หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 77 : บทที่ 27 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    15 ธ.ค. 63

อรดาเดินออกจากประตูเล็กมาที่ทางเดินหน้าบ้าน มองไปโดยรอบก็เห็นแต่ถนนกับบ้านเรือนที่ตั้งทะมึนในความมืด เหมือนมันก็กำลังมองเธออยู่ แต่ทางซ้ายมือมีการเคลื่อนไหววูบวาบ หัวใจหญิงสาวเต้นแรง แต่ตัดสินใจเดินออกไป

 สิ่งแรกที่ยืนยันคือเงาตะคุ่มนั่นไม่ใช่ผีอย่างที่น้อยบอกแน่ แต่ใช่คนที่เธอคิดหรือเปล่า 

“ใครอยู่ตรงนั้นคะ”

ร่างนั้นเงยหน้า ใบหน้านั้นกระทบแสงไฟเธอเบิกตา “คุณโยชิโอะ”

แต่ไม่ใช่โยชิโอะที่ยืนอยู่เฉยๆ เพื่อรอใคร แต่ชายคนหนึ่งกำลังรวบตัวเขา หนุ่มญี่ปุ่นสะบัดตัวสุดแรง ก่อนจะพลิกตัวแล้วสาวหมัดใส่ อีกฝ่ายโดนหมัดกระแทกไปไม่ทันตั้งตัวหน้าสะบัด แต่แล้วก็โดนต่อยสวนกลับมาอย่างรวดเร็ว ตัวชายหนุ่มเซแซด บุคคลปริศนารีบโผเข้ามาซ้ำ แต่โยชิโอะย่อตัวหลบแล้วพุ่งไปยืนประกับหลังอีกฝ่าย ใช้แขนล็อคคอจนแน่น

“โอ้ย!”

“หลบไป”

เขาบอกอรดากำลังจะขยับ แต่แล้วก็เบิกตากว้าง เพราะมีอีกร่างหนึ่งพุ่งมาด้านหลังชายหนุ่ม แล้วก็เหวี่ยงมือแหวกอากาศ

“ผลัก!”

“เฮ้ย!”

เสียงวัตถุหนึ่งกระทบศีรษะ ร่างของโยชิโอะกระตุก แขนที่ล็อคคออีกคนปล่อยตก ร่างทรุดฮวบ แต่เขายังไม่สลบเพราะยังยกแขนไปกุมท้ายทอยไว้ เขาพลิกตัวเผชิญหน้าคนทำ แต่แล้วก็โดนหมัดสวนเข้าที่ปลายคาง

“คุณโยชิโอะ จะทำอะไรน่ะ!” 

อรดากรีดร้อง แล้วก็ตั้งสติได้ว่าตรงหน้าคืออะไร เธอแผดเสียงทันที “ช่วยด้วย! อุ๊ปส์”

แต่ก็ช้าไปกว่าอีกร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามา แล้วผ้าเช็ดหน้าที่เธอเห็นในมือของเขาก็พุ่งมาที่ใบหน้า แต่เธอหลบไม่ทันเหมือนโยชิโอะ กลิ่นฉุนเอียนพุ่งเข้าปากและจมูก สมองชาวูบ ก่อนความรู้สึกจะดับลง

 

พอความทรงจำกลับมา อรดารีบมองรอบตัว ดูเหมือนเธอจะอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านปูนเก่าๆ ที่มีกลิ่นอับและอากาศไม่ถ่ายเท ไม่มีแสงไฟ แต่แดดที่ลอดเข้ามาก็พอให้มองห็นร่างหนึ่งนอนอยู่ใกล้กัน

เธอสะดุ้ง ตั้งสติและเพ่งมองให้ชัด กางเกงยีน รองเท้าผ้าใบ เสื้อแจคเกต ทรงผม

“คุณโยชิโอะ”

อรดาขยับเข้าไปหา สำรวจร่างกายชายหนุ่มอัตโนมัติเพราะภาพท้ายสุดที่เห็นคือเขาถูกตีที่ศีรษะ ใจหายแวบเมื่อไม่มีการเคลื่อนไหว 

“คุณโยชิโอะคะ” 

จะแตะตัวก็ทำไม่ได้เพราะมือถูกมัดไพล่หลัง จึงก้มตัวลงไปใช้หัวไหล่ดันอย่างไม่ถนัด แต่ปากก็ส่งเสียงเรียก “คุณโยชิโอะ”

“อืม...”

ใจขื้นเมื่อได้ยินเสียงตอบรับ ร่างเขาขยับ เปลือกตาค่อยๆ เปิดปรือ ก่อนจะลุกพรวดพราดจนอรดาผงะเพราะตกใจ แต่ก็ต้องหงายหลังล้มลมไปเพราะมือเท้าถูกมัดทำให้เสียการทรงตัว ศีรษะกระแทกพื้น

“อุ้ย”

“โอ้ย...” เขาตัวงอด้วยความเจ็บปวด

“ค่อยๆ ลุกค่ะ คุณบาดเจ็บอยู่”

เขามองหน้าเธอ วินาทีแรกประหลาดใจ แต่นึกได้มองรอบตัว “ที่นี่ที่ไหน ผม...ถูกตีหัว”

ไม่รู้ว่าอรดาคิดไปเองหรือเปล่า แต่ภาษาไทยที่เขาพูดครั้งนี้ชัดกว่าที่เคยได้ยินมา นั่นเป็นประโยคแรกที่โยชิโอะพูด เมื่อเขาปรับสายตาและหายตกใจก็เอ่ยชื่อเธอ “คุณออ อรดา”

