หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 82 : บทที่ 29 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 ธ.ค. 63

29

ที่ร้านกาแฟซึ่งคุณสมรกับอุษณีย์รออยู่ รุจีเป็นคนทำหน้าที่เล่าเรื่องที่สืบได้ให้ฟัง ทั้งสองเข้าใจแต่ก็ยังมีความกังวล

“ยังสรุปไม่ได้ว่าโยชิโอะ ทานากะ ลักพาตัวออไปหรือเปล่า แต่เขาก็ไม่ได้กลับไปญี่ปุ่น และดูเหมือนว่าจะไม่ได้ถูกทำร้ายด้วยใช่ไหม” คนเป็นพี่สาวถาม 

รุจีพยักหน้า “ค่ะ”

“ไม่ว่ากระบวนการคืออะไร แต่ยายออก็ไม่ปลอดภัยแน่ๆ”

หญิงชราพูดขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง ซึ่งทำให้คนฟังทั้งหมดตระหนักดีถึงสถานการณ์ตรงหน้า

“คุณย่ากับพี่อุ้ยกลับไปพักก่อนไหมคะ ระหว่างนี้ให้พี่ธนุสกับคุณอาสะตามเรื่องต่อ” รุจีถาม

“แล้วรุล่ะ จะไปกับคุณอาสะเหรอ”

รุจีเกือบจะตอบ แต่มองหน้าวลีรักษ์กับไพรวรินทร์เชิงขอความเห็น อีกอย่างเวลาก็ล่วงมาเกือบบ่ายแล้ว

“ถ้างั้นเดี๋ยววาวกับธนุสจะไปตามเรื่องนี้ต่อให้เองค่ะ พี่อุ้ยพาคุณย่ากลับไปพักก่อนเถอะค่ะ เหนื่อยมากแล้ว เดี๋ยววาวรีบแจ้งข่าวเลย ดีไหมคะ”

คุณสมรสูดลมหายใจ เธอก็อยากจะตามติดเพื่อนหลานไปด้วยเพื่อรู้ความจริงเร็วที่สุด แต่พิจารณาแล้วก็ไม่อาจจะตะลอนไปกับหนุ่มๆ สาวๆ ได้

“เอางั้นก็ได้” หญิงชราตอบ

“เดี๋ยวใบชาไปส่งคุณย่ากับพี่อุ้ยเองค่ะ” ไพรวรินทร์บอก “แกไปกับฉันแล้วกันนะรุ อ้อ อย่าลืมโทร.หาคุณหลวงด้วย”

“เออ จริงด้วย เกือบลืมไปเลย” สาวหมวยพูด เรียกเสียงหัวเราะและบรรยากาศสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อได้ข้อสรุปแล้วก็แยกกันเป็นสองกลุ่มเหมือนเดิม ธนุสถ่ายทอดข้อมูลกับอาสะ และตัดสินใจตามเรื่องส่วนที่เหลือให้จบในวันนี้ 

“ใบชา ฝากแกบอกพี่เธียรให้คุณผู้กองอะไรนั่นตามเรื่องเร็วๆ นะ” รุจีกระซิบขณะเดินมาขึ้นรถ 

ไพรวรินทร์หรี่ตามองเพื่อน “จะให้ฉันเอาอำนาจอะไรไปบอกเขา”

“อำนาจแฟน” รุจีตอบหน้าตาย ไพรวรินทร์กลอกตามองบน

“คุณย่าหิวไหมคะ เราแวะทานอะไรกันก่อนไหมคะพี่อุ้ย” ไพรวรินทร์ถาม

“ย่าไม่หิวเลย”

“กลับบ้านดีกว่าจ้ะน้องใบชา คุณย่าคงอยากพักที่บ้าน” อุษณีย์ตอบกึ่งสรุป “เอางี้ไหมคะ เดี๋ยวทั้งสองคนไปกินข้าวที่บ้านกันเลย ก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกันนี่”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่อุ้ย”

“ไม่ต้องเกรงใจจ้ะ น้องสองคนก็อุตส่าห์ช่วยเป็นธุระให้ตลอด เดี๋ยวพี่บอกพี่ตาให้นะ ไปถึงจะได้กินกันเลย”

“ถ้างั้นก็ขอบคุณค่ะ” รุจีกล่าว “ถ้าไม่รบกวนเกินไป ขอน้ำพริกกะปิได้ไหมคะ พี่ตาทำอร่อยมาก คราวก่อนโน้นรุพลาดไป”

“ไอ้รุ”                 

อุษณีย์หัวเราะออกมาได้ คุณย่าสมรเองก็ยิ้ม บรรยากาศจึงสดชื่นขึ้น

“ขอบคุณค่ะคุณย่า พี่อุ้ย” สาวหมวยกล่าวอ่อนหวาน “รุอยากบอกว่า รุมั่นใจว่าออจะต้องปลอดภัยค่ะ พี่ธนุสกับคุณอาสะต้องตามรอยข้อมูลได้แน่” ประโยคท้ายเธอกล่าวอย่างมั่นใจ

