายตัวเองแท้ๆ นะ’

            ‘ก็มันอยู่ข้างหลัง ใครจะไปเห็น ออก็เหมือนกันแหละ’

            ‘ออมีอะไร’

            เขาเอียงคอทำไม่ตอบพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ อรดาขมวดคิ้ว ‘ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย พี่ปุณน่ะขี้เกียจ ขี้เกียจ’  

            เธอแกล้งยั่วแหย่เขาจนสุดท้ายก็จบลงด้วยเสียงกระซิบแห่งรัก

            ไฝสามเม็ดเรียงกันบนแผ่นหลังของปุณณัติที่เธอล้อเลียนเขา อยู่บนแผ่นหลังขาวสะอาดของโยชิโอะ ทานากะ ผู้ชายที่หน้าเหมือนกับสามีที่ตายไปแล้วของเธอ

            “อะไรเหรอครับ”

            โยชิโอะหันมา แววตากึ่งเขินกึ่งประหลาดใจ “คุณอรดา”

            “ทำไมคุณมี...เอ่อ คุณมีไฝสามเม็ดกลางหลังตั้งแต่เกิดเหรอคะ”

            เขาเอียงคอ “คงอย่างนั้นมั้ง ทำไมเหรอ”

            “เปล่าค่ะ มันแปลกดี เรียงกันเป็นแถวเลย” ตอบแล้วก็หัวเราะกลบเกลื่อน ขณะที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดีใจกันแน่

            “พี่ พี่...”

            เสียงเรียกห้าวห้วนดังขัดจังหวะมาจากทิศทางศาลา เด็กชายอายุประมาณสิบสองสิบสามปีเดินมา เขาสวมเสื้อยืดกับกางเกงบอลเก่าๆ “ข้าวอยู่ตรงนั้นนะ”

            อรดารู้สึกตัว “ขอบใจมาก” ตอบแล้วก็รีบสาวเท้าออกจากบริเวณห้องน้ำ ตรงไปยังศาลาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เธอน่าจะถามว่าทำไมโยชิโอะถึงมีไฝเรียงกันสามเม็ดเหมือนปุณณัติ หัวใจเต้นรัวพาให้ร่างกายร้อนรุ่มจนเหงื่อซึมที่ขมับผิดกับอากาศเช้าที่สดชื่น

            ทำไมกันนะ เธอคิดขณะมองตามเด็กวัดที่กำลังเดินไป

            “อ้อ น้อง” อีกฝ่ายหันมา “มีโทรศัพท์ไหม หรือใครก็ได้ ขอพี่ยืมหน่อยสิ ขออุปกรณ์ทำแผลด้วยนะ”

            

            อรดานั่งบนพื้นยกสูงที่เด็กหนุ่มวางข้าวอยู่ซึ่งเจ้าตัวไม่อยู่แล้ว บนถาดสังกะสีลายดอกไม้มีชามพลาสติกสองใบใส่ขาวสวยกับจานพลาสติกที่มีไข่เจียว ทุกอย่างสะอาดสะอ้าน แต่ความหิวของอรดาหายไปแล้ว

            โยชิโอะเดินตามมา เขาสวมเสื้อแล้ว พอเห็นหญิงสาวนั่งนิ่งก็แปลกใจ

            “ข้าวมาแล้ว ไม่กินเหรอครับ”

            อรดาสูดลมหายใจถี่ รู้สึกขอบตาร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้ ไม่สิ เธอรู้เหมือนจะเป็นไข้ขึ้นมาเลยเสียด้วยซ้ำ 

            “คุณอรดา มีอะไรเหรอครับ”

            หญิงสาวส่ายศีรษะ ก้มหน้ามองพื้นด้วยความรู้สึกสับสน หัวใจยังเต้นไม่หยุด  ไม่กล้าสบตาเขา ในสมองมีคำถามมากมายตีกันไม่หยุด ทำไม ทำไม

“คุณอรดา เกิดอะไรขึ้นครับ”

