หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 36 : บทที่ 14 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

14

            

            เมื่อมาถึงที่พัก คุมิโกะกอดโยชิโอะแน่น ไม่ได้เจอหน้ากันแค่สามเดือนแต่เหมือนสามปีสำหรับคนเป็นแม่ โยชิโอะกอดตอบ 

            “ดีใจจังที่ได้เจอโยชิโอะ”

            “ผมก็ดีใจที่ได้เจอคุณแม่ครับ”

             “โยชิโอะ ผอมลงนะ อาหารคงไม่ถูกปากใช่ไหม เดี๋ยวแม่ทำของที่ชอบให้นะ แม่เอาเครื่องปรุงจากญี่ปุ่นมาด้วย” คุมิโกะกล่าวอย่างมั่นใจ ชายหนุ่มยิ้มบาง

            “คุณแม่จะมาแค่สัปดาห์เดียว ผมคงไม่อ้วนขึ้นขนาดนั้นหรอกมั้งครับ”

            คุมิโกะเลิกคิ้ว แม้ว่าตั้งแต่การอุบัติเหตุจะทำให้หลายอย่างในตัวของลูกชายเปลี่ยนไปเช่นอารมณ์ขัน แต่เธอก็ยังไม่คุ้นชินเสียที

            “คอยดูก็แล้วกัน ถ้าโยชิโอะน้ำหนักไม่ขึ้นแม่จะไม่ยอมกลับ”

            ชายหนุ่มหัวเราะ มารดามาถึงวันเสาร์ทำให้เขากับอาสะไปรับได้ถึงสนามบิน เธอมาคนเดียวซึ่งไม่ใช่เรื่องยากอะไร แค่เป็นการมาเมืองไทยครั้งแรก โยชิโอะจะต้อนรับเธอด้วยร้านอาหารญี่ปุ่นอร่อยๆ แต่อีกฝ่ายขอมาพี่พักก่อน

            “โยชิโอะไม่ต้องกังวลนะ แม่อาจจะแวะไปเที่ยวบ้างแต่ไม่รบกวนอาสะหรอก”

            “ก็ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณแม่จะไปก็บอกได้เลย ผมกับอาสะไม่มีปัญหา”

            “ขอบใจจ้ะ” คุมิโกะยกมือประกบหน้าลูกชาย ก่อนจะผละออกมาสำรวจห้อง เธอจะพักห้องที่ติดกัน “ริกะพักที่ห้องนี้เหรอ”

โยชิโอะกำลังพิมพ์ข้อความที่โทรศัพท์เงยหน้ามอง “ใช่ครับ”

คนเป็นแม่ไม่ได้ตอบอะไร

“คุณแม่พักผ่อนได้เลยครับ เดินทางมาเหนื่อยๆ แล้วถ้าอยากไปไหนตอนค่ำๆ ผมจะพาไป”

คุมิโกะพยักหน้า แล้วก็ปิดประตูห้อง ตั้งใจว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อยแล้วค่อยวางแผนต่อไป 

 

ริกะอ่านข้อความที่โยชิโอะส่งมา

‘เรื่องนั้นจัดการให้แล้นะ ขอโทษที่ผมลืม ช่วงนี้มัวแต่วุ่นๆ เรื่องงานไปหน่อย’

เธอพิมพ์ตอบว่าขอบคุณ เขาก็มีข้อความกลับมอีก ‘แล้วอาการป่วยคุณแม่เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง’

            เมื่ออ่านประโยคนี้จบ ริกะน้ำตาคลอ เธอรู้ว่าโยชิโอะไม่เหมือนเดิม นอกจากสมองที่คิดอ่านช้าลง ส่วนที่บันทึกเรื่องราวที่มีเธอก็ต้องเขียนกันใหม่ นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

            ก่อนหน้านี้ โยชิโอะไม่เคยลืมเรื่องเงิน แต่ก็ไม่เคยสนใจเรื่องแม่หรือครอบครัวของเธอเลย เขาแค่ให้เธออยู่ในตำแหน่งที่ต้องการ บางทีการที่เขาต้องมาจดจำเรื่องราวใหม่ๆ อาจจะดีก็ได้

            นึกถึงคำของตัวเองที่พูดกับซาโตชิบนเครื่อง

            ‘เราต่างคนก็มีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว...’