“ขอบใจนะรุ ที่พยายามทำให้ย่าสบายใจ” ในที่สุดคุณสมรก็พูดขึ้น รุจีเหลือบมองไพรวรินทร์ สายตาทึ่งๆ ส่งมา เธอตอบกลับผู้สูงอายุเบาๆ แม้จะไม่รู้ว่าเป็นการตัดบทหรือขอบใจจริงๆ แต่บรรยากาศในรถก็ดีขึ้นจนรู้สึกได้

 

ในสถานที่ซึ่งไม่รู้ว่าที่ไหน ทั้งโยชิโอะและอรดาถูกมัดมือและขาไร้อิสระ แต่เวลานั้นอรดาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

“ผมคิดว่าคุณพาตัวมาใกล้ชิดผมก็เพราะเหตุผลนี้ ผมคิดผิดหรือเปล่า”

หญิงสาวเงียบ ในใจกำลังสับสนว่าจะพูดไปหรือเปล่าว่าเขาหน้าเหมือนสามีที่ตายไปแล้ว ยิ่งการที่ถูกล่วงรู้ว่าเธอสนใจเขาจะดูไม่ดีแน่ถ้าตอบว่าใช่ 

“เอ่อ ฉันว่ารีบหาทางออกก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวพวกนั้นจะกลับเข้ามา...”

โยชิโอะสบตาเธอนิ่ง แต่ก็ไม่นานนักเขาหลุบตาลงต่ำ ผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะมองหน้าเธออีกครั้งด้วยแววตาจริงจังแต่ปนไปด้วยความเย็นเยียบ เขางอเข่าแล้วก็เหยียดขาออกอยู่สองสามครั้ง สีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะขยับไปนั่งใกล้เธอ พยายามกระเถิบไปด้านหลัง

“จะทำอะไรเหรอคะ”

“ผมคงต้อง...อาศัยความช่วยเหลือจากคุณหน่อย”

อรดายังไม่เข้าใจ เพราะเขากระเถิบไปทางด้านหลัง เธอสะดุ้งโหยงเมื่อเขานั่งซ้อนจนแผ่นหลังแทบจะแนบชิดกัน

“จะทำอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว

“ให้คุณช่วยไง”

ถ้อยคำกำกวมหญิงสาวยังงงปนตกใจ โยชิโอะสบตาเธอที่หันมา

“ผมจะให้คุณหยิบมีดพกมาตัดผ้าเทป”

อรดาห่อปากเกือบร้องอ๋อ แต่ก็ไม่ได้ออกเสียง รีบยิ้มเจื่อนพยักหน้าถี่ๆ ว่าพร้อมให้ความร่วมมือเต็มที่ 

“ได้ค่ะ กระเป๋าไหนคะ” เธอตอบพลางใช้สายตามองคร่าวๆ แต่วินาทีแรกนั้นแปลกใจที่ไม่เห็นรูปร่างมีด

“ในกระเป๋ากางเกงยีนจะมีกระเป๋าเล็กๆ อยู่ มีดพกอยู่ตรงนั้นครับ”

กระเป๋าที่ว่าจะเป็นช่องเล็กๆ สำหรับซ่อนเหรียญหรือกางเกงบางรุ่นก็ไม่มี สำหรับกางเกงที่โยชิโอะสวมอยู่กระเป๋านั้นอยู่ฝั่งขวา

“มีดพก...อยู่ในกระเป๋าเล็กนั่นเหรอคะ” เธอร้องถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะช่องที่ว่านั่นเล็กนิดเดียว และตำแหน่งการนั่งของเธอกับเขาตอนนี้ก็ใกล้จนได้กลิ่นกาย ต่อให้เป็นเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานก็ยังอดคิดไม่ได้ แล้วก็นึกไม่ออกว่ามีดพกจะไปอยู่ในช่องเล็กๆ แบบนั้นได้อย่างไร 

โยชิโอะก็คงรู้เขาเอ่ยขึ้น “ใช่ครับ อยู่ในกระเป๋าเล็ก คุณล้วง เอ้อ หยิบได้เลย”

อาจะเพราะสายตาของเธอทำให้เขาขัดเขินเหมือนกัน “รีบเถอะครับ เดี๋ยวพวกนั้นกลับมา”

ได้ยินอย่างนั้นสติก็น อรดาพยักหน้า โยชิโอะจึงขยับตัวเข้าหาเธออีก ความที่มือถูกไพล่อยู่ข้างหลังจึงเคลื่อนไหวไม่ถนัด พอสมผัสว่าร่างกายของเขาแนบชิดเธอก็สะดุ้ง โยชิโอะพลอยตกใจไปด้วย

