หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 61 : บทที่ 22 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    23 พ.ย. 63

“อาการมันเป็นยังไง ไหนเล่าสิ”

            เจ้าของประโยคนั้นคือรุจี เป็นอีกวันที่แม่ลูกสองสามารถออกมากินข้าวเม้าท์มอยกับเพื่อนฝูงได้

            ส่วนเจ้าของเรื่องนั่งเอามือสองข้างเท้าคางหน้ามุ่ย เพราะนอกจากสาวหมวย ยังมีสาวเหนือหน้าตุ๊กตา และสาวสวยหน้าไทยดวงตาเอาเรื่อง ซึ่งความจริงไม่ได้อยากจะมีเรื่องกับใคร แต่แววตาของวลีรักษ์สู้คนเสมอ

            “ถ้าฉันไม่เล่าจะเกิดอะไรขึ้น”

            “ฉันว่าสายไปที่แกจะถามแบบนี้แล้วว่ะ” รุจีขยี้อีก อรดาขมวดคิ้ว หน้ามุ่ย

            “พวกแกรับปากก่อน ถ้าฉันเล่าจะไม่ด่าฉัน”

            “ไม่หรอก เพราะว่าด่าไปแล้ว” ไพรวรินทร์พูดหน้าตาย อีกสองคนหัวเราะ เจ้าตัวร้องโอดโอย “ไม่ได้ด่า แค่สงสัยและอยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย”

            อรดากลอกตา เพราะคำนั้นห่างไกลความจริงที่ทั้งสามสาวอุตส่าห์รีบนัดมาเจออย่างเร่งด่วน สถานที่ก็คือบ้านของเธอเอง เพราะจะได้นั่งคุยกันได้นาน 

            “เล่าซะทีสิ ไม่ใช่ไลฟ์สดนะจะได้รอยอดวิว” รุจีเร่ง เจ้าของเรื่องค้อนควัก

            “ฉันบังเอิญเจอเขาที่งานมอเตอร์โชว์วันที่ฉันไปรับจ๊อบ เสร็จงานเขาก็อาสาไปส่ง วันนั้นฉันหิวมากเลยให้เขาแวะหาของกิน ผ่านมาสองสามวันเขาก็ส่งข้อความมา อยากให้ฉันพาไปอีก เพราะชอบ”

            “ชอบแก?”

            “ไอ้รุ ชงอันตรายนะแก” วลีรักษ์แย้ง

            “ชอบผัดไทยย่ะ”

            “อย่าบอกนะว่าร้านผัดไทยที่เราเคยไปกินกันน่ะ” รุจีถาม อรดาพยักหน้า “เหย คนละทางกับบ้านแกเลยนะ”

            “ฉันรู้ว่าแกจะพูดอะไร ตอนแรกไม่ได้คิดถึงหรอก จะกลับแท็กซี่มากินบะหมี่หน้าปากซอยด้วยซ้ำ พอดีเขามีรถมา แล้วก็...ยอมรับตรงๆ ว่าอยากคุยกับเขาต่อ” 

            “รวมทั้งที่ไปถนนคนเดินด้วยน่ะเหรอ” ไพรวรินทร์ถามบ้าง

            “อันนั้นฉันไม่ได้คิดนะ เขาอยากไปเอง บอกว่าอยากไปเดินเที่ยวไนต์มาร์เกต มีที่ไหนบ้าง พอดีเห็นว่ามีงานก็เลยไป ใครจะไปรู้ว่าจะไปเจอแก” ท้ายประโยคหันไปประชดเพื่อนรัก อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจ

            “ทำไมฉันรู้สึกว่า...” วลีรักษ์ทำหน้าจริงจัง เว้นวรรคเพื่อดึงจังหวะให้เพื่อนทั้งสามรอฟัง “เขาสนใจแก”

            “เฮ้ย!”

            คนฟังทั้งสามประสานเสียงแทบจะพร้อมๆ กัน เจ้าตัวเองก็ตกใจ 

“ไม่มีทาง” อรดาแย้ง

“ทำไมล่ะ ก็เขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาแก แปลได้ว่าเขาสนใจแก แต่ในแง่ไหนฉันไม่รู้” คนตั้งข้อสังเกตตอบ “อ้อ อาจจะเพราะว่าแกเป็นพรีเซนเตอร์เขา แกมีความสามารถทำงานศิลปะได้อีก เท่านี้น่าจะพอ”

เหตุผลประกอบทำให้คนฟังทั้งสามนิ่งไปเชิงเห็นด้วย

“ก็จริงนะ อีกอย่าง...เขาก็มีคู่หมั้นแล้ว”

“นั่นแหละฉันถึงบอกว่าไม่มีทาง ถ้าเขาจะสนใจฉันแบบอื่น”

“แต่แกน่ะ สนใจเขา” รุจีกล่าวสวนทันที

“ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงหน้าเหมือนพี่ปุณขนาดนั้น ไม่ได้คิดอะไรเกินกว่านั้นจริงๆ เขามีคู่หมั้นแล้ว พักอยู่ด้วยกันด้วย” อรดาตอบ อธิบายเพิ่มว่าที่รู้เพราะไปเยี่ยมเขาที่ห้องพัก

“ห๊ะ”

“ฟังก่อนๆ คือ ฉันไปกับคุณซาโตชิที่เป็นญาติเขา ตอนนั้นต้องไปรายงานเรื่องเปลี่ยนแปลนจุดวางดอกไม้ในงานเลี้ยงไง แล้วพอดีรู้ข่าวเรื่องเขาถูกยิงด้วย”

“ถูกยิง!”

