หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 41 : บทที่ 16 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    31 ต.ค. 63

16

 

            “วันนี้ขอความร่วมมือหน่อยนะขนฟู”

            อรดาพูดกับแมวอ้วนหน้าหักคู่ปรับเมื่อวิภาวีจับมันใส่กระเป๋าใส่แมว วันนี้ขนฟูมีนัดตรวจร่างกาย ซึ่งเธอเสนอตัวกับปภาดาว่าจะพามันไปเอง หญิงสาวอยากจะพักสายตาจากการร้อยมาลัยอยู่แล้วได้เหตุผลออกจากบ้านพอดี

            ตอนที่ปุณณัติยังอยู่เขามักจะพามันไป ซึ่งเธอไม่ค่อยได้ไปพร้อมกัน เพราะรู้ว่าเจ้าแมวอ้วนไม่ค่อยชอบหน้า ยกเว้นมีธุระอย่างอื่นเช่นซื้อของ แต่เมื่อเสียเขาไปเธอมักจะอาสาทำธุระให้เป็นการแสดงความคิดถึงต่อสามีอีกทางหนึ่ง

            ถ้าจัดการธุระให้คู่อริเสร็จแล้วพามาส่งก็ไปช้อปปิ้งหาอะไรอร่อยๆ กินต่อ หรือจะไปหารุจีเพื่อนซี้ดีนะ เธอคิดขณะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดเสียงโทรศัพท์ก็ดัง

            “เวลาออกจากบ้านทีไร ขายดีทุกดีสิน่า” เธอหยิบมากดรับสาย เห็นชื่อที่โชว์แล้วประหลาดใจ

            “สวัสดีค่ะคุณอรดา ดวงอนงค์เองนะคะ”

            “สวัสดีค่ะ คุณดวง”

“พอดีจะแจ้งว่าคุณโคอิจิโร่เธอฝากของขวัญมาให้คุณอรดา บอกว่าเป็นการขอบคุณสำหรับพวงมาลัยที่ฝากคุณซาโตชิไปให้”

“ของขวัญจากคุณโคอิจิโร่” เธอทวนคำพลางนึกถึงที่มาของมัน จากมาลัยกระแตในกรอบนั้นนั่นเอง 

“ค่ะ คุณอรดาสะดวกจะมาเอาวันไหนก็ได้เลยนะคะ”

อรดาคิดรวดเร็ว ถ้าดวงอนงค์โทร.มาตอนนี้เป็นไปได้ว่าเจ้านายของเธอก็อาจจะอยู่สำนักงานด้วยเช่นกัน สมองประมวลความทันที

“งั้นเดี๋ยวออเข้าไปเอาเลยได้ไหมคะ พอดีอออยู่ข้างนอกพอดี คุณดวงสะดวกหรือเปล่า”

“อ้อ ได้ค่ะ เข้ามาตอนไหนก็ได้ วันนี้ไม่มีประชุมอะไร ดวงสะดวกค่ะ”

บิงโก “ขอบคุณค่ะคุณดวง ถ้างั้น เดี๋ยวเจอกันนะคะ”

จบการสนทนาแล้ววางสาย ไปตอนไหนดีนะ เธอมองหน้าขนฟู “ถ้าฉันเข้าไปเลยขับรถเรื่อยๆ ตอนนี้อีกประมาณไม่เกินชั่วโมงก็น่าจะถึง แต่เขาจะมองว่าฉันอยากได้ของเขาจนออกหน้าหรือเปล่านะ”

แมวอ้วนได้ยินเสียงพูดมันหรี่ตา แล้วก็หมุนตัวเอาก้นออกมาทางประตู อรดาแยกเขี้ยว

“ไอ้แมวหน้าหักเอ้ย คุยด้วยทำเป็นเมิน แต่ว่าจากตรงนี้ไปคลีนิคใกล้กว่า พาแกไปหาหมอก่อน ซื้อไส้กรอกให้กินสักชิ้น แล้วค่อยไปหาผู้ชายน่าจะดี จะได้จบเรื่องไป”

“ม๊าว”

“แหม พูดถึงไส้กรอกไม่ได้เลยนะ ก็ได้ๆ ไปหาหมอก่อนก็ได้ย่ะ”

เธอแลบลิ้นให้แมว สตาร์ทเครื่องแล้วค่อยๆ ขับออกไป 

 

