หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 81 : บทที่ 28 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    21 ธ.ค. 63

“แกกลับไปเมืองไทย ไปตามหาโยชิโอะ ทำยังไงก็ได้ให้รู้เบาะแส เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปช่วยแกด้วย”

ชายหนุ่มมีสีหน้ากระจ่าง “ได้ครับ ผมก็รู้สึกไม่ดีที่โยชิโอะหายไปแบบนี้ ผมจะทำตามที่ปู่บอก หาตัวโยชิโอะให้เจอ ให้ผมไปเลยไหมครับ”

ทาคุโร่ชะงักเล็กน้อยแต่ก็ตอบรวดเร็ว “ไปจัดการหาตั๋วให้เร็วที่สุดซะ”

“ครับคุณปู่”

ซาโตชิก้มศีรษะด้วยท่าทางกระตือรือร้น และรอยยิ้มที่ผุดพร่าง

คล้อยหลังซาโตชิไม่นาน ทาคุโร่กดโทรศัพท์

“อาสะเหรอ ฉันเองนะ”

 

‘ได้ครับนาย’

ชายชุดดำพูดโทรศัพท์แล้วหันมาทางโยชิโอะ

‘นายเร่งมาแล้ว แต่ก็เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้เวลาแกคิดทบทวนให้ถี่ถ้วนสักชั่วโมง คงพอนะ หลังจากนั้นถ้ายังปากแข็งอีกนายคงต้องเจ็บตัวน่าดู” 

เวลาตอนนั้นสี่โมงและตอนนี้ก็ผ่านไปไม่ถึงห้านาที โยชิโอะกับอรดายังถูกมัดมืออยู่ในห้องมืด ดูจากเส้นแสงเวลาน่าจะใกล้เที่ยง ตอนนี้ทั้งสองคนยังไม่ได้กินอะไร 

“พวกมันจะทำอะไรคุณ” อรดาพูดอย่างหวาดๆ แม้จะรู้อยู่แล้ว 

“ผมไม่กลัว และจะไม่ยอมให้มันทำร้ายคุณด้วย แต่ตอนนี้เราต้องหาวิธีแก้มัดกันก่อน”

หญิงสาวมองเขา ส่ายหน้า “ฉันไม่ยอมให้คุณต้องเจ็บตัวหรอก เอาต้องรอดจากตรงนี้ไปให้ได้” แม้ใจจะกลัวแต่เธอก็ยังพูดออกไปอย่างนั้น พยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาตัวช่วยมาแก้ไขพันธนาการ ตอนแรกพยายามขยับมือกับขา แต่ไม่ได้ผล ยิ่งแยกออกพลาสติกยิ่งบาดเนื้อ

“สรุปว่าพวกเขาคือคนที่ลอบทำร้ายคุณใช่ไหมคะ”

โยชิโอะไม่ตอบทันที เขาทำท่าคิด “ผมก็ยังไม่มั่นใจซะทีเดียว”

เธอรู้ว่าเขากำลังใช้ความคิดจึงเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย

“เมื่อกี้คุณบอกว่าเขาส่งจดหมายมาขู่”

“เคยมีจดหมายมาขู่ จะแฉความลับ คงเป็นเรื่องตัวปลอมตัวจริงนี่แหละครับ”

“ทำไมคนที่ปองร้ายคุณเขาคิดอย่างนั้นคะ”

“ผมก็ไม่รู้ หรือคิดว่าผมไม่เหมือนเดิมหลังเกิดอุบัติเหตุ แต่ผมก็คิดว่าผมคือโยชิโอะคนเดิม”

อรดาอดคิดเรื่องแพ้ขนแมวไม่ได้ เมื่อก่อนเคยแพ้ แต่ที่เห็นคือเขาอุ้มขนฟูได้ อาการภูมิแพ้รุนแรงสามารถหายได้จากอุบัติเหตุก็มีความเป็นไปได้ ตลอดบทสนทนาเธอใจเต้นโครมคราม

“แล้วคนใกล้ตัวคุณโยชิโอะคิดว่ายังไงคะ คุณแม่ อาสะ แล้วก็เอ่อ...คุณริกะ แฟนคุณ”

“อาสะบอกว่าผมเคยเจ้าระเบียบ ถือตัวกว่านี้ หลังเกิดอุบัติเหตุผมอ่อนโยน มีอารมณ์ขันขึ้น แต่การทำงานก็ไม่เฉียบขาดเท่าเดิม”

หญิงสาวฟังนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามกลับ “คุณคิดว่าเรื่องปองร้ายนี่ก็ด้วยใช่ไหมคะ”

“เรื่องปองร้ายมีอีกเหตุผลหนึ่งครับ เป็นเรื่องภายในบริษัท” เขาตอนแค่นั้น “จริงสิ คุณเองก็เคยบอกว่าผมหน้าเหมือนใครที่คุณรู้จักคนหนึ่ง ใครเหรอครับ”

ถูกเปลี่ยนเรื่องกลับมาทำเอาอรดาแทบตั้งตัวไม่ทัน อึกอัก

“เป็นคนสำคัญใช่ไหม”

หัวใจหญิงสาวไหววูบ “ทำไมคิดว่าเขาเป็นคนสำคัญคะ”          

“คุณไม่จำเป็นต้องยกเหตุผลนี้มาอ้างที่จะทำความรู้จักผม เพราะคุณทำงานให้เอซทูแคร์ และอีกอย่าง คุณก็เป็นคนที่น่าสนใจอยู่แล้ว”

อรดารู้สึกแก้มร้อนผ่าว ใจเต้นแรง จะบอกได้ยังไงว่าเขาเหมือนสามีที่ตายไปแล้ว อีกนัยหนึ่งคือเธอเองที่รู้สึกว่าเป็นคือปุณณัติเสียด้วยซ้ำ

“ผมคิดว่าคุณพาตัวมาใกล้ชิดผมก็เพราะเหตุผลนี้ ผมคิดผิดหรือเปล่า”

 

จบ

21.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น