หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 83 : บทที่ 29 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 ธ.ค. 63

“เฮ้ย! ทำอะไรกัน”

ประตูเปิดผางเข้ามาพร้อมเสียงตะคอกของชายชุดดำ อรดาสะดุ้ง โยชิโอะที่ยังนอนกลิ้งอยู่กับพื้นเนื่องจากเท้าทั้งสองข้างถูกมัดเข้าด้วยกันก็ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นยืนโดยไม่ให้อีกฝ่ายเห็นวัตถุชิ้นนั้น

“พวกแกทำอะไรกัน คิดจะหนีหรือไง อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ”

“ไม่หรอก เพราะมันยังไม่ครบหนึ่งชั่วโมง” ชายหนุ่มตอบเยือกเย็น ชายสองคนเดินเข้ามา มองซ้ายขวา อรดาค่อยๆ ขยับไปหาเขา 

“หมายความว่าถ้าครบหนึ่งชั่วโมงนายจะทำหรือไง”

“ระหว่างที่คุยกัน เวลาจะทดเพิ่มไปอีกสามสิบวินาที ตอนนี้สี่สิบห้าวินาที”

“อะไรของแกวะ”

“เฮ้ยใจเย็น” ชายอีกคนดึงไหล่เพื่อนไว้ “เอาเถอะ จะทดเวลาให้นายตีฝีปากอีกสักห้านาทีสิบนาทีก็ได้ แต่ถ้านายไม่สารภาพความจริงดีๆ มา นายจะได้เวลาอีกนานเลย”

พูดจบก็เดินออกไป ชายคนแรกทำท่าฮึดฮัดใส่ก่อนจะเดินตาม แล้วประตูก็ปิดลง อรดาถอนใจเฮือก

“ตกใจหมดเลย”

“ต่อจากนี้เราต้องลดเสียงลงหน่อย” เขาบอกแล้วหงายฝ่าเท้า มีดพกที่ว่าอยู่ตรงนี้ ชายหนุ่มรีบย่อตัวลงไปหยิบขึ้นมา

“มันเป็นมีดพกยังไงคะ” อรดาอดสงสัยไม่ได้

“ดูนะครับ” เขาหันหลังให้ ใช้สองนิ้วค่อยๆ หมุนจนได้องศาที่ต้องการแล้วใช้หัวแม่มือดันตรงแกนที่มีนอตตัวเล็กๆ อยู่ ออกแรงเล็กน้อยวัตถุวงกลมก็แยกออกเหมือนครึ่งวงกลม และปลายด้านหนึ่งก็มีคมมีดเล็กๆ ซ่อนอยู่

“โอ้โห”

“คุณออรีบหันมาเถอะครับ เดี๋ยวผมตัดผ้าเทปให้”

อรดารู้ว่าไม่มีเวลาตื่นเต้นจึงรีบทำตาม เธอได้ยินเสียงเขาสูดลมหายใจ “คุณอยู่นิ่งๆ นะครับ”

โยชิโอะค่อยๆ ใช้ปลายคมมีดกดลงที่ผ้าเทปที่พันอยู่แน่นหนาเป็นเส้นตรง หญิงสาวเองก็รู้สึกได้ว่าชั้นของผ้าเทปขาดลงทีละนิด จนในที่สุดมือของเธอก็เป็นอิสระ 

“หลุดแล้ว อุ๊บ” เผลอตัวร้องเสียงดังจนเกือบจะยั้งตัวเองไม่ทัน เธอยิ้มออก เช่นเดียวกับสายตายินดีของโยชิโอะ

“มาค่ะ ฉันตัดให้” เธอรีบบอกแล้วคว้ามีดพกจิ๋วจากมือเขา ก่อนจะพบว่ามันตัดยากกว่าที่คิดเพราะใบมีดมีเพียงนิดเดียว แต่เพราะรูปร่างแบบนี้พวกคนร้ายคงคิดว่าเป็นเศษเหรียญเลยไม่ได้สนใจจะค้นออกมาดูหรือเปล่านะ

