หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 87 : บทที่ 31 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 ม.ค. 64

31

 

“เท่าที่หาข้อมูลมาได้ เอซทูแคร์เคยมีรายชื่อเรื่องใช้สารต้องห้ามในผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร ก่อนจะถูกลบรายชื่อออกไป และตอนนั้นก็มีการทำลายผลิตภัณฑ์”

ธนุสเล่าให้วลีรักษ์ฟัง สองสามีภรรยายังไม่ได้กินข้าวเย็น แต่นั่งคุยกันอยู่ในห้องหนังสือของบ้าน ชายหลังจากแยกกับอาสะโดยรับปากว่าถ้ามีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมก็จะส่งหากัน เขาก็ให้คนรู้จักสืบข้อมูลทุกอย่างเกียวกับบริษัทนี้

“แต่ตอนนั้นเขาเรียกคืนเพราะมีสมุนไพรที่มีผลวิจัยว่าไม่ดีต่อผู้ป่วยโรคไตไม่ใช่เหรอ นี่ไง” เธอยื่นให้เขาดู

“มันเป็นการแก้เกี้ยวน่ะ”

“เพราะแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้บอกว่า ภายในน่ะมีการแอบใส่สารต้องห้ามไปจริงๆ และเป็นเหตุให้โคอิจิโร่ ทานากะ ต้องถูกย้ายกลับโตเกียวกะทันหัน แล้วให้โยชิโอะ ทานากะ มาเป็นผู้จัดการสาขาประเทศไทยแทน”

วลีรักษ์เงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะเอียงคอ กลอกตา “อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่ โยชิโอะ ทานากะ ถูกส่งมาสืบเรื่องนี้”

 

โยชิโอะกับอรดาขยับจากจุดแรกที่หยุดพักไปหลบบริเวณด้านหลังเนินดิน ย่อตัวลงนั่งใช้แนวต้นไม้พรางตา แล้วมองคนที่กำลังเดินมาด้วยใจระทึก

ทั้งสองร่างนั้นเดินเข้ามาทางที่ทั้งคู่ซ่อนตัว ผู้ชายสองคนแต่งตัวด้วยเสื้อคอกลมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายทาง กางเกงยีน อีกคนสวมกางเกงขาสั้น ทั้งคู่สวมรองเท้าผ้าใบเก่าๆ 

อรดามองหน้าโยชิโอะ ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ เชิงไม่ต้องทำอะไร และในที่สุดทั้งสองคนนั้นก็เดินออกไปอีกทาง โยชิโอะรออยู่เกือบสิบนาทีก่อนจะสะกิดให้อรดาเดินตาม เธอนั่งอยู่นานประกอบกับอาการตื่นเต้นทำให้เกิดอาการขาชา

“โอ้ย เดี๋ยวนะคะ เจ็บ...”

“ตะคริวเหรอครับ” เขารีบย่อตัวลงทำท่าจะบีบนวดให้ แต่ชะงักแล้วเงยหน้ามอง 

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นเหน็บเฉยๆ เดี๋ยวก็หาย” เธอบอกแล้วสูดลมหายใจลึก ค่อยๆ เหยียบเท้าไปบนพื้น ก่อนจะก้าวออกได้ 

“ถ้างั้นไปทางนั้นเถอะครับ”

“ทำไมถึงไม่ออกไปขอความช่วยเหลือจากเขาล่ะคะ”

“ดูจากท่าทางแล้วคงไม่ใช่ชาวบ้านแถวนี้”

อรดากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามโยชิโอะ เขายังคงจูงมือเธอแน่น “รู้ได้ยังไงคะ”

“ชาวบ้านไม่น่าจะใส่เสื้อสีขาวเข้าป่าใช่ไหมครับ” โยชิโอะชะลอฝีเท้าขณะตอบและชี้ไปที่เอว “สังเกตหรือเปล่า คนพวกนั้นพกปืน และมันไม่ใช่ปืนที่ใช้ล่าสัตว์”

“เขาอาจจะเป็นนักท่องเที่ยว”

“ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย สัมภาระล่ะ” 

อรดานิ่งไป จังหวะนั้นโยชิโอะก็หยุดและสบตาเธอ “ที่สำคัญ เขาไม่พูดกันเลย”

หญิงสาวกะพริบตาปริบ ก่อนจะเบิกกว้าง ตลอดระยะเวลาเกือบสิบนาที ไม่ว่าจะเป็นนักท่องเที่ยว ชาวบ้าน จะต้องมีการสนทนาอย่างน้อยหนึ่งหรือสองประโยค 

“เพราะถ้าพูดออกมาแล้วไม่ใช่ภาษาไทย ก็จะรู้ว่าไม่ใช่คนไทย”

อรดาใจเต้นรัว หายใจถี่ “หมายความว่าเป็นพวกเดียวกับพวกที่จับเรามาเหรอคะ”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจเป็นพวกเดียวกันหรือไม่ใช่ก็ได้ แต่ผมไม่อยากไว้ใจใคร”

