หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 75 : บทที่ 27 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ธ.ค. 63

27

 

          “ผีลักซ่อนคนไม่มีหรอกครับ มีแต่คนด้วยกันเอง”

          “คุณภาคีหมายความว่ามีคน...” อุษณีย์ถามโพล่งขึ้น

          ภาคีหันมองรุจีเชิงส่งให้เธอพูดต่อ รุจีมองหน้าผู้ใหญ่ทุกคน ซึ่งก็รอคำตอบจากเธอ หรือใครก็ได้ที่ให้ความกระจ่าง จึงตัดสินใจเล่าเรื่อง

          “เรื่องที่พี่น้อยพูดว่าเห็นผีพี่ปุณ ที่จริงก็คือ...”

          เสียงแตรที่หน้าบ้านดังขึ้น พร้อมๆ กับเสียงข้อความในไลน์กลุ่มที่โทรศัพท์ของรุจี เพื่อนทั้งสองมาถึงแล้ว น้อยรีบลุกไปเปิดประตูให้

          “เดี๋ยวรอใบชากับวาวมาก่อนนะคะ จะได้เล่าพร้อมกันเลย” สาวหมวยบอก

          อีกไม่ถึงห้านาที ทั้งสามก็เดินเข้ามา ทุกคนทำตามเคารพประมุขของบ้าน รวมทั้งคนรับใช้ที่สูงวัยกว่า อุษณีย์ก็ไหว้ธนุสเช่นกัน

          “นั่งกันตามสบายเถอะ ไม่ต้องมาพิธีรีตองอะไรหรอก” คุณสมรกล่าวเมื่อวลีรักษ์กำลังหาที่นั่งบนพื้น เธอกล่าวขอบคุณแต่ก็ให้ธนุสนั่ง ตัวเองนั่งลงข้างเพื่อนสาว

          “มาพร้อมกันเลยนะ” รุจีกระซิบ

          “มาเจอกันตรงปากซอยนี่เอง” ไพรวรินทร์กระซิบตอบ “คุยถึงไหนกันแล้วคะ”

          “รุกำลังจะเล่าว่าผีพี่ปุณที่พี่น้อยเห็นเป็นใคร”

          “ค่ะ งั้นรุเล่าต่อเลยนะคะ” รุจีเรียบเรียง “เรื่องที่พี่น้อยเห็นผีพี่ปุณ จริงๆ ไม่ใช่ผีค่ะ แต่เป็นคน มีคนหน้าเหมือนพี่ปุณมาก เขาเป็นคนญี่ปุ่น เป็นเจ้าของบริษัทที่ออเคยไปทำงานด้วยน่ะค่ะ ชื่อโยชิโอะ ทานากะ”

          “โยชิโอะ...” อุษณีย์พึมพำ 

          “แล้วทำไมย่าไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ยายออไม่เคยเห็นเล่าเลย” คุณสมรเริ่มมีอารมณ์ร่วมหลังจากที่นั่งอ่อนระโหยด้วยความเป็นห่วงหลานสาวอยู่นาน 

          “อุ้ยก็รู้จักแค่ชื่อบริษัทค่ะ แต่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณคนนี้เลย”

          “หน้าเหมือนกันจริงๆ น่ะเหรอ” หญิงชราถามอีกครั้ง

          “จริงค่ะคุณย่า เหมือนมาก ถ้าจะพูดตรงๆ เหมือนอย่างกับพิมพ์เดียวกัน”

          “เคยเห็นกันหมดเลยเหรอ” อุษณีย์ถาม 

          “หนูกับวาวเคยเห็นในรูปค่ะ แต่เขาเหมือนพี่ปุณมากจริงๆ ค่ะ” ไพรวรินทร์ตอบ

          “แปลว่าคนที่มาหน้าบ้านเรานี่ก็คือนายคนญี่ปุ่นคนนั้น”