วินาทีแรกหัวใจของอรดาพองฟูและลอยสูง เสียงที่เรียกชื่อแรกของเธอเหมือนกับปุณณัติไม่ผิด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลารำลึกความหลัง เธอกับเขาตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

“ค่ะ ฉันเอง”

“เราอยู่ที่ไหนกันครับ”

เมื่อความเจ็บบรรเทาก็ค่อยๆ ยันกายขึ้นนั่ง คิ้วขมวดเพราะอาการเจ็บปวด เขาถามแล้วมองไปรอบๆ ดูเหมือนจะเป็นห้องๆ หนึ่ง ที่ถูกทิ้งร้างเพราะเต็มไปด้วยเศษขยะ ฝุ่นหนา และความอับชื้น ไม่ได้ยินเสียงใดๆ รวมทั้งความมืดสลัวที่ครอบครองอยู่

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่...เราถูกลักพาตัวมา”

อรดากล่าวอย่างหวั่นๆ เมื่อสมองประมวลถึงความจริง เธอทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนอีกครั้ง โยชิโอะก็นึกได้ เขาถูกตีที่ท้ายทอย ตอนนี้ไม่สามารถสำรวจบาดแผลได้ถนัด สีหน้าที่เห็นจึงเข้มเครียดจริงจังขึ้นทันใด

“บ้าจริง ผมประมาทไปหน่อย เอ้อ จริงสิ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นกลางอก ส่ายหน้า “ไม่เจ็บอะไรค่ะ แค่มึนหัวนิดหน่อย คุณโยชิโอะต่างหาก ถูก...เอ่อ มีแผลไหมคะ”

“ผมก็ไม่แน่ใจ แต่เจ็บจี๊ดๆ น่าจะมีเลือดออก แต่มองไม่เห็น”

“ฉันดูให้ค่ะ”

เธอพูดแล้วขยับตัว เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ขยับตัวหันหลังให้เธอเพื่อให้ตรงเส้นแสงที่ลอดเข้ามา “เจ็บตรงไหนคะ” ชายหนุ่มบอกจุดให้ เธอจึงพยายามเพ่งมอง แต่เมื่อมือถูกมัดไพล่หลัง แสงสว่างก็ไม่พอนึก เธอเอียงคอเพ่งมอง

“ฉัน...มองไม่เห็นเลือดนะคะ แต่น่าจะบวมบ้าง” 

“ขอบคุณครับ” โยชิโอะหันมาบอกพลางเอียงคอไปมา ขยับตัวเท่าที่ร่างกายจะอำนวยเพื่อสำรวจ ยังไม่มีอะไรสึกหรอ มือถูกมัดไว้ด้วยเทปพลาสติกหลายชั้นแน่นหนา ชายหนุ่มพยายามยื้อและดึงอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่หลุด แผ่นพลาสติกยิ่งบาดเนื้อเข้าไปอีก ส่วนที่เท้าก็เหมือนกัน 

“ขอโทษค่ะ”

เขาหยุดกิริยา หันไปเลิกคิ้ว “เรื่องอะไรครับ”

อรดาหลุบตา “เพราะฉันไม่รับสาย ทำให้คุณต้องมาถึงที่บ้าน แล้วก็...”

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ผมมาหาคุณเพราะแค่อยากบอก เอ้อ...” เพราะอาการรีบร้อนจะตอบทำให้เกือบเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป เธอเงยหน้ามองเขา ตาโตกลมแป๋ว

“บอกอะไรเหรอคะ”

“แกควรบอกฉันมากกว่า”

ก่อนที่โยชิโอะจะตอบ เสียงห้าวห้วนก็ดังขึ้น หนุ่มสาวสะดุ้ง หันไป ก็มีร่างหนึ่งเปิดประตูผางเข้ามา

ชายชุดดำสองคนเดินเข้ามา อรดาตกใจกระถดไปชิดกับโยชิโอะโดยอัตโนมัติ ซึ่งชายหนุ่มก็ขยับให้เธอมาอยู่ข้างหลังเขาเช่นกัน ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อม

“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย” ทางนั้นพูดภาษาญี่ปุ่น 

“แค่คุยกันต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบ อรดาพอจับใจความได้ในภาวะที่กำลังตื่นตระหนกอดประหลาดใจไม่ได้

“บางทีเราต้องใช้ที่เงียบๆ คุยกันสักหน่อย” เสียงนั้นพูดต่อ โยชิโอะมองไปอีกคน ซึ่งถืออาวุธไว้ในมือ ท่อนแขนนั้นปล่อยสบายแต่เขารู้ว่ามันพร้อมลั่นไก

“ต้องการอะไร”

“ต้องการความจริง ถ้าตอบง่ายๆ เรื่องก็จะจบง่ายๆ” 

“ความจริงอะไร”

อีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์ออกมาถือไว้ พลิกไปมาในมือก่อนจะมองมาทางเขา

“ก็ความจริงที่ว่า นายคือโยชิโอะตัวปลอมไงล่ะ”

            

จบ

15.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #85 fsn (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 20:50

    มาช่วยไวๆ นะคะ ผองเพื่อน

    #85
    0
  2. #84 ศิรดา (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 21:21

    พี่ปุณใช่ปล่ะ แต่ทำไมจำตัวเองไม่ได้เลย

    #84
    0