หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 84 : บทที่ 30 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    26 ธ.ค. 63

30

 

โยชิโอะรู้ ทั้งยังเชื่อมั่นในวินาทีนั้นเองว่าอรดาก็รู้ ทำไมเธอขยับขาแปลกๆ และกำมือข้างหนึ่งไว้

“หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสิ หรือจะให้นังนี่เสียโฉมจริงๆ น่าเสียดายนะ สวยขนาดนี้”

คนร้ายพูดเป็นภาษาญี่ปุ่น ถึงอย่างนั้นอรดาก็เดาความหมายได้ เธอสบตาโยชิโอะ

“คุณ...หมายความอย่างนั้นใช่ไหม” โยชิโอะเอ่ยเป็นภาษาไทย หญิงสาวกะพริบตา “ถ้าผมเข้าใจถูก เหรียญ...”

“เฮ้ย พูดอะไรกัน แก...หยิบโทรศัพท์เดี๋ยวนี้!”

“ผมจะนับสามก็แล้วกันนะ”

“เฮ้ย บอกให้หยุด!”

เสียงตะโกนข้างอยู่ข้างหู ทำให้อรดาต้องตั้งสติขณะที่หัวใจเต้นรัวจนจะทะลุอก ค่อยๆ ขยับมือขวาแทนคำตอบ 

“หนึ่ง สอง...”

“เฮ้ย!”

“สาม!”

“โอ้ย!”

มีดพกเล่มจิ๋วเฉือนลงบนท่อนแขนของชายขุดดำที่ล็อกแขนอรดา ถึงแม้ใบมีดจะสั้นนิดเดียวแต่ด้วยแรงกดสร้างความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายจนร้องลั่นและคลายวงแขนออก อรดารีบฉวยจังหวะนั้นกรีดใบมีดลงผ้าเทปที่พันอยู่กับข้อเท้าและใช้วิธีกระโดดแยกขาให้มันฉีกออก

“แก!”

ชายที่ถูกกรีดแขนคำราม พุ่งเข้าหาอรดา 

“ก้มลง!”

ได้ยินเสียงชายหนุ่มตะโกนหญิงสาวนั่งลงคุดคู้าทันที ชายคนนั้นกระโจนเข้าหาก็สวนกับทางที่โยชิโอะก็เหวี่ยงท่อนเหล็กใส่ มันหมุนในแนวนอนฟาดไปโดนตัวของคนร้าย สกัดกั้นเขาไปได้อีกครั้ง

“คุณออ”

อรดาได้ยินเสียงเรียก ไม่ทำแม้แต่จะหันมอง เธอพุ่งตัวเขาไปหาโยชิโอะส่งมีดให้เขา ความที่ทั้งมือสั่นไปหมด ทำให้มีดจิ้มเข้าที่ฝ่ามือของเขาไปนิดหน่อย

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไร” เขาพูดแทบจะในวินาทีเดียวกับที่เธอปาดเอาผ้าเทปขาด เพราะชายชุดดำคนนั้นตั้งตัวได้และพุ่งเข้ามาอีกครั้งแล้ว

“แก...”

โยชิโอะผลักอรดาไปด้านข้าง เธอไม่ทันตั้งตัวกลิ้งหลุนๆ ส่วนเขาก็รับหมัดที่เหวี่ยงใส่เต็มๆ 

“คุณโยชิโอะ”

“พวกแกนี่ฤทธิ์มากนัก พูดดีๆ ไม่รู้เรื่องใช่ไหม!”

โยชิโอะพยายามเหวี่ยงหมัดกลับ แต่ไม่โดน รวมทั้งที่ผ้าเทปที่ข้อเท้าก็ยังไม่เพียงพอจะทำให้ฉีกขาดจากกันเสียทีเดียว เขาจึงถูกอีกฝ่ายกระชากคอเสื้อขึ้นก่อนจะฟาดหมัดลงมาไม่ยั้ง

อรดาตะลึง ทำอะไรไม่ถูก

“หนีไป!”

“อยากเจ็บตัวนัก ก็ได้เลย!”

ไม่มีทาง หญิงสาวคิดในวินาทีนั้น เธอไม่ทิ้งเขา ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เอายังไงดี มีดพกที่มีก็แทบจะทำอะไรไม่ได้ พลัน! สายตาเห็นบางอย่าง

“ถึงจะกรีดหน้านังนั่นไม่ได้ ได้กรีดหน้าแกก็ดี ไอ้รูปหล่อ เพราะถึงอย่างไรมันก็ของปลอม ใช่ไหมล่ะ”

มันจดใบมีดลงที่แก้ม คมมีดบาดลงของเหลวสีแดงสดไหลออกมา     

“พลั่วะ!”

