หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 53 : บทที่ 20 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

20

 

 “หมอคนนี้เป็นหนึ่งในหลายคนที่รับเงินเพื่อเซ็นอนุมัติสารต้องห้ามที่ใช้ผลิตภัณฑ์”

อาสะยื่นเอกสารอยู่ในซองขาวเล็กๆ ให้โยชิโอะ เจ้านายย่นคิ้วขณะอ่านชื่อในเอกสาร นายแพทย์พรชัย

“หนึ่งในหลายคน?”

“สายบอกว่า เพื่อกระจายความเสี่ยงในการตามสืบ”

“ของเราเหรอ”

“ของที่อื่นด้วยครับ แต่โยงถึงเราได้”

โยชิโอะพิจารณา มีชื่อสถานที่ซึ่งนายแพทย์ทำงานประจำ รวมทั้งที่อยู่ปัจจุบัน “มีตารางการทำงานไหม”

“เท่าที่รู้ มีคลีนิกส่วนตัวด้วยครับ”

“เย็นนี้เลย”

อาสะเลิกคิ้ว “คุณโยชิโอะจะไปเจอเขาเย็นนี้เหรอครับ”

“ฉันพูดสั้นไปสินะ ใช่” เขาใช้โทรศัพท์ถ่ายภาพเอกสารนั้นไว้ รู้ว่าผู้ช่วยทำแล้วแต่ก็เพื่อความมั่นใจ “เวลาแบบนี้แหละ ช่วงที่ทุกคนกำลังจดจ่อกับเทศกาลสิ้นปี ดีที่สุดแล้ว นายไปเตรียมตัวไว้แล้วกัน”

คนฟังนิ่ง ครั้นแล้วก็พยักหน้า ลองว่าเจ้านายพูดเด็ดขาดแบบนี้หน้าที่ของเขาก็คือเตรียมความพร้อมให้มากที่สุด ชายหนุ่มกำลังจะออกจากห้องแต่ถูกเรียกไว้ก่อน

“อ้อ อาสะ อีกเรื่องหนึ่ง ไปรับริกะมาที่นี่หน่อย”

อาสะรู้สึกลมหายใจสะดุด แต่ก็ไม่ตอบอะไรมากกว่าการรับคำสั่ง

 

ริกะรออาสะมารับอยู่ที่ร้านกาแฟหน้าคอนโดมีเนียม เขาเดินเข้าร้านจนมาถึงโต๊ะแล้วเธอเพิ่งเห็น จึงกล่าวคำขอโทษเบาๆ แล้วเดินไปขึ้นรถที่จอดในจุดจอดชั่วคราวของอาคาร

ในห้องโดยสารเงียบสนิท หญิงสาวอยู่ในความคิดตัวเอง ส่วนคนขับก็ใช้สมาธิ นานครั้งจะเห็นใบหน้าของเธอผ่านกระจกมองหลัง ยิ่งต้องตั้งสติให้มั่นเพราะดวงตาที่เศร้าโศกที่มองเหม่อไปนอนหน้าต่างเสมอ

ริกะก็รู้ว่าบางครั้งอาสะมองเธอผ่านกระจกมองหลัง จึงหลบเลี่ยงที่จะไม่ให้เห็นร่องรอยความเสียใจ คืนต่อมาโยชิโอะกลับเข้ามานอนในห้อง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวได้แต่ถามตัวเอง เธอผิดอะไร

            แม้ว่าวันนี้เขาจะชวนเธอมากินมื้อกลางวันด้วยกัน แต่ริกะไม่ได้ดีใจมากมาย เธอรู้สึกเหมือนเขามองการดูแลครั้งนี้เป็นแค่หน้าที่ เป็นความรับผิดชอบที่ไม่ต่างกับการมาทำงานทุกๆ วัน

ตลอดหลายปีที่คบกัน ทุกครั้งที่ทะเลาะกับโยชิโอะ ริกะร้องไห้อาสะจะเห็น เพราะเขาเป็นผู้ช่วยคนรักของเธอ ตอนที่ไปทำแท้งอาสะก็รู้เพราะโยชิโอะสั่งให้เขาไปรับเธอกลับเอง สิ่งที่ริกะจำได้ก็คือตอนที่กำลังจะออกจากคอนโดมีเนียมที่อยู่ด้วยกันเพื่อไปยังคลีนิคเธอเจอกับอาสะ

‘คุณคิดดีแล้วใช่ไหม’

ริกะไม่ตอบ แต่เมื่อตอนจะกลับเห็นเขาจอดรถรออยู่น้ำตาก็ไหลเหมือนเขื่อนแตก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น อาสะส่งผ้าเช็ดหน้าให้ และมาส่งให้ถึงห้องพัก

‘ชีวิตยังต้องเดินต่อไป สิ่งที่ผ่านมาเรียกกลับไม่ได้แล้ว’

นั่นคือสองประโยคและและสุดท้ายที่อาสะพูดกับริกะในเวลาส่วนตัว เพราะต่อจากนั้นก็มีแค่การรับคำสั่งในฐานะลูกน้องของโยชิโอะอย่างเดียว

“ขอบคุณค่ะ อาสะซัง”

เธอบอกก่อนจะลงจากรถ อาสะพยักหน้ารับโดยไม่มีคำพูดใด

 

อย่างน้อยการได้กินมื้อกลางวันด้วยกันก็ทำให้ริกะรู้สึกดีขึ้น ข้อแรกคือมีแค่เธอกับเขาสองคน ไม่มีซาโตชิ ข้อต่อมาเขาชวนเธอมางานเลี้ยงของบริษัทด้วย

