หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 56 : บทที่ 21 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    17 พ.ย. 63

21

 

            เคนโตะ ทานากะ เดินออกจากสนามบินนาริตะ เพื่อนั่งรถไฟไปยังเมืองยามาโตะ จังหวัดคานากาว่า ระหว่างนั้นเสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้น เขาหยิบมากดอ่าน พิมพ์ตอบ แล้วเสียงเรียกเข้าก็ดัง

            “ทุกอย่างเรียบร้อย เป็นไปตามที่สั่ง”

            เคนโตะฟังเวลาเกิดเหตุ ตอนนั้นเขาอยู่บนเครื่องพอดี ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ 

            “ขอบใจมาก เดี๋ยวจัดการให้”

            เขาเก็บโทรศัพท์ แล้วเดินไปยังสถานีรถไฟด้วยความรื่นรมย์

 

            โยชิโอะกำชับกับทั้งริกะ อาสะ และซาโตชิ ให้ปิดเรื่องที่เขาถูกยิงเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เป็นอันขาด โดยเฉพาะคนที่ญี่ปุ่น

            “ถ้าแม่ฉันโทร.มาถาม นายตอบไปว่าทุกอย่างปกติ” เขาบอก “ตอนนี้มีแค่สี่คนที่รู้เรื่อง ถ้ามีคนที่ห้าเมื่อไร แปลว่ามีใครสักคนหนึ่งในสามปากโป้ง ฉันพูดตรงๆ แบบนี้เข้าใจนะ”

            ริกะทำท่าอยากจะแย้ง ขณะที่อาสะพยักหน้า ส่วนซาโตชินั้นตอบรับทางโทรศัพท์

            “ผมไม่คัดค้านเรื่องการแจ้งข่าว แต่ว่าต่อจากนี้ไปเราต้องมีแผน”

            “งั้นนายก็ไปคิดมา ฉันยังคิดไม่ออก”

            โยชิโอะตัดบท เมื่อคืนเขาหลับด้วยฤทธิ์ยา แต่วันนี้หลังมื้อเช้ารู้สึกปวดแม้จะกินยาไปแล้วก็ตาม ตอนบ่ายต้องไปทำแผลที่คลีนิคใกล้ๆ  ที่พัก ตอนนี้ได้แต่นอนเอนหลัง และทำงานด้วยมือข้างเดียว ซึ่งก็ไม่สะดวกเอาเสียเลย

            “ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงอย่างนี้กับโยชิคุง”

            ริกะพูดเมื่อยกชามาให้ โยชิโอะพยักหน้ารับแต่สายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธออยากพูดอะไรอีกหลายประโยค แต่ก็กลัวปฏิกิริยาตอบกลับ

            “ริกะ มื้อกลางวันเอาเป็นหมูทอดทงคัตสึนะ”

            คนฟังเลิกคิ้ว แล้วก็พยักหน้ายิ้มๆ “ได้ค่ะ เพิ่มกะปล่ำปลีซอยเยอะเป็นพิเศษ โยชิคุงชอบ”

            ริกะยิ้มสดใส โชคดีที่วันก่อนเกิดเรื่องเธอเข้าซุปเปอร์มาร์เกตซื้อวัตถุดิบมาตุนไว้ โดยเฉพาะผักดองที่รสชาติอร่อยไม่แพ้ของที่ญี่ปุ่น

            โยชิโอะทั้งอึดอัดแต่อุ่นใจที่มีริกะอยู่ด้วยเวลานี้ แม้แต่ความคิดยังรู้สึกเหมือนเอาเปรียบเธอ แต่เขาห้ามตัวเองไม่ได้ เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้อรดาจะต้องไปดูสถานที่จัดดอกไม้ แล้วเขาไปไม่ได้

 