“ขะ ขอโทษค่ะ”

ใบหน้าหญิงสาวร้อนผ่าวเพราะนิ้วเมือของเอแตะไปบริเวณที่ไม่ใช่กระเป๋ากางเกง เธอรีบสูดลมหายใจ

“เอ่อ คุณโยชิโอะกระเถิบออกไปนิดได้ไหมคะ ตัวคุณใกล้ฉัน ฉันจับ เอ้อ วัดระยะไม่ถูก”

“อ้อ ครับ”

อรดารู้สึกว่าเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยเช่นกัน “ในกระเป๋าเล็กนะคะ”

“ครับ”

“จะล้วง เอ้ย จะหยิบแล้วนะคะ”

“ครับ”

ไม่รู้คิดไปเองไหม แต่ปลายเสียงของเขาเหมือนจะขำ อรดายืดแขนออกมา ขัดตรงหัวไหล่เล็กน้อยเพราะท่าฝืนธรรมชาติ แต่ก็เคลื่อนไหวได้เพราะเธอเล่นโยคะอยู่เป็นประจำ ข้อต่อต่างๆ ก็เคลื่อนไหวได้แข็งแรง ติดตรงที่ตื่นเต้นเท่านั้น

“ขยับมาทางขวามือครับ”

“เอ่อ ค่ะ”

เธอเบี่ยงองศาตามคำบอกจนปลายนิ้วแตะกางเกงยีนของเขาอีกครั้ง

“ตรงนั้นแหละครับ”

“ค่ะ อุ๊ย”

อรดาพยายามบังคับมือไม่ให้สั่น กระนั้นฝ่ามือยังเย็นเฉียบจนรู้สึกได้ เธอพยายามใช้นิ้วแหย่เข้าไปในชองเล็กๆ ของกระเป๋านั้น แต่ด้วยท่วงท่าและมือที่ถูกมัดอยู่ทำให้ไม่ถนัด รู้สึกว่ามีบางอย่างแข็งๆ อยู่ในนั้นแต่หยิบออกมาไม่ได้ จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ถอนใจ

“ผมว่าเรายืนดีกว่า นั่งแบบนี้กระเป๋ามันย่น”

“จริงด้วย”

พูดจบอรดาก็กระเด้งตัวเองขึ้นทันที โยชิโอะมองอย่างแปลกใจ แต่ก็เลิกสงสัยแล้วรีบขยับตัวเองตามไปชิดเธอในตำแหน่งเดิมนั่นคือให้นิ้วมือจดตรงกระเป๋าเล็ก อรดารวบรวมสติพยายามโฟกัสที่งานตรงหน้า หรือจะเรียกว่าด้านหลัง ช่างเถอะ หญิงสาวรู้สึกว่าเขาย่อตัวให้เล็กน้อย

จู่ๆ เธอก็คิดถึงอดีตที่มีร่วมกับปุณณัติ เขาชอบเล่นแบบเด็กๆ เวลาที่เธอยืนนิ่ง เป็นต้นว่าเลือกเครื่องสำอางหรือกำลังเปรียบเทียบราคา เขามักจะเข้ามาทางด้านหลัง ใช้เข่ากระแทกเบาๆ ตรงข้อพับ และเธอที่สวมรองเท้าส้นสูงก็มักจะเสียกายทรงตัวจนเซ บางครั้งเขาก็ทำทีเป็นรับแล้วก็พูดค่อนแขะว่าเป็นเพราะรองเท้าส้นสูงของเธอ บางทีก็แกล้งตกใจ อรดามักจะโวยวาย แล้วเขาก็หัวเราะชอบใจ 

“ได้ไหมครับ”

“อ้ะ ค่ะ” สติกลับสู่ปัจจุบัน อรดาย่นคิ้ว “เอ่อ รู้สึกเหมือนเป็นเหรียญ”

“ใช่แล้วครับ นั่นแหละ”

เธอสงสัยครามครัน มีดพกอะไรทรงกลมเหมือนเหรียญ แต่ไม่ใช่เวลาจะถามจึงใช้สองนิ้วคีบออกมาได้ใน แต่จังหวะที่จะพ้นช่อง ปลายนอตเล็กๆ เกี่ยวจนเธอทำหลุดมือ 

“อุ้ย”

เธอรีบหันมา เพราะมันกลิ้งไปบนพื้นอย่างรวดเร็ว แต่โยชิโอะก็ไวพอเขารีบพุ่งตัวไปตะครุบไว้ทันก่อนที่มันจะกลิ้งไปไกลจนถึงประตู

“เฮ้ย! ทำอะไรกัน”

 

 

(ต่อ)

23.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น