“เร่งมือหน่อยครับ เวลาจะไม่มีแล้ว”

“ค่ะ” ยิ่งเร่งมือก็สั่น คิดไม่ออกว่าตอนที่เขาหันหลังตัดให้เธอทำไมมันแค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง

“ใจเย็นๆ ครับ กดไปตรงๆ”

ได้ยินเสียงของเขาก็ได้สติ อรดาตัดผ้าเทปในมือของโยชิโอะสำเร็จจนได้ อรดาดีใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก็หันมาหยิบมีดพกจิ๋วนั่นคืนไปบ้าง แล้วรีบตัดผ้าเทปให้ที่ข้อเท้าอรดาอย่างรวดเร็ว

อารมณ์ตื่นเต้นและเกร็งของอรดาผ่อนคลายลง “งั้นเดี๋ยวตาฉันตัดผ้าเทปที่เท้าคุณโยชิโอะนะคะ”

โยชิโอะสบตาเธอ เห็นประกายจากดวงตากลม หัวใจเขาเต้นถี่ ซึ่งไม่ได้เกิดจากสถานการณ์ตอนนั้น และอรดาก็หยิบมีดพกจิ๋วนั่นออกไปจากมือของเขาไปเอง

“หมดเวลาแล้ว เฮ้ย!”                                             

ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง ตรงภาพที่อรดากำลังตัดผ้าเทปที่ข้อมือของโยชิโอะได้ความยาวไม่ถึงสองเซนติเมตร 

“วิ่ง!”

“ทำอะไรกัน!”

อรดายังงงปนรีรอ ทำให้ชายชุดดำหนึ่งในสองพุ่งเข้ามา แต่โยชิโอะไวกว่าผลักหญิงสาวให้พ้นทาง ก่อนจะใช้ช่วงหัวไหล่กระแทกใส่คนที่พุ่งเข้ามา จังหวะรวดเร็วแต่ไม่รุนแรงนักทำให้คนโจมตีแค่เซไป

“วิ่งเดี๋ยวนี้ คุณอรดา!”

“จะหนีไปไหน”

ชายชุดดำอีกคนรีบคว้าตัวหญิงสาว แต่โยชิโอะซึ่งพยายามกระชากผ้าเทปที่ข้อเท้าแต่ยังไม่สำเร็จเปลี่ยนใจในเสี้ยววินาทีพุ่งเข้าหารวดเร็ว กระแทกชายคนนั้นด้วยศีรษะ อาวุธเดียวที่แข็งที่สุด

“โอ้ย”

“รีบหนีไป!” โยชิโอะตะโกนอีกครั้ง อรดาตั้งสติ มีดพกจิ๋วนั้นยังอยู่ในมือ แต่ชายชุดดำปราดมาประชิดตัว แล้วเงื้อมือฟาดที่ใบหน้าอย่างแรง

“กรี๊ด!”

“คุณออ!”

โยชิโอะยังเคลื่อนไหวไม่ถนัด แต่ด้วยเวลาแห่งความโชคดี เขาเห็นท่อนเหล็กอยู่ข้างตัว และในจังหวะเดียวกันนั้นชายคนที่เขาใช้ศีรษะชนก็ขยับตัวจากความมึนงง ต่างฝ่ายต่างเห็นกัน ต่างฝ่ายต่างเห็นท่อนเหล็กนั้น

ชายชุดดำพุ่งเข้าหาท่อนเหล็ก แต่โยชิโอะเลือกพุ่งชนร่างนั้นอีกครั้ง!  