            อรดามาดูห้องจัดงานเลี้ยงของเอซทูแคร์ ซึ่งจะต้องมีพนักงานของบริษัทมาดูสถานที่เพื่อประสานงาน เจ้าของอาคาร รวมทั้งเจ้าหน้าที่ของบริษัทรับจัดเลี้ยง หญิงสาวร่างแบบในหัวอย่างรวดเร็วขณะถ่ายภาพห้องจัดเลี้ยง จดความกว้างยาวสูงเพื่อคำนวณจำนวนดอกไม้ที่ใช้

            “อ้าว นี่ฉันก็เพิ่งรู้ว่าคุณโยชิโอะไม่มาทำงาน เป็นอะไร”

            พอได้ยินชื่อโยชิโอะ อรดาหูฟึ่ง ตั้งใจฟังอัตโนมัติแม้ว่าสายตาจะมองไอแพดซึ่งเป็นภาพกราฟฟิคจำลองรูปแบบงานเลี้ยงที่ได้จากพนักงานเอซทูแคร์ที่เพิ่งส่งมาให้ตอนทักทายกัน

            “คุณดวงบอกว่าไม่สบายน่ะ”

            “มิน่าล่ะ เห็นตอนแรกพี่ปอบอกว่าเขาจะมาด้วย หลงดีใจได้ทำงานกับนายญี่ปุ่นกับเขาบ้าง” ปลายเสียงเจ้าตัวบ่นเสียดายแบบติดตลก เลยถูกรุ่นพี่ปรามเบาๆ 

            “มีอะไรจะเสนอไหมคะคุณอรดา”

            อรดาสะดุ้ง จู่ๆ พนักงานคนนั้นก็ยื่นหน้าเข้ามาถาม เธอดึงสติ มองดูภาพจำลอง

            “ออคิดว่าซุ้มดอกไม้น่าจะอยู่ตรงมุมห้องไปเลยค่ะ เพราะว่าจะได้ถ่ายเห็นทุกมุม ไม่ต้องลุกออกมาถ่ายด้านนอก เป็นมุมนั่งเล่น ยืนคุยกันได้ด้วย”

            หัวหน้างานหันไปทางลูกน้อง “ต้อมมีไฟล์นี้อยู่ในเครื่องไหม ลองปรับเลยได้ไหม”

            “ได้ค่ะพี่ปอ” หญิงสาวผมสั้นหยิบคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กออกมา เปิดไฟล์แล้วจัดการปรับแต่งภาพจำลองให้เป็นแบบที่อรดาเสนอ 

ระหว่างที่รับส่งภาพกันอยู่ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา หัวหน้าทีมจากเอซทูแคร์ประหลาดใจ 

“คุณซาโตชิ”

อรดาหันมา แล้วก็เห็นว่าเป็นหนุ่มญี่ปุ่นญาติของโยชิโอะจริงๆ ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้

“ผมมาแทนคุณโยชิโอะครับ มีอะไรที่ให้ผมช่วยได้บ้าง”

“อุ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอรู้จากดวงอนงค์แล้วว่าผู้จัดการคนนี้จะเข้ามาดูงานแทนจึงไม่แปลกใจ แต่ลูกน้องสองคนมีสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย “แต่มีจุดที่ต้องปรับเปลี่ยนจากแบบเดิมนิดหน่อยค่ะ เชิญคุณซาโตชิดูก่อนค่ะ”

“ได้ครับ” ซาโตชิพยักหน้า แล้วทักทายหญิงสาวอีกคนที่เขารู้จัก “คุณอรดา สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ” 

อรดาตอบสั้นๆ เพราะปอเดินนำชายหนุ่มมาดูที่หน้าจอ อธิบายประกอบสั้นๆ 

“ถ้าถามความเห็นผม ผมเห็นด้วยนะ แล้วถ้าเลื่อนจุดตั้งเวทีมาอยู่ด้านข้างแบบนี้จะทำให้กำแพงห้องจัดเลี้ยงสวยทุกมุมเลย”

