หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 50 : บทที่ 19 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

19

 

“ผมยังไม่อยากกลับ มีที่ไหนพอจะเดินเที่ยวได้ไหมเป็นห้างก็ได้ หรือไนต์มาร์เกต ทำนองนี้” 

โยชิโอะรีบอธิบายเพราะกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด

            “ไนต์มาร์เกตเหรอ” เธอนึก แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่ถึงสองนาทีก็เจอสิ่งที่ต้องการ เธอยื่นให้เขาดู “มีงานปิดถนนคนเดิน ไปไหมคะ”

            ชายหนุ่มมองหน้าจอแล้วพยักหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถและเธอเป็นคนบอกเส้นทางและจุดที่จอดรถได้

 

            อรดาให้โยชิโอะจอดรถแล้วขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินเพราะสะดวกกว่า ทั้งคู่มาถึงสถานีปลายทางที่ตกแต่งสไตล์จีน เธอหยุดถ่ายรูป ทำท่าจะเซลฟี่ โยชิโอะก็เสนอตัว

            “ผมถ่ายให้”

            เธอสบตาเขา พยายามเตือนตัวเองว่าผู้ชายตรงหน้าชื่อโยชิโอะ ไม่ใช่ปุณณัติ แต่ความสุขที่ล้นท่วมใจนี่ไม่อาจจะห้ามอยู่

            “ขอบคุณค่ะ” เธอรับกล้องคืน “ไม่รู้มาก่อนว่าจะมาที่นี่ ฉันจะได้แต่งตัวให้เข้ากับธีมจีน” 

            “ผมว่าแบบนี้ก็ดีแล้วนะ ถ้าคุณใส่สีแดงมา ก็จะกลืนไปกับผนังด้านหลังหมดเลย แบบนี้เด่นดีแล้ว”

            อรดาไม่แน่ใจว่านั่นคือคำชมหรือเปล่า แต่ก็ยิ้มเชิงขอบคุณ “คุณโยชิโอะถ่ายบ้างไหมคะ”

            เขาทำท่าลังเลเล็กน้อยแต่แล้วก็ตอบตกลง ท่าโพสของเขาทำให้คนถ่ายชะงัก ก่อนจะรีบตั้งสติกดชัตเตอร์ให้เสร็จก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนแล้วเดินต่อ

            อรดาสูดลมหายใจ โยชิโอะยืนพักขาข้างหนึ่ง เอียงหน้านิดๆ มองกล้องพร้อมยิ้มมุมปาก ท่านั้นเหมือนกับผู้ชายในดวงใจของเธอ แต่อีกวินาทีหนึ่งก็รีบเตือนตัวเองว่า ผู้ชายคนไหนๆ ก็มักจะชอบยืนถ่ายรูปแบบนี้ทั้งนั้น ประโยคนี้ปุณณัติเป็นคนพูดเอง เธอต้องจำไว้

            ทั้งคู่เดินจากสถานีมาถึงซอยเล็กๆ ที่อยู่ในย่านนั้น อรดาอธิบาย

            “ซอยนี้คุณโยชิโอะน่าจะเคยได้ยินในหนังสือนำเที่ยว พูดตรงๆ ก็เป็นย่านไนต์ไลฟ์ค่ะ ผับ บาร์ ที่ออกจะฮาร์ดคอร์นิดหน่อย วันนี้ขอผ่านไปก่อนนะคะ”

            เขาฟังเธอพูด มองชื่อถนน มีคำถาม “ทำไมเหรอครับ”

            “เคยมาแล้ว ไม่ค่อยชอบค่ะ อีกอย่างวันนี้ก็ตั้งใจมาเดินเล่นมากกว่า แต่ถ้าเป็นตอนกลางวัน ซอยนี้สมควรมาเดินเล่นค่ะ มีร้านอาหาร ร้านศิลปะสวยๆ เยอะเลย”

            ชายหนุ่มพยักหน้า มองเธอที่เดินนำ พอเข้าใจหญิงสาวนิดหน่อย วันนี้เธอสวมเสื้อแขนกุดสีดำ กางเกงยีนขาบานชายรุ่ย รองเท้าแตะรัดส้น ที่เล็บทาสีแดงสดโขว์ความเฉี่ยวปนเท่ ผมยาวมัดครึ่งศีรษะเป็นมวยแบบง่ายๆ ปล่อยผมยาวที่เหลือยาวเกือบถึงกลางหลัง ดูแตกต่างจากวันงานมอเตอร์ไชว์ราวกับคนละคน รวมทั้งแตกต่างกับวันที่เอาพวงมาลัยไปให้ซาโตชิด้วย โยชิโอะรู้สึกว่าเธอจะมีอีกหลายสไตล์ให้ค้นหา

            อยู่ดีๆ ก็รู้สึกปวดศีรษะจี๊ดขึ้นมา ชายหนุ่มหยุดก้าว นิ่วหน้า อรดาหันมาเห็นพอดี

            “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

            เขาสูดลมหายใจแล้วผ่อนออก “ไม่เป็นไรครับ”

            “แน่ใจนะคะ เดี๋ยวต้องเดินอีกไกล”

