หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 52 : บทที่ 19 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 พ.ย. 63

จูบบางเบา แต่ทำให้โยชิโอะที่ตั้งใจว่าจะหลบเลี่ยงใจเต้นขึ้นมา กลิ่นครีมอาบน้ำทำให้เขาร้อนวูบวาย เมื่อเธอถอนริมฝีปากออก เขาก็ไม่ขยับ กระทั่งเธอประทับจูบลงมาอีก คราวนี้ผสมผสานความหวานล้ำและร้อนแรงจนโยชิโอะหายใจกระชั้นถี่ รับรู้ถึงแรงกระตุ้นจากภายใน เขาหันกลับมาฝ่ามือประคองเอวเธอ

            ริกะโอบคอให้ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าหา ริมฝีปากทั้งคู่ยังไม่ละจากกัน โยชิโอะเพิ่งรู้ว่าหญิงสาวที่ผิวเนียนละเอียดขนาดนี้ จับแตะไปตรงไหนก็นุ่มมือ จนอยากจะถอดอาภรณ์ที่กีดขวางนี้ให้พ้นไป

            หญิงสาวรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ ร่างของเธอสั่นน้อยๆ เช่นเดียวกับปลายนิ้วที่จิกบนต้นคอ เขาจำได้ว่าริกะมักจะทาเล็บสีอ่อนอยู่เสมอ แต่สองวันก่อนเขาเห็นเล็บสีแดงของอรดาซึ่งแทบจะละสายตาไม่ได้

            สีแดง อรดา

            ภาพริมฝีปากสีแดงของเธอผุดขึ้นมาอีก ตามด้วยท่อนแขนกลมกลึงที่เท้าเอวพิงรถหรู พลัน อารมณ์หวาบหวามก็หายไป 

            ความร้อนแรงในกายลดต่ำลงเมื่อรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของสาวผมยาวที่สะพายถุงผ้าพร้อมพูดว่าเขากินเก่ง แมวที่เธออุ้มทำให้โยชิโอะหยุดกิริยาทุกอย่างที่ทำอยู่

            “โยชิคุง...”

            เขาผละตัวออกจากริกะ หญิงสาวขมวดคิ้ว แก้มแดงเรื่อ “มีอะไรเหรอโยชิคุง”

            เธอรีบลุกขึ้น รวบเสื้อปิดหน้าอกอย่างตกใจปนประหลาดใจ

            “พอดี...ผมนึกได้ว่ามีงานด่วนที่ค้างอยู่ ริกะเข้านอนก่อนได้เลยนะ ไม่ต้องรอ”

            เขาพูดรวดเดียวจบก็เดินออกไป ทำเอาริกะงุนงง 

 

            ด้วยความอายที่อารมณ์รัญจวนไม่ถูกสนองตอบ และก็ไม่กล้าบากหน้าไปถามต่อทำให้ริกะจำต้องนอนในห้องตามลำพัง กว่าจะฝืนตัวเองให้หลับได้ก็เกือบค่อนคืนเพราะสับสน เช้านี้จึงตื่นมาด้วยอารมณ์ไม่สดใสแถมปวดศีรษะตุบๆ

            เมื่อเปิดประตูออกไปก็เห็นโยชิโอะกำลังผูกเนคไทด์ เขาเห็นเธอก็ทักทายเป็นปกติ

            “อรุณสวัสดิ์”

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ เอ่อ โยชิคุงจะไปทำงานแล้วเหรอ”

            ถามเพราะเห็นเขาวางกระเป๋าไว้ที่โซฟา “ครับ”

            “เมื่อคืน...โยชิคุงไม่ได้เข้าไปนอนในห้อง...” ประโยคนี้เธอกล่าวกึ่งเกรงใจ

            “พอดีผมทำงานเสร็จดึก กลัวว่าจะรบกวนคุณก็เลยนอนที่โซฟาน่ะ”

ริกะรู้สึกร้อนที่ขอบตา มองบนโต๊ะอาหารก็ไม่มีมื้อเช้าอย่างที่เคยเป็น

            “ขอโทษค่ะที่ฉันตื่นสาย ควรจะต้องลุกมาเตรียมอาหารให้โยชิคุงแท้ๆ”