“แล้วโยชิคุงจะกลับญี่ปุ่นวันไหนล่ะ”

ชายหนุ่มทำท่าคิด “ยังไม่แน่ใจ บางทีอาจจะไม่กลับ”

“คุณแม่ต้องไม่พอใจแน่เลย” เธอพูดเบาๆ “คุณปู่ก็ด้วย คงอยากเจอโยชิคุงนะคะ”

โยชิโอะวางช้อนส้อม โคลงศีรษะ “อย่าเพิ่งบอกคุณแม่นะ ผมแค่ยังไม่มีกำหนด อะไรก็เปลี่ยนได้”

น้ำเสียงเขาเหมือนสั่ง ริกะพยักหน้า “เข้าใจค่ะ”

“ริกะอยากไปซื้ออะไรไหม มีตลาดอยู่ซอยถัดไป ถ้าข้ามแยกไปฝั่งโน้นก็จะมีซุปเปอร์มาร์เกต”

เธอมองตาม “ฉันอยากไปซุปเปอร์มาร์เกต โยชิคุงไปด้วยกันไหม”

เขามองเธอ พยักหน้า ริกะยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกในรอบสามวัน พูดว่าจะซื้อของไปทำของกินให้เขาเย็นนี้ โยชิโอะเป็นฝ่ายฟัง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้

“วันนี้ผมติดธุระตอนเย็นน่ะ ไม่ต้องรอกินข้าวนะ”

 

โยชิโอะผิดหวังนิดหน่อยตอนที่อรดาโทร.มาบอกว่าเธอจะให้เมสแซนเจอร์ไปส่งพวงมาลัยที่เขาสั่งไว้แทนการไปส่งเอง ให้เหตุผลว่าตอนนี้งานเยอะ ต้องรีบเคลียร์เพื่อจะไปดูสถานที่จัดดอกไม้ในงานเลี้ยงของเอซทูแคร์

‘ขอโทษด้วยนะคะ’

 ‘ไม่เป็นไรครับ เอ้อ คุณอรดา...’

เขาเกือบจะถามเรื่องเวลาที่เธอจะไปดูสถานที่จัดการพรุ่งนี้ แต่เปลี่ยนใจ เขาเองก็มีงานและถึงอย่างไรก็ยังมีโอกาสเจอกับเธออีก อย่างน้อยก็วันจัดดอกไม้

‘ไม่มีอะไรครับ ขอบคุณมากครับ เรื่องค่าพวงมาลัยตรงนี้เดี๋ยวผมจัดการให้นะครับ’

‘ค่ะ’

ตัดสายไปแล้วโยชิโอะก็จัดการเรื่องพวงมาลัยเรียบร้อย คาดหวังว่าวันนี้จะได้เห็นหน้าเธอ แต่คิดอีกทีเธอไม่มาที่นี่ก็รู้สึกโล่งอก ถ้าเธอมาเจอเขา ซาโตชิก็ต้องเจอเธอด้วย

โยชิโอะดูงานพวงมาลัยที่ใส่กล่องมาเรียบร้อย มาลัยดอกพุดถูกพันด้วยนาคีไปครึ่งวง ส่วนอีกครึ่งเป็นช่อกุหลาบสีชมพู อุบะดอกข่ายาวกว่าปกติเล็กน้อย ซึ่งทั้งหมดผสมผสานกันได้ลงตัว 

เขายังไม่รู้ว่าจะเอางานนี้ไปทำอะไรได้นอกจากตกแต่งที่ทำงาน เพราะถ้าเอากลับไปที่บ้านริกะจะต้องถาม พอคิดถึงตรงนี้ โยชิโอะก็หงุดหงิดตัวเอง ทำไมเขาคิดเล็กคิดน้อยกับการกระทำของตนเองด้วย ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องงาน ตรงกันข้ามทุกครั้งที่เจอกับอรดา หัวใจของเขาล่องลอยออกจากภารกิจที่ทำไปทุกที

โยชิโอะหยิบกล่องดอกไม้ไปวางไว้ที่ตู้ไม้เก็บเอกสารที่มุมห้อง รอเวลาที่เขาคิดได้ว่าจะจัดไว้มุมไหนก่อนค่อยตัดสินใจอีกที

โยชิโอะเดินออกมาจากห้องทำงานเจอซาโตชิที่ยืนคุยกับดวงอนงค์อยู่

“อ้าว โยชิโอะ จะกลับแล้วเหรอ”

คนถูกทักพยักหน้า อีกฝ่ายจึงพูดต่อเป็ยภาษาญี่ปุ่น “วันนี้ไม่มีประชุมต่อ ไปหาอะไรดื่มกันไหม”

“เอ่อ พอดีฉันมีธุระน่ะ ไว้คราวหลังน่ะ”

“อืม อ้อ จริงด้วยสิ ริกะมานี่นา” ซาโตชิพูดกึ่งแซว โยชิโอะยิ้มๆ แล้วเป็นฝ่ายขอตัวก่อน เมื่อญาติผู้พี่เดินออกไปแล้วเขาจึงหันมาคุยกับเลขานุการสาว

“ความจริง ที่โยชิโอะมีแฟนแล้วก็ดีเหมือนกันนะครับ”

“ทำไมเหรอคะ” เพราะประโยคนั้นกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ ดวงอนงค์จึงตอบกลับน้ำเสียงสดใส

“แบบนี้จะทำให้คะแนนความนิยมของผมเพิ่มขึ้น” ซาโตชิพูดเขินๆ คนฟังหัวเราะชอบใจ

 

 

14.11.20

ต่อ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น