            หญิงสาวถามตัวเอง สำหรับเธอ มันดีจริงหรือ

 

ที่ห้องประชุมใหญ่เอซทูแคร์

“ตอนนี้ผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวไปทำยอดขายได้น่าพอใจ ตามแผนงานเดิมเราจะขยายงานในส่วนเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพรวมทั้งผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสำหรับคนเล่นกีฬา จากข้อมูลที่ให้ดูจะเห็นว่าตลาดในประเทศไทยยังรองรับอยู่”

ทาคุโร่ประธานใหญ่เว้นวรรคเพื่อให้กรรมการฝ่ายได้ทบทวนอีกครั้ง “แผนงานคือจะให้ซาโตชิไปขยายตลาดส่วนนี้ที่เมืองไทยโดยทำงานกับโยชิโอะ ส่วนงานเดิมของซาโตชิจะให้เคนโตะรับผิดชอบเพิ่ม และจะปรับตำแหน่งใหม่ให้ด้วย”

มีเสียงพึมพำในที่ประชุม เคนโตะมองหน้าโคจิอิโร่ คนเป็นพ่อเอ่ยถาม “แปลว่าตำแหน่งของโยชิโอะที่เมืองไทยจะขยับขึ้นด้วยใช่ไหมครับ เพราะว่าซาโตชิคงไปเป็นผู้ช่วย”

ซาโตชิเหลือบมองคนพูดแวบหนึ่ง แต่สีหน้ายังเรียบเฉย

“เรื่องตำแหน่งทางเมืองไทยเราจะดูโครงสร้างและประกาศอีกที”

“เพราะว่าเป็นผลิตภัณฑ์กีฬาเหรอครับ ถึงต้องเป็นซาโตชิ” เคนโตะถามบ้าง

ทาคุโร่พยักหน้า “เพราะว่างานที่นี่เข้าระบบดีแล้ว ให้เคนโตะดูแลได้ ถ้าจะเพิ่มอะไรคิดว่าโคอิจิโร่ก็จัดการได้ จริงไหมโคอิจิโร่”

พอประธานใหญ่พูดกึ่งมอบหมายและชื่นชมไปในตัวอย่างนั้นทำให้สองพ่อลูกไม่กล้าแสดงความเห็นอีก และจบการประชุมไปด้วยข้อสรุปที่เป็นไปตามความตั้งใจตั้งแต่ต้นของเจ้าของบริษัท

 

คราวนี้เป็นโคจิอิโร่ที่หัวเสีย เมื่อได้คุยกับเคนโตะหลังจากเลิกงานซึ่งเป็นเวลาที่สองพ่อลูกมักจะดื่มกัน

“แต่ว่าผมก็ได้ตำแหน่งใหม่นะครับ”

“แกไม่รู้อะไร” บิดากระดกบรั่นดี “ไม่รู้สึกเหรอว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่เจ้าโยชิโอะควบคุม รายงานตลาดมาจากหมอนั่น คุณปู่ก็เห็นด้วย ได้ซาโตชิไปช่วย เจ้านั่นก็ย่อมเห็นด้วยอยู่แล้ว ขณะที่เราก็ได้แต่นั่งรอให้คนอื่นจับโยกไปมา”

“คุณพ่อไม่เห็นด้วยที่ซาโตชิไปเมืองไทยเหรอครับ”

“ไม่เข้าใจหรือไง มันควรจะเป็นแก” เขากล่าวกึ่งตะคอก ลูกชายอึ้งไป เพิ่งนึกได้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริง พอคิดอย่างนั้นสีหน้าก็เครียดขึ้น

“เป็นไปได้ไหมครับว่าผมจะขอคุณปู่ไปทำงานที่เมืองไทยอีกคน”

“ไม่มีทาง” โคจิอิโร่ตอบทันที “อะไรที่คุณปู่เสนอมาในที่ประชุมเท่ากับเป็นข้อสรุปไปแล้วเกือบร้อยเปอร์เซนต์ แค่จะมาบอกให้รู้เท่านั้นแหละ”

“แล้วเราทำอะไรไม่ได้จริงๆ เหรอครับ”

“แกก็คิดเอาบ้างสิ” 

