หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 38 : บทที่ 14 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 ต.ค. 63

ช่วงนี้ชีวิตซาโตชิยุ่งเหยิงและวุ่นวายเพราะต้องเรียนภาษาไทย ความชุ่มชื่นหัวใจของเขาคือการได้สนทนากับสาวชาวไทยผู้นั้น หลังจากได้เล่าว่ามารดากับมิยูลูกของลุงโคอิจิโร่ชอบพวงมาลัยประดิษฐ์ชิ้นนั้นมาก และเมื่อคุ้นเคยในระดับหนึ่งก็เล่าว่ากำลังเรียนภาษาไทย เพื่อไปทำงานที่ประเทศไทย ก็ได้ประเด็นเกี่ยวกับคำศัพท์ไปถามเธอได้อีก บางครั้งก็กดไลค์ภาพพวงมาลัยในไอจี หญิงสาวคงรู้ไม่ยากถ้ามีผู้ชายมาเกี้ยวพา แต่เขาอยากคุยกับเธอแบบเพื่อนมากกว่า

อรดาเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาพผู้ชายที่เธอใส่ไว้ในล็อกเกต ซึ่งหน้าเหมือนกับโยชิโอะ ญาติผู้พี่ของเขาอย่างกับแกะ

            ซาโตชิเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงาน ตั้งใจจะหยิบสร้อยล็อกเกตเส้นนั้นมาดู แต่มองจุดที่เคยวางอยู่แล้วไม่มี เขาขมวดคิ้วลุกขึ้นมาหยิบเอกสารบนโต๊ะซึ่งมีอยู่แค่หนังสือเวียนในแผนกฉบับเดียวที่เพิ่งถูกเอามาวางก่อนหน้าเขาไม่นาน

            แต่ไม่เจอ...

            “จะได้ว่าวางได้ตรงนี้ หายไปไหนนะ” เขาบ่นอย่างสงสัย

            “หาอะไรงั้นเหรอ” 

            ซาโตชิเงยหน้าเห็นบิดา “ของน่ะครับ ผมวางไว้ตรงปฏิทิน แต่มันหายไปไหนไม่รู้” 

มาซาฮิโรเดินมานั่งที่เก้าอี้รับแขก “สำคัญมากไหม”

ลูกชายนิ่ง ครั้นแล้วก็ไหวไหล่ “สำคัญ แต่ก็ช่างเถอะครับ คุณพ่อมีอะไรเหรอครับ”

“จะถามเรื่องงานที่จะไปทำที่ไทยน่ะ”

 

            คุมิโกะลงจากแท็กซี่ เธอบอกกับโยชิโอะว่าจะมาเที่ยวกลางเมืองกรุงเทพ แต่ปฏิเสธที่จะให้อาสะมาส่ง โดยบอกกับลูกชายว่าเธอศึกษาเส้นทางมาแล้ว ในโทรศัพท์ก็มีแอพลิเคชั่นแปลภาษาพร้อม เมื่อเตรียมตัวมาดีก็ไม่มีปัญหา

            ‘ถ้ามีปัญหาอะไร โทร.หาผมเลยนะครับ’

            เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้คุมิโกะหายใจขัด เธอยิ้มและพยักหน้า วันเวลาที่มาหาเขาอาจจะไม่กี่วัน แต่ก็น่าจะเพียงพอ 

            โรงพยาบาลแห่งนั้นตั้งอยู่ริมถนนสายหลัก ชื่อโรงพยาบาลเป็นภาษาอังกฤษตรงกัน คุมิโกะลองเทียบตัวอักษรภาษาไทยที่เธอใช้โปรแกรมแปลภาษาดูก็ตรงกัน หลังจากสามีตายคุมิโกะเสียใจอยู่พักใหญ่ แต่แล้วก็ได้คำแนะนำจากพี่ชายให้ปรับตัวกับชีวิตใหม่ ทำให้ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นแค่แม่บ้าน แต่มีชื่อเป็นเจ้าของกิจการ รวมทั้งมีเงินที่ได้จากการลงทุนซึ่งได้มาจากการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ทำให้เธอไม่กังวลกับการเดินทางมาต่างประเทศ รวมทั้งการนั่งแท็กซี่ในเมืองไทยเนื่องจากใช้การเรียกจากแอพลิเคชั่น เทคโนโลยีอำนวยความสะดวกให้มาก

            โรงพยาบาลเปลี่ยนไป แน่ละ เวลาผ่านไปนานขนาดนั้น...