อรดาชะงัก สามสาวประสานเสียงพร้อมกันสมกับเป็นเพื่อนรัก แล้วก็หันมาหัวเราะใส่กัน ทั้งขำและตกใจ

“ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้ออสนใจเขา” รุจีพยักหน้าถี่ๆ

“จริง” ไพรวรินทร์สำทับ “ฉันจำได้แก่เคยเล่าว่า เขาเคยถูกลอบยิงมาแล้วครั้งหนึ่ง”

“ก็นั่นแหละ เดี๋ยวก่อนนะ เอาทีละเรื่อง สรุปก็คือฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเขา แต่ยอมรับว่าสนใจเพราะเขาหน้าเหมือนพี่ปุณ”

“แล้วคู่หมั้นเขาหน้าตาเป็นยังไง สวยไหม” สาวเหนือถามต่อ

“ก็น่ารักนะ สวยแบบคนญี่ปุ่น ตากลมเชียว แต่ดูเขาไม่ชอบฉันเท่าไร”

“เป็นธรรมดา” สาวหมวยพูด

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แค่ไปให้ข้อมูลที่น่าจะเป็นประโยชน์เรื่องคดีความกับไปคุยเรื่องงานเอง”

“นั่นน่ะเยอะแล้วจ้ะ” รุจีสวน “ผู้หญิงน่ะแก เป็นฉันก็ไม่ชอบหรอก มีผู้หญิงมาร้อยมาลัยสุดสวยให้สามีน่ะ”

“แกร้อยมาลัยให้เขาด้วยเหรอออ”

“ก็...แค่ของฝากธรรมดา” อรดาสบตาเพื่อนทีละคน “ฉันก็อยากอวดฝีมือร้อยมาลัยของฉันบ้างสิ ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าคู่หมั้นเขาจะมาเมืองไทยนี่ เรื่องถูกลอบยิงก็ด้วย ทำให้ยิ่งอยากรู้ว่าทำไมนักธุรกิจธรรมดาถึงต้องมีคนลอบทำร้ายตั้งสองครั้ง” เจ้าตัวอธิบายยืดยาว

“ฉันว่าเรื่องนี้น่าสนใจ” วลีรักษ์พูดเรียบๆ ทำหน้าขรึมตามสไตล์ เธอบอกว่าลองค้นหาข่าวในอินเตอร์เนต ดูเหมือนจะเป็นเพจข่าวชุมชนที่ลง ไม่ถึงสำนักข่าวใหญ่ จึงออกความเห็นว่าเจ้าตัวคงไม่อยากเป็นข่าว

“ถ้าจะทำอะไรให้ดูมีประโยชน์ลองสืบเรื่องนี้ดูสิ ดูดีกว่าไล่ตามเขาเฉยๆ นะ” ไพรวรินทร์เสนอความเห็น อรดารู้สึกคล้อยตาม 

            “ถ้าไม่ได้คำตอบเรื่องคนหน้าเหมือน แต่ก็ทำให้รู้จักเขามากขึ้นนะ ทีนี้แกจะเอาข้อมูลที่ได้ไปทำอะไรก็สุดแล้วแต่ ไพรวรินทร์ เจ้าแม่ดาต้าประจำกลุ่มพูด

            “ก็จริงของแก” 

            “แต่แกก็ต้องระวังนะ จะสืบเรื่องส่วนตัวของใครสักคนมันต้องมีผลตามมาเสมอ และถ้าเขาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย ระวังจะไปพัวพันเรื่องอันตรายโดยไม่รู้ตัว”

            เมื่อสาวเหนือพูดจบ ทั้งสามคนก็มองอย่างทึ่งๆ “แกพูดดีมากเลยใบชา”

            “ฉันจำมาจากละคร” เจ้าตัวไหว่ไหล่ “นางเอกอยากรู้อยากเห็น แล้วก็จับผลัดจับผลูไปเกี่ยวข้องกับเรื่องไม่ดี ต้องตามแก้ไขจนแทบเอาตัวไม่รอด ส่วนใหญ่เรื่องก็เป็นแบบนี้”

            “นี่แกให้ออเป็นนางเอกเลยเหรอ ใช่เหรอ”

            “ไอ้รุ ฉันเป็นนางเอกไม่ได้หรือไง ทีแกล่ะ ทะเลาะกับสามีหนีออกจากบ้านแล้วถึงรู้ว่าท้อง นี่ก็บทนางเอกชัดๆ เพราะนางร้ายน่ะไม่มีวันท้องหรอก”

            “ไอ้ออ”

            สองสาวเถียงกันไปพร้อมปาหมอนอิงใส่กัน  อีกสองสาวหัวเราะสนุกสนาน ขำขันกับถ้อยคำจิกกัดที่ทั้งคู่งัดมาโต้ใส่กัน อรดากับรุจีถือว่าฝีปากทันกัน และไม่มีใครยอมใคร สร้างบรรยากาศครื้นเครงในกลุ่มอยู่เสมอ 

 

 

จบ

23.11.20

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น