หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 35 : บทที่ 13 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    22 ต.ค. 63

“นึกไม่ถึงว่าคุณอรดาทำงานฝีมือเก่งขนาดนี้” โคจิอิโร่พูดบ้าง สีหน้ายังยิ้มแย้ม พอใจกับของขวัญที่ได้ นึกถึงเด็กผู้หญิงที่เขาถูกใจตั้งแต่เห็นภาพที่ฝ่ายการตลาดรวบรวมบรรดานางแบบมาให้

            “คุณพ่อไม่ทราบเหรอคะ พี่เคนโตะเล่าว่าคุณพ่อเลือกเธอเป็นพรีเซนเตอร์แอลทูแคร์ด้วย” มิยูลูกสาวถาม เธอชอบพวงมาลัยนั้นมากจนขอชื่อไอจีของอรดาจากซาโตชิ

            บิดาส่ายหน้า “ไม่ได้คุยกันเรื่องส่วนตัวมากนัก แต่พอรู้ว่าเธอมีพี่สาวที่ทำขนมไทยเก่ง” 

            “ตอนแรกที่เจอกันก็นึกว่าเป็นผู้หญิงสวยธรรมดา พอรู้ว่ามีฝีมือขนาดนี้ก็อดทึ่งไม่ได้ ถ้าทุกคนได้เห็นผลงานที่เธอทำทุกคนจะต้องทึ่งเหมือนกัน สวยมากจริงๆ ครับ เป็นงานศิลปะขั้นสูงเลย”

            อายาเนะผู้เป็นแม่หัวเราะคิกคัก เช่นเดียวกับทาคุโร่ ประมุของตระกูล เจ้าตัวทำหน้าเหลอหลา

            “แกนี่ไม่ทิ้งนิสัยเดิม ไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องผู้หญิงกลับมา”

            ซาโตชิลูบท้ายทอยแก้เขิน “ผมชื่นชมจริงๆ นะครับ อาจจะเป็นแบบที่คุณปู่พูด ผมเจอผู้หญิงสวยมาเยอะ แต่ส่วนใหญ่ก็แค่สวย ไม่ทำให้น่าทึ่งได้เหมือนคุณอรดาเลย”

            “ถ้าประทับใจขนาดนั้น แล้วทำไมรีบกลับมาล่ะ” เคนโตะกระเซ้าบ้าง

            ซาโตชิสบตาญาติผู้พี่อีกคน ยิ้มปริศนา “พอดีนึกได้ว่ามีเรื่องต้องทำครับ”

            “เรื่องอะไร นายคิดอะไรเป็นกับเขาด้วยเหรอ”

            “ผมไม่รู้นะ ว่ามันจะสำคัญกับใครไหม แต่มันสำคัญกับบริษัทของเราแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ผมขอยังไม่บอกนะครับ ให้เป็นรูปเป็นร่างก่อน”

            เคนโตะยิ้มมุมปาก “ตามใจ”

            แล้วบทสนทนาบนโต๊ะอาหารก็ดำเนินต่อเนื่องไป หัวข้อเรื่องสาขาที่ประเทศไทย อากาศ อาหาร และอื่นๆ 

 

            โยชิโอะรู้สึกอยากได้พวงมาลัยแบบที่ซาโตชิได้ แต่สำหรับเขาต้องเป็นดอกไม้สด

            ไม่รู้เพราะอะไรตอนที่เห็นน้องชายทำหน้าเป็นประกายพร้อมกับขอบคุณทำให้เขาขุ่นใจ รู้สึกหงุดหงิดวูบขึ้นมา วันนี้จึงเรียกดวงอนงค์มาถาม

            “คุณโยชิโอะจะเอาพวงมาลัยมาไหว้พระเหรอคะ”

            เขาทำท่างง เลขานุการสาวจึงอธิบายเพิ่มว่าส่วนใหญ่พวงมาลัยจะใช้ในงานมงคล 

            “เราเอามาเป็นเครื่องประดับได้ไหม”

            “ก็ได้นะคะ แต่ต้องเปลี่ยนรูปแบบ อาจจะเป็นบูเก้หรือแจกันแทน”

            “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ไม่ใช่พวงมาลัยน่ะสิ”

            “ก็จริงค่ะ”