“แบบนี้สวยค่ะพี่ปอ เพราะพื้นที่ค่อนข้างกว้าง วางตำแหน่งแบบนี้ทำให้ห้องไม่โล่งจนดูเหงียบเหงาค่ะ” คนแต่งภาพออกความเห็นบ้าง

“ถ้างั้นเดี๋ยวเรื่องสถานที่เสร็จขอไปคุยกับตัวแทนฝ่ายจัดเลี้ยงสักครู่นะคะ มารออยู่นานแล้ว” ปอกล่าวขอตัว 

ขณะนั้นอรดาก็ได้รับภาพที่ปรับแต่งใหม่ เธอจึงเดินมายืนดูจุดที่จะจัดจริง 

ต้องใช้เสาโฟม แกะสลักลายไทยนิดหน่อย ต้นคริสมาสต์โทนเขียวแดง นกยูงของเธอเน้นสีขาวเขียว แซมสีแดงที่หาง เสาลายไทยต้องทางสีน้ำตาลอมแดง ขณะคิดก็ดูภาพจำลองที่พนักงานทำมาให้

“คุณอรดา”

อรดาหันไป ซาโตชิยืนยิ้มบาง เธอยิ้มตอบ “แปลกใจจังได้เจอคุณซาโตชิที่นี่ด้วย”

ยังไม่ทันได้สนทนาต่อเสียงโทรศัพท์ก็ดัง ชายหนุ่มหยิบมากดรับ อรดาจึงถอยมาตามมารยาท แต่ได้ยินแว่วๆ ว่าถึงแล้วให้เข้ามาได้เลย แล้วก็วางสาย 

“ผมมาแทนโยชิโอะที่ไม่สบายน่ะครับ” เขาหันมาคุยกับเธอต่อ

“ฉันได้ยินกลุ่มคุณปอเขาคุยอยู่เหมือนกันค่ะ น่าจะอากาศเปลี่ยนนะคะ สองสามวันนี่เย็นมากเลย

ซาโตชิล้วงกระเป๋ากางเกง “จริงๆไม่ใช่เพราะอากาศเปลี่ยนหรอกหรอ ว่าแต่.. ถ้าผมบอกไปคุณจะเก็บเป็นความลับได้ไหม”

ประโยคสุดท้ายเขาเงยหน้าสบตา อรดาสะดุดกับแววตาเยือกเย็นนั่นเล็กน้อย แต่กล่าวติดตลกตอบ เพราะคิดว่าเขาพูดทีเล่นทีจริงมากกว่า “ถึงขนาดต้องขนาดเก็บไว้เป็นความลับเลยเหรอคะ”

“ควรครับ” ชายหนุ่มทำหน้าจริงจัง ยิ่งทำให้อรดาอยากรู้ไปอีก แต่ขณะนั้นเองมีชายคนหนึ่งแต่งกายคล้ายพนักงานส่งเอกสารเดินเข้ามาในห้องประชุม ซาโตชิหันไปเห็นพอดีจึงขอตัวเดินออกไป อรดามองแค่ปราดเดียว เห็นชายหนุ่มรับเอกสารจากผู้มาเยือนที่ใส่หมวกและสวมแว่นก่อนจะใส่มันไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเกต

ซาโตชิเดินเข้ามาหาอรดาอีกครั้ง

“รับปากได้ไหมครับว่าถ้ารู้เรื่องโยชิโอะแล้วคุณจะเก็บเป็นความลับ”

อรดาเลิกคิ้ว ต่อบทสนทนาได้อย่างแนบสนิทเชียว เธอพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ ฉันเก็บความลับเก่ง”

ซาโตชิมองโคมไฟ “โยชิโอะน่ะ หมอนั่นโดนลอบยิง”

 

 

(ต่อ)

17.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #64 fsn (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 13:20

    ซาโตชิ คือไงแล้ว

    #64
    0