หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 80 : บทที่ 28 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 ธ.ค. 63

“นายลักพาตัวฉันมาเพื่อจะพูดเพ้อเจ้อให้ฟังแค่นี้นะเหรอ ถ้าชอบนิยายสืบสวน ไม่เห็นต้องลงทุนขนาดนี้” 

“หยุดพูดโยกโย้แล้วสารภาพความจริงทั้งหมดมาเถอะน่า โยชิโอะตัวปลอม” คู่สนทนาเริ่มเสียงดังขึ้น

“แล้วพวกนายพูดเรื่องบ้าอะไรกัน! ทั้งหมดนั่นมันไม่มีหลักฐานอะไรเลย”

“บ้างั้นเหรอ ฉันก็แค่เอาความจริงมาพูด แล้วต่อด้วย นายคือตัวปลอม แค่ศัลยกรรม มุกง่ายๆ แบบนี้ใครก็คิดได้”

“นายต้องการอะไรกันแน่ ” โยชิโอะตะโกนถามไป “ต้องถามใหม่ว่าเจ้านายพวกแก ต้องการออะไร อ้อ เป็นพวกนายด้วยสินะ เรื่องจดหมายขู่นั่น แต่บอกเลย ฉันไม่ใช่อยางที่นายคิด ฉันคือโยชิโอะคนเดิม ไม่ใช่ตัวปลอมบ้าบอที่ไหน”

“จะไม่ยอมรับง่ายๆ สินะ ก็ได้!” 

เขาเดินออกไป หยิบโทรศัพท์มาคุยโดยที่โยชิโอะกับอรดาไม่ได้ยิน ก่อนจะเดินกลับมา 

“เจ้านายสั่งมาแล้ว” เขาพูดกับคู่หู น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

“ให้เค้นเอาความจริงออกมาให้ได้ จะด้วยวิธีการไหนก็ตาม เจ้านายต้องการแค่นั้น!”

 

วันต่อ เวลาหกโมงเย็นที่ญี่ปุ่น ทาคุโร่เรียกซาโตชิมาคุยในห้องหนังสือ ทว่าไม่เป็นส่วนตัวเหมือนทุกครั้งเพราะในห้องนั้นมีเคนโตะ โคอิจิโร่ คุมิโกะ และคนอื่นๆ อยู่ด้วย

“คุณปู่เรียกผมมีอะไรเหรอครับ โอ๊ะ สวัสดีครับทุกคน”

หลานชายคนเล็กถามด้วยสีหน้าสดใสเหมือนเคย ในบรรดาหลานทั้งหมด เขาเป็นหนุ่มอารมณ์ดี ร่าเริง ติดสำราญและเพลย์บอยอยู่หน่อยๆ แต่ก็รับผิดชอบหน้าที่การงานมี มีความสามารถพอตัว ข้อเสียคือไม่ค่อยคิดสร้างสรรอะไรใหม่ๆ มักจะเป็นฝ่ายตามพี่ๆ อยู่เสมอ

“ฉันถามตรงๆ เรื่องโยชิโอะ แกจะตอบฉันตามจริงได้ไหม”

ถึงแม้ซาโตชิจะเตรียมตัวกับคำถามนี้แล้วก็อดเกร็งไม่ได้ เขาไม่ใช่หลานคนโปรดแต่ก็ไม่เคยถูกจงชัง กระนั้นเมื่อต้องคุยกันซึ่งหน้าเขารู้สึกกดดันเบาๆ รวมทั้งจากสายตาของสมาชิกตระกูลทานากะทุกคน

“คุณปู่จะถามอะไรเหรอครับ”

“แกยังไม่ได้ตอบฉัน”

หลานชายเม้มปาก “ครับ”

“ตกลงโยชิโอะไปไหนกันแน่”

“ผมไม่ทราบครับ”

“แกจะไม่รู้ได้ยังไง แกก็อยู่กับพี่แกตลอด ดูแลยังไง ทั้งที่ก็รู้ว่าพี่แกกำลังโดนปองร้าย หรือว่าทะเลาะกับริกะ”

“เปล่าครับ คือ...อาสะบอกว่าจะมารายงานคุณปู่เอง”

“ทำไมฉันต้องรออาสะ แกอยู่ตรงหน้าฉันแล้วก็ควรเล่ามาเดี๋ยวนี้ เล่ามาเลย เอาที่แกรู้นั่นแหละ” เสียงปู่เข้มขึ้น แต่หลานชายยังอึกอัก “หรือจะให้ฉันถามจากริกะเอง”

“ครับ?”

