หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 69 : บทที่ 25 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 ธ.ค. 63

25

 

            ที่บ้านของรุจีวันนี้มีงานกินเลี้ยงและจับของขวัญ อรดาไปส่งพวงมาลัยเรียบร้อยก็แวะซื้อกาแฟมารองท้องแทนมื้อกลางวัน แวะซื้อชานมไข่มุกยี่ห้อดังตามออเดอร์ ซึ่งอุษณีย์ก็มาด้วยพร้อมเค้กไม้ผลรวมตัดแต่งเป็นรูปตารางสวยงาม อรดาชอบมาก ขอให้พี่สาวทำอีกชุดเพราะจะเอาไปสวัสดีปีใหม่ครอบครัวปุณณัติวันพรุ่งนี้ ซึ่งเธอบอกกับปภาดาไว้แล้ว

            อรรถลงมือตำส้มตำเอง นั่นคือสิ่งที่อรดาและทุกคนทึ่งมากว่าครอบครัวนี้เขาเป็นคนที่ทำอาหารอร่อยที่สุด โดยเฉพาะอาหารอีสานรสจัด ทั้งที่เจ้าตัวเกิดกรุงเทพ แต่อาจจะเป็นเพราะแม่ของเขาเป็นคนอุบลราชธานี มีรสมือระดับหนึ่งของหมู่บ้าน

            ส้มตำปูปลาร้าคือที่สร้างความสดชื่นให้อรดาเป็นอย่างมาก

            “กากหมูนี่คือที่สุดจริงๆ ไม่ผิดหวังเลยที่อุตส่าห์หิ้วท้องรอ ฝีมือพี่อรรถอร่อยที่สุดในโลก” เธอยังหยิบมาเคี้ยวไม่หยุดแม้ว่าส้มตำจะหมดครกแรกแล้วก็ตาม เพราะพ่อครัวบอกว่าจะตำให้ทีละครกรสชาติจะไม่ได้เซ็ง อีกครกหนึ่งคือส้มตำข้าวโพดไข่เค็มซึ่งเป็นฝีมือภัทรา

            “พี่อรรถไม่ต้องกินอะไรแล้วงานนี้” รุจีแซวพี่เขย อีกฝ่ายหัวเราะ บรรยากาศสนุกสนาน

            นอกจากนั้นก็เป็นเมนูทั่วไปประจำงานเลี้ยง มีข้าวผัดไข่ กุ้งแม่น้ำกับน้ำจิ้มซีฟู้ด มียำวุ้นเส้นสูตรโบราณที่อุษณีย์มาปรุงให้ ครีมโครอกเกะปูของโปรดของเด็กๆ เป็นเมนูกินเล่นและแก้เผ็ดของผู้ใหญ่ มีไก่ย่างน้ำแดงจากวลีรักษ์และธนุส ส่วนไพรวินทร์กับธีรดลมาพร้อมผลไม้หลากหลายชนิด บรรยากาศสนุกสนานเริ่มต้นตั้งแต่สี่โมงเย็น

“แล้วนี่แกเลิกตามนิปปอนบอยหรือยัง” รุจีกระซิบกับอรดาขณะที่ไพรวรินทร์ไปร้องเพลงกับลูกทั้งสองคน “อ้อ จริงด้วย เพิ่งไปงานเลี้ยงที่บริษัทเขามานี่นา เป็นไงบ้าง เล่าๆ”

อรดาเริ่มทำใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้บ้างแล้ว รสชาติอาหารรวมทั้งชานมไข่มุกช่วยเยียวยา

“เล่าอะไร ก็ไปทำงาน”

“ก็งานเลี้ยงปีใหม่ ก็ต้องแต่งตัวสวยหล่อใช่ไหมล่ะ” สาวหมวยทำหน้าเจ้าเล่ห์ 

“ก็ใช่ แต่ก็ไม่มีอะไรไง แค่ไปทำงานจริงๆ”รุจีมองหน้าเพื่อนรัก ตาเรียวๆ นั้นจ้องเขม็ง อรดาถอนใจ “ก็คือฉัน...คิดได้ว่าควรพอ เอาเวลามาทำอะไรที่เป็นสาระดีกว่า”

“แกคิดแบบนี้ได้จริงๆ หรือว่ามีอะไรมาทำให้แกต้องคิด”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันโอเค ขอบใจมากรุที่เป็นห่วง”

สาวหมวยยังรู้สึกขัดใจ บึนปากเอียงคอไปมา “แล้วเรื่องที่เขาถูกลอบยิงก็ไม่สนใจแล้วใช่ไหม”

“ใครลอบยิงใครเหรอครับ”

“อุ๊ย พี่เธียร”

ธีรดลเดินเข้ามารินเครื่องดื่มทันได้ยินบทสนทนาพอดี “ใช่เรื่องผู้บริหารบริษัทอาหารเสริมญี่ปุ่นอะไรนั่นใช่ไหม”

“ใบชาเล่าให้ฟังเหรอคะ”