 

            อรดาตื่นเต้น เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้มาเป็นแขกของโยชิโอะโดยที่เขาเป็นฝ่ายนัดมาเอง ได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากอาสะว่าคนที่สนใจอยากได้พวงมาลัยดอกไม้ประดิษฐ์คือแม่ของโยชิโอะ

            หญิงสาวประหลาดใจแต่ยังไม่ได้ถามรายละเอียด คิดว่าเดี๋ยวได้เจอกับเจ้าตัวก็คงรู้เอง และตอนนี้ก็ได้มานั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกของบริษัทแล้ว 

            “คุณอรดาเชิญค่ะ”

            พนักงานสาวคนเดิมที่คุ้นหน้ากันบอก อรดากล่าวคำขอบคุณและเดินตามเธอไปห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่มญี่ปุ่นเหมือนเดิม ทักทายดวงอนงค์เลขาคนเก่งด้วยกระเช้าขนม 

            “สวยทั้งขนมทั้งกล่องเลย” คนรับชม “คุณออคะ ถ้าดวงจะสั่งขนมบ้างได้ไหมคะ”

            อรดายิ้ม “ได้ค่ะ คุณดวงโทร.หาออได้เลย เดี๋ยวออจัดการให้ค่ะ แต่กระซิบนิดหนึ่ง ถ้าจะสั่งเป็นของขวัญปีใหม่ต้องจองคิวแต่เนิ่นๆ นะคะ พอดีกำลังการผลิตเราน้อยค่ะ คุณย่าทำคนเดียว”

            คนฟังหัวเราะ “ได้ค่ะ เดี๋ยวดวงจะสั่งไป ขอบคุณนะคะคุณออ ถ้างั้นเดี๋ยวเชิญเลยค่ะ” เธอวางกล่องขนมแล้วผายมือเชิญให้ผู้มาเยือนได้เข้าไปในห้องเจ้านาย

 

            อรดาแปลกใจที่เห็นว่าในห้องมีโยชิโอะเพียงลำพัง เพราะเธอคาดว่าจะได้พบกับมารดาของเขาที่อยากได้พวงมาลัยเสียอีก หนุ่มญี่ปุ่นลุกขึ้นทักทาย วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ เทคไทด์ก็สีดำ มีเพียงกางเกงที่เป็นสีเทา ทำให้หัวใจอรดาเต้นแรงกว่าปกติ เพราะสีดำตัดกับใบหน้าขาวดูลึกลับเยือกเย็นต่างจากที่เคยเห็นเพราะเขามักจะสวมสีอ่อนเสมอ

            “สวัสดีครับคุณอรดา ขอโทษที่รบกวนนะครับ”

            น้ำเสียงของเจ้าบ้านนำเธอกลับมา “ สวัสดีค่ะ ขอโทษเช่นกันค่ะที่ต้องเอาขนมมาฝากอีกแล้ว”

            ลองพูดทีเล่นทีจริงไปบ้างเพราะคิดว่ามีความคุ้นเคยกันพอสมควรแล้วระหว่างเธอกับเขา ผลก็คือมีรอยยิ้มมุมปากนิดๆ แต่ก็แค่แวบเดียว ส่วนแววตานั้นหลบวูบเหมือนที่เจ้าตัวชอบทำเวลาไม่อยากให้เห็นความรู้สึกที่แท้จริง

            “ขอบคุณครับ คราวนี้เป็นอะไรครับ”

            วันนี้เป็นขนมต้ม ลูกชุบ และกลีบลำดวน อรดาบอกชื่อขนมและส่วนผสม ซึ่งทั้งสามชนิดมีรสชาติและรสสัมผัสที่ต่างกัน ต้องนึกคำภาษาอังกฤษอยู่นาน 