เสียงดังสนั่น พร้อมกิริยาหยุดชะงัก ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงผลอย โยชิโอะเงยหน้า เห็นอรดาถือท่อนเหล็กไว้ในมือ หายใจหอบถี่ และเมื่อคนร้ายทรุดลง เธอก็ทรุดลงนั่งด้วย 

“คุณออ”

โยชิโอะรีบยันตัวขึ้นนั่ง กระเถิบไปใกล้ๆ เธอ สีหน้าซีดเผือด เหงื่อเต็มใบหน้า มือที่ถือเหล็กสั่นระริก

“คุณอรดา”

ชายหนุ่มจับมือ ตามด้วยที่แก้ม “คุณออใจเย็นๆ ได้ยินผมไหม”

หญิงสาวกะพริบตารู้สึกตัว พอเห็นว่าคนตรงหน้าโยชิโอะก็เสียงสั่น

“คุณโยชิโอะ”

“มันน็อคไปแล้วทั้งคู่”

“ฉัน...”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องพูดครับ คุณปล่อยท่อนเหล็กก่อน” เขาแตะมือเธอ อรดาสะดุ้งเหมือนโดนของร้อน ท่อนเหล็กร่วงบนพื้นซีเมนต์ตั้งแคร้งดึงสติหญิงสาวให้กลับมาเต็มที่ 

“รีบไปกันเถอะ”

ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำอรดาก็วิ่งตามโยชิโอะออกไปทางประตูที่มองเห็นทันที

 

เมื่อรอจนถึงเย็นก็ยังติดต่อไม่ได้ คุมิโกะมาคุยกับทาคุโร่ขอไปเมืองไทยเพื่อไปหาโยชิโอะ แต่ชายชราไม่อนุญาต

“โยชิโอะขาดการติดต่อไปเกือบครบหนึ่งวันแล้วนะคะ ถ้าไปทำธุระก็น่าจะติดต่อได้บ้าง ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป ยิ่งก่อนหน้านี้...”

“คุมิโกะ” ทาคุโร่แทรกขึ้นก่อนที่ลูกสะใภ้จะพูดต่ออีกยาว ปกติอีกฝ่ายสงบเสงี่ยมและรู้กาลเทศะอย่างดี แต่ถ้าเป็นเรื่องของลูกชายก็มักจะเผลอตัวแบบนี้บ่อยๆ

“ไม่ต้องไปหรอก”

“ทำไมคะ หรือว่าจริงๆ แล้วคุณพ่อให้โยชิโอะไปทำอะไรที่เป็นความลับ”

คำพูดที่เหมือนการดักคอของลูกสะใภ้ทำให้ทาคุโร่มองเขม็ง ก่อนจะระงับอารมณ์แล้วตอบเรียบ “ไม่มีหรอก แต่ฉันอยากให้เธอใจเย็นๆ ก่อน”

คุมิโกะกำมือเข้าหากัน สีหน้าวิตกกังวล แววตาและกิริยาแสดงความไม่มั่นคงอย่างมาก ประมุขของตระกูลรู้ว่าอีกฝ่ายคงไปคาดคั้นเอาข้อมูลมาจากอาสะบอดี้การ์ดส่วนตัวของลูกชายจนได้รู้เรื่องบางส่วนมาแล้ว หรือไม่ก็ริกะที่รู้เรื่องก่อนแล้วพยายามติดต่อโยชิโอะอย่างถึงที่สุด และเธอก็เป็นอีกคนที่คงไปถามจากอาสะแล้วก็มาบอกกับแม่ของคู่หมั้นให้รู้

 “รออยู่ที่นี่ก่อนดีไหม เธอไปก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันไม่ได้นิ่งนอนใจ ส่งคนไปตามหาแล้ว 

“คุณพ่อคะ...” น้ำเสียงคุมิโกะอ้อนวอน “ขอให้ฉันไปตามโยชิโอะเถอะค่ะ ถึงจะทำอะไรไม่ได้ แต่ฉันทนอยู่เฉยไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

 

 

 

ต่อ

26.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #88 fsn (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 15:09

    อ่านไปก็ลุ้นแต่ว่าจะรอดมั้ย รอดได้ยังไง สายจำเป็นต้องสู้ แท้ๆ

    #88
    1
    • #88-1 อุธิยา(จากตอนที่ 84)
      28 ธันวาคม 2563 / 19:22
      ดีใจที่ชอบนะคะ เป็นซีนที่คนเขียนเองก็ลุ้นไปด้วยเหมือนกันค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ
      #88-1