โยชิโอะขยับมามา อรดาขยับตัวหนีอัตโนมัติ เขาตกใจ 

“คือ...ฉัน...” อรดารวบรวมความกล้ามองหน้าเขาจนได้

“น้ำนะพี่”

เด็กหนุ่มคนเดิมเดินเข้ามาพร้อมเสียงห้าวห้วนอย่างเดิม ทำให้บรรยากาศตึงเครียดปนอึดอัดพลันหลาย อรดาปาดน้ำตาที่เอ่อคลอ ตั้งสติมองสิ่งที่เจ้าของสถานที่ถือมาให้ เป็นแก้วพลาสติกบรรจุน้ำดื่มแบบที่ใช้ตามงานวัดสองแก้ว และถ้วยน้ำแกงที่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไร 

“มีแค่นี้นะ กินได้เปล่า นี่ของทำแผล มีแค่น้ำเกลือกับเบตาดีน ใช้ได้ไหม”

สำเนียงท้องถิ่นปนสำนวนวัยรุ่นทำให้อรดาสบตาเขา พยักหน้า “ได้ แล้วโทรศัพท์ล่ะ” 

อีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไปก็นึกขึ้นได้ ล้วงกระเป๋าส่งเครื่องมือสื่อสารให้ อรดารีบกดหมายเลขฉุกเฉิน แจ้งความว่าถูกทำร้ายก่อนจะหันมาถามเด็กวัดมากน้ำใจ

“แถวนี้เรียกอะไรนะ” 

เด็กชายบอกชื่อสำนักสงฆ์ เธอจึงบอกลงปลายสายและกดวางก่อนจะส่งคืน

“ขอบใจมากนะ” 

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกๆ “กินเสร็จแล้วก็ยกไปตรงนั้นนะ ล้างให้ด้วยก็ดี” 

“ได้ เดี๋ยวล้างให้” 

เด็กวัดเดินออกไป อรดามองเมนูอาหาร “ไข่เจียวน่ากินจัง ทำมาให้ใหม่ด้วย อันนี้แกงอะไรหว่า เหมือนเขียวหวานมั้ง มีฟักทองด้วย”

เธอคุยเรื่อยเปื่อย พยายามกลบอารมณ์ฟุ้งซ่านที่พุ่งไปมาเหมือนดอกไม้ไฟระเบิด “คุณโยชิโอะกินได้ไหมคะ”

โยชิโอะแปลกใจกิริยาของเธอ แต่ก็รู้ว่าหญิงสาวคงยังไม่พร้อมที่จะเล่า ขณะเดียวกันตอนที่เห็นเธอหลบตาและทำหน้าเหมือนจะร้องไห้หัวใจเขาปวดแปลบ รู้สึกคล้ายวิญญาณจะออกจากร่าง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แม้แต่กับริกะ 

“ได้ครับ” เขาหยิบจาน ตักไข่เจียวกับน้ำแกง

“จริงสิ เดี๋ยวฉันทำแผลให้คุณโยชิโอะก่อน"

ในช่วงเวลานี้ โยชิโอะตกใจว่าตัวเองลืมริกะไปแล้วอย่างสิ้นเชิง พยักหน้าแล้วถกแขนเสื้อให้ อรดาค่อยๆ ราดน้ำเกลือลงที่แผล ใช้กระดาษทิชชู่คอยซับ และหยดยาเบตาดีนเป็นลำดับสุดท้าย 

“ไม่มีผ้าพันแผลเลย” เธอรำพึงกึ่งบ่น

“แค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ” โยชิโอะบอก “ขอบคุณครับ”

อรดาปิดฝาขวดน้ำเกลือกับยา เพื่อจะเริ่มกินข้าว 

ขณะที่กินกันไปแค่ไม่กี่คำ...

“พวกพี่จะมาตามหาใครเหรอ“

มีเสียงดังมาจากด้านนอก เด็กวัดกำลังถามใครบางคน โยชิโอะไม่รอช้ารีบคว้ามืออรดาลุกออกมาจากตรงนั้นทันที แม้ทั้งคู่จะกินข้าวไปได้ไม่กี่คำก็ตาม 

 

(ต่อ)

12.1.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น