เขาเลือกสกัดกั้นมากกว่าโจมตี และก็ได้ผล ทางนั้นคิดว่าโยชิโอะจะแย่งอาวุธก็พุ่งเข้าใส่อาวุธโดยไม่ทันระวัง เมื่อถูกขัดขวางก็รับแรงกระแทกอย่างแรงจนเสียศูนย์ ร่างกลิ้งม้วนไม่เป็นท่า

โยชิโอะที่ระวังตัวอยู่แล้วจึงตั้งหลักได้ก่อนคว้าอาวุธไว้ในมือ ด้วยความที่เท้ายังถูกพันธนาการจึงขยับไปโจมตีไม่ถนัด แต่ก็พอยืนขึ้นมาได้ และเมื่อศัตรูจะโจมตีครั้งที่สองจึงใช้ท่อนเหล็กนั้นฟาดสวนทันที

“พลัก!”

ร่างนั้นร่วงผลอยเหมือนนกปีกหัก โยชิโอะเงื้อมือ

“หยุดได้แล้ว!”

ชายหนุ่มชะงักเพราะเมื่อหันไปตามเสียงเห็นอรดาถูกล็อคคอและจ่อด้วยมีด ใบหน้าหญิงสาวตื่นตระหนก

“ถ้าแกขยับอีก ฉันจะกรีดหน้ายายคนนี้ซะ”

“คุณออ”

ทั้งที่เวลาโจมตีของโยชิโอะแค่เสี้ยววินาที แต่ก็ช้ากว่าการขัดขืนของอรดา เธอหนีการจู่โจมไม่ทันทำให้ตกอยู่ในการควบคุมของชายชุดดำอีกคน

“ปล่อยเธอนะ!”

“ฉันปล่อยแน่ถ้าแกไม่ทำอะไรโง่ๆ อย่างนั้น”

“ปล่อยฉันนะ!” อรดาพยายามดิ้นรน เธอยื้อตัวเองขึ้นลงแต่ก็ไม่รอดพ้นอ้อมแขนแกร็งที่เหมือนเหล็กกล้า

“อย่าดิ้นสิเว้ย อยากเจ็บตัวหรือไง เดี๋ยวปั๊ด!”

เขาตะคอกพลางเงื้อมือที่ถือมีด อรดาชะงัก หายใจถี่แล้วมองไปที่โยชิโอะ 

“เอาละ ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง” เขาพูดแล้วหันไปเรียกคู่หูอีกคน “เฮ้ย เป็นไงบ้าง!” แต่คนถูกเรียกยังเงียบจึงไม่แน่ใจว่าตายหรือยังจึงเปลี่ยนใจรีบล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโยนไถลกับพื้นไปตรงหน้าโยชิโอะ

“ใช้เครื่องนั่น บันทึกเสียงซะ สารภาพมาให้หมดว่าแกคือโยชิโอะตัวปลอม”

“อะไรนะ”

“ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง อัดเสียงสารภาพไง ฉันให้โอกาสแกแล้วนะ ทำซะ ถ้าไม่อยากให้นังนี่หน้าเละ”

โยชิโอะมองโทรศัพท์มือถือตรงหน้า เหลือบมองคนที่ตัวเองฟาดไป มองอาวุธในมือ และมองอรดา แววตาหญิงสาวดูหวาดหวั่น แต่ก็มีแสงบางอย่างที่ส่งมาเหมือนเป็นพลัง

วินาทีนั้นเกิดอาการปวดศีรษะจี๊ดขึ้นมาจนตาพร่า เขารีบสบัดหน้าเพื่อสลัดอาการนั้นทิ้ง 

“เร็วสิเว้ย!”

เสียงนั้นเร่งเร้า โยชิโอะลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนพื้นตรงหน้า ต่อมาคือรองเท้าและขาสองข้างของอรดาที่มีมีผ้าเทป สิ่งสุดท้ายคือมือของเธอ มือซ้ายของหญิงกางนิ้วออกเพื่อพยายามจะดึงท่อนแขนนั้นจากการรัดตรึง แต่มือขวากลับกำแน่นคล้ายถืออะไรไว้

“คุณโยชิโอะ”

คำเรียกนั้นมาพร้อมกับกิริยาแปลกๆ เพราะเธอทำท่าเหมือนหมุนเข่า สายตาของเขาถูกดึงไปมอง

เขารู้แล้ว!

 

 

จบตอน 29

24.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น