            “ไม่เป็นไรหรอก” เขาตอบง่าย เดินมาหยิบกระเป๋า “ผมไปทำงานก่อนนะ มีอะไรก็โทร.หาแล้วกัน”

            ริกะอยากจะพูดต่อ มีคำถามมากมาย แต่พูดไม่ออก แม้แต่คำอวยพรที่ควรมีก็ติดอยู่ที่คอ กระทั่งเขาปิดประตูห้องแล้วเหลือเธอเพียงลำพังจึงได้นึกได้ เธอเดินกลับมานั่งที่โซฟา กลิ่นน้ำหอมของโยชิโอะยังติดปลายจมูก เมื่อภาพในค่ำคืนที่ผ่านมาหวนกลับมาฉาย

            น้ำตาเธอเอ่อคลอ 

 

วันต่อมา วันนี้ไม่ต้องร้อยมาลัยเพราะจบออเดอร์ที่ได้ช่วงต้นเดือนแล้ว เหลือออเดอร์งานปีใหม่เธอจะเปิดรับออเดอร์ตั้งแต่พรุ่งนี้ ซึ่งรวมทั้งงานจัดดอกไม้ของเอซทูแคร์ด้วย ขณะกำลังนอนเล่นไอแพดท่องยูทู้ปอยู่ก็มีสายเข้ามา

หน้าจอโชว์ชื่อกับภาพไพรวรินทร์

แปลกใจเพราะนานครั้งเพื่อนสาวเหนือจะโทร.หา เนื่องจากส่วนใหญ่คุยกันในไลน์กลุ่มมากกว่า เธอเดินเข้าไปในครัวเพื่อจะหาเครื่องดื่ม โดยเลือกเทน้ำเปล่าใส่แก้วแล้วกดรับสายเพื่อนรัก

“เมื่อวานแกควงหนุ่มที่ไหนไปเที่ยว”

            ตกใจเกือบทำแก้วน้ำร่วง ดีว่าตั้งสติทัน ค่อยๆ วางลงบนโต๊ะ

            “แกพูดอะไรวะ ใครควงใคร”

            “หยั่มมา” ไพรวรินทร์ลากเสียง “เมื่อวานแกไปงานถนนคนเดินที่เยาวราช ฉันเห็นแกกำลังเดินเที่ยวอยู่ แต่ว่าคนเยอะทักไม่ทัน”

            หัวใจอรดาเต้นตุบๆ การบังเอิญเจอกันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ถึงขนาดเห็นว่าไปกับใครนี่สุ่มเสี่ยง รู้สึกเหมือนเด็กที่โดดเรียนแล้วโดนจับได้ก็ไม่ปาน

            “แกอย่ามาบลั๊ฟฉัน”

            “ฉันไม่ถามแกในไลน์กลุ่มแล้วนะ อุตส่าห์โทร.มาหาก่อน ให้โอกาสได้ตั้งตัว”

            อรดาแยกเขี้ยว ยิ่งนึกถึงรอยยิ้มของสาวหน้าตุ๊กตายิ่งเจ็บใจ ดวงตาสีดำนั่นเวลาหรี่ลงดูร้ายลึกมาก เจ็บใจนัก แม้ไม่ได้ตั้งใจจะเก็บเป็นความลับแต่มีคนมารู้มุมที่อยากจะปิดก็อดโมโหจังหวะนรกนี้ไม่ได้

            “เออ ฉันไป”

            “เยส” ไพรวรินทร์ตอบเสียงเย็น “ฉันไม่ได้จะอยากรู้อยากเห็นเรื่องแกนะ แต่ถ้าแกพอจะเล่าได้...”

            “ฉันรู้ ไม่ต้องออกตัว” อรดาทำเสียงอย่างหมั่นไส้ อีกฝ่ายหัวเราะคิกคัก “เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังว่าอะไรเป็นอะไร แต่ตอนนี้เอาคร่าวๆ ไปก่อนว่าฉันไปจริงๆ”

“กับ?”

“เอ่อ โยชิโอะ ทานากะ”

 

 

จบ

 

12.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #62 fsn (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 13:20

    ชีวิตที่รอพึ่งพาใคร ลำบากใจเสมอ

    #62
    0