หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 44 : บทที่ 17 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

17

 

อาสะรับสายของคุมิโกะ หัวข้อก็คือการสอบถามเรื่องสุขภาพของโยชิโอะเป็นหลัก ซึ่งผู้ช่วยหนุ่มก็ตอบว่าทุกอย่างเป็นปกติ เจ้านายของเขาแข็งแรงดี มีเหนื่อยเพลียจากการทำงานเท่านั้น

“ไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ เหรอ อย่าโกหกเลยนะ”

“ไม่มีครับคุณคุมิโกะ คุณโยชิโอะก็แข็งแรงดี ยังไปฟิตเนสของคอนโดมิเนียมอยู่เลย” อาสะเว้นวรรคเล็กน้อย “ความจริงก็มีนิดหน่อยครับ เมื่ออาทิตย์ก่อนมีแมวเข้ามาในออฟฟิซครับ มากับคนที่มาติดต่อกับบริษัท”

“แมวเหรอ! เป็นไปได้ยังไงที่จะมีแมวเข้ามาในออฟฟิซ ก็ย้ำแล้วนี่นา โยชิโอะแพ้ขนแมว แล้วคนที่มานี่ใครกัน ไม่ได้ตรวจกันก่อนเหรอ”

“แต่ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ คุณโยชิโอะไม่เป็นอะไร” อาสะตอบเสียงเรียบ แม้ว่าคู่สนทนาจะเสียงดังก็ตาม คุมิโกะรู้ตัวหยุดฟังลูกจ้างหนุ่มทันที

“ไม่เป็นอะไรเลยเหรอ”

“ครับ คุณโยชิโอะอุ้มแมวตัวนั้นด้วย”

“ไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ เหรอ ห้ามปิดบังกันนะ”

อาสะยิ้มกับตัวเอง บางเวลาที่แม่ของเจ้านายทำให้คิดถึงคุณยายที่เป็นคนไทย 

“ไม่มีครับ ผมดูดีแล้ว กลับมาถึงห้องก็ยังรอดูจนถึงเข้านอน วันต่อมาก็ยังถามคุณโยชิโอะอีกครั้งเลยครับ”

คุมิโกะเงียบครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “ระวังหน่อยก็แล้วกันนะ อย่าให้เกิดขึ้นอีก มีอะไรก็รายงานฉันทุกอย่าง ฉันจะไม่ทำให้เธอเดือดร้อนแน่นอน”

“ครับ”

แล้วการสนทนาก็จบลง 

 

วันหยุดอาสะต้องตื่นมาในเวลาไม่ต่างกับไปทำงานมากนักเพื่อจะรอฟังว่าโยชิโอะมีโปรแกรมไปไหนหรือไม่ เนื่องจากเป็นข้อตกลงนับตั้งแต่การถูกลอบยิงว่าเขาจะต้องตามไปทุกที่เพื่อความปลอดภัย เจ้านายดูขัดใจอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่แย้งอะไรมาก แค่ขอความเป็นส่วนตัวเล็กน้อยกรณีมาที่ร้านกาแฟของคอนโดมิเนียม

เขาเงี่ยหูฟังการเคลื่อนไหวห้องติดกัน มีเสียงกุกกักพอให้ได้ยิน จึงเคาะประตูห้องและเปิดออกเหมือนเคย

            โยชิโอะกำลังชงกาแฟ “อรุณสวัสดิ์ อาสะ”

            “อรุณสวัสดิ์ครับคุณโยชิโอะ”

            “มาดื่มกาแฟด้วยกันสิ” 

            อาสะรู้แล้วว่าโยชิโอะหลังเกิดอุบัติเหตุอุปนิสัยบางอย่างเปลี่ยนไป ก่อนหน้านั้นไม่มีคำชวนดื่มกาแฟแบบนี้ และเมื่อมองไปที่โต๊ะอาหารก็มีขนมปังและแยมรอท่าอยู่แล้ว

            ผู้ช่วยหนุ่มผงกศีรษะขอบคุณแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร บางครั้งความสัมพันธ์ก็เหมือนพี่น้องอยู่บ้าง เขาอายุมากกว่าเจ้านายแค่ปีเดียว แต่ก็นั่นเป็นผลมาจากอุบัติเหตุเหมือนกัน

            “วันนี้คุณโยชิโอะมีโปรแกรมไปไหนหรือเปล่าครับ”

            “ไม่มี” โยชิโอะตอบสั้น วางแก้วกาแฟ ขนมปังปิ้งได้ที่พอดี อาสะไปหยิบมาให้ แล้วก็ชงกาแฟมาดื่มด้วย ทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันมากนักเพราะอาสะก็ไม่ใช่คนช่างเล่าเรื่อง

            จบมื้อเช้า อาสะถามอย่างเกรงใจ “แล้วมื้อกลางวัน...”