          “แต่เท่าที่รุคุยกับออ เขากลับญี่ปุ่นไปเมื่อคืนแล้วนะคะ ก็จะแย้งกันกับที่พี่น้อยเห็น นี่แหละค่ะที่รุสงสัย”

ไพรวรินทร์หันขวับไปมองหน้าเพื่อนอีกสองคน ทำท่าเหมือนอยากพูด

“มีอะไรเหรอใบชา”

“ไม่ดีกว่า ฉันจะไม่ตั้งธงก่อนได้คำตอบ”

“แกจะตั้งธงอะไรใบชา พูดมาเลย” รุจีทำเสียงจริงจัง

ไพรวรินทร์สูดลมหายใจ “ก็พี่น้อยบอกว่าเห็นผีพี่ปุณ คุณภาคีก็บอกว่าผีที่ไหนจะมาลักพาตัวคนได้ แล้วที่แกพูดว่าผู้บริหารญี่ปุ่นคนนั้นกลับไปญี่ปุ่นแล้ว และถ้ามันไม่ใช่อย่างนั้นล่ะ”

รุจีมองหน้าภาคี มองหน้าเพื่อนชาวเหนือ มองหน้าวลีรักษ์ 

“นี่แหละที่ฉันบอกว่าฉันจะไม่ปักธงถ้ายังไม่ได้คำตอบ”

“ถ้างั้นเราเริ่มจากจุดนี้” ธนุสพูด “มีบุคคลอื่นนอกจากน้องอออยู่ในคืนนั้นแน่ๆ จะใช้ผู้บริหารญี่ปุ่นคนนั้นหรือไม่ก็ต้องตรวจสอบ ต้องหาคำยืนยัน”

“ตรวจยังไง ธนุสทำได้ไหม” วลีรักษ์ถามสามี ธนุสนิ่งคิด

“งั้นเดี๋ยวฉันถามพี่เธียรให้ เขาพอจะรู้ว่าเช็คกับสายการบินได้ยังไง รอแป๊บนะ” เมื่อเป็นคนเสนอความเห็นจึงต่อยอดความคิดได้รวดเร็ว ไพรวรินทร์หยิบโทรศัพท์แล้วขอตัวออกไปโทร.หาแฟนหนุ่ม

“เป็นไปได้ไหมว่านี่จะเป็นการลักพาตัวน่ะ” อุษณีย์พูดขึ้นอย่างหวั่นๆ “เราต้องรอก่อนใช่ไหมถึงจะแจ้งความได้”

 "ตอนนี้ไม่ต้องรอถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็แจ้งคนหายได้ครับ ตำรวจจะพิจารณาเหตุผลแวดล้อม ของน้องออนี่น่าจะแจ้งได้เลยเพราะมีองค์ประกอบที่ทำให้เชื่อได้ว่าไม่ได้หายไปเอง” ประโยคยาวๆ นี้เป็นของธนุส ชายผู้มีความรู้ด้านกฎหมายและแวดวงข้าราชการโดยเฉพาะทหาร

“ถ้างั้นเดี๋ยวอุ้ยไปเตรียมตัวก่อนนะคะ” อุษณีย์บอกคุณย่าของเธอ

สมรพยักหน้า อุษณีย์รู้สึกว่าเมื่อเพื่อนๆ ของอรดามาถึงหญิงชรามีสีหน้าดีขึ้นมาก เธอเองก็เชื่อมั่นขึ้นว่าจะได้คำตอบภายในเวลาไม่นาน

 

“อย่างที่เล่านั่นแหละค่ะ พี่เธียร ใบชาสงสัยว่าโยชิโอะ ทานากะ ได้ขึ้นเครื่องกลับญี่ปุ่นจริงๆ หรือเปล่า เพราะมีคนหน้าเหมือนมาที่บ้านออ”

“เข้าใจแล้ว รีบใช่ไหม งั้นออถือสายรอเลยนะ พี่จะให้คนเช็คให้เลย ไม่เกินห้านาที”