“ครับ” ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ลงนั่งข้างสองสาว นายตำรวจยศพันตำรวจตรีเป็นหนึ่งในแคนดิเดตชายในฝันของสาวๆ รูปหล่อ ชาติตระกูลดี เป็นหนุ่มในเครื่องแบบมาดเท่ เขาประจำอยู่ท้องที่จังหวัดกาญจบุรี แต่ถ้ามีวันหยุดเมื่อไรก็จะแบ่งเวลามาให้แฟนสาวเสมอ แม้แต่รุจียังแซวว่าไพรวรินทร์โชคดี

“พอดีเลย พี่เธียรคิดว่ายังไงบ้างคะ ผู้บริหารญี่ปุ่นเพิ่งมาทำงานในไทยได้แค่ครึ่งปีแต่ถูกลอบยิงไปตั้งสองครั้ง จริงสิ เขาน่าจะแจ้งความแล้ว พี่เธียรมีข้อมูลไหมคะ”

“รุ ถามรัวอย่างกับผู้สื่อข่าวบันเทิงเลยนะแก” อรดาประชดเพื่อนเสียงแหลม

ชายหนุ่มหัวเราะตาหยี เขาเป็นคนหน้าตาคมคายกึ่งดุ แต่เวลายิ้มโลกสว่างสดในทันที รวมทั้งยังใจเย็น เอ็นดูที่คนอายุน้อยกว่าหลายปีถามจุ๊กจิ๊กเหมือนเด็ก 

“พอดีเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในท้องที่ของพี่ซะด้วย แต่ถ้าสันนิษฐานตามที่ใบชาเล่า พี่ให้น้ำหนักไปทางเรื่องธุรกิจนะ เพราะเขามาทำงานแทนคนเก่าด้วยนี่ ใช่ไหม”

รุจีหันไปทางอรดา เจ้าของเรื่องพยักหน้า

“ความขัดแย้งในครอบครัวรองลงมา ที่เหลือก็ชู้สาว”

“พูดเหมือนคุณภาคีเปี๊ยบเลย” สาวหมวยพึมพำ

“แล้วสาวๆ คิดว่ายังไงกันละครับ จริงสิ ทำไมถึงสนใจเขาล่ะ” ชายหนุ่มถามง่ายๆ แล้วหันไปหยิบไก่ย่างน้ำแดงมาหนึ่งไม้

“เอ่อ...” รุจีกลอกตา อรดาส่งสายตาดุๆ ปรามทำนองว่าไม่ให้พูดอะไร เพราะว่าธีรดลเพิ่งจะคบกับไพรวรินทร์ได้ปีเดียว ซึ่งหลังจากปุณณัติตายไปตั้งสองปี เขาจึงไม่รู้เรื่องว่าอรดากำลังสนใจโยชิโอะเพราะหน้าเหมือนสามีที่ตายไป

“คุณตำรวจกินอีกแล้วเหรอคะ” ไพรวรินทร์เดินมาสมทบ

“คุณตำรวจชอบไก่อันนี้ครับ อร่อยดี” ธีรดลตอบน่ารัก เรียกรอยยิ้มขบขันปนหมั่นไส้ให้หญิงสาว

“ต้องชมวาวค่ะ งานนี้วาวส่งเข้าประกวด แล้ววาวไปไหนเนี่ย” ประโยคนี้รุจีตอบ มองซ้ายขวา

“เล่นกับลูกแกอยู่นั่นแหละ น้องภีมติดหนักมาก”

“สายวิชาการเขาคุยกัน” คนเป็นแม่ตอบพลางหัวเราะ “พี่ธนุสก็เม้าท์กับคุณภาคีอยู่ใช่ไหม”

“ตามนั้น ช่างเป็นการคุยกันที่...” ไพรวรินทร์กุมหน้าอกตัวเอง ทำหน้าตาน่ากลัว รุจีตีแขนเพื่อน 

“ห้ามแซวสามีฉัน เดี๋ยวฉันจะฟ้องวาว ฉันนึกว่าแกจะไปร่วมวงเสียอีก เจ้าแม่ข้อมูลเหมือนกันนี่”

“ไม่ละ ฉันจะมากิน”

“แล้วก็ว่าแต่พี่เธียร” รุจีเบะปากล้อ

“ว่าแต่พวกแกคุยอะไรกัน เรื่องนิปปอนบอยคนนั้นเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก จบแล้ว” อรดาเป็นฝ่ายตอบ 

ไพรวรินทร์มองงงๆ สายตามีคำถาม เคี้ยวชมพู่อยู่จนหมดชิ้นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “ไม่อยากรู้เรื่องของเขาแล้วเหรอว่าทำไมเขาถูกปองร้ายน่ะ”

อรดาส่ายหน้า ท่าทางกึ่งเซ็ง คนถามมองหน้าเพื่อนอีกคน ส่วนธีรดลนั่งเงียบ ปล่อยให้สาวๆ คุยกันจนกว่าจะมีคำถาม

“ถ้าสมมุติว่า การถูกลอบยิงของเขามันเกี่ยวกับเรื่องที่เขาหน้าเหมือนพี่ปุณล่ะ”

 

(ต่อ)

5.12.12

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น