            “เดี๋ยวจะบอกเองนะ” เจ้านายตอบสั้นๆ ผู้ช่วยหนุ่มจึงขอตัวออกไป เขาเองก็ไม่ได้พักผ่อนวันหยุดมาหลายสัปดาห์ วันนี้จะได้พักทั้งร่างกายและสมอง ทำความสะอาดที่พักและเก็บข้าวของที่ไม่จำเป็นทิ้งบ้าง สำหรับเขาการเริ่มปีใหม่ที่ดีเริ่มจากบ้านที่สะอาด เขาจึงเป็นคนที่ไม่มีของใช้มากมาย

            เพราะคิดว่า แค่หัวใจที่แบกก็หนักพอ

 

            อาสะรู้สึกตัวตอนบ่ายโมง เขานอนดูทีวีจนเผลอหลับไป พอตื่นมาท้องก็ร้อง ตั้งใจจะไปหามื้อกลางวันกินข้างนอก ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยก็เคาะห้องโยชิโอะ เขาเงี่ยหูฟัง ได้ยินความเงียบจึงตัดสินใจเปิดประตูออกไป ไม่มีเจ้านายหนุ่มอยู่ อาสะจึงเดินกลับมาที่ห้องตัวเอง หยิบโทรศัพท์

            

            โยชิโอะเดินอยู่ท่ามกลางบรรดาผู้คน ยานยนตร์ นวัตกรรม และสาวงาม เขาเห็นข่าวนี้ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว ตั้งใจว่าถ้าถึงวันหยุดจะมาให้ได้ แต่ไม่ได้บอกใครแม้แต่อาสะ ภายนอกผู้ช่วยหนุ่มจะดูเหมือนเป็นเพื่อน แต่หน้าที่ก็คือคอยอารักขา โยชิโอะรู้ว่ามันคือความรับผิดชอบ แต่เขาอยากมีเวลาส่วนตัว อยากมีอิสระที่จะเดินไปไหนบ้าง นับตั้งแต่มาเมืองไทยเกือบครึ่งปีแล้วยังเคยไปไหนคนเดียว

            วันนี้รู้สึกสนุก ตื่นมาแต่เช้าทำทุกอย่างปกติ แล้วก็ออกจากห้องมาเงียบๆ ขับรถมาเอง ตอนแรกก็กังวลเล็กน้อยเพราะเป็นครั้งแรกที่ขับในเมืองไทย แต่พอนั่งอยู่หน้าพวงมาลัย ทุกอย่างก็ราบรื่น เขามีใบขับขี่สากล เรื่องถูกตรวจสอบก็ไม่น่ามีปัญหา

            ข้อความจากอาสะมาถึงตั้งแต่เข้างานได้แค่สามนาที เขากดอ่าน ส่งข้อความตอบกลับ 

            ‘ฉันออกมาห้างแถวนี้ ค่ำๆ กลับ ไม่ต้องโทร.มา มีอะไรจะติดต่อไปเอง’ 

            ปรากฏข้อความอ่านแล้วจากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แต่โยชิโอะเก็บโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแล้วก็สนใจกับงานตรงหน้าโดยแทบไม่หยิบโทรศัพท์อีกจนได้เห็นบรรดาพริตตี้ประจำรถแต่ละยี่ห้อทำให้ต้องหยิบขึ้นมาอีกครั้ง

            โยชิโอะแปลกใจตัวเอง เขามีคู่หมั้นแล้ว แต่กำลังถ่ายรูปสาวงาม เขาไม่เคยทำอย่างนี้มาก่อน

            แต่ตอนที่ถ่ายรูปพวกเธอ กลับรู้สึกผ่อนคลาย หัวใจเต้นตุบๆ เหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ อาจด้วยบรรยากาศ สถานที่ ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเขา ไม่ต้องระวังกิริยาเหมือนอยู่ต่อหน้าปู่หรือแม่ หรือคนในตระกูลทานากะ

            ชายหนุ่มเดินมาจนถึงโซนรถหรู เนื่องจากเป็นวันหยุด คนที่หนาตาอยู่แล้วก็ยิ่งหนาแน่น มีการกั้นรั้วสองด้าน แต่ยังมองเห็นรถคันงามได้โดยรอบ แสงแฟลชวูบวาบเมื่อสาวงามสามคนก้าวออกมาหยุดที่ข้างรถ

            จากมุมที่โยชิโอะยืน เห็นนักข่าวหลายคนกำลังถ่ายภาพอย่างจริงจัง โดยขอให้หญิงสาวคนหนึ่งยังคงยืนอยู่กับรถหลังจากถ่ายภาพพริตตี้รวมทุกคนแล้ว

 รถหรูสีขาวที่ถูกโฆษณาว่ามีคันเดียวในประเทศไทยราคาสูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบล้านบาท โชว์ประตูเปิดแบบปีกนก พริตตี้สาวคนนั้นโพสท่าโดยวางมือบนกระโปรงรถ เท้าเอวเอนตัวนิดๆ ยิ้มมุมปาก เธอสวมชุดราตรีเปลือยไหล่จับเดรปเข้าเอว เนื้อผ้าสะท้อนแสงไฟ เธอรวบผมแสกกลาง ทำให้ริมฝีปากสีแดงสดโดดเด่น เช่นดียวกับดวงตากลมโตเป็นประกายของเธอ

ประกาย...เมื่อโยชิโอะได้สบตาเธอ เขาเบิกตาโต

“อรดา”

 

 

(ต่อ)

4.11.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #51 fsn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 16:00

    คงจำเรื่องโดนลอบทำร้ายไม่ได้เน๊อะ

    #51
    0