            โยชิโอะนิ่งไปครู่หนึ่ง ทำท่าคิดแล้วพยักหน้าช้าๆ “ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรครับ ผมรบกวนคุณดวงอนงค์เท่านี้ครับ” เขากล่าวสรุป เลขานุการคนเก่งพยักหน้ารับรู้เช่นกันแม้ว่าจะมีความคิดอยากนำเสนอแต่เมื่อเจ้านายไม่ถามก็ไม่ควรพูดก่อน เธอออกจากห้องไป

            ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ เปิดดูภาพพวงมาลัยแบบต่างๆ ที่อรดาได้ทำไว้ เขาไม่ได้กดติดตามบัญชีของเธอ แต่ก็คอยกดเข้ามาดูเสมอว่าเธอได้อัพเดทรูปภาพใหม่ๆ แล้วหรือยัง เป็นการกระทำที่เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

            รวมทั้งการเซฟภาพของเธอไว้ในโทรศัพท์ด้วย

            โยชิโอะรู้สึกแปลกๆ ที่เห็นซาโตชิคุยกับอรดา ทั้งที่เขาก็เคยคุยกับเธอมาก่อนแล้วตั้งหลายครั้ง ขณะที่กำลังสงสัยว่าญาติผู้น้องสนใจหญิงสาวชาวไทยคนนี้หรือเปล่าก็มีข้อความจากแม่เข้ามาทำให้ต้องหยุดความคิดนั้นไป

            เขาเปลี่ยนมาเป็นการโทรคุย “คุณแม่จะมาเมืองไทยเหรอครับ”

 

            ที่บริษัทเอซทูแคร์ สำนักงานใหญ่ที่ญี่ปุ่น ซาโตชิกำลังคุยกับทาคุโร่ แจ้งวัตถุประสงค์ที่มาขอเข้าพบปู่ในฐานประธานใหญ่ของบริษัทในวันนี้

            “ผมอยากไปทำงานที่ประเทศไทยครับ”

            ทาคุโร่เคาะนิ้วกับโต๊ะ มุมปากกระตุก “ทำไมฉันไม่แปลกใจเลยนะที่ได้ยิน”

            หลานชายยิ้มเขินๆ “คุณปู่พิจารณาคำขอของผมได้ไหมครับ”

            “เหตุผลล่ะ”

            “ผมทำงานดูแลแผนกผลิตภัณฑ์ที่ญี่ปุ่นมาสามปีแล้ว รู้สึกอิ่มตัว อยากได้ความท้าทายใหม่ๆ และจากการที่ผมได้ไปเมืองไทย ก็ได้ไปดูงานของโยชิโอะด้วย ผมเห็นว่าตลาดผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสำหรับนักกีฬาและคนออกกำลังกายยังเปิดกว้างอยู่มาก ผมมีเอกสารเรื่องตลาดอาหารเสริมในไทยมาประกอบด้วยครับ”

            เขาหยิบขึ้นมาวางบนโต๊ะ แต่คนฟังยังไม่มอง

            “แน่ใจเหรอว่าจะไปทำงานจริงๆ ไม่มีเหตุผลอื่น”

            “เรื่องงานที่เมืองไทยผมคิดไว้นานแล้วครับ ตั้งแต่ที่โยชิโอะไป แต่เรื่องอื่นนี่ พูดตรงๆ ยอมรับว่าเป็นผลพลอยได้มากกว่าครับ ถ้าคุณปู่อนุญาต”

            ทาคุโร่หัวเราะหึหึ “แกนี่เข้าใจพูดนะ นี่แหละข้อดีของแก ซาโตชิ”

            “ขอบคุณครับ”

            “แต่เรื่องนี้ต้องเข้าที่ประชุม และมีข้อมูลมากกว่านี้ โดยเฉพาะข้อมูลจากโยชิโอะ”

            ซาโตชิพยักหน้ารับรู้ “ครับ”

            ประธานใหญ่ของบริษัทนิ่งไปครู่หนึ่ง “ทำไม ใครๆ ก็อยากไปประเทศไทยกันนะ”

            “เอ๊ะ ใครๆ...”

            ทาคุโร่หันไปมองภาพถ่ายบนผนัง ภาพวันแรกที่ก่อตั้งบริษัท

            “คุมิโกะน่ะ เคยมาขออนุญาตฉันไปหาโยชิโอะที่เมืองไทย พอแกกับริกะกลับมา คุมิโกะก็เลยไปบ้าง”

 

 

ตอน 13 จบ

22.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น