“ขอบคุณค่ะพี่เธียร”

ไพรวรินทร์ถือสายรอ เดินวนไปวนมาตรงนอกชาน ตาเหลือบมองกลุ่มสนทนาที่บรรยากาศยังตึงเครียดและกังวล เธอก็ตกใจที่จู่ๆ รุจีก็โทร.มาถามหาอรดา และสรุปว่าเพื่อนสาวหายออกไปจากบ้านเมื่อคืน

เพราะอรดาไม่เคยเป็นแบบนี้ ตั้งแต่สมัยเรียนจะไปที่ไหนยังไง เธอจะต้องบอกที่บ้านทุกครั้ง จนคบหากับปุณณัติชายหนุ่มยิ่งเป็นที่รักของคุณย่าสมรเพราะช่างพูด เข้าตามตรอกออกตามประตู รู้กาลเทศะ จะพาอรดาไปไหนก็บอกกล่าวและกลับตรงเวลาที่บอกไว้ทุกครั้ง

ปุณณัติมีนิสัยตามแบบฉบับวิศวกรส่วนใหญ่ เพื่อนฝูงเยอะ ดื่มเก่ง ติดเกม ชอบมองสาวสวย แต่เขาก็ซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมากับอรดาเสมอ เรียกว่าผ่านด่านคุณย่าสมุดก่อนพ่อกับแม่เสียอีก

“...ใบชา”

ได้ยินเสียงเรียกแว่วๆ ไพรวรินทร์รีบคุยต่อทันที “ค่ะพี่เธียร”

 

“ได้เรื่องแล้วค่ะ” ไพรวรินทร์เดินก้าวยาวๆ กลับมา ย่อตัวลงนั่งข้างเพื่อนสาวเชื้อสายจีน “พี่เธียรให้คนเช็คให้แล้ว โยชิโอะ ทานากะ ไม่ได้กลับญี่ปุ่นค่ะ จริงๆ เขามีรายชื่อในเที่ยวบิน แต่ก็ขอยกเลิกการเดินทางก่อนเกตประมาณห้านาที”

“หมายความว่าคนที่ปรากฏตัวที่บ้านนี้เมื่อคืนคือผู้ชายคนนี้เหรอ” น้อยผู้เป็นคนเห็นทำท่าตกใจปนประหลาดใจ

“หนูไม่ยืนยันว่าใช่นะคะ แต่เอาข้อมูลเพิ่มเติมมาให้ช่วยกับวิเคราะห์หลายๆ มุมค่ะ อ้อ เที่ยวบินที่ว่า เป็นเที่ยวบินตอนเที่ยงคืนในคืนที่ผ่านมานะคะ”

วงสนทนาเงียบไปชั่วอึดใจ บรรยากาศอึมครึม กังวล และไม่แน่ใจ

“ออสนิทกับผู้ชายคนนี้เหรอ” คุณสมรถามต่อ ไพรวรินทร์มองหน้ารุจี

“ก็...ในฐานะคนจ้างงานน่ะค่ะ คือออเคยได้พรีเซนเตอร์จากลุงเขามาก่อน พอเขามาทำงานแทนลุง ก็เลยจ้างงานออต่อ”

“อายุเท่าไร”

“เอ่อ สามสิบสองสามสิบสามราวๆ นี้ค่ะ”

คุณสมรย่นคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ตอบอะไร

เสียงโทรศัพท์ของไพรวรินทร์ก็ดัง เจ้าตัวสะดุ้ง เกือบจะลุกออกไปรับแต่เห็นชื่อธีรดลปรากฎจึงรีบรับสายตรงนั้น

“ค่ะพี่เธียร”

“พี่มีข้อมูลเพิ่มเดิมเรื่องโยชิโอะ ทานากะ พอดีพี่สืบ...”

 

 

 

(ต่อ)

12.12.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น