เหตุผลของเขาฟังขึ้น อรดาพยักหน้า ตอนนั้นฟ้าก็เริ่มสลัวลงทุกที ถ้าพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าสนิทแต่เธอกับเขายังอยู่ในป่าแบบนี้ไม่ดีแน่

“เราจะไปทางไหนดี” เธอพยายามจะไม่ให้เสียงสั่น แต่ดูเหมือนไม่ได้ผล เขามองหน้าเธอตรงๆ

“ถ้าต้องอยู่กลางป่าตอนกลางคืน คุณจะอยู่ได้ไหม”

อรดาเบิกตา เกือบจะร้องออกมาตามนิสัย แต่เห็นสีหน้าจริงจังของเขาก็รู้ว่าคำถามนี้ไม่ได้ล้อเล่น เธอตั้งสติ “ถ้ามันจำเป็น...”

“เพราะว่าการเดินสะเปะสะปะกลางป่าตอนกลางคืนอันตรายกว่า” เขาพูดกระชับ เธอคิดตาม นึกถึงเวลาฟังข่าวคนหลงป่า ติดถ้ำ และมาเจออีกสองสามวันต่อมาก็ยังไม่เป็นอะไร คนเราอดข้าวกับน้ำได้อีกวัน ความรู้วิทยาศาสตร์ชั้นประถมพูดว่ายังไงนะ

“คุณอรดา”

เธอเงยหน้ามองเขา

“อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงแถวนี้จะมืดสนิท อากาศจะเย็นลง ร่างกายจะกระหายน้ำน้อยลง แต่ต้องสู้รบกับแมลงนิดหน่อย”

“นิดหน่อยคือมากใช่ไหมคะ”

โยชิโอะมองหน้าเธอ แววตาก้ำกึ่งระหว่างใสซื่อ หวาดเกรง และประชดประชัน เขายิ้มบาง

“พอมีวิธีไล่อยู่ครับ แต่คุณจะเสี่ยงกับผมไหม”

อรดามองหน้าเขา ยกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีดำปนกันระหว่างความมั่นใจ กระหาย และซุกซน เหมือนปุณณัติ เธอต้องหลบตาเพราะเผลอคิดไปว่าเขาคืออดีตสามีที่ตัวจริง

 

“ติดแล้ว!”

หลังจากพยายามกันมาเกือบครึ่งชั่วโมงก็ได้เปลวไฟ โยชิโอะให้อรดาหาเศษไม้มาสามแบบแบบคือเปลือกไม้ กองฟางหรือขุยไม้บางๆ กับกิ่งไม้ขนาดย่อมโดยเน้นอันที่แห้งที่สุด โดยที่เขาใช้มีดพกจิ๋วบากให้ท่อนไม้แห้งเป็นร่องแล้วใช้กิ่งไม้ขนาดเล็กถูจนเกิดความร้อนไปติดกับขุยไม้เป็นควัน ชายหนุ่มเป่าอยู่สองสามครั้งก็เป็นสะเก็ดไฟเล็กๆ ขึ้นมา

“เอาขุยไม้มาอีกครับ”

อรดารีบหยิบส่งให้ โยชิโอะก็เป่าอีก จนในที่สุดก็เกิดเปลวไฟ

“กรี๊ด เปลวไฟมาแล้ว” เธอตบมือรัวๆ ตื่นเต้นจนลืมไปว่ากำลังหลงป่า ใจจดจ่ออยู่กับการจุดไฟของเขาเหมือนเล่นสนุก 

“รีบเอาเศษไม้มาครับ ไม่ๆ เอาอันเล็กมาก่อน”

ชายหนุ่มรีบห้ามเมื่อเห็นเธอหยิบท่อนไม้ใหญ่ หญิงสาวรีบเปลี่ยนให้

“คุณกวาดพื้นหน่อยครับ ผมจะวางกองไฟ”

“ค่ะๆ”

อรดาลืมความสะอาด กวาดเอาเศษใบไม้ที่ถมกันออกเพื่อให้เหลือพื้นดินโล่งๆ ให้โยชิโอะวางเชื้อเพลิงที่มีเปลวไฟลุกแล้ว เมื่อได้ท่อนไม้ไปรวมกันไฟก็ยิ่งลุกโชติช่วง

“เตรียมฟืนไว้ด้วยนะครับ ค่อยๆ เติม อย่ากองสุมตรงๆ ใช้วิธีวางพาดไปมาให้อากาศผ่าน”

เขาบอกแล้วถอนใจ แม้อากาศจะเย็นขึ้นแล้วในเวลาเกือบหกโมงแต่เหงื่อผุดพราวบนใบหน้าที่บวมช้ำ

“คุณ...เก่งจังเลยค่ะ”

 

(ต่อ)

4.1.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #90 fsn (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 21:46

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้เป็นปีที่ดีดั่งใจนะคะ

    #90
    1
    • #90-1 อุธิยา(จากตอนที่ 87)
      7 มกราคม 2564 / 18:29
      สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะ
      ขอให้สุขภาพแข็งแรงปลอดภัยนะคะ
      #90-1