            “คุณอาสะน่าจะอยู่ด้วยนะคะ จะได้ช่วยอธิบาย” เธอบอกขำๆ ชายหนุ่มยกคิ้ว แล้วก็พยักหน้า

            “จริงด้วยครับ” เขาตอบเรียบๆ คราวนี้ไม่มีการแสดงอารมณ์ทั้งสีหน้าและแววตา “อ้อ วันนี้ผมมีเรื่องรบกวนคุณอรดาเกี่ยวกับพวงมาลัยน่ะครับ”

            “ค่ะ เห็นคุณอาสะบอกว่าคุณแม่คุณโยชิโอะจะสั่ง เป็นแบบไหนเหรอคะ”

            “แบบนี้ครับ” เขาหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาให้ดู บอกว่าแม่เลือกมาจากแบบที่อยู่ในไอจีของเธอ อรดามองแล้วก็พยักหน้า “ขอเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแทน”

            “แบบนี้เรียกว่ามาลัยชายเดี่ยวค่ะ” เธอบอกแล้วหยิบสมุดมาจด ลังเลตอนจะเขียนชื่อลูกค้าในที่สุดก็จดลงไปว่าเป็นคุณแม่ของโยชิโอะ

            “ขอโทษด้วยนะครับที่คุณแม่ไม่ได้มาบอกด้วยตัวเอง”

            “ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่แจ้งแบบที่ต้องการให้ละเอียดก็ใช้ได้แล้ว”

            เขาเงียบไปเล็กน้อย “ความจริงผมคิดว่าจะนัดคุณอรดาไปพบนอกออฟฟิซ แต่ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง ก็เลยรบกวนให้มาที่บริษัท”

            อรดาต้องบอกคำว่าไม่เป็นไรเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ ไม่เข้าใจว่าเขาจะออกตัวอะไรขนาดนั้น แต่อีกใจก็รู้สึกดีที่เขาสนทนาต่อ ไม่ตัดบททันทีเมื่อจบธุระ เมื่อคุยกันต่อข้อมูลที่ได้จากรุ่นพี่ก็ดังก้องในสมอง

            ‘เขาเคยเกิดอุบัติเหตุจนต้องทำศัลยกรรม’

            อดไม่ได้ที่จะสังเกตใบหน้าของเขา กระดูกกรามแตก...

            โยชิโอะเห็นแววตาของเธอที่มองเขานิ่งๆ รู้สึกแปลกๆ เหมือนมีกระแสไฟแล่นไปตามผิวหนัง ตอนที่โทร.หาเธอก็เช่นกัน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่ต้องพรีเซนต์งานในที่ประชุมใหญ่ต่อหน้าปู่และกรรมการบริษัทเสียอีก

            เขาเกาแก้มแก้เขิน “หน้าผม...มีอะไรหรือครับ”

            อรดาสะดุ้ง รู้สึกตัวว่าเผลอเสียมารยาทจ้องเขาจนเกินพอดี ใบหน้าเธอร้อนวูบ รีบปฏิเสธ “เอ้อ ไม่มีค่ะ เพียงแต่...”

“อะไรเหรอครับ”

            เธอยิ้มบาง สบตาอีกฝ่ายนิ่งก่อนเอ่ยออกไป “หน้าคุณโยชิโอะ คล้ายกับคนที่ฉันรู้จัก”

            เขาเอียงศีรษะ กิริยานั้นเหมือนเด็กชาย “เขาเป็นคนญี่ปุ่นแหรอ...”

            “เปล่าค่ะ เป็นคนไทย”

            หนุ่มญี่ปุ่นทำหน้าแปลกใจ กะพริบตาปริบๆ เหมือนมีอะไรที่ติดค้างในใจจนอยากตั้งเป็นคำถาม แล้วเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเสียก่อน

 

 

จบ

 

 

27.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #47 fsn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 17:03

    ชาโตชิ เอาของเค้าไป ก็ทำของเค้าหายอีก ของเค้าสำคัญกับใจนะคะ

    #47
    0