            “ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ หายแล้ว” เขาใส่น้ำเสียงมั่นใจ อรดาจึงเดินต่อ คืนวันเสาร์คนหนาแน่น ทำให้ทั้งคู่ค่อยๆ เดินไหลตามกลุ่มคนไปช้าๆ

            มาถึงตรงจุดตัดของถนนมีซุ้มประตูสีแดงศิลปะกรรมแบบจีน “ตรงนี้ถือเป็นประตูสู่ไขน่าทาวน์ค่ะ เรียกว่าเป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์กของกรุงเทพเลยก็ว่าได้ เพราะถนนเส้นโน้นคือถนนสายแรกในกรุงเทพ”

            โยชิโอะมองตาม เขาอยากถ่ายภาพซุ้มประตู แต่คนเยอะจนคิดว่าบันทึกภาพในความทรงจำก็พอ และเดินต่อไปยังถนนคนเดินเป้าหมายแรกที่ตั้งใจ

            อรดาหยุดที่ร้านน้ำส้มปั่น “น้ำส้มไหมคะ รสชาติหวานอมเปรี้ยวน่าจะทำให้สดชื่นขึ้น”

            “ครับ”

            ได้น้ำส้มปั่นมาทำให้โยชิโอะรู้สึกดีขึ้นจริงๆ มองดูร้านค้าที่เรียงราย ตอนนี้ทั้งสองคนเดินบนถนนฝั่งหนึ่งที่ปิดเพื่อให้คนเดินเที่ยวโดยเฉพาะ ถนนเส้นนั้นระยะทางยาวคนก็หนาแน่น อรดาตื่นตากับของกิน เธอเลือกหอยจ๊อปู 

            “ฉันยังไม่ได้ราดน้ำจิ้มบ๊วย อยากให้ลองชิมดูก่อนค่ะถ้าชอบค่อยซื้อก็ได้”

            เธอยื่นให้หนุ่มญี่ปุ่น บอกส่วนผสม เขาจิ้มกินหนึ่งชิ้น ทำหน้าพอใจ “อร่อยดี แล้วถ้าจิ้มซอสล่ะครับ”

            อรดาหันไปขอน้ำจิ้มจากร้านมาให้โยชิโอะกินอีกครั้ง “ก็อร่อยเหมือนกันนะ หวานๆ ดี”

            “ชอบแบบไหนคะ”

            “ทั้งสองอย่างครับ”

            อรดาพยายามนึกว่าปุณณัติชอบกินหอยจ๊อแบบไหน แต่นึกไม่ออก นึกแล้วเจ็บใจตัวเองว่าตอนอยู่ด้วยกันไม่เคยจดจำรายละเอียดเหล่านี้เลย รู้แต่ว่าเขาเป็นคนกินง่าย กินเก่ง บางทีก็กินประหลาด คุยเก่ง และหลับง่ายมาก

            สองหนุ่มสาวเดินต่อ ดูของใช้ เลือกของกินกันเพลิดเพลิน 

 

            ไพรวรินทร์เหลียวหลังขณะที่กำลังรอเงินทอนจากร้านขายมะม่วงน้ำปลาหวานหลังจากได้ยินเสียงและหางตามองเห็นคนที่คุ้นเคย

            “ทำไมเหรอ” ชายหนุ่มที่มาด้วยกันถามขึ้น

            “เหมือนเห็นเพื่อนค่ะ” เธอตอบพลางชะเง้อมอง แต่กลุ่มคนทำให้ผู้หญิงผมยาวคนนั้นกลืนไปกับฝูงชนแล้ว

            “เหรอ ใครล่ะ”

            “ออน่ะค่ะ ใบชาว่าเห็นออนะ ได้ยินเสียงด้วย”

            เขามอง “จะตามคงไม่ทันแล้วมั้งคนเยอะ ใช่ออแน่เหรอ”

            “ก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่จำได้ว่าออเคยใส่เสื้อตัวนี้ มากับผู้ชายด้วย” เธอรับเงินทอนจากแม่ค้า แล้วทำท่านึกขึ้นได้ ยิ้มกรุ้มกริ่ม “แบบนี้ต้องถาม...”

            พอเปิดหน้าจอขึ้นมากำลังจะพิมพ์ข้อความก็เปลี่ยนใจ โคลงศีรษะ “ไม่เอาดีกว่า ถ้าออมากับผู้ชายจริง มันควรเป็นเวลาส่วนของเพื่อน เราไม่ควรไปขัดจังหวะ”

            ธีรดลมองเธอเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าสะพายตามเดิม เขายิ้มหวาน กุมมือเธอ

            “รู้ไหม ใบชาน่ารักตรงนี้แหละ”

            “เดี๋ยวค่อยไปถามเอาทีหลังค่ะ”

            “อ้าว”

            ไพรวรินทร์หัวเราะอย่างคนได้ชัยชนะ “พี่เธียรจะซื้ออะไรอีกไหมคะ”

            ชายหนุ่มมองซ้ายขวาพร้อมของในมือ “ไม่ละ ใบชาล่ะ”

            เธอส่ายหน้า แล้วบทสรุปก็ตรงกันที่กลับบ้านในเวลานั้นเลย

            

 

(ต่อ)

10.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น