อาการป่วยของขนฟูไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว ไม่ต้องฉีดวัคซีน แต่หมอให้วิตามินสำหรับแมวแก่มากินเสริม อรดาแวะซื้อไส้กรอกโซเดียมต่ำสำหรับแมวและสุนัขโดยเฉพาะให้ขนฟูด้วย แม้รสชาติจะไม่ถูกใจเหมือนไส้กรอกของคนแต่ก็ทำให้เจ้าตัวแสบเป็นมิตรกับเธอได้พักหนึ่ง อีกเหตุผลสำคัญก็คือมันถูกห้ามกินอาหารคนโดยเด็ดขาด เพราะห้าปีก่อนป่วยหนักเกือบตายเพราะลำไส้มีปัญหามาแล้ว

ต้นเหตุไม่ใช่ใครที่ไหน ปุณณัตินั่นเอง ที่ชอบเอาไส้กรอกให้มันกิน

อรดาคิดขณะที่รถมาติดไฟแดง จำภาพที่มันนอนทับหัวปุณณัติได้ วันที่สามหลังงานแต่ง เธอกับเขากำลังใช้จะเวลาเช้าอันสดชื่นหยอกล้อกันตามประสาคู่ข้าวใหม่ปลามัน เสียงร้องง้าวก็ดังขัดจังหวะ

‘ขนฟู มาได้ยังไงเนี่ย’

เขาโวย อรดาตกใจอารมณ์โรแมนติกหายพลันเมื่อเห็นหน้าเหวี่ยงๆ ของแมวขนเทา เธอจ้องหน้ามันกลับ

‘นี่สามีฉัน หล่อนต้องออกไป’

ปุณณัติหัวเราะคิกคัก ‘ทำเสียงเหมือนเมียหลวง’

‘เพราะบางทีเมียน้อยก็มาในรูปของแมว แมวตัวผู้ด้วย’

เขาขยับเข้ามา เอาหมอนใบเล็กปิดหน้าแมวสุดที่รัก แล้วจูบเธอ

รถคันหน้าขยับเพราะสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว อรดารู้สึกตัว ช่วงนี้เธอคิดถึงปุณณัติบ่อยเหลือเกิน ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ หรือภาพของโยชิโอะไปกระตุ้นความทรงจำเก่าๆ ก็ไม่รู้ 

            เหลือแค่อย่างเดียว เธอยังไม่ได้ฝันเห็นโยชิโอะ ถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไร อรดาคิดว่าเธออาจจะต้องไปพบจิตแพทย์ก็เป็นได้ 

 

            ดวงอนงค์กำลังเรียงเอกสารใส่แฟ้มเสนอเซนต์พอดีตอนที่อรดาเดินไปถึงแล้วยกมือไหว้ทักทาย ทั้งที่ท่อนแขนคล้องตระกร้าสี่เหลี่ยม ส่วนคุณเลขานุการกำลังยุ่งมือเป็นระวิงจึงทำแค่ผงกศีรษะรับ 

            “สวัสดีค่ะคุณดวง ขอโทษค่ะ ออมาตอนยุ่งๆ”

            “อุ๊ย ไม่เป็นไรค่ะ” เธอเรียงแฟ้มซ้อนกัน “เดี๋ยวรบกวนคุณออนั่งรอสักครู่นะคะ ดวงเอาเอกสารไปให้คุณโยชิโอะเซ็นต์ก่อน แป๊บเดียวค่ะ”

            อรดาร้องเยสอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆ ทีวันนี้ไม่ได้จะมาพบหนุ่มญี่ปุ่น แต่แค่ได้ยินชื่อเขาก็รู้สึกดีใจวูบวาบแล้ว หมั่นไส้ตัวเองเหลือเกิน

            “ได้ค่ะ ไม่เป็นไร ตามสบายเลยค่ะ ออไม่รีบ”

            ผู้มาเยือนกล่าวพลางจะถอยมามานั่งตรงเก้าอี้รับแขกที่จัดไว้ริมผนัง ขณะที่ดวงอนงค์เคาะและเปิดประตูห้องเจ้านาย จังหวะที่ประตูเปิดออกนั่นเอง ขนฟูที่อยู่ในตระกร้าแมวก็กระโจนพรวดออกมา 

            “อุ๊ย!”

            อรดาสะดุ้ง ดวงอนงค์ก็ตกใจเพราะมันวิ่งชนขาเธอแล้วพุ่งเข้าไปในห้องโยชิโอะ

            “ขนฟู!”

            ดวงอนงค์รีบตามเข้าไป ภาพที่เห็นคือแมวเปอร์เซียตัวอ้วนหางเป็นพวงกำลังเดินไปที่เก้าอี้ซึ่งโยชิโอะนั่งอยู่ เลขานุการตาเหลือก

            “ตายแล้ว แมว!”

 

 

(ต่อ)

31.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #49 fsn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 16:00

    งานนี้ มีให้ลุ้น นะขนฟู

    #49
    0