ซาโตชิไม่ต้องสงสัยนาน เพราะเสียงเคาะประตูดัง และคนที่เดินเข้ามาคือริกะ โค้งทักทาย ก่อนจะเดินเข้ามาด้วยอาการเกร็งปนประหม่า

“ขอบใจที่มานะริกะ”

“ค่ะ”

ซาโตชิมองหญิงสาวอย่างคาดไม่ถึง ตอนที่เขาเดินเข้าห้องมายังไม่เจอเธอ แสดงว่าปู่ตั้งใจให้เธอเข้ามากดดันเอาคำตอบจากเขาแน่ๆ

“เอาละริกะ ฉันจะถามเธอบ้างนะเรื่องโยชิโอะ เจ้านั่นหายไปไหน”

ริกะกุมมือเข้าหากัน หายใจขัดด้วยความอีดอัด ทั้งที่อากาศในห้องอุ่นสบาย แต่ตัวเธอร้อนผ่าว

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอเองก็กลับมาก่อน ฉันชักหงุดหงิดแล้วนะ พวกเธอไม่เคยเป็นแบบนี้กันมาก่อนซาโตชิ”

“คือว่า...เราต้องรอคำยืนยันจากอาสะก่อนครับ”

“แล้วจะรอแต่อาสะติดต่อมาหรือไง ทำไมไม่ติดต่อไปเอง” น้ำเสียงทาคุโร่ดุดันด้วยความโมโห “นี่ถ้าฉันไม่ถามแกก็คงไม่คิดบอกสินะ แกก็น่าจะรู้เรื่องที่โยชิโอะถูกปองร้ายแล้ว ทำไมยังนิ่งนอนใจอีก”

ชายชราหายใจหอบ หน้าแดงก่ำ “จะปิดบังไปเพื่ออะไร หรือจะรอให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ถ้าโยชิโอะเกเรหายไปเองฉันก็จะลงโทษเอง โทษฐานทำอะไรไม่รู้จักคิด ทำให้คนอื่นเป็นห่วง”

ซาโตชิเหลือบมองริกะ มองคุมิโกะที่รอฟังคำตอบจากใจจดจ่อโดยไม่มีคำพูดใด

“ซาโตชิ”

“เอ่อ ครับ” ซาโตชิผงกศีรษะกุมมือแน่น ตอนนี้ริกะหลบตาไปแล้ว “ความจริงคือ อยู่ดีๆ โยชิโอะก็หายไปจากสนามบินครับ”

ทาคุโร่ขมวดคิ้ว “หายไป เป็นไปได้ยังไง อธิบายมาให้ละเอียดสิ”

หลานชายจึงเล่าว่า ทั้งสามผ่านการตรวจเช็คบอร์ดดิ้งพาสเข้ามาในเกตแล้ว กำลังเตรียมขึ้นเครื่อง จู่ๆ โยชิโอะก็บอกว่าจะมาซื้อของฝากให้คุมิโกะ หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย 

“อาสะบอกว่าจะไปตามหาครับ อาสะบอกว่าจะกลับมาพร้อมกับโยชิโอะ”

“แต่ป่านนี้อาสะก็ยังไม่มา ไม่มีแม้แต่โทร.มามาบอกความคืบหน้า นี่มันเรื่องใหญ่นะ คนหายไปทั้งคน ได้เช็คกล้องวงจรปิดสนามบินหรือยัง”

ซาโตชิก้มศีรษะอย่างสำนึกผิด ทาคุโร่ทนไม่ไหวลุกมายืน ทำให้ชายหนุ่มต้องลุกขึ้นมายืนด้วย

“แกก็ด้วย 

“ขอโทษครับคุณปู่”

“ขอโทษค่ะ” ริกะพูดบ้าง

“โยชิโอะหายตัวไป” คุมิโกะปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น อายาเนะ แม่ของซาโตชิปลอบใจ เคนโตะกับโคอิจิโร่นั่งนิ่ง สีหน้าสงบแต่แววตาเป็นกังวลเล็กน้อย ส่วนทาคุโร่เม้มปากเน่น 

“เอาละ ตอนนี้ก็รู้ว่าโยชิโอะหายไปแน่นอนแล้ว ต้องหาทางตามให้เจอตัวโดยเร็วที่สุด”

“แล้วถ้า...เอ่อ เรายังตามหาโยชิโอะไม่เจอ เรื่องงานล่ะครับ” เคนโตะถาม

ทาคุโร่มองหน้าหลานชายคนโต “คงต้องให้ซาโตชิดูไปก่อน แต่ถึงยังไงฉันจะต้องตามหาเจ้านั่นให้เจอ” เขากล่าวหนักแน่นก่อนจะถอนใจ

“เอาละ ตอนนี้แยกย้ายกันไปได้ แต่ต้องยังไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม”

ทุกคนรับคำและพากันลุกเดินออกไป

“ซาโตชิอยู่ก่อน”

ซาโตชิที่กำลังจะเดินไปพร้อมมารดาต้องหยุด ทำให้เคนโตะกับโคอิจิโร่มองอย่างสงสัย แต่ก็ไมได้ถามอะไร กระทั่งประตูปิดลงก็เหลือแค่ปู่กับหลานชายคนเล็ก

“คุณปู่มีอะไรเหรอครับ”

“แกกลับไปเมืองไทย ไปตามหาโยชิโอะ ทำยังไงก็ได้ให้รู้เบาะแส เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปช่วยแกด้วย”

 

 

(ต่อ)

20.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #87 fsn (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 15:08

    จะรอดมั้ยนะ ไม่ยุติธรรมเลยนะคะสำหรับคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย แต่โดนยัดเยียดให้เข้าวงวนโดยไม่รู้ตัว โมโหแทนอะ

    #87
    0