หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 78 : บทที่ 28 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 ธ.ค. 63

28

 

ที่สถานีตำรวจซึ่งรุจีกับไพรวรินทร์มาเจอกับผู้แจ้งความเรื่องโยชิโอะ ทานากะ หายตัวไป ระหว่างนั้นวลีรักษ์กับธนุสพาคุณสมรกับอุษณีย์ไปแจ้งความ ซึ่งสองสาวคำนวณว่าทางนั้นจะใช้เวลาไม่นานและตามไปสมทบได้ในเวลาที่ช้ากว่ากันไม่มากเนื่องจากสถานีตำรวจอยู่ไม่ไกลจากบ้านคุณสมรเท่าไร

อาสะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ยศร้อยตำรวจเอกคนที่มาขอให้เขาอยู่รอที่สถานีก่อนเดินออกมาจากห้องด้านใน เนื่องจากเขาแจ้งว่าจะมีคนมาจากเพื่อนของอรดาซึ่งเป็นลูกจ้างของเอซทูแคร์มาสอบถามข้อมูล ทำให้รุจีมองเห็นพอดี เธอสะดุดตาเพราะดูจากใบหน้าและการแต่งตัวอาจจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับโยชิโอะ พอดีนายตำรวจคนนั้นกล่าวทักทายก่อน

“คุณไพรวรินทร์...ใช่ไหมครับ”

“สวัสดีค่ะ” ไพรวรินทร์ประนมมือไหว้ปนงง

“ผมเพื่อนเธียรครับ” นายตำรวจหนุ่มบอก แล้วแนะนำตัวเต็มทั้งชื่อและยศ “เธียรบอกแล้ว ผมเคยเจอคุณครั้งหนึ่งที่บ้านเธียร นานแล้วแต่ผมยังจำคุณได้นะ”

ไพรวรินทร์ยิ้มขอบคุณปนเขิน เพราะตัวเองจำนายตำรวจหนุ่มไม่ได้ อาจเป็นเพราะเขามีใบหน้าที่ไม่มีจุดเด่น และเป็นการเจอกันครั้งเดียว

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่ประสานงานให้ด้วย”

“นี่ครับ คุณที่มาแจ้งความเรื่องโยชิโอะ ทานากะ หายตัวไป” นายตำรวจผายมือไปทางชายอีกคน ไพรวรินทร์กับรุจีมองตาม ชายหนุ่มก้มศีรษะเชิงทักทาย

ไพรวรินทร์มองหน้ารุจีเชิงขอความเห็น เพราะคิดว่าสาวหมวยจะรู้อะไรมากกว่าตัวเอง เพราะหน้าตาและผิวพรรณไม่อาจบ่งชี้ได้ว่าเขาเป็นคนเชื้อชาติใด

“คุณเอ่อ เอ็กซ์คิวมี...”

“สวัสดีครับ ผมชื่ออาสะ”

“อ้าว คนไทยเหรอคะ” หญิงสาวประหลาดใจ

“เป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นครับ”

“ขอโทษที่ต้องให้อยู่รอนะคะ ทางเราเป็นเพื่อนของอรดา ตอนนี้เธอหายตัวไป แล้วมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้สงสัยว่าทางคุณโยชิโอะ ทานากะ เกี่ยวข้องด้วย”

“เดี๋ยวเข้าไปคุยกันด้านในไหมครับ เชิญครับ” ผู้กองหนุ่มกล่าวเชิงตัดบทและอำนวยความสะดวกไปในตัว

“ขอบคุณค่ะ” รุจีตอบ แล้วทั้งหมดก็ตามผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กับหนุ่มลูกครึ่งเข้าห้องเล็กๆ ที่มีพาร์ทิชั่นกั้น 

 

“ผมมาแจ้งความว่าคุณโยชิโอะหายตัวไปครับ”

อาสะบอกจุดประสงค์ “คุณโยชิโอะกำลังขึ้นเครื่องกลับญี่ปุ่น แต่จู่ๆ ก็ออกมาจากเกตบอกว่าจะมาซื้อของฝากให้คุณแม่ แล้วก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย”

ฟังที่หนุ่มลูกครึ่งเล่ารุจีก็ไม่รู้จะเริ่มต้นถามจากตรงไหน เป็นฝ่ายมองหน้าไพรวรินทร์ขอความเห็นบ้าง

“คุณโยชิโอะเคยพูดอะไรหรือมีท่าทางแปลกๆ ไปไหมครับ” ผู้กองปิติเป็นคนถาม ความจริงร้อยเวรที่รับแจ้งความได้ข้อมูลไปบ้างแล้ว แต่นายตำรวจหนุ่มขอถามอีกครั้งเพื่อเริ่มต้นในประเด็นใหม่ สองสาวส่งสายตาขอบคุณ 

“ไม่นะครับ ถ้าจะมีก็เรื่องลืมของฝากนี่แหละ เพราะปกติคุณโยชิโอะเป็นคนรอบคอบมาก”

“เป็นไปได้ไหมครับว่าคุณโยชิโอะจะตั้งใจหายตัวไป”

“มีเหตุผลที่ทำให้ผมคิดว่าคุณโยชิโอะไม่ได้หายตัวไปเอง”

“เหตุผล...”

รุจีกำลังจะพูดแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อน เธอกล่าวคำขอโทษเบาๆ ต่อที่ประชุมย่อมๆ นั้น พอเห็นสายเรียกเข้าก็กล่าวให้รู้ทั้งหมด และขออนุญาตรับสายนี้

“จ้ะ ว่าไง”

“แจ้งความเรียบร้อยแล้ว น่าจะถึงไม่เกินห้านาที คุยจบหรือยัง”

“ยังเลย เอ่อ เดี๋ยวนะ” รุจีใช้มือปิดลำโพง “ทางคุณย่าแจ้งความเรียบร้อยแล้ว กำลังจะมาถึง ถ้าจะรบกวนคุณอาสะรอสักนิดได้ไหมคะ เอ่อ คนของบ้านอรดาน่ะค่ะ”

หนุ่มญี่ปุ่นฟังแล้วพยักหน้า “ได้ครับ ว่าแต่ทางคุณตำรวจ...” เขาถามอย่างเกรงใจเรื่องการใช้สถานที่และเวลาของผู้กองหนุ่ม

“ได้ครับ เชิญตามสบาย”

ช่วงเวลาการรอเพื่อนมาสมทบ รุจีกับไพรวรินทร์จึงได้พูดคุยกับอาสะ เป็นการเล่าว่าตัวเขาเป็นผู้ช่วยของโยชิโอะ ทานากะ ตั้งแต่ที่ญี่ปุ่น มาเมืองไทยช่วงกลางปีที่แล้ว ส่วนอรดานั้นร่วมงานกับเอซทูแคร์ก่อนที่เจ้านายจะมาเมืองไทย

รุจีพยักหน้าถี่ จำได้ว่ายังแซวเพื่อนสาวไปว่าจัดดอกไม้อยู่ดีๆ ก็ได้งาน “แสดงว่าหลังจากที่ออได้งานที่เอซทูแคร์ต่อเป็นช่วงที่คุณโยชิโอะอนุมัติเองใช่ไหมคะ”

อาสะพยักหน้า “ครับ”

“ทางนี้ครับ”

มีเสียงดังเข้ามา คนในห้องจึงหันไปมอง เห็นวลีรักษ์เดินนำหน้ามา ตามด้วยร่างสูงบึกบึนของธนุส ผู้กองปิติลุกขึ้นยืน รวมทั้งรุจีกับอาสะ

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้ก่อน ทำความเคารพผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ และหนุ่มหน้าตี๋อีกคนที่รุจีแนะนำรวดเร็วว่าชื่ออาสะ เป็นใครมาจากไหน รวมทั้งบอกว่าธนุสจะมาร่วมฟังด้วย ชายหนุ่มสองคนก้มศีรษะทักทายกัน

“พี่อุ้ยกับคุณย่านั่งรออยู่ร้านกาแฟข้างหน้า” เธอกระซิบกับรุจี สาวหมวยพยักหน้า

“ถ้างั้นคุยต่อประเด็นเดิมเลยนะคะ ขออนุญาตเล่าคร่าวๆ” ไพรวรินทร์เป็นคนกล่าวประโยคนี้ “คือคุณอาสะมาแจ้งความเพราะเรื่องคุณโยชิโอะหายตัวไป เขาเชื่อว่าเจ้านายไม่ได้หายไปเอง เพราะมีเหตุผลอยู่”

“ทำไมคิดว่าคุณโยชิโอะเกี่ยวข้องกับการหายไปของคุณอรดาครับ” นายตำรวจถามทางกลับ

ไพรวรินทร์สบตารุจี หญิงสาวชี้แจง “คือพี่น้อย คนที่บ้านของออน่ะค่ะ เห็นคนหน้าเหมือนคุณโยชิโอะ พออรดาออกไปดู ก็หายไปเลย”

หนุ่มลูกครึ่งมีสีหน้าสงสัยปนเครียดขึ้น “หมายความว่าคุณโยชิโอะไปที่บ้านคุณอรดาเมื่อคืนเหรอครับ”

“เราก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่คนที่บ้านออบอกอย่างนั้น”

“แล้วเขารู้ได้ยังไงครับว่าเป็นคุณโยชิโอะ คือทางคนบ้านคุณอรดาไม่น่าจะรู้จักโยชิโอะไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมถึงระบุตัวจนเชื่อมโยงมาได้แบบนี้”

รุจีชะงัก มองหน้าไพรวรินทร์ อีกฝ่ายกะพริบตาปริบ เหมือนเพิ่งนึกถึงข้อเท็จจริงข้อนี้ได้

“คือ...” สาวหมวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นการเรียบเรียงคำพูดไปในตัว “คุณโยชิโอะ ทานากะ หน้าเหมือนกับสามีของอรดาที่ตายไปแล้วค่ะ พอคนที่บ้านออเห็นเลยบอกว่าเป็นพี่ปุณ เอ่อ สามีของออน่ะค่ะ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ”

 

 

(ต่อ)

18.12.20

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น