เคนโตะรู้สึกว่าวันนี้บิดาฉุนเฉียวกว่าปกติ อาจเป็นเพราะผลผวงมาจากการถูกย้ายมาจากประเทศไทย เขารู้ดีว่าทาคุโร่ส่งหลานชายคนรองไปตรวจสอบเรื่องสารต้องห้าม แต่ใช้เรื่องงานบังหน้า ยังดีที่สามารถแก้ตัวไปได้ว่าเข้าใจผิดเรื่องการอ่านสารประกอบในสินค้า แต่ถ้าตรวจสอบกับนายแพทย์ที่อนุมัติก็จะรู้ว่าเขาตั้งใจ ซึ่งตอนนี้ยังไม่อาจเชื่อมโยงไปถึงจุดนั้น แต่ก็ใช่จะวางใจได้

“เรื่องจะไปแย้งคุณปู่เป็นไปไม่ได้ มีทางเดียวตอนนี้...” เคนโตะโน้มตัวมาข้างหน้า “ทำให้โยชิโอะผิดพลาดบ้าง"”

ความเห็นนี้ทำให้โคอิจิโร่มีสีหน้ากระจ่างขึ้น “พูดต่อไปสิ”

“เรื่องอะไรก็ได้ที่ทำให้คุณปู่ผิดหวังในตัวหมอนั่น คนเราจะดีไปหมดทุกอย่างไม่ได้หรอกครับ มันต้องมีจุดอ่อน พอมีเรื่องไม่ดี คุณปู่ก็จะไม่เชื่อมั่นมันอีกต่อไป เราจะได้คะแนนเสียงเพิ่มขึ้นบ้าง”

คราวนี้บิดาโน้มตัวมาข้างหน้าบ้าง “จุดอ่อนอย่างนั้นเหรอ”

เคนโตะตอบด้วยแววตาที่เป็นประกาย

 

            อรดามีงานเป็นพิธีกรอีเว้นท์เข้ามาประปราย ทำให้พอจัดการออเดอร์พวงมาลัยได้ทันเวลา ยิ่งช่วงนี้มีวันสำคัญทางศาสนาติดกัน และกำลังเข้าสู่เทศกาลปลายปี เริ่มมีคนถามไถ่เพื่อจะใช้สำหรับวันปีใหม่บ้างแล้ว

            วันนี้เธอมาส่งงานลูกค้าสองคน แวะไปเล่นกับขนฟูที่บ้านของปุณณัติ เจ้าแมวอ้วนทำหน้าไม่ต้อนรับเหมือนเดิม ยังดีที่ตอนเธอทักแล้วมันกระดิกหางเหมือนรับรู้ 

“มันไม่ค่อยสบายน่ะ เพิ่งพาไปหาหมอมา นี่ดีขึ้นแล้ว แต่หมอนัดอีกอาทิตย์หน้า” 

ปภาดาเล่า วันนี้อยู่บ้านและมีบูรณิศแฟนหนุ่มนักบินอยู่ด้วย เมื่อรวมกับบิดามารดาเลยทำให้บ้านครึกครื้น วิภาวีชวนกินข้าวเย็น อรดาจำเป็นต้องปฏิเสธเพราะต้องมาเคลียร์งานอีกชิ้น

            “น่าเสียดายจัง วันนี้อยู่กันครบซะด้วย”

            “ออก็เสียดาย เอาไว้วันหลังนะคะแม่ ถ้าพี่ปุ้นกับพี่บีมมาอีกเมื่อไรโทร.หาออเลยนะคะ ออจะให้พี่อุ้ยทำขนมมาฝาก”

            เธอบอกเสียงสดใส แม่ของสามีเข้าใจ ไม่ลืมฝากของกิน และรับของฝากจากพี่สาวกับคนรักมาด้วยหอบใหญ่

            ตอนนั้นสี่โมงเย็น เธอแวะห้างสรรพสินค้า ซื้อของใช้ส่วนตัวที่ขาด ระหว่างเดินเลือกเพลินๆ จะเห็นใครคนหนึ่งอยู่ที่หางตาแว้บๆ ครั้งแรกไม่ได้สนใจ แต่พอมีครั้งที่สองหรือตามชักสงสัย แต่พอหันไปมองเต็มตาก็ไม่เจอแล้ว

            ประหลาดใจนิดหน่อย แต่คิดว่าเป็นความบังเอิญมากกว่า 

 

(ต่อ)

26.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น